Υποσημείωση πάνω στη δομή των μαζών…(Charles Bukowski)…


Ron Hicks 1965 - American Impressionist painter - Tutt'Art@ (5)

Κάποιοι άνθρωποι είναι νέοι και τίποτα άλλο
και κάποιοι άλλοι είναι γέροι και τίποτα άλλο
ενώ κάποιοι βρίσκονται κάπου ανάμεσα και μόνο αυτό.

κι αν ακόμα οι μύγες φορούσαν ρούχα
κι όλα τα κτίρια καιγόντουσαν σε μια χρυσή φωτιά,
αν ο ουρανός σειόταν σαν χορεύτρια της κοιλιάς
και όλες οι ατομικές βόμβες άρχιζαν να κλαίνε,
κάποιοι άνθρωποι απλά θα ήταν νέοι και τίποτα άλλο
και κάποιοι άλλοι θα ήταν γέροι και τίποτα άλλο
και όλοι οι υπόλοιποι θα ήταν το ίδιο
όλοι οι υπόλοιποι θα ήταν το ίδιο

κάποιοι λίγοι που διαφέρουν
έχουν αρκετά νωρίς εξαλειφθεί
απ’ την αστυνομία, απ’ τις μανάδες τους,
τους αδελφούς τους, από τους άλλους•
από τον ίδιο τους τον εαυτό.

αυτό που βλέπεις
είναι ό,τι απέμεινε.

είναι σκληρό.

Charles Bukowski

 


Από:https://komparsos.wordpress.com/2017/06/26/%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CF%8E%CE%BD/

Advertisements

Γουρούνια με φτερά…


Αρχικά, πρέπει να υπογραμμίσουμε για ακόμα μια φορά ότι δεν είναι όλα τα βιβλία για όλους. Υπάρχουν ευαίσθητα βιβλία για ευαίσθητους ανθρώπους, σκληρά βιβλία για σκληρούς ανθρώπους, έξυπνα βιβλία για έξυπνους ανθρώπους και πάει λέγοντας. Στην περίπτωση όμως του σημερινού προτεινόμενου βιβλίου τα πράγματα απλουστευονται αρκετά. Είναι για λίγους και μετά την πρώτη παράγραφο είναι για ακόμα λιγότερους. Πάνε κιόλας έντεκα χρόνια από την πρώτη φορά που διάβασα μια διαφορετική βιβλιοκριτική για τα Γουρούνια με φτερά και το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα Ευχαριστώ στους Schooligans και μια ετεροχρονισμένη προσπάθεια τοποθέτησης ενός αντιαριστουργήματος στην ζωή μιας όχι-πια-έφηβης.

«Ζω παραπάνω· δηλαδή ονειρεύομαι (φαντάζομαι πως για μένα»να ζω παραπάνω» είναι ακριβώς αυτό: να ονειρεύομαι).»

Ένα βιβλίο που ξεκινά με την σκηνή ενός αυνανισμού και τελειώνει με δύο αποχαιρετιστήριες επιστολές μπορεί να χαρακτηρισθεί τουλάχιστον ριψοκίνδυνο, αδιάφορο και βλακώδες. Όχι όμως όταν η υπόθεση του επικεντρώνεται γύρω από την σχέση δύο εφήβων, της Αντόνια και του Ρόκκο, στην Ιταλία την δεκαετία του ’70. Τότε ισχύουν όλα τα ελαφρυντικά. Η σεξουαλικότητα, η πολιτική, η φιλία, ο έρωτας, ο φόβος για το μέλλον και το παρόν, η άγνοια του παρελθόντος, ό,τι σε γενικές γραμμές απασχολεί έναν έφηβο περιγράφεται στις γραμμές των Γουρουνιών. Παρά τις τοποχρονικές διαφορές της πλοκής με το σήμερα, η ιστορία στον πυρήνα της παραμένει τρομακτικά επίκαιρη, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι στο τρίπτυχο έρωτας-επανάσταση-εφηβεία έχουν γραφτεί τα ονόματα όλων μας.

«Κι έπειτα, όμως μην το πεις πουθενά, ξέρεις μερικές φορές αναρωτιέμαι αν όταν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τόσα πράγματα μέσα μας, να μην είμαστε πια καταπιεστικοί, να μην έχουμε πια αίσθημα ιδιοκτησίας και λοιπά και λοιπά, θα είναι ακόμα τόσο όμορφο ν’ αγαπάς κάποιον».

Το κείμενο είναι δοσμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση με εναλλαγές μεταξύ των αφηγητών. Ο Ρόκκο και η Αντόνια μας αφηγούνται στιγμιότυπα από την σχέση και την καθημερινότητα τους είτε σε ημερολογιακή μορφή είτε σε επιστολές. Μέσα από όλες αυτές τις λέξεις που τους χωρίζουν όσο τους ενώνουν ο σκοπός είναι ένας: να καταλάβουν τον εαυτό τους.

Παρά τις όποιες σκληρές εικόνες του βιβλίου η τελική αίσθηση είναι απόλυτα αισιόδοξη. Η ερωτική τους περιπέτεια, όπως και κάθε ερωτική περιπέτεια εδώ που τα λέμε, τους προϊδέασε για το αβέβαιο και συναρπαστικό μέλλον, για αυτά που θα έρθουν και θα ξανάρθουν. Γιατί πως να το κάνουμε ρε παιδιά, έτσι είναι η ζωή.

Μοναδικό μειονέκτημα του βιβλίου είναι το έντονο πολιτικό στοιχείο, το οποίο δεν φεύγει από την καθεδρεία ούτε στο ελάχιστο. Μαντεύω ότι για κάποιους άλλους αυτό δεν θα είναι καθόλου αρνητικό, αλλά εμένα η αλήθεια είναι πως με κούρασε αρκετά και σε πολλά σημεία. Οι συγγραφείς έδειξαν την έντονη πολιτικοποίηση, τόσο των πρωταγωνιστών όσων και ολόκληρου του περιβάλλοντός τους πολλάκις και χωρίς καθόλου σύνεση. Από την άλλη, ένα παιδί των ’90 μάλλον είναι αδύνατο να καταλάβει πλήρως το τι σημαίνει ιδεολογία στις αρχές του ’70. Πάσο, λοιπόν.

banksy-thug-flowers-mural-design.jpg

Αν ποτέ πέσουν στα χέρια σας τα Γουρούνια με φτερά διαβάσε τα. Σας εγγυόμαι ότι δεν είναι όλο το βιβλίο σαν την πρώτη σελίδα (δυστυχώς). Αφήστε τα να ταίσουν τα τελευταία ψήγματα της ξεχασμένης σας εφηβείας, το αξίζουν.


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/07/04/gourouniameftera/

Το εγχειρίδιο του «καλού βασανιστή»… με το «κύρος» της CIA…


Made in USA

Tον Απρίλιο του 2010 ο πλανήτης έβλεπε με αποστροφή τις φωτογραφίες από τα βασανιστήρια στις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ, στο Ιράκ, τις οποίες, το 2003 και το 2004, ο αμερικανικός στρατός κατοχής είχε μετατρέψει σε τόπο μαρτυρίου.

Αν και πολλοί δήλωναν τότε σοκαρισμένοι από τις αποκαλύψεις, τα βασανιστήρια κάθε άλλο παρά ήταν ξένα, τόσο για τις ένοπλες δυνάμεις, όσο και για τις υπηρεσίας ασφάλειας και πληροφοριών των ΗΠΑ. Η CIA όχι μόνο έκανε συστηματικά βασανιστήρια, αλλά από το 1963, συγκέντρωσε σε ένα απόρρητο εγχειρίδιο 128 σελίδων όλες τις τεχνικές των βασαντιστηρίων, αυτό που θα γινόταν ένα είδος «Βίβλου» των «καταναγκαστικών ανακρίσεων» και το οποίο θα μοιραζόταν σε όλο τον κόσμο, όπου υπήρχαν συνεργάτες των αμερικανών.

Σχεδιασμένο στην βάση μελετών του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας, το εγχειρίδιο είναι ένα είδος «πώς – να» αντληθούν πληροφορίες από «ανθεκτικές πηγές», θέτοντας τις βάσεις για τεχνικές που θα χρησιμοποιούνταν τα επόμενα χρόνια: «Σύλληψη, κράτηση, στέρηση αισθητήριων ερεθισμάτων μέσω απομόνωσης ή παρόμοιες μεθόδους, απειλές και φόβο, αδυναμία, πόνος, αυξημένη υποβολή και ύπνωση, νάρκωση».

Το εγχειρίδιο «KUBARK» (σσ. μια από τις πολλές κωδικές ονομασίες της CIA) περιέχει για χρήση ηλεκτροπληξίας, προειδοποιώντας ότι από τη στιγμή που η ανάκριση υπό πίεση θα μπορούσε να συνεπάγεται παρανομία, οι πράκτορες θα πρέπει να λάβουν έγκριση «εάν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ιατρικές, χημικές ή ηλεκτρικές μέθοδοι ή υλικά για να προκαλέσουν συναίνεση». Επιλέγοντας έναν τόπο ανάκρισης, «το ηλεκτρικό ρεύμα θα πρέπει να είναι γνωστό εκ των προτέρων, έτσι ώστε μετασχηματιστές και άλλες συσκευές τροποποίησης να είναι σε ετοιμότητα, αν χρειαστεί».

Πολλές από τις συνιστώμενες τεχνικές βασίζονται στην αισθητηριακή στέρηση: «Ένα περιβάλλον που υπόκειται σε έλεγχο, όπως η δεξαμενή νερού ή σωλήνας σιδήρου, είναι ακόμα πιο αποτελεσματικό».

Το KUBARK γεννήθηκε μέσα στο αντικομμουνιστικό ψυχροπολεμικό κλίμα που κυρίευσε τις ΗΠΑ μετά την κουβανική επανάσταση. Οι ΗΠΑ υποστήριζαν, ενίσχυαν και τροφοδοτούσαν τις φιλικές τους πολιτικές δυνάμεις στη Λατινική Αμερική, ακόμη και όταν οι αντιαμερικανικές δυνάμεις ανέρχονταν στην ηγεσία των χωρών δημοκρατικά, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας, της Χιλής, της Αργεντινής, της Νικαράγουα και του Ελ Σαλβαδόρ.

Το 1983, το KUBARK, με πλήρη αποσπάσματα, έγινε η βάση για το Εγχειρίδιο Εκπαίδευσης και Εκμετάλλευσης Ανθρώπινου Δυναμικού, έναν νεότερο «οδηγό» ανάκρισης της CIA. Αυτός εμπλουτίστηκε με ανάλογα εγχειρίδια του στρατού, γνωστά ως «Project X», τα οποία ήταν προσανατολισμένα στην καταπολέμηση του κομμουνισμού στην Λατινική Αμερική. Τα «Project X», μεταξύ άλλων, υποστήριζαν τακτικές όπως απαγωγές μελών των οικογενειών των ανταρτών. Παρόμοια ισπανόφωνα εγχειρίδια κυκλοφόρησαν από τη CIA και τους «Πράσινους Μπερέδες» για να εκπαιδεύσουν παρακρατικές ένοπλες οργανώσεις την δεκαετία του 1980.

Το εγχειρίδιο του 1983 συζητήθηκε στις ακροάσεις της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας το 1988 λόγω των φρικαλεοτήτων στις οποίες προέβη η, εκπαιδευμένη από την CIA, παραστρατιωτική «πολιτοφυλακή» της Ονδούρας, γνωστή και ως «Τάγμα 316», την οποία, το Κέντρο Δικαιοσύνης και Λογοδοσίας χαρακτήριζε ως «ομάδα θανάτου». Η CIA τους εκπαίδευε μαζί με τους βασανιστές του «βρόμικου πολέμου» της Αργεντινής.

Οι «εκπαιδευτικές επιδείξεις» γίνονταν σε πραγματικούς κρατούμενους. Το «Τάγμα 316» κατέφτανε με  αυτοκίνητα χωρίς σήμανση και αριθμό κυκλοφορίας και έπαιρνε ανθρώπους για βίαιες ανακρίσεις. Εξαφανίστηκαν 184 άτομα των οποίων τα σώματα δεν βρέθηκαν ποτέ. Πολλοί από αυτούς ήταν χαρακτηρισμένοι απλά ως «ειρηνικοί αριστεροί».

Μετά την έρευνα του Κογκρέσου για το «Τάγμα 316», το Εθνικό Αρχείο Ασφαλείας του Πανεπιστημίου George Washington σημείωσε ότι η CIA προσπάθησε να «πειράξει» το εγχειρίδιο, θέλοντας να καλύψει το ζήτημα των βίαιων ανακρίσεων, όμως μάταια. Στην θέση του «θα συζητήσουμε δύο τύπους τεχνικών, καταναγκαστικές και μη καταναγκαστικές. Ενώ δεν τονίζουμε τη χρήση των καταναγκαστικών τεχνικών, θέλουμε να σας καταστήσουμε ενήμερους γι’ αυτές», έγινε, «εκφράζουμε τη λύπη μας για τη χρήση καταναγκαστικών τεχνικών, αλλά θέλουμε να σας ενημερώσουμε για να τις αποφύγετε».

Το 1997, η εφημερίδα «Baltimore Sun» απέκτησε αντίγραφα των δύο εγχειριδίων, τόσο του εγχειριδίου KUBARK του 1963 όσο και του εγχειριδίου του 1983, μέσω του νόμου για την ελευθερία της πληροφόρησης. Μία λιγότερο ρεαλιστική εκδοχή εκδόθηκε από την κυβέρνηση το 2014, αφού συζητήθηκαν τα εγχειρίδια κατά τη διάρκεια των ερευνών για τα προγράμματα βασανιστηρίων των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Συνέχεια

Οταν το δάχτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο Τόσκας έβλεπε … τα Εξάρχεια…


Του Γ. Γ.

Αυτή την φορά επέλεξε τον άμβωνα της έντυπης ναυαρχίδας της δεξιάς, τον Ελεύθερο τύπο, για να μας ξαναψάλει το γνωστό του τροπάρι ο υπουργός μπάτσων και καταστολής.

Στην ουσία και απευθυνόμενος στο δεξιό εκκλησίασμα του, επανέλαβε το απολυτίκιο που μας είχε ξαναπεί στα τέλη του Μάρτη τότε που τον σιγοντάριζε ο  δημοσιογράφος Αντώνης Σρόιτερ, στην τηλεόραση του Αλφα, πασπαλίζοντας το, στην καινούργια έκδοση του, με στίχους made Μητσοτάκη.

«Οταν ακούς τάξη, ανθρώπινο αίμα μυρίζει», είχε πει ο Ο. Ελύτης. Και ο πρώην καραβανάς Τόσκας, επικέντρωσε την παρέμβαση του στην φυλλάδα της Ν.Δ στην ανάγκη να επιβληθεί ο «νόμος και η τάξη», όπως φυσικά τα εννοεί αυτά το αστικό σύστημα.
«Σε μερικές περιπτώσεις η κριτική της Νέας Δημοκρατίας για τα Εξάρχεια είναι σωστή», μας λέει και συμπληρώνει ότι «είναι αντίθετος με τις καταλήψεις» γνωστοποιώντας μας,  ότι «θα προχωρήσουμε σε εκκενώσεις που όμως δεν θα προαναγγείλουμε».

 Ψάχνεις στην συνέντευξη του Τόσκα να βρεις μια λέξη που να καταδικάζει τις κακοστημένες ασφαλίτικες σκευωρίες σε βάρος αντιεξουσιαστών, όπως αυτή που κατέρρευσε παταγώδικα πρόσφατα στην περίπτωση του Τάσου Θεοφίλου.
Μάταια. Αδιάφορο γι’ αυτό το κυβερνητικό στέλεχος, το ότι ένας νεολαίος έχασε πέντε από τα καλύτερα του χρόνια στα κολαστήρια του ελληνικού κράτους -τα κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενα «σωφρονιστικά ιδρύματα»-, εξ αιτίας μεθοδεύσεων των κατασταλτικών μηχανισμών. Αυτόν τον απασχολεί η εκκένωση των καταλυμένων αυτοδιαχειριζόμενων  χώρων.

Προσπαθείς στα λεγόμενα του υπουργού προστασίας του συστήματος να εντοπίσεις έστω και τον παραμικρό προβληματισμότου για την τεράστια διαφθορά που υπάρχει στους κόλπους των ένστολων υφιστάμενων του, -μόλις χτες εντοπίστηκαν άλλοι δυο μπάτσοι μέλη εγκληματικής συμμορίας που πουλούσε προστασία σε καταστήματα-, αλλά άδικος κόπος.
Ανύπαρκτο αυτό το γεγονός για τον Συριζαίο υπουργό. Αυτό που τον απασχολεί είναι η  «καλύτερη και αποτελεσματικότερη αστυνόμευση των Εξαρχείων».

Όπως και να έχει, το αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι με την δικαστική κατάληξη της περιπέτειας του Τ. Θεοφίλου –και με σχετική βεβαιότητα μπορεί να εκτιμήσουμε ότι το ίδιο θα επαναληφθεί και στην περίπτωση της Ηριάννας- το όποιο κύρος μπορεί να είχαν σε ένα συντηρητικό μέρος του κόσμου οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, δέχτηκε μεγάλο πλήγμα.
Δεν αποκλείεται, λοιπόν, κατακαλόκαιρο, πολιτική και φυσική ηγεσία των μπάτσων να εκτιμήσουν ότι είναι ο ιδανικός χρόνος για να προχωρήσουν σε μια επικοινωνιακή τακτική, εξαπολύοντας επιθέσεις σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους σε μια προσπάθεια να «ρετουσάρουν» την εικόνα των μηχανισμών καταστολής.

Ας πάρουμε τα μέτρα μας για να μην τους αφήσουμε να υλοποιήσουν τους τυχόν σχεδιασμούς τους. 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_10.html

Πώς το Αμβούργο νίκησε την αστυνομία…


του/της Cli Ché

για δεύτερη νύχτα στη σειρά, περίπου 20.000 αστυνομικοί οπλισμένοι με την καλύτερη τεχνολογία ελέγχου του πλήθους που μπορεί να αγοράσει κανείς με λεφτά, έχασε τελείως τον έλεγχο του κέντρου του Αμβούργου. Η χθεσινή νύχτα ήταν αρκετά άγρια, με συγκρούσεις και αποκεντρωμένες επιθέσεις να συνεχίζονται αρκετά μετά την ανατολή του ηλίου. Απόψε αναγκάστηκαν να αποσυρθούν εντελώς από τη γειτονιά Σάντσε για αρκετές ώρες, καθώς οδοφράγματα φλέγονταν στις διασταυρώσεις και χιλιάδες άνθρωποι κάθε κοινωνικής προέλευσης χαίρονταν με την ψυχή τους μία ζώνη χωρίς αστυνομία. Τώρα ο δήμαρχος που κάλεσε τους G20 στο Αμβούργο ζητά να τεθεί τέλος στη βία που ο ίδιος ξεκίνησε.

Αυτό δείχνει ότι, ακόμη και με την πιο τελευταία τεχνολογία, καμία ποσότητα αστυνομικής βίας δεν μπορεί να ελέγξει έναν πληθυσμό που είναι αποφασισμένος να αρνηθεί να κυριαρχηθεί. Αυτό είναι μία πολύ καλή είδηση για τους οπαδούς της ελευθερίας σε όλο τον κόσμο.

Τη στιγμή που γράφουμε αυτές τις γραμμές, η αστυνομία μπουκάρει στο Σάντσε με την πιο αποκρουστική βία, στρέφοντας αδίστακτα κάννες πολυβόλων ενάντια σε δημοσιογράφους και σε κάθε άλλον, αναζητώντας εκδίκηση πάνω σε όσους παραμένουν στους δρόμους αφού οι περισσότεροι συμμετέχοντες πήγαν σπίτι τους να ξεκουραστούν. Στους δρόμους βρίσκονται αναπτυγμένες οι μονάδες ειδικών δυνάμεων του Αμβούργου και άλλων πέντε πόλεων, καθώς και αυστριακές ειδικές δυνάμεις. Αλλά καμία βία και καμία καταστολή δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός ότι χάσανε τον έλεγχο –και το κυριότερο, ότι ήδη εξαρχής δεν άξιζαν ποτέ να έχουν τον έλεγχο.

Παλαβοί συνωμοσιολόγοι διαδίδουν ότι η συνάντηση των G20 σκόπιμα ορίστηκε στο Αμβούργο ώστε να προκληθεί ο πληθυσμός, και έτσι να δικαιολογηθούν και νέα μέτρα καταστολής των πολιτικών ελευθεριών. Αυτό είναι η μισή αλήθεια: βάζοντας τους G20 ακριβώς δίπλα σε μια από τις πιο ριζοσπαστικές γειτονιές στη Γερμανία, οι αρχές δοκίμαζαν τον πληθυσμό για να δουν ποια είναι τα όρια της ανοχής του. Το Αμβούργο αντιμετωπίστηκε ως ένα πειραματικό εργαστήριο καταστολής, όπου αστυνομικοί από πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κουβαλήθηκαν για να μελετήσουν κατασταλτικές τεχνικές.

Αλλά αν μπορούμε να γίνουμε ανεξέλεγκτοι για την αστυνομία ακόμα κι αν μαζέψει στην ίδια πόλη πάνω από το ένα δωδέκατο των αξιωματικών της απ’ όλη τη Γερμανία, τότε σίγουρα μπορούμε να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας από το κράτος συνολικά. Το μήνυμα είναι ότι δεν μπορούμε να δειλιάζουμε και να κολλάμε στην ψευδαίσθηση ότι το κράτος θα μας επιτρέψει να διατηρήσουμε τις ελευθερίες μας μόνο αν είμαστε αρκετά υποτακτικοί. Κανείς λαός δεν κατάφερε ποτέ να κατακτήσει ή να διατηρήσει την ελευθερία με αυτόν τον τρόπο.

(…)

Ας δούμε από πιο κοντά την εξέλιξη του αστυνομικού ελέγχου. Το 1987, η γερμανική αστυνομία άρχισε να στρέφεται προς το σημερινό της μοντέλο ελέγχου του πλήθους, προκειμένου να διορθώσει τις ελλείψεις που την έκαναν να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τους ελιγμούς του πλήθους και να ηττάται –όπως συνέβη την Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς. Το συνακόλουθο μοντέλο γερμανικής αστυνόμευσης, κατά το οποίο μακρές φάλαγγες ειδικών δυνάμεων συμπληρώνονται από ιδιαίτερα ευκίνητες μονάδες κρούσης σε στενή επαφή με το πλήθος, μέχρι σήμερα την είχε λίγο πολύ βοηθήσει να ελέγχει αστεακές αναταραχές. (Αναλυτικότερα σε αυτό το χρήσιμο άρθρο).

Το 2017, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά την υιοθέτηση αυτού του μοντέλου, τα πλήθη του Αμβούργου πέτυχαν για άλλη μια φορά να ελιχθούν επιτυχώς και να υποχρεώσουν την αστυνομία σε ήττα. Αυτή τη φορά, το έκαναν απλώνοντας τη δράση σε μια τεράστια ζώνη της πόλης, αλλάζοντας γρήγορα θέση και δίνοντας έμφαση σε αποκεντρωμένες δράσεις. Κάθε φορά που η αστυνομία εγκαθίδρυε μία γραμμή ελέγχου, μαζευόταν κόσμος από την άλλη μεριά –όχι μόνο διαδηλωτές, αλλά και ευνοϊκοί θεατές. Μικρές, εξαιρετικά οργανωμένες και ευκίνητες ομάδες διαδηλωτών κατόρθωναν να εντοπίσουν οδούς εξόδου και να πραγματοποιούν γρήγορες επιθέσεις, ενώ ευρύτερα πλήθη έκαναν την αστυνομία να «τεντώνεται» σε μια κατεύθυνση και μετά σε μια άλλη. Όσο περισσότερο έδαφος είχε να ελέγξει η αστυνομία, τόσο περισσότερο ερχόταν σε αντίθεση με τον πληθυσμό, και τόσο περισσότερους διαδηλωτές είχε να αντιμετωπίσει καθώς οι γραμμές της γίνονταν ολοένα πιο επιμήκεις και άρα λεπτές. Τελικά, έχασαν τον έλεγχο των πιο ανυπότακτων ζωνών και αναγκάστηκαν να αποσυρθούν τελείως.

Πέρα από ζητήματα τακτικής, ωστόσο, το πιο σημαντικό πλήγμα για την αστυνομία ήταν ότι, κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να ελέγξει τον πληθυσμό με ωμή βία, έχανε σε νομιμοποίηση στα μάτια του κόσμου. Η παράλογη και απρόκλητη επίθεσή τους στην χθεσινή διαδήλωση με το σύνθημα Welcome to Hell έστρεψε όλη την πόλη εναντίον τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουν χάσει τον έλεγχο.

Ασφαλώς θα τον ανακτήσουν, πιθανώς με τίμημα να προκαλέσουν τεράστια ταλαιπωρία σε όσους τύχει να βρίσκονται στους δρόμους. Αλλά πρέπει να μας ενθαρρύνει το γεγονός ότι ηττήθηκαν, ότι δεν κατάφεραν να ελέγξουν τον πληθυσμό –και πρέπει να εμπνευστούμε από το τεράστιο θάρρος που έδειξε ο κόσμος στο Αμβούργο, υψώνοντας το ανάστημά του και αρνούμενος να υποχωρήσει απέναντι έναν τόσο ισχυρό αντίπαλο.

Η Σάντσε απελευθερώθηκε για αρκετές ώρες από τους διαδηλωτές. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά λεηλατημένα καταστήματα, φλεγόμενα οδοφράγματα και άνθρωποι έτοιμοι να αγωνιστούν. Καθώς γράφουμε, μεγάλος όγκος ειδικών δυνάμεων ετοιμάζονται να εισβάλουν στην εξεγερμένη ζώνη, με κανόνια νερού και βαρύ οπλισμό. Καθώς οι μπάτσοι προσπαθούν να απομακρύνουν τα οδοφράγματα, οι κάτοικοι της Σάντσε αντεπιτίθενται.

Ειδικές δυνάμεις μεταφέρουν αυτόματα όπλα και παίρνουν θέσεις στις στέγες των σπιτιών. Αστυνομικοί έχουν σημαδέψει με όπλα μέχρι και δημοσιογράφους. Πληροφορίες για όπλα με πραγματικά πυρομαχικά επιβεβαιώνονται.

Καθώς η νύχτα κατεβαίνει στο Αμβούργο, βλέπουμε την πανσέληνο μέσα από τον καπνό. Άνθρωποι παίζουν βόλεϊ στο δρόμο, γιορτάζοντας τη νίκη τους πάνω στις δυνάμεις της G20 και την κατοχή που επιχείρησε να επιβάλει η αστυνομία στη γειτονιά τους.

Έχουμε ακόμη περισσότερους λόγους να γιορτάζουμε καθώς έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη και εξεγερτική νύχτα.

Παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες της αστυνομίας, του κράτους και των ΜΜΕ να διαχωρίσουν τους διαδηλωτές σε «βίαιους» και «μη βίαιους», το μήνυμα του Αμβούργου είναι ξεκάθαρο: αλληλεγγύη χωρίς συμβιβασμούς. Όταν η αστυνομία επιτίθεται σε διαδηλώσεις με ωμή βία, χωρίς πρόκληση, ο κόσμος στρέφεται εναντίον της. Η αστυνομία, εργαζόμενη χέρι με χέρι με τα ΜΜΕ, προσπάθησε να ενσπείρει το φόβο περιγράφοντας ορδές άγριων, αυτόνομων ριζοσπαστών που συρρέουν στο Αμβούργο από όλο τον κόσμο για να φέρουν πανδαιμόνιο. Τελικά, όμως, το Αμβούργο το υπερασπίστηκαν οι ίδιοι οι κάτοικοί του από την επιθετικότητα της αστυνομίας, και αρνήθηκαν να υποχωρήσουν ή να παραδώσουν έστω και έναν από τους συντρόφους τους με τα μαύρα που πάλευαν δίπλα τους για τη γειτονιά τους.

Όταν βλέπουμε πόσο έντονες και εκτεταμένες υπήρξαν οι συγκρούσεις στο Αμβούργο τις τελευταίες 48 ώρες, όταν βλέπουμε την αποφασιστικότητα των ανθρώπων να ξανασυγκροτούνται κάθε φορά που η αστυνομία τους απωθούσε και ιδιαίτερα τη χαρά με την οποία αντιστέκονταν όταν τους έλεγε να μείνουν μακριά, είναι ξεκάθαρο ότι ο αγώνας αυτός είναι κάτι περισσότερο από ένας αγώνας εναντίον της G20.

Επί χρόνια, οι αρχές προσπαθούσαν συστηματικά να διώξουν τα τοπικά αυτόνομα δίκτυα του Αμβούργου –οργανώνοντας επιθέσεις ενάντια σε χώρους πολιτικών μαζώξεων όσο και εκτοπίζοντας ανθρώπους από τις γειτονιές τους μέσα από την αύξηση του κόστους ζωής. Οι επιθέσεις εναντίον αυτοκινήτων, καταστημάτων, τραπεζών και της αστυνομίας τις τελευταίες δύο μέρες είναι πλήγμα όχι μόνο για τους G20, αλλά και για τα σύμβολα του «εξευγενισμού» και του απ-ανθρωπισμού που αποτελούν πραγματικές, καθημερινές μάχες για τους κατοίκους του Αμβούργου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η πόλη αντιστάθηκε στο αφήγημα της αστυνομίας και του κράτους και άνοιξε τα χέρια της για να υποδεχτεί και να στηρίξει τη χαρούμενη εξέγερση.

Η σύνοδος κορυφής παρεμποδίστηκε μαζικά. Το Αμβούργο νίκησε.

Φωτογραφία του Iakovos Pantelakis.

 

Πρώτη δημοσίευση: THE POLICE LOST AGAIN TONIGHT IN HAMBURG: WHY THEY COULDN’T KEEP CONTROL

Αμβούργο: Τέσσερεις μέρες στο λιμάνι της αμαρτίας και της ελπίδας…


του Κωστή Νάγια

Αμβούργο, τέσσερεις μέρες που δεν συγκλόνισαν μόνο την πόλη – σύμβολο του γερμανικού Βορρά αλλά και αποκάλυψαν τι υπάρχει πίσω από τη φαινομενική νηνεμία.

Δεν είναι μόνο οι 100.000 περίπου διαδηλωτές – κυρίως Γερμανοί, αλλά και Ολλανδοί και Γάλλοι – που γέμισαν τους δρόμους της πιο όμορφης πόλης του γερμανικού βορρά. Δεν είναι μόνο οι πάνω από 20.000 γερμανοί αστυνομικοί, τα ελικόπτερα και οι ειδικές δυνάμεις που κλήθηκαν να προστατέψουν τους 20 ηγέτες των κυριότερων καπιταλιστικών οικονομιών του πλανήτη.

Είναι πάνω απ’ όλα η μαχητικότητα των διαδηλωτών και παράλληλα το εύρος της ανοχής, συμπάθειας και συμπαράστασης στους διαδηλωτές που εκδηλώνονταν κάθε ώρα και στιγμή.

Το διοικητικό συμβούλιο της Σανκτ Πάουλι για παράδειγμα, της πλέον ιστορικής ποδοσφαιρικής ομάδας του Αμβούργου, δημιούργησε 200 θέσεις για ύπνο στους διαδηλωτές στο Στάδιο Millerntor. Η Σανκτ Πάουλι ιδρύθηκε το 1899, με έδρα την ομώνυμη «γειτονιά της αμαρτίας» του Αμβούργου. Πήρε την τωρινή μορφή της – ενός ευρύτερου μαζικού λαϊκού αθλητικού κλαμπ -γύρω στο 1980 από τα «κάτω» στρώματα της κοινωνίας που μετέφεραν στο γήπεδο της τοπικής ομάδας τα πιστεύω τους.

Υιοθέτησαν την πειρατική σημαία ως σύμβολο στον αγώνα τους κατά της φτώχιας και ενάντια στον πλούτο, απέκλεισαν και πέταξαν έξω από το κλαμπ και το γήπεδο τους φασίστες και τις ιδέες τους σε μια εποχή που ο ακροδεξιός χουλιγκανισμός ήταν σε έξαρση, έδειξαν αλληλεγγύη στους πολλούς μετανάστες της περιοχής που με την σειρά τους αγκάλιασαν το κλαμπ.

Η απόφαση λοιπόν που λήφθηκε ως απάντηση στην παράλογη απαγόρευση του Δήμου για κατασκήνωση διαδηλωτών σε διάφορα μέρη της πόλης ήταν συνέχεια μιας άξιας για υποστήριξη σταθερής δράσης του αθλητικού ομίλου. Οι διαδηλωτές μπόρεσαν να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις υγιεινής στο εσωτερικό του γηπέδου και οι διοργανωτές κατασκηνώσεων να δημιουργήσουν μια κινητή κουζίνα για τους φιλοξενούμενους!

Συνέχεια

το μεγάλο πανοπτικό είναι (πια) και εσοπτικό…


«Κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της Google, λαμβάνει μέρος σε μια δωδεκάδα πειράματα τουλάχιστον». Η δήλωση αυτή έγινε το 2012 από τον επικεφαλής οικονομολόγο της Google κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου οργανωμένου από την ίδια την εταιρεία. Και συνέχισε αποκαλύπτοντας ότι κάθε χρόνο, στα πλαίσια αυτής της διαρκούς καταγραφής κι ανάλυσης της δραστηριότητας των χρηστών, η εταιρεία επικεντρώνεται σε περισσότερα από 500 αντικείμενα μελέτης και κάνει περισσότερα από 5000 πειράματα. Αν τα μεγέθη αυτά αφορούν μόνο στην Google, υπολογίστε πόσα μπορεί να είναι τα πειράματα που διεξάγονται συνολικά από τις κάθε είδους επιχειρηματικές και κρατικές οντότητες που βασιλεύουν στον κυβερνοχώρο. Το συμπέρασμα από έναν τέτοιο υπολογισμό θα ήταν ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλά με καταιγισμό τέτοιων «ερευνών», αλλά ότι το διαδίκτυο είναι στην ουσία του ένα διαρκές πείραμα· με πειραματόζωα εμάς τους ίδιους…
Κάθε μέρα, εκατομμύρια δοκιμές, έρευνες και πειράματα χειρίζονται και κατευθύνουν το περιεχόμενο που βλέπουμε online προκειμένου να μας ακτινογραφήσουν, να μας καταγράψουν, αλλά και να μας κατευθύνουν με στόχο, τις περισσότερες φορές, το κέρδος, αλλά όχι μόνο. Ο «θησαυρός» των συσσωρευμένων προσωπικών στοιχείων και των εξελιγμένων τεχνικών χειραγώγησης έχει φτάσει σε τέτοιο μέγεθος ώστε η απλή κερδοφορία να είναι πια σχεδόν μπανάλ· τετριμμένος στόχος, που υπολείπεται της δυνατότητας ελέγχου – και όχι μόνο παρακολούθησης – σε μαζική κλίμακα. That’s big business!

Συνέχεια