Γιατί η σιωπή και γιατί ο χρυσός…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

giati

Κρύφτηκα για με βρίσκουν εύκολα τ’ αδέρφια μου
Ακούω τις νότες του θεού που με ονειρεύεται
Ο αφαλός μου σε κανένα ουρανό δεν είδε φως
Το χωριό που δεν υπάρχει στο χάρτη ψάχνω
Τη μάνα μου, που άφησε το χέρι μου και χάθηκα
Εδώ όπου σμίγουν όλες οι σιωπές
μόνο ο δικός μου θόρυβος ακούγεται

Στο κράτος ασφαλείας κανείς δεν είναι ασφαλής: σημείωση για τη δικαιοσύνη…


Φυσικά τα νέα δεν είναι καινούρια. Όλα τα «χρόνια της κρίσης» η δικαστική εξουσία ακολούθησε όπως αναμενόταν την αυταρχικοποίηση της κρατικής εξουσίας. Από τον τρομονόμο 187Α, τον κουκουλονόμο, τις φυλακές τύπου Γ και τις ειδικές πολιτικές διώξεις των αναρχικών ως τις διώξεις συνδικαλιστών και τις πιο αφανείς εργατικές καταδίκες στις διαφορές με τα αφεντικά, οι δικαστές επιτέλεσαν και επιτελούν το θεάρεστο έργο τους στην σιωπηλή συγκρότηση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης στο συγκεκριμένο νομικό πεδίο. Η οποία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν είναι απλά η κακοδικία ή η αυθαιρεσία κάποιου συντηρητικού δικαστή αλλά η συνολική νομοθεσία που ψήφισε το ελ. κράτος δημοκρατικά… για την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού» και η εφαρμογή αυτής της νομοθεσίας στα δικαστήρια. Η αρχή φυσικά έγινε με την 17Ν και, έκτοτε, όσο η κρίση εντεινόταν τόσο άγγιζε η νέα αυτή δικαιϊκή ισορροπία ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Διότι, πρέπει να σημειωθεί, πως η νέα ταξική ισορροπία ή, μάλλον, η νέα δυναμική συνθήκη πάλης, δεν αφορούσε ούτε αφορά μόνο τον «αναρχικό χώρο»· κάθε άλλο.

Σε αυτό το πλαίσιο, θεμελιώδες κρατικό ιδεολόγημα ασφάλειας αποτέλεσε η ρητορική περί τρομοκρατίας. Όχι τυχαία καθώς, όπως αποτελεί πλέον τετριμένη αναφορά, από το 2001 και ύστερα το παγκόσμιο δόγμα κρατικής ασφαλείας του μπλόκ της «Δύσης», αναφορικά με τον εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό, αποτέλεσε και αποτελεί η έννοια αυτή της τρομοκρατίας, ως τον νο1 υπαρξιακό/πολιτισμικό κίνδυνο του «δυτικού τρόπου» ζωής, ως τον Άλλο (οι τρομοκράτες…) που έλυσε τα χέρια της νομιμοποίησης περιφερειακών πολεμικών επεμβάσεων και απο-δημοκρατικοποίηση των… δημοκρατικών καθεστώτων. Το ελ. κράτος, ως μέλος του παγκοσμίως ηγεμονικού διακρατικού μπλοκ (NATO), δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Tα παραδείγματα είναι πολλά και τα δικαστικά «πραξικοπήματα» έχουν αντιμετωπιστεί – στο βαθμό που έχει γίνει, με μια ορισμένη κοινωνική πρακτική του ευρύτερου κινήματος. Άναλογα, είτε την οργανωμένη αλληλεγγύη είτε την ευρύτερη κοινωνική συγκυρία της πάλης, το κράτος νιώθει περισσότερο ή λιγότερο άνετα στο να σέρνει κόσμο στα δικαστήρια με τυπικές δικαιϊκές προφάσεις προκειμένου να ασκήσει πολιτικές διώξεις. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τα πρόσφατα τελευταία περιστατικά αφορούν το μέλος του Δικτύου Σπάρτακος Ν. Αργυρίου, τον Π. Καπετανόπουλο και φυσικά, το γκραν κινιόλ της Δικαιοσύνης Τ. Θεοφίλου. Φυσικά, δεν αφορούν όλα «τρομοκρατία», ωστόσο η συνθήκη που απαντά στην έννοια αυτή περιλαμβάνει πολιτικές – συνδικαλιστές διώξεις ως βασικό δικαιϊκό σώμα της «δικαιοσύνης εκτάκτου ανάγκης». Η επιταγή της ασφάλειας του κράτους έχει για αιχμή την τρομοκρατία αλλά χτίζεται σταδιακά με πολλά επίπεδα πολιτικών και φρονηματικών διώξεων. Τον Τ. Θεοφίλου τον συνέδεσαν με ΣΠΦ και παρ’ ότι η κατηγορία αυτή κατέπεσε, στη δίκη η εισαγγελέας πρότεινε την καταδίκη του και για αυτήν την κατηγορία.

Η κατηγορία της τρομοκρατίας έχει και αυτή διαβαθμίσεις. Ένας τρόπος που λειτουργεί είναι η ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων ειδικά όταν δεν υπάρχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο και, ίσως σε αυτές τις περιπτώσεις, εμφανίζεται ο αληθινός πυρήνας της λογικής της: Εδώ εισερχόμαστε στον πυρήνα της λογικής του αστυνομικού κράτους – του κράτους εξαίρεσης κατ’ εξοχήν. Η απόδοση προθέσεων σε πολίτη λόγω κοινωνικών σχέσεων που δεν αποδεικνύουν, ωστόσο, κάποια συμμετοχή σε «τρομοκρατικές πράξεις» τείνει να γίνει μια στάνταρ πρακτική της Δικαιοσύνης. Η μερική απώλεια της θετικότητας του νόμου τουλάχιστον όσον αφορά τις δικαστικές διαδικασίες οδηγεί στην κρίση όχι πράξεων αλλά προθέσεων· προθέσεων που δεν μπορούν να αποδειχθούν θετικά, με βεβαιότητα, παρά μόνο με εικασίες οι οποίες αναγκαστικά στηρίζονται σε διάφορες κοινωνικοπολιτικές οπτικές οι οποίες αίρουν την νομική αντικειμενικότητα – ακόμα και αυτή την επίφαση που ισχύει πραγματικά.

Τελευταίο παράδειγμα είναι η 29χρονη παντεπιστημιακός Ηριάννα ΒΛ η οποία καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης λόγω προσωπικής σχέσης με πρώην κατηγορούμενο για συμμετοχή στην ΣΠΦ, ο οποίος απαλλάχτηκε πρωτόδικα από τις κατηγορίες! Το σκεπτικό, για άλλη μια φορά, περιλαμβάνει κάποιο «δείγμα dna» που κάποιο τσακάλι της αντιτρομοκρατικής ξετρύπωσε και αυτό αρκεί για να ξετυλιχθεί όλο το κουβάρι των σχέσεων και των κινήσεων ενός πολίτη. Και παρά τις αμφιβολίες για την όλη διαδικασία που κατέθεσε ειδικός επί του θέματος και παρά την πρωτόδικη αθώωση του συντρόφου της, η σχέση με τον οποίο αρκούσε –σύμφωνα με το δικαστήριο- για την καταδίκασή της! Εδώ έχουμε την επανάληψη ενός κοινού μοτίβου στις «δίκες τρομοκρατίας» ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση η καταδεικασθίσα δεν είναι καν μέλος «του αναρχικού χώρου» ούτε φέρεται η ίδια να συμμετείχε ποτέ σε διαδικασίες του κ.ο.κ – δεν φέρεται δηλ. ούτε κατά δήλωσή της να ασπάζεται κάποια «επικύνδινη ιδεολογία». Που σημαίνει οτι, με βάση την κρατική λογική, δεν υπάρχει κάποια ειδική πολιτική βαρύτητα στην συγκεκριμένη δίωξη – με την έννοια πως οι διώξεις των αναρχικών είναι κατεξοχήν πολιτικές, λόγω ιδεολογίας και πρακτικής.

Συνέχεια

Τι κι αν κανείς δεν μας το λέει… (Ενάντια σε θεούς και δαίμονες, οι Καταλανοί ψηφίζουν την 1η Οκτωβρίου για την ανεξαρτησία τους!) …


 Του Γιώργου Μητραλιά

2017 07 07 01 Independencia

Η Καταλονία ψηφίζει σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της την 1η Οκτωβρίου και οι ηγέτες της ανακοινώνουν ότι στην περίπτωση που κερδίσει το “Ναι”, η ανακήρυξη της “Ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Καταλονίας” θα γίνει μέσα στις 48 ώρες που θα ακολουθήσουν το δημοψήφισμα! Είδατε ή ακούσατε πουθενά αυτή την είδηση; Στα ελληνικά και στα ξένα “μεγάλα” ΜΜΕ; Μήπως-έστω- ακούσατε κάποιο κόμμα ή ηγέτη κόμματος στην Ελλάδα ή κάπου αλλού στην Ευρώπη να αντιδρά σε αυτή την είδηση; Μάταιος κόπος. Μην ψάχνετε. Με μια ή δυο εξαιρέσεις, το μπλάκ άουτ είναι απόλυτο και αυτή η είδηση είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έπεσε θύμα μιας πρωτοφανούς καλά συντονισμένης διεθνούς λογοκρισίας στην οποία υπάκουσαν χιλιάδες ΜΜΕ σε όλη τη “δημοκρατική” μας Ευρώπη που, κατά τα άλλα, ορκίζεται στο όνομα της “διαφάνειας” και της “ανεξαρτησίας του τύπου”…

Και όμως, αυτή η είδηση δεν είναι παίξε-γέλασε και εγκυμονεί γεγονότα που μπορεί να φέρουν όχι μόνο το Ισπανικό Κράτος αλλά και ολάκερη την Ευρώπη μας άνω-κάτω. Εξάλλου, η ακαριαία αντίδραση της δεξιότατης κυβέρνησης της Μαδρίτης δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφιβολίες: η υπουργός Άμυνας του κ. Ραχόϊ, η σκληροπυρηνική Κα Ντολόρες ντε Κοσπεδάλ έσπευσε να θυμίσει σε όλους και με νόημα ότι “οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία βρίσκονται εκεί όπου πρέπει για να υπερασπιστούν…την (εδαφική) ακεραιότητα (της Ισπανίας)”. Και για να γίνει ακόμα πιο συγκεκριμένη, η υπουργός Άμυνας πρόσθεσε: “Στο (Ισπανικό) Κράτος αρκούν 24 ώρες για να παραλύσει” την απόσχιση της Καταλονίας…

2017 07 07 02 Independencia 10 Oct 17

Καμιά από όλες αυτές τις εξελίξεις δεν φαίνεται να συγκίνησε ούτε τα ευρωπαϊκά μας ΜΜΕ, ούτε τους ιθύνοντες της καλής μας Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε το πολιτικό προσωπικό της Γηραιάς ηπείρου μας. Όλοι τους επέλεξαν την εύγλωττη σιωπή, που δεν μπορεί να σημαίνει παρά ότι γυρνάνε την πλάτη τους σε αυτούς τους ατίθασους Καταλανούς και συντάσσονται με τη Μαδρίτη και την κυβέρνησή της. Και ίσως να μην έχουν άδικο καθώς η ανακήρυξη της ανεξάρτητης Καταλανικής Δημοκρατίας θα αποτελέσει δεινότατο πλήγμα στη νεοφιλελεύθερη Ιερά Συμμαχία που κυβερνάει την Ευρώπη -και κάθε μια από τις χώρες της- εδώ και 35 χρόνια. Και επίσης, επειδή έτσι συνεχίζουν μια “λαμπρά” παράδοση, κάνοντας “απλούστατα” ό,τι έκαναν οι πρόγονοί τους στο μακρινό 1936, όταν και εκείνοι γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους τόσο στην επαναστημένη Ισπανία όσο και στην εξεγερμένη και αυτονομημένη Καταλονία. Με τις τραγικές -για όλη την Ευρώπη και όλους τους Ευρωπαίους- συνέπειες που γνωρίζουμε…

Συνέχεια

Η τελευταία «Σοβιετία» της Ευρώπης…


Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

«Η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης… είναι η Ελλάδα! Δεν το πιστεύετε; Ρίξτε μια ματιά στους πίνακες που ακολουθούν και θα το ξανασκεφθείτε»….

Τάδε έφη Αριστείδης Χατζής, Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σκεφτήκαμε να ακολουθήσουμε την προτροπή του κ. Καθηγητή  και να… ρίξουμε μια ματιά, όχι στους πίνακές του, μα στα επίσημα στοιχεία.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα, λοιπόν, του κομμουνιστικού ολέθρου.

Τι συμβαίνει σ’ αυτή την τάλαινα χώρα;

  • Τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα συρρικνώθηκαν κατά 70% από τα πρώτα μνημονιακά μέτρα, το 2010, ενώ η φορολογική επιβάρυνση μισθωτών, συνταξιούχων και ελεύθερων επαγγελματιών εξακοντίστηκε πάνω από 500%.
  • Σύμφωνα με την έρευνα των Οικογενειακών Προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ, η μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών για την αγορά ειδών διατροφής περιορίστηκε σε 293,3€(<356,6€-2009).
  • Σύμφωνα με την Έκθεση του ΙΕΛΚΑ, ενώ το 2009 η μέση μηνιαία δαπάνη για διατροφή και εστίαση ανερχόταν σε 646,28€, το 2015 υποχώρησε στα 495,36€, ήγουν 23,4% μείωση.
  • Το 4,7% του πληθυσμού παραδέχεται ότι πάσχει από κατάθλιψη.
  • Στο ερώτημα «αν θα ήταν καλύτερα να μη ζει κάποιος ή να βλάψει τον εαυτό του;» το 3,3% των συμμετεχόντων απάντησε θετικά.

Aκόμη, βάσει των στοιχείων της Έρευνας Εισοδήµατος και Συνθηκών ∆ιαβίωσης των Νοικοκυριών 2016 που διενήργησε η ΕΛΣΤΑΤ και δόθηκαν στην δημοσιότητα στις 23/6/2017:

  • Το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχεται σε 35,6% του συνόλου της χώρας.
  • Ο κίνδυνος φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισµού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόµων ηλικίας 18-64 ετών (39,7%) .
  • Τα άτομα ηλικίας 18-64 ετών που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισµού εκτιµάται ότι αγγίζουν για τους ημεδαπούς το 38,0% και για τους αλλοδαπούς που διαµένουν στην Ελλάδα το 59,7%.
  • Το ποσοστό του πληθυσµού, που ενώ δε βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας, διαβιεί σε νοικοκυριά µε υλική στέρηση, αλλά χωρίς χαµηλή ένταση εργασίας ανέρχεται σε 8,4% .
  • Το ποσοστό του πληθυσμού, που δε βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και διαβιεί σε νοικοκυριά χωρίς υλική στέρηση, αλλά µε χαµηλή ένταση εργασίας ανέρχεται σε 4,9%.
  • Το ποσοστό του πληθυσµού που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας αλλά διαβιεί σε νοικοκυριά χωρίς υλική στέρηση και χωρίς χαµηλή ένταση εργασίας ανέρχεται σε 6,7% .
  • Το 21,2% του πληθυσµού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας (έπειτα από τις κοινωνικές µεταβιβάσεις), το 22,4% σε υλική στέρηση και το 17,2% του πληθυσµού ηλικίας 0-59 ετών διαβιεί σε νοικοκυριά µε χαµηλή ένταση εργασίας.
  • Το 2016, το 21,2% του συνολικού πληθυσµού της χώρας βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας.
  • Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ανέρχονται σε 832.065 σε σύνολο 4.168.784 νοικοκυριών και τα µέλη τους σε 2.262.808 στο σύνολο των 10.651.929 ατόµων του πληθυσµού της χώρας.
  • Ο κίνδυνος φτώχειας για τα παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 26,3% .
  • Ο κίνδυνος φτώχειας για τους πολίτες άνω των 65 ετών ανέρχεται σε 12,4% .
  • «Για το 2016, το χάσµα κινδύνου φτώχειας ανήλθε σε 31,9% του κατωφλιού του κινδύνου φτώχειας, σηµειώνοντας αύξηση σε σχέση µε το προηγούµενο έτος. Με βάση το ποσοστό αυτό, εκτιµάται ότι το 50% των φτωχών κατέχουν εισόδηµα µικρότερο από το 68,1% του κατωφλιού του κινδύνου φτώχειας (το οποίο ανέρχεται σε 4.500 ευρώ), δηλαδή κάτω από 3.064 ευρώ, ετησίως, ανά άτοµο». Ποσοστό αυξημένο σε σχέση με το 2005 που ήταν 23,9%.
  • Το βάθος κινδύνου φτώχειας για τα παιδιά ηλικίας 0-17 ετών εκτιµάται ότι φτάνει το 33,3%, ενώ για τα άτοµα ηλικίας 65 ετών και άνω ανέρχεται σε 18,7%, παρουσιάζοντας αύξηση της τάξεως του 1,4% σε σχέση µε το 2015 .

Συνέχεια

G2 …


Είναι μερικά πράγματα που «γράφουν» στους φακούς. Ειδικά όταν επαναλαμβάνονται σταθερά. Ένα απ’ αυτά: το ψόφιο κουνάβι δεν ξέρει τι να κάνει τη φάτσα του και τα χέρια του στα επίσημα ραντεβού του. Παίρνει μόνιμα στάσεις «βαριέμαι».

Πέρα απ’ αυτό. Το ότι η συνάντησή του με τον Πούτιν ήταν προγραμματισμένη να κρατήσει μισή ώρα (;;;;;) και τελικά κράτησε δύο, δεν είναι, υποχρεωτικά, δείγμα της σοβαρότητας όσων κουβεντιάστηκαν. Ίσως ο Πούτιν έπρεπε να λέει δύο και τρεις φορές κάτι μέχρι να καταλάβει το ψόφιο κουνάβι περί τίνος πρόκειται.

Ή, ίσως, θυμήθηκαν παλιές καλές εποχές. Τότε με τα καλλιστεία στη Μόσχα…

(Η συμφωνία για την «ζώνη αποκλιμάκωσης» στην Dera’a, στη νότια συρία, είχε γίνει ήδη. Γιατί αν ρωτήσει κανείς το ψόφιο κουνάβι που είναι η συρία μπορεί να την μπερδέψει με την μοζαμβίκη…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/g2/

Οι γυναίκες του 1917…


2033cb24d0c9644dd5d1c6ab62f0df2fw350h246

Megan Trudell | μετάφραση Κατερίνα Σεργίδου |

Η Megan Trudell έχει ασχοληθεί με την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και τη Ρώσικη Επανάσταση. Αυτή την περίοδο κάνει έρευνα για το 1919 στην Ιταλία. Αναδημοσιεύουμε από τοrproject.gr άρθρο της που μετέφρασε η Κατερίνα Σεργίδου από The Women of 1917/Jacobin


Την πα­γκό­σμια μέρα εορ­τα­σμού της γυ­ναί­κας, το 1917, οι ερ­γά­τριες  της υφα­ντουρ­γί­ας στην πε­ρι­φέ­ρεια Βί­μποργκ του Πέ­τρο­γκραντ, ξε­κί­νη­σαν απερ­γία, πα­ρά­τη­σαν τα ερ­γο­στά­σια και κατά εκα­το­ντά­δες πή­γαι­ναν από ερ­γο­στά­σιο σε ερ­γο­στά­σιο, κα­λώ­ντας  τους ερ­γά­τες σε απερ­γία και συμ­με­τέ­χο­ντας σε  βί­αιες συ­γκρού­σεις με την αστυ­νο­μία και τα στρα­τεύ­μα­τα.

Ανει­δί­κευ­τες, χα­μη­λά αμει­βό­με­νες, δου­λεύ­ο­ντας δώ­δε­κα ή δε­κα­τρείς ώρες την μέρα, σε βρώ­μι­κες και αν­θυ­γιει­νές συν­θή­κες, οι γυ­ναί­κες ζη­τού­σαν την  αλ­λη­λεγ­γύη  των ερ­γα­τών και επέ­με­ναν στη κοινή δράση με τους άν­δρες, ιδιαί­τε­ρα αυτές που ερ­γά­ζο­νταν στη βιο­μη­χα­νία και τα ερ­γο­στά­σια με­τάλ­λου οι οποί­ες θε­ω­ρού­νταν οι πιο συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νες πο­λι­τι­κά και οι πιο δυ­να­μι­κές ανά­με­σα στο ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό της πόλης.  Οι γυ­ναί­κες πε­τού­σαν ξύλα, πέ­τρες, χιο­νό­μπα­λες στα πα­ρά­θυ­ρα των ερ­γο­στα­σί­ων, ει­σέ­βαλ­λαν στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας και απαι­τού­σαν να μπει ένα τέλος στον πό­λε­μο καθώς και να επι­στρέ­ψουν οι άντρες από το μέ­τω­πο .

Σύμ­φω­να με σύγ­χρο­νους ερευ­νη­τές και ιστο­ρι­κούς, αυτές οι γυ­ναί­κες που  δια­δή­λω­ναν για «το ψωμί» χρη­σι­μο­ποιώ­ντας πα­λαιο­μο­δί­τι­κες και πρω­τό­γο­νες με­θό­δους δια­μαρ­τυ­ρί­ας, στο πλαί­σιο κα­θα­ρά οι­κο­νο­μι­κών αι­τη­μά­των, κι­νού­νταν  πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­ναι­σθη­μα­τι­κά και όχι τόσο μέσα από κά­ποια θε­ω­ρη­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία  — άθελά τους όμως, κι­νη­το­ποί­η­σαν την κα­ται­γί­δα που έκανε στην άκρη τον Τσα­ρι­σμό πριν εξα­φα­νι­στούν πάλι πίσω από τις με­γά­λες μάχες των αν­δρών ερ­γα­τών και των αν­δρο­κρα­τού­με­νων πο­λι­τι­κών κομ­μά­των.

Από όταν ξε­κί­νη­σαν οι απερ­γί­ες του Φλε­βά­ρη , τα πο­λι­τι­κά συν­θή­μα­τα ενά­ντια στον πό­λε­μο απο­τε­λού­σαν ανα­πό­σπα­στο μέρος των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Η τόλμη των γυ­ναι­κών, η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και οι μέ­θο­δοί τους φα­νέ­ρω­ναν ότι αντι­λαμ­βά­νο­νταν τη ρίζα των προ­βλη­μά­των τους, την ανά­γκη για την ενό­τη­τα των ερ­γα­τών καθώς και τη ση­μα­σία που είχε,  να κερ­δί­σουν τους φα­ντά­ρους που θα έπαυαν έτσι  να προ­στα­τεύ­ουν τον τσα­ρι­σμό και θα υπο­στή­ρι­ζαν την επα­νά­στα­ση. Σύμ­φω­να με την με­τέ­πει­τα μαρ­τυ­ρία του Τρό­τσκι[i]:

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: