2 ευρώ την ώρα, το ξεσκάτισμα στις αμμουδιές του Ομήρου…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

2eyr

Υπάρχει μιαν αισχρότητα στο να δουλεύεις για κάποιον άλλο. Το υπαλληλίκι στον ιδιώτη, που πλέον είναι δουλεία νόμιμη και παστρική, άπτεται του ψυχαναλυτικού διαφορισμού.

Οι καθαρίστριες στα ξενοδοχεία του Αγρινίου, της Καλαμάτας, της Λευκάδας, του Πλαταμώνα αλλά και κάθε φανταχτερής πλαστικοποιημένης λουτρόπολης, πληρώνονται με δυο ευρώ την ώρα, άνευ συμβάσεως και γραπτής συμφωνίας.

Το να ξεσκατίζεις τους κυρίους στις μέρες μας για δυο ευρώ είναι κοινωνική κατάκτηση μιας αριστεράς που αναθεώρησε την επιστημονική επαναστατική σκέψη κρατώντας μόνο στο προσκήνιο τον υποχθόνιο ναρκισσισμό της.

Τη θέση του Εμείς καταλαμβάνει μια τερατώδη αντίληψη του Εγώ, ενός ατομικού Εγώ χωρίς Κόσμο και χωρίς Έρωτα, δηλαδή χωρίς ερώτηση και ερώτημα για την πορεία της κοινής μας μοίρας.

Τα δυο πρόσωπα του διαλόγου διαφοροποιούνται. Αντί για πρόσωπα έχουμε απρόσωπες φιγούρες, εκπροσώπους και διαπραγματευτές, αρνούμαστε δηλαδή τη συνταύτιση του διαλόγου και της αγάπης. Κατάσταση που έχει δημιουργήσει η δύναμη και η ισχύς.

Ο ισχυρός όταν μιλάμε μαζί στο ίδιο τραπέζι ξέρει πως η ισχύς του είναι ο λόγος του και ο λόγος αυτός κηδεμονεύει την κοινωνία που συγκεντρώνει όλες τις δυνατότητες του άγχους και της εμπιστοσύνης, σε μια δύναμη του ξυπνήματος και της αγρύπνιας, δηλαδή στη φροντίδα που θεμελιώνει την Αγορά όλων των συναντήσεών μας.

Οι άνθρωποι αναγκάζονται να ξαναγίνουν σκλάβοι γιατί έπαψαν να συναντιούνται ουσιαστικά.

Οι συναντήσεις των ανθρώπων συμβαίνουν στον Οργουελικό κόσμο όπου λειτουργεί η παλιμπαιδική εικονογράφηση της πραγματικότητας και η αντιστροφή της σημασίας των λέξεων και των φράσεων.

Αν οι σύγχρονοι δούλοι δεν συναντηθούν κάτω απ’ τον ουρανό της κοινής τους γλώσσας, δηλαδή των συμφερόντων τους, είναι ήδη αμετάκλητα καταδικασμένοι.

Αν οι σύγχρονοι δούλοι δεν κατανοήσουν πως η ιστορία τους δεν είναι η ιστορία των κυρίων τους αλλά η δική τους και πως δεν θεωρείται εργασία το να ξεσκατίζεις μεσοαστούς που απολαμβάνουν τη μίζερη καλοζωία τους ή να μεταφέρεις με το μηχανάκι-κινδυνεύοντας να σκοτωθείς- σουβλάκια και καφέδες σε δίποδα γουρούνια, τότε είναι ήδη αργά.

__________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2017/07/05/2-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CF%83%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Advertisements

Η Κυπριακή Δυστοπία…


Νώντας Σκυφτούλης

*Ο λόγος γραφής του κειμένου είναι επειδή οι σύντροφοι της Συσπείρωσης Ατάκτων πήραν μια σοβαρή θέση στο Ζήτημα όπου διατυπώνουν την δικοινοτική-διζωνική ομοσπονδία και μας επιτρέπουν να επαναπροσδιορίσουμε συνολικά τη στάση μας (https://syspirosiatakton.org/ne-re-omospondia/).

Αυτοδιάθεση, Ανεξαρτησία, Ένωση, Τακσίμ, Ευκταίο-Εφικτό, είναι λέξεις που ακούγονταν όλα αυτά τα χρόνια στην Κύπρο σαν προπέτασμα καπνού και σαν καταφύγιο «ηθελημένης» στρατηγικής ανεπάρκειας διότι πέρα των άλλων καμιά από αυτές τις λέξεις δεν εννοούνταν. Παρ’όλα αυτά συγκρότησαν το λεξιλόγιο της κυπριακή δυστοπίας και μετέτρεψαν τον λόγο σε ομιλούν εργαλείο.

Αυτή η δυστοπία είχε θεϊκή προέλευση και ξέρετε γιατί; Διότι ανατέθηκε στην Εκκλησία η διαχείριση του Κυπριακού από την αρχή της γένεσης του σύγχρονου Κυπριακού κράτους.

Μέχρι τότε ξέραμε ότι οι εθνοκρατικές, εθνικοαπελευθερωτικές, εθνικές γενέσεις γίνονταν ενάντια στους Βασιλιάδες και στη συγκυβερνώσα Εκκλησία. Να πούμε για τον Γκαριμπάλντι είναι πολύ ευρωπαϊκό το ταπεραμέντο αλλά και στα βαλκάνια και στην Ελλάδα ακόμα, όπου χρειάστηκε, είχαμε γκαριμπαλντίνους είτε δεξιούς-κεντρώους είτε αριστερούς. Μόνη εξαίρεση η Κύπρος. Αυτό είναι ένα στοιχείο της κυπριακής δυστοπίας το οποίο πολλαπλασιάζεται από το γεγονός ότι η ίδια η Εκκλησία έθαψε την Κύπρο κάτω από τις πέτρες του ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ (1915), που σκόρπιες υπάρχουν ακόμη στο πεδίο του Άρεως, προτιμώντας μαζί με το Βασιλέα (Κωνσταντίνος Α!) τη συμμαχία με τον Γερμανό καίσαρα ενάντια στον Βενιζέλο και τους Αγγλογάλλους που έδιναν απλόχερα την Κύπρο στον μελλοντικό σύμμαχο.

Τι πιο φυσιολογικό για μια Εκκλησία να συμμαχήσει με τον πρώην αντιπρόσωπο του Θεού στη γη και μετέπειτα ελέω λαό. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να θεωρείται εθνική(!!!) δομή.

Το 1947-48 συγκροτήθηκε με εκκλησιαστική πρωτοβουλία το Εθναρχικό Συμβούλιο το οποίο έβαλε μπροστά το ζήτημα της Ένωσης με τη «μητέρα πατρίδα» αφού πρώτα επέλεξε να θέσει εκτός συμβουλίου το ΑΚΕΛ -παρόλο που ήταν με την Ένωση και είχε το 1/3 του λαού- λόγω ιδεολογικών διαφορών, για να υποδηλώσει τον αντικομουνιστικό χαρακτήρα της υπόθεσης Ένωσης που αναλαμβάνει να διαχειριστεί. Ταυτόχρονα με το πρόταγμα της Ένωσης εκτόπιζε από τη διαδικασία και το 1/5 των κατοίκων του νησιού που ήταν οι Τουρκοκύπριοι.

Συνέχεια

Είμαστε οι απόκληροι αυτού του κόσμου…


Δέν ξέρω τί πεθαίνει πρώτα.Η καρδιά ενός ανθρώπου ή το μυαλό του.Ξέρω πως τα πτώματα παραμένουν ακίνητα,ενώ γύρω τους καίγονται τα πάντα.Ξέρω πως το να μένεις στάσιμος,ενώ όλα γύρω σου αλλάζουν ισοδυναμεί με το θάνατό σου.Ποτέ κανείς δεν φαντάζεται στην αυγή της νεότητάς του,πως ακόμη και τα όνειρα πεθαίνουν κάποτε.Τίποτε δεν είναι αιώνιο.Ίσως τα πάθη μας και οι επιθυμίες μας να επαναλαμβάνονται διαρκώς σε μιά χωροχρονική σπείρα που το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να κατανοήσει κι αυτό να μας οδηγεί συνέχεια μπροστά στα ίδια αδιέξοδα,στις ίδιες δυστυχίες που κι αυτές επαναλαμβάνονται παράλληλα με τις ζωτικές μας ανάγκες.

Σε αυτό τον κόσμο δέν είμαστε ούτε ποιητές,ούτε φιλόσοφοι.Κι άν γινόμαστε καμιά φορά ποιητές και φιλόσοφοι είναι γιατί προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον ανθρώπινο πόνο και να τον μοιραστούμε.Αυτό όμως που είμαστε ή αυτό που θέλουμε να είμαστε δέν είναι μία ακόμη τέχνη που θα χρωματίσει την ασπρόμαυρη ζωή μας.Που θα μας χαρίσει μία προσωρινή χαρά και μία επούλωση απο τα συνεχή χτυπήματα.Που θα μας σταματήσει στη μέση μιάς καταιγίδας να μας δείξει μία πιθανή ηλιαχτίδα ενός απροσδιόριστου μέλλοντος.

Αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτή την πλάνη.

Κάθε άνθρωπος που γεννιέται σήμερα σε αυτόν τον κόσμο κληρονομεί την ομορφιά του και την ασχήμια του.Μπορεί στην πορεία να αναπτύξει αξιοθαύμαστες δεξιοτεχνίες και να κατακτήσει γνώσεις που κανείς δέν φαντάζεται.Αυτό που δέν πρόκειται ποτέ να κατακτήσει θα είναι η ελεύθερη βούληση,το να μπορεί κάποιος να ορίσει τη ζωή του μέσα σε μία προκαθορισμένη κληρονομιά ενός κόσμου που κανένας μας δέν επιλέγει.

Δίπλα μας περπατούν άνθρωποι σκυφτοί,που το μυαλό τους βρίσκεται εγκλωβισμένο στο σκοτάδι της απελπισίας.Άνθρωποι με αχανές βλέμμα που καθημερινά βυθίζεται στην άλυτη εξίσωση της ευδαιμονίας.Τεντωμένα νεύρα και κραυγές που φεύγουν στα γρήγορα.Άνθρωποι που παρανόησαν προσπαθώντας να καταλάβουν την δική τους θέση μέσα στο λάκκο των λεόντων.

Γνωρίζω την χρησιμότητα των χρωμάτων.Οι περισσότεροι φοβούνται να δούν πίσω από τη μαύρη κουρτίνα.Όλοι ζητωκραυγάζουν μπροστά από τις πολύχρωμες πόρτες,που προσφέρονται απλόχερα σε αυτούς που συμμορφώνονται με την κληρονομιά των κυρίαρχων.Όλοι κοιτάνε τον μπλέ ουρανό,την θάλασσα,τα δέντρα και τα λουλούδια που βρίσκονται παντού.Ξεχάσαμε πώς είναι να κοιτάμε στις καρδιές των ανθρώπων.Αδυνατούμε να γεμίσουμε το κενό μας γιατί το κόστος είναι δυσβάσταχτο.

Κάποιοι έξυπνοι αποφάσισαν πως είναι σοφοί.Και με περίσσιο θράσος έδωσαν στο συνάφι τους όλα τα δικαιώματα.Δικαίωμα να όρίζουν τί είναι καλό και τί κακό.Να ορίζουν ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει.Όρισαν τις φυλές,τις γλώσσες,τις θρησκείες  και τις ικανότητες όλων των ανθρώπων.Και οι άνθρωποι υπάκουσαν.Δέχθηκαν άκριτα να ορίζουν οι άλλοι το τί είναι σωστό γι’αυτούς.Και 5000 χρόνια τώρα προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στο ερώτημα γιατί υπάρχει αδικία.

Και ποιός έχει δικαίωμα να ορίζει το τί είναι καλό και τί κακό;

Κανένας!

Σε αυτό τον κόσμο όλοι έχουν δίκιο για όλα και το αντίστροφο.Νικητής εδώ δέν είναι ο ισχυρότερος.Νικητής είναι αυτός που καταφέρνει να κάνει το άσπρο μαύρο και να μή συμβαίνει τίποτα.Αυτός που καταφέρνει να πείθει τους πεθαμένους πως είναι ακόμη ζωντανοί.

Ναί είμαστε προλετάριοι.Σκλάβοι ενός κόσμου που δέν βλέπει, δέν ακούει και δέν σκέφτεται.Και εν τέλει δέν έχει καμία σημασία ποιοί μηχανισμοί λειτουργούν λυσσαλέα καθημερινώς για να αυνανίζουν την μουδιασμένη συνείδηση του καθένα.Άν οι προλετάριοι του σήμερα είναι απόκληροι,είναι ακριβώς επειδή έχουν αποδεχθεί την κληρονομιά του τρόμου και της αδικίας.Κι αν το όνειρο του κάθε προλετάριου είναι να βρεθεί στην θέση του δυνάστη του και του εκμεταλλευτή του,είναι φανερό πως αυτός ο σκλάβος του σήμερα θα είναι με την πρώτη ευκαιρία ο τύραννος του αύριο.

Οι απόκληροι λοιπόν,άν έχουν να διδαχθούν κάτι από την νομοτελειακή αθλιότητα του χθές και του σήμερα είναι η ανάγκη να κατανοήσουν πως η απελευθέρωση των ανθρώπων δέν πρέπει να επαφίεται σε κανέναν ατομικά και δέν πρέπει να εξαντλείται στην ικανοποίηση ή στην βελτίωση πρόσκαιρων αναγκών.Ο προκαθορισμένος κόσμος μας δέν αφήνει πολλά περιθώρια για μεγάλες ουσιαστικές αλλαγές.Νέα πρόσωπα και καινούριες ιδέες ανακατεύονται με την βρωμιά του παρελθόντος και επαναλαμβάνονται φορώντας σύγχρονες και παραπλανητικές ταμπέλες.

Είναι η εποχή που όλα τα νοήματα είναι σχετικά.Αλλάζουν με ταχύτητα και επιβάλλονται από ανθρώπους και οργανισμούς που κινούνται σε έναν παράλληλο κόσμο με τον δικό μας.Η εποχή που διανύουμε δέν έχει κανένα σκοπό παρά να εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων τα οποία εμφυτεύονται μέσα μας από τότε που γεννιόμαστε.Δέν είναι καιρός για μεγάλες κουβέντες.Ούτε η ελεύθερη βούληση,ούτε και η ικανοποίηση των υλικών αναγκών θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την σημερινή σκλαβιά.

Η κατάκτηση της ελεύθερης βούλησης και το ξεπέρασμα των υλικών αναγκών έρχεται μέσα από τη συνειδητοποίηση της υψηλής ευθύνης που έχουν οι απόκληροι ο ένας απέναντι στον άλλον.Από την πραγματική αγάπη για μιά δικαιοσύνη που θα είναι έξω και πάνω από τους διεφθαρμένους νόμους και τα απατηλά πολιτεύματα.Η υπόσχεση για έναν καλύτερο κόσμο πηγάζει από τους παλιούς και νέους αγώνες που φοβίζουν και διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία του τέρατος.Από την συνειδητοποίηση πως ο καινούριος κόσμος θα δημιουργηθεί μόνο μέσα από τα ιδεολογικά και συνειδησιακά συντρίμμια του τωρινού κυρίαρχου κόσμου.

Οι κόσμοι μεταλλάσσονται και αναδιαμορφώνονται μέσα από μία επαναλαμβανόμενη σύγκρουση,ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις.Δέν υπάρχει κανένας νόμος και αξίωμα που να είναι αιώνια.Κι αυτό δίνει δικαίωμα στην απόκληρη ανθρωπότητα να ελπίζει σε μία διαφορετική κληρονομιά.Στην εμφάνιση ενός νέου τύπου ανθρώπινης συνείδησης και κοινωνίας,σε μία ίσως απροσδόκητη στιγμή για τους ναρκισσιστές της αθλιότητας,σάν ένας τυφώνας που διαλύει εκκωφαντικά τα πάντα σε μία καθ’όλα ήσυχη και συνηθισμένη μέρα.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Το επίσημο πορτρέτο του Εμανουέλ Μακρόν…


Το πορτρέτο θα σταθεί εκεί πάνω από τα κεφάλια των γάλλων υπηκόων σε δημαρχεία, αστυνομικά τμήματα και πρεσβείες. Περίπου 50.000 αντίγραφα του πορτρέτου θα κυκλοφορήσουν σε δημόσιες υπηρεσίες σε όλη τη χώρα. Το πορτρέτο του γάλλου προέδρου είναι μια παράδοση που φτάνει πίσω μέχρι τον πρώτο πρόεδρο της τρίτης γαλλικής δημοκρατίας Adolphe Thiers (Αδόλφος Θιέρσος στα καθ’ ημάς). Δεν είναι μια πράξη υποχρεωτική αλλά μια συνήθεια που ακολουθείται με προεδρική ευλάβεια. Το πορτρέτο είναι μια ευκαιρία να δοθούν κάποια μηνύματα. Ακόμα κι αν η γλώσσα του πορτρέτου δεν κραυγάζει, παραμένει σταθερή εκεί, σε μόνιμη συνδιαλλαγή με τους πολίτες ως η επίσημη όψη του προέδρου τους. Η πολιτική, η ιδεολογία και οι προθέσεις του κατοικούν επίσης εκεί.
Ορθιος νεαρός πρόεδρος μπροστά στο γραφείο του, άψογος στη γεωμετρία του (από τα μαλλιά και το κουστούμι μέχρι τις σημαίες και το όλο καδράρισμα). Διακριτικό μειδίαμα που ίσως να παρουσιάζει την υπεροψία του νεότερο προέδρου στην ιστορία της Γαλλίας (όπως ο ίδιος θέλει να τονίζει για τον εαυτό του). Το μπαλκόνι ανοιχτό ως πρόσκληση ή ως κάλεσμα, σε αντίθεση με το πορτρέτο του προκατόχου του, ο οποίος για τον ίδιο λόγο είχε φωτογραφηθεί στον κήπο του μεγάρου. Σαν να δηλώνει πως τέρμα το χάσιμο του χρόνου, η πολιτική επέστρεψε στο γραφείο και είναι έτοιμη για δουλειά. Στο βάθος ο ουρανός να περιγράφει τα όρια του προέδρου (σημείωση προς τον αναγνώστη: εδώ ειρωνεύτηκα).
Οι δύο σημαίες σε πλήρως ισότιμη θέση. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως στη γελοία μεγαλομανιακή του διαδρομή μπροστά από το Λούβρο μετά την εκλογική του νίκη, ο Μακρόν επέλεξε να ακούγεται η «Ωδή στη Χαρά» ως ηχητική ακολουθία στο περπάτημα του θριαμβευτή. Άλλωστε ο φιλοευρωπαϊσμός του ήταν ένα από τα βασικά σημεία τα οποία τονίστηκαν προεκλογικά απέναντι στην ευρωσκεπτήστρια Μαρί Λεπέν (σημ. ο μόνος άλλος πρόεδρος που επέλεξε και τις δύο σημαίες στο πορτρέτο ήταν ο Σαρκοζί). Στο γραφείο του ένα ρολόι δείχνει 8:20 το πρωί. Ένα ανοιχτό βιβλίο και δύο κλειστά. Το ανοιχτό είναι τα απομνημονεύματα του Στρατηγού Ντε Γκωλ, σύμφωνα με τα γαλλικά μίντια, ενώ τα άλλα είναι το μυθιστόρημα του Σταντάλ «Το κόκκινο και το μαύρο» και οι «Ανθρώπινες τροφές» του Αντρέ Ζιντ. Προφανώς η επιλογή δεν είναι τυχαία. Το βιβλίο του Σταντάλ περιγράφει τις προσπάθειες του Ζουλιέν Σορέλ να αναδειχθεί πολιτικά μέσα από τα ταλέντα του και τη σκληρή του δουλειά (ταυτόχρονα μέσα από την υποκρισία του και τις διάφορες δολοπλοκίες του). Μέσα από την παρουσία του βιβλίου, ο Μακρόν περιγράφει τη δική του επιτυχία (βέβαια ο Ζουλιέν στο τέλος του βιβλίου αποκεφαλίζεται). Οι «Ανθρώπινες τροφές» συμβολίζουν, λογικά, την απελευθέρωση του Μακρόν από τις διάφορες συμβάσεις. Και τα δύο βιβλία τονίζουν ότι ο ίδιος διδάσκεται από τη γαλλική πνευματική παράδοση. Το βιβλίο του Ντε Γκωλ περιγράφει ουσιαστικά και τη σημασία που ο ίδιος ο Μακρόν θέλει να έχει η προεδρία του μέσα από την ταύτιση. Μια απρόσιτη φιγούρα μεγάλου ηγέτη μακριά από την τριβή των μίντια και της καθημερινότητας. Το αξίωμα άλλωστε του Μακρόν (ουσιαστικά του επικοινωνιολόγου του Ισμαέλ Εμελιέν) είναι πως ο πρόεδρος πρέπει να είναι απρόσιτος σαν τον Δία. Κάποιος που εμφανίζεται στο συμβούλιο των θεών με κεραυνούς και με αναμφισβήτητη εξουσία. Και αν αυτό σας ακούγεται μεγαλομανές, εμείς απλώς να προσθέσουμε πως ακούγεται άλλο τόσο αυταρχικό.
Τέλος, μια αρκετά σημαντική λεπτομέρεια, που τράβηξε και τα περισσότερα σχόλια, είναι η παρουσία των δύο κινητών σιμά του προέδρου. Ο Δίας μεταμορφώνεται εδώ σε εργατικό τεχνοκράτη πλήρως εξοπλισμένο και πλήρως εξοικειωμένο με την τεχνολογία, μονίμως καλοδιωμένο με τις εξελίξεις και τις αποφάσεις, ένα παιδί της εποχής, που στο πορτρέτο γιορτάζει τον προσωπικό του θρίαμβο.
Βέβαια, οι κατασκευές των προφίλ, η σημειολογία του ύφους, οι συμπαραδηλώσεις των συμβόλων δεν εμφανίζουν παρά μόνο όσα ο ίδιος ο κατασκευαστής τους επιθυμεί να δηλώσει. Το πραγματικό προφίλ θα ολοκληρωθεί σύντομα, μόλις ο Δίας αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τους κεραυνούς ενάντια στα εργασιακά δικαιώματα, όπως τόσες φορές έχει τονίσει. Γιατί η πολιτική της εικόνας απέχει από την εικόνα της πολιτικής, όσο η ζωή από το βαλσαμωμένο κακέκτυπό της.

(στην Εφημερίδα Εποχή)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_4.html

Τούτοι οι χαμένοι που ποτέ δε ζήσαν *…


Barikat

Σε μερικους ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

να πούνε.Φανερώνεται αμέσως ποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

 

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δε μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ’όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

          Κ.Π. Καβάφη, Che fece..il gran rifiuto

 

Πέρασαν δύο κιόλας χρόνια από εκείνο τον Ιούλη του 2015, από εκείνη την βδομάδα που κάθε μέρα της μετρούσε για μήνας, από εκείνη την συγκέντρωση που έβαλε επίσημη ταφόπλακα στον φόβο και καταδίκασε στην λήθη και την αφάνεια την αντισυγκέντρωσή της μερικά χιλιόμετρα παρακάτω. Πάνε δύο χρόνια από αυτή τη βδομάδα που οι υποτελείς κοιτάχτηκαν με τους από πάνω στα μάτια και τους χαμογέλασαν, από εκείνη την βδομάδα που ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο, από κείνες τις μέρες που οι από πάνω προσπαθούν να ξεχάσουν και οι υπάλληλοί τους προσπαθούν να αλλάξουν. Αλλά αυτές οι μέρες πέρασαν και δεν αλλάζουν. Θα τις θυμόμαστε και ας μη τους αρέσει.

Ήδη λίγες ώρες μετά το ΟΧΙ που ειπώθηκε με τρόπο ηχηρό έναντι του ΝΑΙ που “όλες οι κοινωνικές ομάδες υποστήριζαν” ο πρωθυπουργός βγήκε και ανήγγειλε το ΝΑΙ και την “εθνική συμφιλίωση” καλώντας τους “αντιπάλους” του σε διάλογο. Και κάπως έτσι μέσα σε λίγες στιγμές από το ζενίθ του θριάμβου σε βάρος των λίγων που 40 χρόνια ζούσαν σε βάρος των πολλών, βρεθήκαμε στο ναδίρ. Παρά ταύτα, το όχι ειπώθηκε και η κραυγή ακούστηκε και ο ήχος της θα τους στοιχειώνει για πολλά χρόνια.

Έχει περάσει κάμποσος καιρός λοιπόν που ζούμε στην επικράτεια της ήττας μετά την νικηφόρα μάχη. Που ψάχνουμε το βηματισμό μας. Νέοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνεργοι, εργάτες, ξενιτεμένοι. Οι πολλοί. Οι Αόρατοι, οι ηττημένοι της “εθνικής συμφιλίωσης” έγιναν οι επικίνδυνοι. Αυτοί που τα θέλησαν όλα πίσω.

Η τροπή που πήραν τα γεγονότα άφησε πίσω τα δικά της παράδοξα πολιτικά ίχνη. Πρώτον, το κόμμα που μετέτρεψε το ΟΧΙ των πολλών σε ΝΑΙ συνεχίζει να κυβερνά. Δεύτερον, οι πολλοί φαίνεται να βρίσκονται στην πολιτική αφάνεια μετά από τη στιγμή που βρέθηκαν – όσο ποτέ πριν στα χρόνια της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας- στο πολιτικό προσκήνιο και, τέλος, οι λίγοι φαίνονται και πάλι ισχυροί, τόσο ισχυροί ώστε να επιδίδονται στους δικούς τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς σαν να έχουν λησμονήσει τον πραγματικό τους εχθρό, τους πολλούς.

Μετά από αυτό το δημοψήφισμα τίποτε δε θα ήταν το ίδιο έτσι κι αλλιώς. Αλλά αν υπάρχει κάτι που περιγράφει απόλυτα αυτό το διάστημα είναι αυτή η αμφιβολία για το αν αυτό που ζούμε είναι το “success story” της πολιτικής αυτών που “έκαναν ό,τι μπορούσαν” ή απλά η συνέχεια και η όξυνση της αθλιότητας. Το βροντερό ΟΧΙ της πλατείας ακούγεται όμως ακόμα, όχι σαν μια βουή αλλά σαν μια απέραντη σιωπή. Ένα μουγκρητό μέσα από σφιγμένα δόντια. Και δακρυσμένα μάτια. Για την εξουσία που κερδίσαμε και μας την πήραν πίσω. Για τον ξέφρενο χορό πάνω στο σάπιο μεταπολιτευτικό κουφάρι.

Δυο χρόνια μετά, διαδηλώσεις, απεργίες, θάνατοι, εκδικητικά αφεντικά, φυλακισμένοι πρόσφυγες, καταλήψεις υπό την απειλή εκκένωσης. Η κυβέρνηση τα έδωσε όλα για το “λαό” αλλά “ως εκεί μπορούσε” και “μάτωσε” για τον “λαό” γιατί “ένα βήμα ακόμα θα ήταν καταστροφή”. Τόσο χρειάστηκε. Η τάξις απεκατεστάθη. Ίσως οι πολλοί να ηττήθηκαν νικώντας ακριβώς γιατί περίμεναν αυτό το παραπάνω απαραίτητο βήμα να γίνει από άλλους.

Οι Αόρατοι όμως είναι παντού. Στις άδικες καταδίκες με οσμή τρομολαγνείας. Στους πλειστηριασμούς σπιτιών. Σε αυτούς που ξενιτεύονται. Σε αυτούς που απογοητεύονται και ψάχνουν ένα νεύμα για να προχωρήσουν. Στις ανεστραμμένες λέξεις. Όπου ρήξη, υποταγή. Όπου αξιοπρέπεια, εθελοδουλία. Όπου Όχι, Ναι.

Είναι η πλειοψηφία που σιωπά μπροστά στην διεύρυνση της φορολογικής βάσης, στις ομαδικές απολύσεις, στις άμισθες “μαθητείες” δεκαπεντάχρονων προσφύγων στα χωράφια, εν γένει μπροστά στην δημοσιονομική προσαρμογή της μιζέριας που συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και οι φοβισμένοι κυβερνητικοί σπεύδουν να μεταφράσουν αυτή τη σιωπή ως την απόδειξη της επιτυχίας της πολιτικής τους. Όμως όσο και αν ελπίζουν στην επ’ αόριστον συνέχιση αυτής της σιωπής, σύντομα οι πολλοί θα επιστρέψουν με εγγεγραμμένη στην μνήμη τους την κερδισμένη μάχη του δημοψηφίσματος και την τελική της έκβαση και αυτή τη φορά θα ξέρουν ότι το απαραίτητο βήμα θα πρέπει να το κάνουν οι ίδιοι.

 

  •  στίχος από το έργο του Δάντη, Η Θεία Κωμωδία: Κόλαση

Από:https://barikat.gr/content/toytoi-oi-hamenoi-poy-pote-de-zisan

Η Θέμις τό ‘χει χάσει …


Ο άνθρωπος ήταν απλήρωτος από τον εργοδότη του επί επτά συναπτούς μήνες, από την πρωτοχρονιά μέχρι τέλους Ιουλίου του 2008. Κάπου εκεί αποφάσισε να πάψει να δουλεύει τζάμπα και να βρει μια άλλη δουλειά που θα του εξασφάλιζε τουλάχιστον το φαγητό του. Έτσι κι έκανε αλλά ταυτόχρονα είπε να μη χαρίσει τα κόπια του στον μπαταχτσή εργοδότη του και να τα διεκδικήσει δικαστικώς. Έστειλε, λοιπόν, στο πρώην αφεντικό του μια πανταχούσα, τόσα για τα μηνιάτικα, τόσα για τα δώρα εορτών, τόσα για το επίδομα αδείας… Αλλά και τόσα για αποζημίωση επειδή με απέλυσες.

Κάπου εκεί άρχισαν τα ωραία, «εγώ δεν σε απέλυσα, μόνος σου έφυγες άρα μη ζητάς αποζημίωση» , «εγώ δεν ήθελα να φύγω, εσύ με ανάγκασες αφού δεν με πλήρωνες», «θα σου τα έδινα αλλά είχα κάτι δυσκολίες» και τα τοιαύτα, φτάνει η υπόθεση στο δικαστήριο. Το ψάχνουν το θέμα οι δικαστές και κάνουν μια απλή σκέψη:

[Σκίτσο του Soter, 8/2/2013]

Όταν πάει κάποιος για δουλειά, κάνει μια σύμβαση με τον εργοδότη του: εγώ θα σου δουλεύω κι εσύ θα με πληρώνεις. Κάθε πότε; Μπορεί κάθε βδομάδα, μπορεί κάθε δεκαπέντε, μπορεί μια φορά τον μήνα αλλά κάθε μήνα θα καθαρίζουμε τα πιάτα μας. Κι όταν λέμε «κάθε μήνα» εννοούμε ότι, βάσει νόμου, μέχρι τις 5 κάθε μήνα πρέπει να έχει τακτοποιηθεί ο προηγούμενος. Αφού, λοιπόν, ο εργοδότης δεν τήρησε τις δικές του υποχρεώσεις από την σύμβαση, θεωρείται ότι αυτή η σύμβαση πέφτει σε βάρος του ή, όπως λένε οι μορφωμένοι, η σύμβαση καταγγέλεται. Κι όπως γίνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όταν μια σύμβαση καταγγέλεται με ευθύνη κάποιου, αυτός ο κάποιος οφείλει αποζημίωση. Άρα, πλήρωνε κύριε εργοδότα. Καλά ως εδώ;

Συνέχεια

Ο άνθρωπος, το εργαλείο και το σύμβολο…


The Evolution of Man – Octavio Ocampo

Του Σπύρου Κεραμά

Η ανθρωπολογία του Λιούις Μάμφορντ

«Ο άνθρωπος είναι από την πρωταρχή του δημιουργός συμβόλων και δημιουργός εργαλείων…» (Μάμφορντ 1997: 158).

Αποτελεί κοινό τόπο για την νεωτερική σκέψη η ικανότητα του ανθρώπου να επεμβαίνει στο φυσικό του περιβάλλον και να το μετασχηματίζει. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, ο χώρος του ανθρώπου υπάρχει πάντοτε ως προϊόν της δικής του δραστηριότητας. Η μετασχηματιστική δράση του ανθρώπου δεν αφορά μόνο τον φυσικό χώρο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, στον βαθμό που ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέσω ενός διαρκούς συσχετισμού με τα στοιχεία που τον περιβάλλουν.

Η ρήξη με τον φυσικό εαυτό κατανοείται ως μια διαδικασία με υποκείμενο τον ίδιο τον άνθρωπο. Η μετάβαση στην κοινωνική κατάσταση εκλαμβάνεται ως έργο του ίδιου του ανθρώπου, που υπαγορεύεται από την ανθρωπολογική αναγκαιότητα τηςεξωτερίκευσης, η οποία, σύμφωνα με τους Πέτερ Μπέργκερ και Τόμας Λούκμαν, θεμελιώνεται στην βιολογική κατασκευή του ανθρώπου (Μπέργκερ & Λούκμαν 2003: 106).

Η ιδέα της αυτο – δημιουργίας του ανθρώπου εμφανίζεται σε στοχαστές με διαφορετικές φιλοσοφικές αφετηρίες. Ο Καρλ Μαρξ επεξεργάζεται την διαδικασία αυτογένεσης του ανθρώπου στα πρώιμα έργα του (Μαρξ 2012: 138). Ο Φρίντριχ Νίτσε ορίζει τον άνθρωπο ως εκείνο «το ζώο του οποίου ο τύπος δεν έχει ακόμη παγιωθεί» (Macherey 2013: 52). Ενώ ο πατέρας της ερμηνευτικής, Hans Georg Gadamer, αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, ως ένα ον που αρνείται τον φυσικό του εαυτό και τον αναδημιουργεί μέσω της πράξης (Gadamer 1997: 86).

Η παραπάνω συμφωνία, ωστόσο, φαίνεται αρκετά εύθραυστη όταν πρέπει να προσδιοριστούν τα μέσα, τα οποία χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να υπερβεί τον φυσικό του εαυτό και να φτάσει στην κοινωνική του συγκρότηση. Η μετάβαση στην βιομηχανική εποχή, που κορυφώθηκε κατά τον 19ο αιώνα, συνοδεύτηκε από την εμφάνιση ενός νέου ερμηνευτικού μοντέλου, του Homo Faber1, το οποίο εντοπίζει την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου στην τεχνική του δραστηριότητα, δηλαδή στην κατασκευή και την χρήση εργαλείων. Σύμφωνα με τον Μάμφορντ, «για έναν αιώνα ο άνθρωπος συνήθως προσδιοριζόταν ως ένα ζώο που χρησιμοποιεί εργαλεία» (Μάμφορντ 1966: 304)2.

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: