Take Me I’m Yours…


Dj της ημέρας, ο Διονύσης Νοταράκης

Ο αναβάτης της κουρασμένης καμήλας έχει διασχίσει όλη την Ανατολή για να παραδοθεί στην αγαπημένη του. Έρημος, Θιβέτ, μπέλι ντάνσερς. Παρέλαση στερεοτύπων. Οριενταλισμός κακής κοπής. Στίχοι ό, τι να’ ναι. Ή τουλάχιστον έτσι τους κατάλαβα. Ρυθμός όμως καταιγιστικός. Σόλο σύντομο. Ρεφραίν πιασάρικο του κερατά.

Take me I’m yours
because dreams are made of this
Forever there’ll be
a heaven in your kiss.

Όταν το άκουσα για πρώτη φορά, θα πρέπει να ήταν ήδη τριάντα ετών τραγούδι και με ξεγέλασε. Νόμιζα πως αποτελούσε άλλο ένα one hit wonder της εποχής. Και εκείνη το χόρευε πίνοντας ένα διάφανο ποτό με το καλαμάκι της. Τα βλέμματά μας θα συναντηθούν αόριστα χωρίς να υπονοείται κάτι. Σκηνικό μπαρ, γνωριμίες των μπαρ. Έχω καταναλώσει πολύ και είμαι στα όρια. Υπάρχω αόριστα. Το οπτικοακουστικό ντοκουμέντο θα χαραχτεί ανισοβαρώς στη μνήμη μου και θα χαθεί στα βάθη της για μια δεκαετία. Η εικόνα μερικά δευτερόλεπτα. Το καλαμάκι, η κίνηση, το βλέμμα. Ο ήχος θα καταλάβει μεγαλύτερο μερίδιο. Ρυθμός και στίχοι.

Δεν ξέρω ποια διεργασία πυροδότησε την αναλαμπή. Τα βλέπω όλα μπροστά μου μια δεκαετία μετά. Ρεφάρουν. Αυτά τα θραύσματα δηλαδή που επιβίωσαν. Για δυο εβδομάδες ακούω το τραγούδι κάθε μέρα. Το πρωί. Ρωτάω παλιότερους αν το θυμούνται. Όταν γυρνάω σπίτι. Με ακολουθεί. Που το είχα καταχωνιάσει τόσα χρόνια;

Σαράντα βαθμοί υπό σκιά. Ίσα που πιάνω την κίνηση της.
– Εσύ δεν λείπεις κάπου έξω;
– Ήρθα για διακοπές.
– Δεν θα το πιστέψεις αλλά σε σκεφτόμουν συνέχεια δυο βδομάδες τώρα.

Ευτυχώς δεν ρώτησε γιατί. Άντε να εξηγήσεις.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/07/04/take-me-im-yours/

Φιλελευθερισμός και Δικαιοσύνη…


Στην πρόσφατη ιστορία, οι δίδυμοι οργανισμοί, ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα έχουν παράσχει «δάνεια» και τεχνογνωσία σε δικτατορικά και φασιστικά καθεστώτα σε όλον τον κόσμο, ξεκινώντας από το Ζαΐρ- Κονγκό του Μομπούτου, στο ρατσιστικό  κράτος της Νότιας Αφρικής του Φρεντερίκ Ντε Κλερκ,  στη φασιστική Χιλή του Πινοσέτ, συμπεριλαμβανομένων και της Αργεντινής του φασίστα Βιντέλα, της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Αϊτής του αγαπημένου φασίστα του Ρόναλντ Ρήγκαν Φρανσουά Ντιβαλιέ, ακόμα και στην Ινδονησία του αιμοσταγή, αμερικανοκίνητου Σουχάρτο. Το τίμημα που πλήρωσαν οι λαοί των χωρών αυτών ήταν η λεηλασία των φυσικών και δημόσιων  πόρων από λίγες πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες κατεύθυναν τα κέρδη σε φορολογικούς και νομικούς παραδείσους, ενώ οι λαοί κλήθηκαν να εξοφλήσουν ένα χρέος, που αποτελεί το ορατό σύμβολο της υποταγής τους στα συμφέροντα χρηματοπιστωτικών κύκλων και στον επενδυτικό οικονομικό υπόκοσμο.

Σήμερα, πρόεδρος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι η  glamorous  και μόνιμα μαυρισμένη Κριστίν  Λαγκάρντ η οποία, ειρήσθω εν παρόδω,  έχει αδυναμία στην μπουτίκ του οίκου Chanel, στα ρούχα Ventilo  και  Austin Reed. Α! Για τσάντα προτιμά τις Birkin ή Kelly της Hermès.

Τον Δεκέμβριο του 2016 η glamorous Λαγκάρντ καταδικάστηκε από γαλλικό δικαστήριο για την υπόθεση επιδιαιτησίας της αγωγής της πρώην κρατικής τράπεζας Credit Lyonnais εις βάρος του επιχειρηματία Μπερνάρ Ταπί, χωρίς ωστόσο να της επιβληθεί ποινή, ούτε θα αναγραφεί  ο,τιδήποτε στο ποινικό μητρώο της!

Είχε προηγηθεί μια επιδρομή των γαλλικών αρχών καταπολέμησης οικονομικού εγκλήματος (Brigade Financière), που εισέβαλαν απροειδοποίητα στο σπίτι της στο Παρίσι και το ερεύνησαν εξονυχιστικά. Να υπενθυμίσουμε πως όλα αυτά αφορούν έναν άνθρωπο που αποφασίζει τους όρους με τους οποίους θα ζήσουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο!

Μια μικρή αναδρομή:

Η υπόθεση χρονολογείται από το 1993, όταν ο  μεγιστάνας, ειδικός σε επιχειρήσεις που έχουν πτωχεύσει, Μπερνάρ Ταπί, πούλησε στην Κρατική τράπεζα Credit Lyonnais την εταιρεία Adidas, (την οποία αγόρασε για ψίχουλα το 1990 διότι ήταν  πτωχευμένη), προκειμένου να ενταχθεί  στην Σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν ως υπουργός Δημοσίων Υποθέσεων!  Η τράπεζα Credit Lyonnais αγόρασε την Adidas καταβάλλοντας στον υπουργό του «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν δύο δισεκατομμύρια ογδόντα πέντε εκατομμύρια φράγκα (αντιστοιχούν σε 472 εκατομμύρια ευρώ). Στη συνέχεια, όμως, ο Ταπί ο οποίος στις προεδρικές εκλογές του 2007  υποστήριξε και χρηματοδότησε τον Νικολά Σαρκοζί,μήνυσε την τράπεζα, υποστηρίζοντας πως τον εξαπάτησε στην εξαγορά υποτιμώντας την αξία της Adidas.

Συνέχεια

Να θέσουμε ένα τέλος στα αθέμιτα ιδιωτικά και δημόσια χρέη…


του Eric Toussaint

2017 07 03 01 Eric Toussaint

Κείμενο που παρουσιάστηκε στο 5ο θερινό Πανεπιστήμιο της CADTM Ευρώπης κατά την ολομέλεια έναρξης, στις 30 Ιουνίου 2017 στο Wépion (Namur) του Βελγίου.

Ο στόχος είναι να πολεμήσουμε ένα καπιταλιστικό σύστημα που λεηλατεί την Φύση.

Πρέπει να πολεμήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα που, δυο αιώνες μετά την λεγόμενη βιομηχανική επανάσταση, έχει συσσωρεύσει στην ατμόσφαιρα όσα προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Είναι ένα σύστημα που θεωρεί την Φύση μόνον ως υλικό προς εκμετάλλευση, προς εμπορευματοποίηση, με στόχο το μέγιστο κέρδος.

Ένα καπιταλιστικό σύστημα που περιορίζει έναν μεγάλο αριθμό χωρών και λαών που τις κατοικούν να παράγουν πρώτες ύλες προς εξαγωγή και, αυτό, στην χαμηλότερη δυνατή τιμή.

Ένα σύστημα που ωθεί τις χώρες και τους λαούς να καλλιεργούν αγροτικά προϊόντα που δεν καταναλώνουν και να καταναλώνουν εμπορεύματα που δεν παράγουν.

Ένα σύστημα που αναπτύσσει τους πυρηνικούς σταθμούς ηλεκτρικής ενέργειας, για το κλείσιμο των οποίων παλεύουμε.

Ένα καπιταλιστικό σύστημα που διατηρεί, έως και ενισχύει την εκμετάλλευση και την καταπίεση των γυναικών.

Ένα καπιταλιστικό σύστημα που πηγαίνει επίσης χέρι με χέρι με το σύστημα-χρέος.

Το σύστημα των αθέμιτων ιδιωτικών χρεών

Αυτό το σύστημα-χρέος υπήρχε ήδη πολύ καιρό πριν από το καπιταλιστικό  σύστημα (βλ. http://www.contra-xreos.gr/arthra/1183-2017-04-01-14-00-00.html). Διατηρήθηκε και ενισχύθηκε με τρόπο πολύπλοκο, με την ανάπτυξη του καπιταλισμού (βλ. http://www.contra-xreos.gr/arthra/1188-5-000-xronia-2.html ).

Το ιδιωτικό χρέος χρησιμοποιήθηκε εδώ και χιλιετίες ως μηχανισμός αποστέρησης της περιουσίας των αγροτών από τη γη τους, αποστέρησης των βιοτεχνών από τα εργαλεία τους. Η δουλεία λόγω χρέους επικράτησε επί αιώνες στον αρχαίο κόσμο.

Το σύστημα των αθέμιτων ιδιωτικών χρεών, σε γενικές γραμμές, λειτουργεί μέσω της επιβολής όρων δανεισμού και αποπληρωμής που καθιστούν ανέφικτη την τελευταία. Αυτό καταλήγει στην αποστέρηση (αποστέρηση της κατοικίας, της γης, των εργαλείων δουλειάς) ή/και στην υποχρέωση να αφιερώσει ο δανειζόμενος πολλά χρόνια, έως και δεκάδες χρόνια, στην εξόφληση του χρέους.

Στο παρελθόν, πολλές στάσεις έλαβαν χώρα με σκοπό την απαλλαγή από τα αθέμιτα ιδιωτικά χρέη, είτε στην αρχαία Ελλάδα, είτε στην Βόρεια Ευρώπη, κατά τον Μεσαίωνα.

Σήμερα, οι μάχες αυτές κατά των αθέμιτων χρεών επανέρχονται:

  • Μάχες των αγροτών για την διαγραφή των χρεών στην Ινδία.
  • Μάχες των γυναικών κατά της μικρο-πίστωσης, στο Μαρόκο.

  • Μάχες των φοιτητών κατά του φορτίου των φοιτητικών χρεών σε ΗΠΑ, Χιλή, Καναδά και στο Ηνωμένο Βασίλειο,

  • Μάχες των οικογενειών θυμάτων των καταχρηστικών ενυπόθηκων δανείων και των εξώσεων σε Ισπανία, ΗΠΑ, Ελλάδα  (βλhttp://www.contra-xreos.gr/arthra/1162-2017-01-17-08-37-41.html), στην Ιρλανδία.

Τα αθέμιτα δημόσια χρέη

Το σύστημα των αθέμιτων χρεών χρησιμοποιείται επίσης από το καπιταλιστικό σύστημα για να επιβάλλει στις δημόσιες πολιτικές τις επιθυμίες του Μεγάλου Κεφαλαίου. Ενώ το δημόσιο χρέος θα μπορούσε να χρησιμεύσει στην χρηματοδότηση ενός ευρέως προγράμματος οικολογικής μετάβασης… χρησιμεύει για να επιβάλλει πολιτικές αντικοινωνικές, πολιτικές εξορυκτικές, εντατικής παραγωγής, πολιτικές που ενισχύουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των λαών.

Το δημόσιο χρέος δεν είναι κακό, αφ’εαυτού. Οι δημόσιες αρχές μπορούν να καταφύγουν στον δανεισμό για να χρηματοδοτήσουν ένα ευρύ πρόγραμμα οικολογικής μετάβασης:

  • να δανειστούν για να χρηματοδοτήσουν το πλήρες κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας,
  • για να αντικαταστήσουν τις ορυκτές πηγές ενέργειας από ανανεώσιμες, φιλικές προς το περιβάλλον,

  • για να μειώσουν ριζικά τις οδικές και αεροπορικές μεταφορές σε όφελος των συλλογικών μεταφορών μέσω των σιδηροδρόμων.

  • Ο δημόσιος δανεισμός μπορεί λοιπόν να είναι θεμιτός αν είναι στην υπηρεσία θεμιτών έργων και αν εκείνοι που συνεισφέρουν στον δανεισμό το πράττουν επίσης με θεμιτό τρόπο.

    Η CADTM δεν διστάζει να πει ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα πλουσιότερα νοικοκυριά θα πρέπει να συνεισφέρουν στον δανεισμό χωρίς να καρπώνονται κάποιο όφελος, δηλαδή, με μηδενικό επιτόκιο. Η πλειοψηφία των νοικοκυριών θα μπορούσε να συνεισφέρει με εθελοντικό τρόπο με θετικό πραγματικό επιτόκιο.

    Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει όμως, και τα Κράτη και οι κοινότητες δανείζονται τις περισσότερες φορές για να χρηματοδοτήσουν αθέμιτες πολιτικές:

    • χρηματοδότηση δαπανών στρατιωτικού εξοπλισμού,
  • χρηματοδότηση άχρηστων φαραωνικών έργων,

  • χρηματοδότηση της πυρηνικής ενέργειας,

  • χρηματοδότηση των συνεργασιών ιδιωτικού και δημοσίου τομέα,

  • χρηματοδότηση της αποπληρωμής παλαιότερων παράνομων χρεών,

  • χρηματοδότηση της διάσωσης των τραπεζών.

  • Συνεπώς, το δημόσιο χρέος χρησιμεύει στην χρηματοδότηση αθέμιτων δαπανών. Ο τρόπος χρηματοδότησης και αποπληρωμής του χρέους είναι επίσης παράνομος. Οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα πλούσια νοικοκυριά καταβάλλουν ελάχιστους έως και καθόλου φόρους. Οι «από κάτω» είναι εκείνοι που πρέπει να σφίγγουν το ζωνάρι για να αποπληρώσουν το χρέος. Οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζουν τα Κράτη με επιτόκια επικερδή για εκείνες ενώ δανείζονται από την κεντρική τράπεζα με μηδενικό επιτόκιο, όπως συμβαίνει στην ευρωζώνη ή στην Ιαπωνία.

    Το συμπέρασμα είναι απλό: πρέπει να μπει ένα τέλος στο σύστημα των αθέμιτων ιδιωτικών και δημόσιων χρεών.

    Η CADTM δεσμεύει με ενθουσιασμό τις δυνάμεις της σε διεθνές αλλά και σε τοπικό επίπεδο, στο πλευρό των κοινωνικών κινημάτων, των πολιτών που είναι έτοιμοι να παλέψουν για την διαγραφή των παράνομων χρεών, είτε είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτικά.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις, αν οι δημόσιες αρχές επιθυμούν να μπουν σε αυτήν την μάχη, τη CADTM είναι στη διάθεσή τους για να τους παράσχει τη συνδρομή της, ειδικά στον τομέα της πραγματοποίηση λογιστικών ελέγχων με συμμετοχή των πολιτών. Αυτό έγινε στον Ισημερινό το 2007-2008, στην Παραγουάη το 2008, στην Ελλάδα, το 2015.

    Αμυντικά, συμμαχικά και άλλα τινά…


    Χτες αναφερθήκαμε σε «νατοϊκές εισφορές» και σημειώσαμε και ορισμένα ποσά, τα οποία φάνηκαν υπερβολικά σε κάποιους αναγνώστες. Δεν προτίθεμαι να ανασκευάσω το παραμικρό στο χτεσινό κείμενο αλλά πολύ ευχαρίστως να προσθέσω μερικά επί πλέον στοιχεία.

    Κάθε χώρα πραγματοποιεί αμυντικές δαπάνες, ανάλογα με τις ανάγκες της. Έχει συμφωνηθεί ότι στις αμυντικές δαπάνες δεν περιλαμβάνονται μόνο οι προμήθειες οπλικών συστημάτων και οι εν γένει εξοπλισμοί αλλά και το κόστος κατασκευής και συντήρησης των υποδομών καθώς και οι αμοιβές του προσωπικού που εμπλέκεται στην άμυνα μιας χώρας. Συνεπώς, όταν αναφερόμαστε σε αμυντικές δαπάνες, προσμετρούμε και την μισθοδοσία των στρατιωτικών. Αυτός είναι ο λόγος που δεν υπολογίζουμε τους στρατιωτικούς όταν μετράμε τους δημοσίους υπαλλήλους προκειμένου να προσδιορίσουμε το δημοσιονομικό κόστος.

    Αμυντικές δαπάνες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (ποσά σε εκατ. δολλαρίων ΗΠΑ).
    Προσέξτε ότι οι ΗΠΑ δαπανούν 2,6 φορές όσα όλες οι άλλες χώρες μαζί.

    Παρένθεση πρώτη . Αυτά που είπαμε στην προηγούμενη παράγραφο, δεν ισχύουν μόνο για την Ελλάδα. Έχουν συμφωνηθεί και γίνονται παραδεκτά από όλες τις χώρες, ώστε τα στατιστικά νούμερα να είναι συγκρίσιμα. Προσέξτε ότι στους παρατιθέμενους πίνακες η Βουλγαρία σημαδεύεται με αστερίσκο, επειδή στις αμυντικές της δαπάνες δεν προσμετρά τις συντάξεις των στρατιωτικών. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

    Συνέχεια

    Από τα δύο στο ένα «άκρο»: η χώρα της ….«ακροαριστερής τρομοκρατίας»…


    Ένας κλοιός που ολοένα σφίγγει, που ολοένα ζητά αποτίναξη

    Politico-1

    Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

    «Είμαστε (η Ελλάδα) η μόνη χώρα (στην Ευρώπη) που έχει ντόπια τρομοκρατία της ακροαριστεράς» δήλωνε πριν μερικές μέρες στο Politico.EU ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αξιοποιώντας και αυτήν την ευκαιρία για να εξαπολύσει επίθεση στην κυβέρνηση.

    Τη Δευτέρα 3 Ιουλίου, στη Βουλή, σε μια συζήτηση προ ημερησίας διάταξης για την οικονομία, που ο ίδιος είχε ζητήσει, ο Κ. Μητσοτάκης,  αφού μίλησε λίγο για την οικονομία (μα τι να πει κιόλας, ποιος εφαρμόζει καλύτερα μνημόνια επειδή τα πιστεύει;;;) και πολύ για τους κ.κ. Καμμένο και Πολάκη, σήκωσε το «γάντι» που του πέταξε ο Α. Τσίπρας, ο οποίος επέλεξε, για προφανείς δικούς του πολιτικούς λόγους φυσικά, να την κάνει και αυτός ελαφρά «γυριστή» από το επίμαχο θέμα της οικονομίας.

    Έτσι, στις κατηγορίες Τσίπρα ότι με δηλώσεις του σαν την προαναφερόμενη  «ξεπλένει» τη Χ. Αυγή επέμεινε ότι «η τρομοκρατία στην Ελλάδα με εξαίρεση τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα που ανέφερα, είχε προέλευση από τη μήτρα της Αριστεράς. Αυτή ήταν η ιδεολογική μήτρα της τρομοκρατίας». Και απαντώντας σε επικρίσεις από τα κυβερνητικά έδρανα, προχώρησε περαιτέρω λέγοντας: «Γιατί συγχέετε την περίπτωση Τεμπονέρα; Εγώ μιλάω για οργανωμένες προσπάθειες. Έχουμε μια υποχρέωση να σταθούμε με θάρρος απέναντι σε οποιοδήποτε φαινόμενο βίας και να κάνουμε τον συνολικό ιστορικό απολογισμό» καταλήγοντας στη γνωστή επωδό περί «δύο άκρων».

    Τελικά, υπό πίεση, συναίνεσε ότι η «Χρυσή Αυγή είναι μια αποκρουστική νεοναζιστική οργάνωση η οποία έχει στοιχεία εγκληματικής οργάνωσης» επιμένοντας ότι στα χρόνια μετά τη δικτατορία η βία έχει πρόσημο και είναι αριστερό. Ως «κερασάκι» σε αυτήν την κουβέντα, ακούσαμε τον Ν. Μιχαλολιάκο να λέει ότι κατά τον εμφύλιο «υπήρχε βία εκατέρωθεν (sic), ναι το παραδέχομαι αλλά δεν υπήρχε τότε Χρυσή Αυγή», να θυμίζει ότι δεν άνοιξε η Χ. Αυγή την Μακρόνησο και τις εξορίες (τι να λέμε τώρα) και να μιλά για τα «δικαιώματα» των χρυσαυγιτών που «καταπατούνται».

    Το πρόβλημα της «(ακρο)αριστερής τρομοκρατίας»

    Στη χώρα, λοιπόν, που «πανηγυρίζουμε» γιατί η ανεργία μειώθηκε λίγο πάνω από το 22% αν και με βάση τα τελευταία στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ ο μέσος μισθός μερικής απασχόλησης (κατηγορία η οποία διογκώνεται καθημερινά) έχει υποχωρήσει στα 385 ευρώ, στη χώρα που ξεπουλιέται με «δεξιό ή ….αριστερό πρόσημο» σπιθαμή προς σπιθαμή, που δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει ο επόμενος φόρος να πληρώσεις, και που δεν φαίνεται όχι «φως στο τούνελ» αλλά ούτε κουκίδα φωτός για τις επόμενες γενιές με τις «επιλογές ευθύνης και ευρωπαϊκής προοπτικής», που 62χρονες Ντανιέλες με 4 παιδιά πέφτουν νεκρές στις υπηρεσίες καθαριότητας, που ηλικιωμένοι σκύβουν το κεφάλι και κλαίνε γιατί νιώθουν  να εξευτελίζονται χάνοντας τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει για να ζήσουν με αξιοπρέπεια τα τελευταία χρόνια μιας δύσκολης ζωής, που νέα παιδιά ξενιτεύονται στην πιο παραγωγική ηλικία, το μείζον πρόβλημα είναι «η τρομοκρατία που έχει ως μήτρα την άκρα αριστερά».

    Στη χώρα, που προ δύο χρόνων η τρομοκρατία από τράπεζες, αφεντικά και ΜΜΕ έλαβε διαστάσεις «απόλυτης αλήθειας» και γκιλοτίνας προκειμένου να μην τολμήσει κανείς να σηκώσει κεφάλι με αφορμή την κάλπη του δημοψηφίσματος (το πώς το ΟΧΙ αυτό πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων είναι επίσης ένα ακόμη έγκλημα προς εξιχνίαση), το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία». Στη χώρα που μεταξύ 2010 – 2014 έπεφτε σχεδόν καθημερινά το ξύλο της αρκούδας, που οι τραυματισμοί χιλιάδων διαδηλωτών, ακόμη και σοβαροί, πέρασαν ατιμώρητοι και στα ψιλά, που ακόμη και σήμερα άνθρωποι έχουν προβλήματα από τα ατελείωτα χημικά, (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πέφτει και τώρα ξύλο σε διαδηλωτές, για να μην ξεχνιόμαστε), το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία».

    Στη χώρα που δολοφονήθηκαν οι Κουμής και Κανελλοπούλου (μετά τη χούντα δεν είναι αυτό;), οΜιχάλης Καλτεζάς, ο Νίκος Τεμπονέρας (τι δεν είναι οργανωμένη τρομοκρατία αυτό; Δεν είχαν συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα και στόχο οι δράστες;), ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, που παραλίγο να πέσει νεκρός ο Δημήτρης Κουσουρής από τον Περίανδρο (που είναι πλέον ελεύθερος!), που ζαρντινιέρες ίπτανται και Ηριάννες καταδικάζονται σε 13 χρόνια φυλάκιση επειδή…ερωτεύτηκαν έναν άνθρωπο που ΔΕΝ καταδικάστηκε, το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία».

    kanellopoulou

    Στη χώρα, που, επισήμως ή ανεπισήμως, φασίστες και νεοναζί, είτε τάσσονται και εντάσσονται με τη Χ. Αυγή ή δηλώνουν «απόσταση» από αυτήν αλλά μοιράζονται αντίστοιχες απόψεις,«καθαρίζουν» τους δρόμους από «σκουπίδια» μετανάστες και πρόσφυγες (όσους ξέρουμε αλλά και πόσους αλήθεια δεν ξέρουμε), που δολοφονούν με, τουλάχιστον, τη συνένοχη σιωπή των αστυνομικών τον Παύλο Φύσσα εν ψυχρώ, που επιτίθενται για να δολοφονήσουν μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, που καίνε σπίτια Ρομά στο Μενίδι, το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία».

    Στη χώρα που οι εκπρόσωποι της δικαιοσύνης κρίνουν συνταγματικές τις περικοπές σε συντάξεις και μισθούς όλων των άλλων πλην του εαυτού τους, που κρίνουν απολύτως συνταγματικές όλες τις φορολογικές υπέρογκες απαιτήσεις αλλά θεωρούν δίκαιο με το γράμμα του νόμου να παραγράφονται τα χρέη μεγαλο-οφειλετών αν παρέλθουν 5 χρόνια, και που χαρακτηρίζεται «θεσμική απρέπεια» η οποιαδήποτε επίκριση σε βάρος τους (όπως γινόταν και με τους…ευρωπαϊκούς θεσμούς),  που η δίκη μιας νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης δεν έχει ολοκληρωθεί αν και έχουν παρέλθει πάνω από 2 χρόνια με αποτέλεσμα καθ’ ομολογία δολοφόνοι να κυκλοφορούν ελεύθεροι, το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία».

    Στη χώρα που οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων βλάπτουν τον τουρισμό, τη χώρα, το σύνταγμα, τα «πάντα όλα», αλλά η ατελείωτη καταστολή πχ δεν τα βλάπτει, ούτε η απεμπόληση της κυριαρχίας της, ούτε η διευρυνόμενη φτώχεια και εξαθλίωση, ούτε ο εξευτελισμός, ούτε η εικόνα των νοσοκομείων να καταρρέουν, των παιδιών να λιποθυμούν στα σχολεία, της στρατιάς των ανέργων ή των αποδεκατισμένων σχολείων, της τσακισμένης μας ζωής και των πεταμένων στον κάδο ονείρων μας,  το πρόβλημα είναι η «ακροαριστερή τρομοκρατία».

    newego_LARGE_t_420_54527889

    Μια ..«ακροαριστερή τρομοκρατία» που προφανώς προκύπτει, με βάση το σκεπτικό όλων των υποστηρικτών αυτής της αντίληψης, από την «αριστερή ιδεολογική ηγεμονία», όπως δεν έχει βαρεθεί να λέει πχ ο κ. Βορίδης (ξέρετε, αυτός με το τσεκούρι, ο οποίος, όμως, εμφανίζεται τώρα υπέρμαχος των ελεύθερων χώρων με αφορμή τη συζήτηση για την απαγόρευση της εκδήλωσης των αστυνομικών στην πλατεία Εξαρχείων, κάτι θα ξέρει από «ανοιχτότητα»)..

    Τα περί «ακροαριστερής τρομοκρατίας» είναι σαφές, πια, ότι δεν είναι εκ παραδρομής.

    Δεν είναι υπερβολές. Δεν είναι ιδιοτροπίες, ούτε απλό θράσος πολιτικών επιγόνων δοσιλόγων και ναζί, ταγματασφαλιτών και χωροφυλάκων, μιζαδόρων και λαμόγιων.

    Για ένα όψιμο τμήμα εκπροσώπων του συστήματος, η «αριστερή τρομοκρατία» αντιμετωπίζεται σαν να είναι ένα «βατό» θέμα συζήτησης για να «ξεχνιόμαστε» με το θυμικό για όλα όσα τελικά πολιτικά επιλέγει και διαμορφώνουν μια χαρά το έδαφος για λογικές «άκρων», φασίστες και εξαθλίωση.

    Είναι ξεκάθαρο, όμως, ότι για ένα μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών εκπροσώπων του συστήματος, «(ακρο)αριστερή τρομοκρατία» είναι πλέον οτιδήποτε εναντιώνεται στην απόλυτη βαρβαρότητα που επικρατεί και εντείνεται. Είναι οτιδήποτε τολμά να διαφωνήσει, να σηκώσει κεφάλι, να διαφοροποιηθεί, να μιλήσει. Πόσο μάλλον να διαδηλώσει, να εξοργιστεί και να διεκδικήσει. Αν γίνεται, δε, ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι γιατί στην ωμή αυτή ποινικοποίηση με όρους άκρατης καταστολής κάθε άλλης φωνής, από τα «δύο άκρα» απομένει  ουσιαστικά μόνο το ένα: αυτό που πραγματικά ήταν πάντα ..άκρο για το σύστημα και τους κρατούντες: αυτό που αμφισβητούσε την εξουσία τους. Το άλλο, οι φασίστες, επανέρχεται κανονικά στη θέση του: στο πιο σκοτεινό σημείο της καρδιάς του καπιταλιστικού συστήματος. Στο σημείο που δεν μπορεί παρά να είναι ο δικός μας μοναδικός στόχος.

     _________________________________________________________

    Αττική οδός, έξοδος 7: Ο τόπος των Ρομά…


    Της Χρύσας Καραμήτρου

    Ο τραγικός θάνατος ενός μαθητή δημοτικού σχολείου στο Μενίδι από «αδέσποτη» σφαίρα αλλά και οι πράξεις τυφλής βίας και αντεκδίκησης, ως επακόλουθα του γεγονότος αυτού, άνοιξαν απότομα τη συζήτηση για τον «αβίωτο βίο» σχεδόν μισού εκατομμυρίου ανθρώπων στη Δυτική Αττική. Οι πολιτικοί παράγοντες της δεξιάς και ακροδεξιάς, διά στόματος Μητσοτάκη και Βορίδη, πιασμένοι χεράκι με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, ως άλλοι σερίφηδες στην «Άγρια Δύση» της Αττικής, άδραξαν την ευκαιρία οι μεν να εκμεταλλευτούν πολιτικά τα γεγονότα, οι δε να βγάλουν όλο τον βρώμικο, ρατσιστικό μισανθρωπισμό τους εναντίον των πληθυσμών Ρομά, νομιμοποιώντας με λόγους και πράξεις μίσους τη συλλογική ενοχοποίηση της κοινότητας αυτής. Λειτούργησαν ως μπράβοι του συστήματος, ξεπλένοντας τα γενεσιουργά αίτια της φτώχειας, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας και επομένως προφυλάσσοντας την αδιασάλευτη «ευημερία» του οργανωμένου -με αστραφτερά ονοματεπώνυμα- εγκλήματος, που εδώ και πολλά χρόνια λυμαίνεται την περιοχή. Οι «μεγαλοκαρχαρίες» ζουν και βασιλεύουν με την ανοχή αστυνομίας και δικαστών, ενώ οι φτωχοδιάβολοι τρώνε τις σάρκες τους σε έναν τόπο δίχως αύριο. Φτωχοί, που εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα εναντίον φτωχότερων, ευάλωτων και παραδοσιακά περιθωριοποιημένων, στο μεγαλύτερο «hotspot – στρατόπεδο συγκέντρωσης» της χώρας!

    Ζεφύρι, Μενίδι, Άνω Λιόσια, Ασπρόπυργος, πόλεις που δεν τις επισκέπτεται κανείς, για απλή βόλτα εκτός αν έχει φίλους ή συγγενείς ή έχει χρεωθεί κάποια ειδική αποστολή.
    Ζεφύρι, Μενίδι, Άνω Λιόσια, Ασπρόπυργος, πόλεις που δεν τις επισκέπτεται κανείς, για απλή βόλτα εκτός αν έχει φίλους ή συγγενείς ή έχει χρεωθεί κάποια ειδική αποστολή.

    Ποιος δεν γνωρίζει ότι η περιοχή αυτή είναι το κέντρο διακίνησης όπλων και ναρκωτικών για όλη την Ελλάδα; Ποιος δεν γνωρίζει ότι ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αττικής είναι ένα γκέτο; Ποιος δεν γνωρίζει ότι μέσα σε αυτό το γκέτο υπάρχουν δεκάδες άλλα μικρότερα γκέτο ταπεινών και καταφρονεμένων με έντονη μεταξύ τους κοινωνική διαστρωμάτωση, με διαφορετικές υποκουλτούρες και κώδικες επικοινωνίας; Μετανάστες της τελευταίας εικοσαετίας κυρίως «Ελληνοπόντιοι» και Ρώσοι, Ρομά αλλά και μικρομεσαία και φτωχοποιημένα κοινωνικά στρώματα καλούνται να ζήσουν μαζί σε ένα υποβαθμισμένο από κάθε άποψη περιβάλλον με διαρρηγμένες τις κοινωνικές σχέσεις και κάθε έννοια κοινωνικού δεσμού.

    Συνέχεια