in seconds – «πότε θα τελειώσουμε με σας;»…


Άλλη μια σύντομη ιστορία απ’ το Χαλέπι, κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της επανάστασης στη Συρία, η μαρτυρία του Μάζεν.

 

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Από:http://thecricket.gr/2017/07/in-seconds-another-story-from-aleppo/

Εμμανουήλ Ροΐδης: Οι βρυκόλακες του Μεσαιώνος…


από

Κατά την χιλιετή περίπου κυοφορίαν του νεωτέρου πολιτισμού, ην ονομάζομεν μεσαιώνα, αι ανεξήγητοι της φύσεως λειτουργίαι, τα και σήμερον ακόμη σκοτεινά φαινόμενα του ηλεκτρικού ρευστού και του μαγνήτου, προ πάντων δε, τα ένεκα της κακοπάθειας και της μοναστικής αργίας επιπολάζοντα νοσήματα των νεύρων και του εγκεφάλου επλήθυναν παρά τοις τότε ανθρώποις την υπό ποικίλα ονόματα επιφοίτησιν παντοίως δήθεν υπερφυσικών όντων. Τα αόριστα σχήματα, άτινα το βλέμμα του εκστατικού εδίωκε μεταξύ των νεφών, ωνομάσθησαν ‘συλφίδες’ , οι εκ της φλογός αναπηδώντες σπινθήρες ή αι υπεράνω του έλους πλανώμεναι λάμψεις ‘σαλαμάνδραι’, αι αναθυμιάσεις των πεδιάδων μετά την βροχήν ‘χθονοδαίμονες’ (gnomes) και ούτω καθεξής. Ταύτα ήσαν ως επί το πολύ κληροδοτήματα της πριν πολυθεΐας, χαρίεντα πλάσματα της ηβώσης των αρχαίων φαντασίας, άτινα ησπάζετο μειδιών και αυτός ο Σωκράτης, ανάξιον νομίζων φιλοσόφου να πολεμήση αυτά δια σχολαστικής τινος και αγροίκου, ως έλεγε, σοφίας[1]. Αλλ’ οι ιεροκρατικοί εφάνησαν ήττον επιεικείς του Έλληνος φιλοσόφου προς τας δημώσεις προλήψεις. Τας αθώας των δυνάμεων της φύσεως προσωποποιήσεις μετεμόρφωσαν εις πραγματικούς κερατοφόρους ‘δαίμονας’· τους δε κατεχομένους δήθεν υπ’ αυτών κατεδίωξαν δι’ αναθεμάτων, πυρός και σιδήρου. Η αγρία αύτη καταδρομή έδωκε πλείονα υπόστασιν εις τα ονείρατα ταύτα· τα δε χειροήθη των αρχαίων φαντάσματα, προικισθέντα υπό της Εκκλησίας δι’ αγνώστου πρότερον προς το κακοποιείν δυνάμεως, επέχυσαν την κατήφειαν και τον τρόμον εφ’ όλον τον μεσαίωνα. Ο ορθός λόγος είχε τότε κατακλιθή, η κριτική εκοιμάτο ύπνον βαθύν· της δε επιστήμης η γλώσσα ήτο μέχρι ρίζης αποκεκομμένη. Παράδοξός τις σύγχυσις των διανοητικών δυνάμεων και διηνεκής του νευρικού συστήματος ερεθισμός καθίστων τους τότε ανθρώπους δειλούς, ανήσυχους και ευπίστους ως παιδία. Αλλά και οι νεκροί αυτοί, καταληφθέντες υπό της επιδημικής ταύτης ανησυχίας, δεν ηδύναντο να ησυχάσωσι εν τω τάφω· παράπονα και στεναγμοί αντήχουν την νύκτα εν τοις κοιμητηρίοις· τας δε νεκρικάς σινδόνας εκηλίδονον πολλάκις θερμού αίματος σταγόνες. Ουδείς εστοχάσθη τότε ν’ αποδώση τα φαινόμενα ταύτα εις προώρους ενταφιάσεις νεκροφανών· αλλ’ εις τον φόβον των δαιμόνων προσετέθη και ο τρόμος των ‘βρυκολάκων’.

Movie legend: Christopher Lee as Count Dracula gets his comeuppance with a stake through the heart in the 1958 film Dracula Read more: http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2154837/Vampire-skeletons-unearthed-Bulgaria-iron-stakes-plunged-chests.html#ixzz4lnOMn3sh Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook
Movie legend: Christopher Lee as Count Dracula gets his comeuppance with a stake through the heart in the 1958 film Dracula
Read more: http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2154837/Vampire-skeletons-unearthed-Bulgaria-iron-stakes-plunged-chests.html#ixzz4lnOMn3sh
Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook
Συνέχεια

Όταν ένας πολιτισμός βρίσκεται στα τελευταία του, φωνάζουν τους παπάδες…


paterypoyrgos

Οι άγιοι πατέρες μοιράζονται στα κρυφά τα δώρα της φύσης. Τις υγρασίες που λυμαίνονται τους ιερούς τόπους κάτω απ’ τα ράσα και τις τούρλες που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της φαρσοκωμωδίας των μυστηρίων.

Η αχίλλειος πτέρνα των δεσποτάδων ήταν και είναι ο κρυφός έρωτας για τα αγοράκια. Απ’ τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα οι ιερείς έκρυβαν κάτω από κελεμπίες και ράσα την τραγίσια τους στύση.

Απ’ την παιδεραστία και το βιασμό της αρχαίας Ελλάδας που αποτελούσαν πολιτισμικές σταθερές περάσαμε στη βυζαντινή λατρεία της παράβασης που ελάμβανε χώρα στις αυτοκρατορικές αυλές.

Το όργιο ήταν κλειδωμένο στα βασιλικά πάνσεπτα δώματα.

Περνώντας απ’ τον αρχαίο πληθυντικό στον σημερινό ενικό η έννοια του οργίου γνώρισε μεγάλες δόξες στους δεσποτικούς καθεδρικούς ναούς της Ευρώπης των καθολικών και τα μοναστήρια.

Από μιαν ανοδική πορεία, τείνουσα προς μια απελευθερωτική υπέρβαση, στα διονυσιακά ή ταντρικά τελετουργικά, η έννοια του οργίου διολισθαίνει προς τη διαφθορά.

Δηλητηριώδης ίλιγγος που συνδυάζει όλες τις ακρότητες της ακολασίας. Προϊόν της ιστορίας των μονοθεϊστικών θρησκειών και του εβραϊκού χριστιανισμού που λειτούργησε ως ιστορικό αφήγημα του περιούσιου λαού.

Οι εκκλησίες των θρησκειών αυτών πολέμησαν με σφοδρότητα την ιαματική πρακτική των ειδωλολατρικών οργίων που ψυχορραγούν μέχρι σήμερα σε διάφορα μέρη του κόσμου, κηρύσσοντας μιαν αντίληψη περί πνευματικότητας θεμελιωμένη στην καταστολή κάθε φιληδονίας, ενοχοποιώντας τη σάρκα και κατ’ εξακολούθηση την ηδονή.

Τα κορμιά των ανθρώπων αγοράστηκαν για να σκλαβωθούν και να παράγουν υπεραξία γι’ αυτούς που κράτησαν το όργιο αποκλειστικά και μόνο για την παρέα τους και το πνευματικό τους κονκλάβιο.

Οι ανθρωποβοσκοί του θεού σε αγαστή συνεργασία με τα αδίστακτα γρεντάλια της εξουσίας έβαλαν τις τσουτσούνες και τα μουνάκια σε κουτάκια, πουλώντας θεολογικό σανό και μετάνοια.

Με τον οβολό των σκλάβων, που με σπουδή κατάφεραν να δημιουργήσουν, έφτιαξαν τους δικούς τους απόρθητους γαμηστρώνες και τα δικά τους ενδιαιτήματα όπου η νηστεία κι η προσευχή πάνε σύννεφο.

Μητροπολίτες που εντύνοντο σαδομαζό σκλάβες χτυπούν τα μαστίγιά τους πάνω στα κρατικά κωλομέρια που μοιράζουν τον πλούτο και κόβουν την ματωμένη πίτα της εργασίας.

Έχουν λόγο για τα κύτταρα της κατσαρίδας και τη στύση των γαϊδουριών.

Με γλυκό χριστιανικό τρόπο κηδεμονεύουν τους σάπιους πολιτικάντηδες για να μπορεί η κάστα τους να έχει αφθονία εις το διηνεκές, αλλά κυρίως να φτάνει τους υποτελείς στη σεξουαλική απελπισία, την ώρα που το αχαλίνωτο ιερό αδερφάτο χτυπάει δυνατά τις καμπάνες, για να μην ακούγονται τα ουρλιαχτά απ’ τους πνευματικούς και μη βιασμούς.

Ένας πολιτισμός που φτάνει στο τέλος του, θαυμάζοντας την αχαλίνωτη ανάπτυξη, δηλαδή την άνευ όρων και ορίων καταστροφή της φύσης άρα και τού ζωτικού μας χώρου, μαγαρίζει πρώτα τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα.

Στερεί απ’ τους ανθρώπους τον ελεύθερο χρόνο και τον ελεύθερο χώρο και την ελεύθερη ανάπτυξη.

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων η στάνη της εκκλησίας κρύβει τα όργια των υπαλλήλων του θεού της αρπαγής του πλούτου.

Διότι οι ιερείς υπήρξαν πάντα οι εγγυητές της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου που είναι δίκαιος και ταξικός και αυτονόητος πόλεμος.

Οι ιερείς συντηρούνται μισθολογικά απ’ τη διατήρηση της κυριαρχίας των πλουσίων.

Περιμένουν κάθε εποχή τους πλούσιους κυρίους να τους φωνάξουν για να αναλάβουν δράση.

Ο Karl Kraus έγραψε κάποτε πως: Όταν ένας πολιτισμός βρίσκεται στα τελευταία του, φωνάζουν τους παπάδες.

Συμμαχίες και κοινά ταμεία… κάποτε και τώρα …


Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι το 479 πΧ, οι έλληνες πήραν τους πέρσες στο κατόπι αφ’ ενός μεν για να τους διαλύσουν οριστικά αφ’ ετέρου δε για να απελευθερώσουν όσες ελληνικές πόλεις βρίσκονταν ακόμη υπό την κατοχή τους. Οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις όρισαν ως αρχηγό τους τον σπαρτιάτη βασιλιά Παυσανία και ξαμολύθηκαν στο κυνήγι των περσών, φτάνοντας μέχρι την Κύπρο και μέχρι το Βυζάντιο, παντού με νικηφόρα αποτελέσματα. Όμως, η συμπεριφορά του Παυσανία ήταν κομματάκι βάναυση, με αποτέλεσμα οι πόλεις που απελευθερώνονταν να δυσανασχετούν. Γι’ αυτό οι ίωνες ζήτησαν από τους αθηναίους να αναλάβουν την ηγεσία της συμμαχίας. Άλλο που δεν ήθελαν οι αθηναίοι, αφού πλέον ανοιγόταν ο δρόμος για να υλοποιηθεί το όραμα του Θεμιστοκλή, ο οποίος ονειρευόταν την Αθήνα ως απόλυτη κυρίαρχο στο Αιγαίο.

Έτσι, λοιπόν, οι αθηναίοι δέχτηκαν να ηγηθούν της συμμαχίας και κάπου εκεί στα τέλη του 478 πΧ ιδρύθηκε η Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία, στην οποία συμμετείχαν κάπου 140-150 πόλεις, που η καθεμιά συνέβαλε στο κοινό ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές της. Το ύψος της εισφοράς κάθε πόλης το όρισε ο Αριστείδης με τόσο σωστό και αμερόληπτο τρόπο ώστε απέκτησε το προσωνύμιο «δίκαιος». Ως έδρα της συμμαχίας ορίστηκε η νήσος Δήλος, που βρισκόταν στην μέση του Αιγαίου και βόλευε και τις δυο ακτές του πελάγου. Εκεί φυλασσόταν και το ταμείο με τις εισφορές.

Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Δήλου.

Λίγο πριν μισάσει ο αιώνας, αυτό το ταμείο είχε μαζέψει κάμποσο χρήμα. Τότε ήταν που κάποιες πόλεις σκέφτηκαν πως θα μπορούσαν να πάρουν δανεικά από το κοινό ταμείο, φυσικά με κάποιον λογικό τόκο. Η συμμαχία υιοθέτησε την ιδέα και δεκατρείς πόλεις πήραν τέτοια δάνεια. Τό κακό ήταν ότι συνεπείς στις αποπληρωμές τους αποδείχτηκαν μόλις τρεις πόλεις ενώ οι άλλες δέκα το γύρισαν στο τσάμικο. Τελικά, υπό την πίεση των αθηναίων, οι οχτώ στις δέκα ζήτησαν χαμηλότερα τοκοχρεωλύσια (κάτι σαν… επαναδιαπραγμάτευση) και οι δυο δήλωσαν παντελή αδυναμία, δηλαδή… πτώχευση. Πρόκειται για την πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη περίπτωση πτώχευσης κράτους.

Συνέχεια

Πατρίδα, η ντόπα των φτωχών…


Από την Εύη Νικολοπούλου

Όταν ένας πολιτισμός δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την κατάσταση κατά την οποία η ικανοποίηση ενός ορισμένου αριθμού μελών του, έχει ως προϋπόθεση την καταπίεση ενός άλλου – τότε γίνεται κατανοητό πως αυτοί οι καταπιεσμένοι θα αναπτύξουν μια έντονη εχθρότητα προς τον πολιτισμό, τον οποίον στηρίζουν με την εργασία τους μεν, στα δε αγαθά του έχουν την μικρότερη μερίδα.

Σίγκμουντ Φρόυντ,Το μέλλον μιας Αυταπάτης

 

Ένας πολιτισμός που αφήνει ανικανοποίητο τόσο μεγάλο αριθμό των μελών του, ο Φρόυντ πίστευε ότι όχι μόνο οδεύει προς την κατάρρευση, αλλά και ότι την αξίζει. Ένας θεσμός που όχι μόνο απεργάζεται συστηματικά αυτή τη συνειδητοποίηση, αλλά και έπαιζε ανέκαθεν το ρόλο του χαλιναριού της εξεγερσιακής διάθεσης των μαζών, είναι η επίσημη θρησκεία.

Με ποιόν τρόπο αποτέλεσε τον καλύτερο σύμμαχο των κυβερνήσεων η επίσημη θρησκεία του κράτους; Ρίχνοντας το ηθικό βάρος στην ατομική ευθύνη και την αμαρτωλή φύση του ανθρώπου, και αποσιωπώντας τα εγκλήματα των εξουσιαστών. Καθαγιάζοντας διαχρονικά την υπομονή, την καρτερικότητα και την συγχώρεση. Προτείνοντας ως αντίδραση στη  βία,να προτάξουμε και το άλλο μάγουλο, για να εισπράξουμε περισσότερη βία, ανάγοντας την ανοχή στη βία και την εκμετάλλευση, σε αρετή. Υποσχόμενη  αποκατάσταση της χαμένης δικαιοσύνης σε μια άλλη διάσταση- την αιώνια ζωή, εκεί όπου οι “Οι τελευταίοι έσονται πρώτοι”. Τους δε επίγειους εκπρόσωπους του θεού και κήρυκες του λόγου της χριστιανικής αγάπης, τους έχουμε δει να συνεργάζονται άψογα με αυταρχικούς άρχοντες, με χουντικούς δικτάτορες, να εξυφαίνουν εγκώμια για ολιγάρχες, και  να εγκαινιάζουν πρόθυμα τα γραφεία των Ελλήνων νεοναζί.

 

Στον 21ο αιώνα των αιματηρών πολέμων με θύματα εκατομμύρια αμάχους, την εποχή του ξεριζωμού, της μαζικής μετανάστευσης και της προσφυγιάς, την εποχή που οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη έχουν όσα χρήματα έχουν 3.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή περιουσία όση ο μισός πληθυσμός της Γης*, ο κίβδηλος πατριωτισμός της άρχουσας τάξης με τα μαύρα χρήματα σε φορολογικούς παραδείσουςκαι η ανεπάρκεια των απαντήσεων της θρησκείας για κοσμικά και υπαρξιακά ζητήματα, είναι ηχηρότεροι από ποτέ.

 

Πώς έχει αποφευχθεί μια πιθανή ταξική εξέγερση άραγε, προερχόμενη από μια ενδεχόμενη απόρριψη ή αμφισβήτηση της θρησκείας από τα κάτω; Διότι  αν κάποτε οι θρησκευόμενες μάζες αντιλαμβάνονταν ότι η αιώνια/άλλη ζωή δεν υπάρχει, Θεός δεν υφίσταται, οι αδικίες δεν αποκαθίστανται πουθενά, δεν υπάρχει άλλη ζωή και ευκαιρία για ευτυχία, και κυρίως ότι δεν υπάρχει θεία δίκη, Κόλαση και Παράδεισος, πιθανότατα θα ήταν δύσκολο να αποτρέψει κανείς τα εξαθλιωμένα και απελπισμένα πλήθη από το να εξεγερθούν, με στόχο την ικανοποίηση των χρόνια καταπιεσμένων αναγκών και επιθυμιών τους, και την απαλλοτροίωση των υλικών αγαθών που στερούνται, μεταχειριζόμενοι την αυτοδικία,την εκδίκηση και τον κανιβαλισμό.

Οι βασιλιάδες, οι άρχοντες, τα κράτη και οι κυβερνήτες τους, ποντάρουν διαχρονικά σε ένα σίγουρο άλογο: την πατρίδα. Κάθε νουνεχής ηγεσία οφείλει να έχει ένα plan b άλλωστε. Η κοινή γλώσσα, η κοινή ιστορία, τα κοινά  ήθη και έθιμα, αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο εξυφαίνεται το αφήγημα της διαφορετικότητας ως προνομιακής ανωτερότητας του ενός έθνους, έναντι των άλλων.  Η τυχαιότητα της κοινής καταγωγής, η σύμπτωση της γεωγραφικής γειτνίασης, δηλαδή η κοινή πατρίδα, προσεγγίζεται από τους όψιμους πατριδολάγνους, σχεδόν ως ιερό θρησκευτικό δόγμα, στο οποίο οι λαοί οφείλουν a priori πίστη και αφοσίωση. Από κοντά και το αφήγημα της πάση θυσία αλληλεγγύης με τους ομοεθνείς: Πλούσιοι και φτωχοί, λαός και Κολωνάκι, γαλαζοαίματοι και εργάτες,οφείλουμε να είμαστε μια γροθιά.

 

“Το συμφέρον επιχειρηματιών και εργαζόμενων είναι κατά βάθος κοινό”

Κυριάκος Μητσοτάκης,21/6/2016,(ομιλία στο Σ.Ε.Β)*

 

Μη μιλάς,μη γελάς,κινδυνεύει η Ελλάς. Το πατριωτικό συναίσθημα  χρησιμοποιείται ως ένα ακόμη όπλο ηθικής και ψυχολογικής υποταγής και συμμόρφωσης στην κεντρική εξουσία.  Είναι το πιο πολύτιμο επιχείρημα νομιμοποίησης των πολέμων, και της ηθικοποίηση της βίας κατά των φτωχών, ως “αναγκαίες θυσίες για την πατρίδα”. Κάθε αμφισβήτηση ή διαφοροποίηση θεωρείται αιρετική, και ο αμφισβητίας προδότης. Το εθνικό ιδεώδες εργαλειοποιείται από την άρχουσα τάξη για την επινόηση ενωτικών προταγμάτων με τις μάζες, και βρίσκει την έκφραση του σε μεγάλο βαθμό μέσα από τον αθλητισμό, τα πολιτισμικά επιτεύγματα, και την καλλιτεχνική έκφραση.

 

 Πανηγυρισμοί για την κατάκτηση απ την Ελλάδα του κυπέλου EURO το 2004

Πως λειτουργεί το εθνικό ιδεώδες ως ντόπα των λαών; Μέσα από την ταύτιση με κατορθώματα άλλων, ο άνθρωπος νιώθει  να υπεραναπληρώνει τα δικά του ελλείμματα, να πραγματοποιεί συμβολικά τα χαμένα του όνειρα, τους ανεκπλήρωτους πόθους. Λαμβάνει ικανοποιήσεις, οι οποίες είναι υπερπολλαπλάσιας έντασης στο πλαίσιο της ομάδας. Η ομάδα λειτουργεί ως ενισχυτής συναισθημάτων.Τα κοινά ιδεώδη, τα ιστορικά και θρυλικά στοιχεία, τα επιτεύγματα και οι επιτυχίες, λειτουργούν ως συγκολλητική ουσία. Μέσα από την ταύτιση με την ευρύτερη εθνική ομάδα στην οποία ανήκει, το άτομο συμμετέχει συμβολικά σε όλα τα επιτεύγματα που κατορθώνει αυτή η ομάδα. Στην Πορτογαλία το 2004,10 εκατομμύρια Έλληνες είχαν σημειώσει το νικητήριο γκολ, και όχι μόνο ο Χαριστέας.

 Μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που είναι καταδικασμένη, λόγω φτώχειας, στη χειρωνακτική εργασία και τα απάνθρωπα ωράρια, στους εξοντωτικούς φόρους και τη στερημένη ζωή, μπορεί να εξισορροπήσει την κατάφωρα άδικη δυσαναλογία* ανάμεσα στους κόπους που καταβάλλει και στους ολίγιστους καρπούς που δρέπει, με την εθνική υπερηφάνεια που νιώθει για τους προγόνους της και την ψυχική ικανοποίηση για τις εθνικές επιτυχίες. Πανηγυρίζει και επαίρεται, είτε πρόκειται για χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες είτε για την πρώτη θέση στη Eurovision, χωρίς να έχει καμία άμεση εμπλοκή ή συμμετοχή.

 Γνωρίζουμε καλά ότι οι κυβερνήσεις δεν φείδονται χρημάτων, όταν πρόκειται για εκδηλώσεις και διοργανώσεις που τονώνουν την εθνική υπερηφάνεια. Κάθε τονωτική ένεση στο ναρκισσισμό των πολιτών της, ισχυροποιεί την κυβέρνηση ως πατριωτική, νομιμοποιεί τις βίαιες και κατασταλτικές μεθόδους της, εξαγοράζει λαϊκή συναίνεση και παρατείνει το χρόνο επιβίωσης της πολιτικής εξουσίας.

Κάθε φορά που ανεβαίνει στο υψηλότερο βάθρο ένας Πύρρος, μια διμοιρία ΜΑΤ ξαποσταίνει ανέμελη, και κάθε φορά που ο ΣΚΑΙ κάνει αφιέρωμα στους Μεγάλους Έλληνες, ένας φοροφυγάς εφοπλιστής παίρνει βαθιά ανάσα, ακούγοντας το αγαπημένο του τραγούδι:

We can be heroes, just for one day.

 

*Οι εφοπλιστές πληρώνουν ετήσιο φόρο 0.48% επί των εισοδημάτων τους, ενώ ο μέσος πολίτης/εργαζόμενος/συνταξιούχος από 30-50%.
πηγή

**Οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη έχουν όσα χρήματα έχει ο μισός πληθυσμός της Γης
πηγή


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/patrida-i-ntopa-twn-ftwxwn/

Aγάλματα, έπαθλα και χιλίαρχοι: ο Σπινόζα και η επικαιρότητα…


του Άκη Γαβριηλίδη

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ανεπτυγμένη μορφή εισήγησης στο συνέδριο με θέμα «Η επικαιρότητα του Σπινόζα» που οργανώθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αν θυμάμαι καλά την άνοιξη του 2001. Πρώτη δημοσίευση: Αξιολογικά, Ειδικό Τεύχος 2 (2002), σελ. 137-172.

Το θέμα της ημερίδας αναφέρεται, ως γνωστόν, στην επικαιρότητα του Σπινόζα.

Η επιλογή του συγκεκριμένου όρου υποθέτω ότι δεν οφείλεται σε κάποιο ιδιαίτερο θεωρητικό λόγο, αλλά μάλλον στην ουδετερότητά του, χάρη στην οποία προσδίδεται ακριβώς η αναγκαία ευρύτητα στο πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να κινηθούν οι εισηγήσεις. (Αν όχι ίσως και σε κάποια έμμεση απολογητική στάση απέναντι στον ασφυκτικά κυρίαρχο εξελικτισμό, με βάση τον οποίο όποιος ασχολείται με έναν φιλόσοφο που έζησε πριν από 350 χρόνια οφείλει να προφυλάσσει εκ των προτέρων την ενασχόλησή του αυτή από την υποψία ότι αφορά κάτι παρωχημένο και να πείθει ότι «μπορεί ακόμα και σήμερα να προσφέρει …»).

Από την πλευρά μου, πάντως, σκέφτηκα να πάρω κατά γράμμα την αναφορά στην επικαιρότητα και να τη θέσω στο επίκεντρο της παρούσας εργασίας.

Ζούμε σε μια εποχή που αποθεώνει την επικαιρότητα, η οποία νοείται κυρίως ως ο «γεωμετρικός τόπος» της δημοσίευσης συγκεκριμένων ειδήσεων –και, δευτερευόντως, γνωμών- σχετικά με πρόσφατα συμβάντα. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, ο Χέγκελ διαπίστωνε ότι, στη σύγχρονη (με αυτόν) κοινωνία, η ανάγνωση εφημερίδων έτεινε να αντικαταστήσει την καθημερινή προσευχή. Όλα δείχνουν ότι, στο διάστημα που μεσολάβησε, η τάση αυτή ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο –μολονότι υπάρχουν και ενδείξεις ότι ίσως η μία συνήθεια να μην αποκλείει την άλλη.

Εν πάση περιπτώσει, αν εξαιρέσουμε την ανωτέρω διαπίστωση, ο χώρος του τύπου δεν έτυχε κατά τα λοιπά ιδιαίτερης προσοχής εκμέρους της φιλοσοφικής σκέψης. Ακόμη περισσότερο η σπινοζική «άποψη της αιωνιότητας» φαίνεται εκ πρώτης όψεως πολύ μακρινή σε σχέση με την τελείως βραχυπρόθεσμη οπτική της δημοσιογραφίας, η οποία, όπως μας υπενθυμίζει εξάλλου η ίδια η ετυμολογία, ανήκει στο χώρο του εφήμερου. Από την άλλη, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι η αντιδιαστολή της σπινοζικής αιωνιότητας δεν είναι η προσωρινότητα, αλλά η διάρκεια· και η διαφορά της πρώτης από τη δεύτερη δεν είναι ποσοτική, αλλά ποιοτική[1]. Με άλλα λόγια, η αιωνιότητα δεν είναι ένας χρόνος μεγάλης διάρκειας, αλλά είναι ένας χρόνος χωρίς διάρκεια, χωρίς διαστάσεις[2]. Κατά μία έννοια, το ίδιο ακριβώς είναι και η στιγμή.

Στην παρούσα εισήγηση, θα προσπαθήσω να εξετάσω κατά πόσον ο Ολλανδός φιλόσοφος μπορεί να μας παράσχει κάποια θεωρητικά εργαλεία για να συλλάβουμε νοητικά όσα θεωρείται ότι συγκροτούν σήμερα την επικαιρότητά μας. Να εξετάσω, με άλλα λόγια, αν η ηθική και πολιτική θεωρία του τέμνεται κατά οποιονδήποτε τρόπο με την ημερήσια διάταξη της δημόσιας συζήτησης στα νεότερα ευρωπαϊκά κράτη (και ειδικά στην Ελλάδα), αν έχει κάποια λαβή για να μιλήσει επί των θεμάτων τα οποία αναδεικνύει η συζήτηση αυτή. Προς το σκοπό αυτό, θα επιχειρήσω μία παράλληλη ανάγνωση συγκεκριμένων αποσπασμάτων από δημοσιεύματα του ελληνικού γραπτού τύπου με αντίστοιχα χωρία του Σπινόζα, με σύντομη ανάπτυξη των πορισμάτων που μπορούν να συναχθούν από το κάθε επιμέρους χωρίο και από την αντιπαραβολή του αυτή με τη σημερινή συγκυρία. Στο τέλος θα επιχειρήσω να συναγάγω ορισμένα συνολικότερα θεωρητικά συμπεράσματα από αυτή την «άσκηση».

Εκ πρώτης όψεως, η μεθοδολογική αυτή επιλογή ίσως φανεί υπερβολικά «πεζή» και ακατάλληλη για μια θεωρητική πραγμάτευση –η οποία θα έπρεπε να βασίζεται αποκλειστικά στον καθολικό χαρακτήρα του Λόγου και όχι στον μερικό και συγκυριακό χαρακτήρα της καθημερινής εμπειρίας. Όπως όμως υποστήριξε ο Μορώ, «η μελέτη της εμπειρίας μάς επιτρέπει να δούμε αλλιώς τον ίδιο το Λόγο. Το ίδιον του σπινοζισμού είναι επίσης ότι υποτάσσει στο Λόγο, μέσω των αναγκαίων παρεκβάσεων, αυτό που σε πρώτη ματιά θα φαινόταν το πλέον αντίθετο προς αυτόν»[3].

Για να επικαλεστώ και ένα πιο συγκεκριμένο επιχείρημα: ο ίδιος ο Σπινόζα, στα πολιτικά του έργα, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του αφηγήσεις περιστατικών από την πολιτική δραστηριότητα τόσο παλαιότερων, όσο και σύγχρονων προς αυτόν κοινωνιών· παραθέτει επανειλημμένα ρωμαίους ιστορικούς, αλλά και ισπανούς ή ολλανδούς χρονικογράφους[4], ενώ αναφέρεται μία τουλάχιστον φορά expressis verbis στο δικό του «εδώ και τώρα», στο υπ’ αριθμόν 1 ζήτημα της πολιτικής επικαιρότητας της Ολλανδίας[5]. Κατόπιν τούτου, μπορούμε να σκεφτούμε ότι ο Σπινόζα, αν καθ’ υπόθεσιν ζούσε τώρα, πιθανόν να ενδιαφερόταν εξίσου για τον σύγχρονο τρόπο «αφήγησης περιστατικών από την πολιτική δραστηριότητα» –ή/και ότι το ίδιο θα μπορούσε να πράξει κάποιος που όντως ζει τώρα και επιχειρεί να σκεφθεί το Σπινόζα και την επικαιρότητά του.

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: