Ο Κήπος της Ευτυχίας …


il trovatore

Η Ευτυχία Ρωμανού παντρεύτηκε 20 χρονώ έναν νέο τραπεζικό υπάλληλο.

Ο Τραπεζικός υπάλληλος μιλούσε ελάχιστα , έβλεπε ακόμα λιγότερο και δεν άκουγε σχεδόν καθόλου.

Κάτω από  άλλες συνθήκες  θα έπρεπε να παίρνει αναπηρική σύνταξη αλλά τα χρόνια εκείνα (όπως και τα σημερινά άλλωστε) άμα δεν μιλάς , δεν βλέπεις και δεν ακούς  ανεβαίνεις ιεραρχικώς πολύ γρήγορα.

Ο Τραπεζικός υπάλληλος  αγόρασε μια δίχρονη Ζάξ πεντάρα όταν το ποδήλατο ήταν ακόμα πολυτέλεια.

Κάθε σαββατοκύριακο του καλοκαιριού η Κυρία Ευτυχία ετοίμαζε γεμιστά με κιμά και  κεφτεδάκια φορτώνανε την Ζάξ και φεύγανε.

Η Ζάξ με την καμπούλα που έβγανε, πρέπει να ήταν ορατή και από το διάστημα (μαζί με το Σινικό τείχος). 

Η Ευτυχία γύρισε όλη την Κέρκυρα με το μηχανάκι και  έχει να το λέει.

«Μέχρι την Κουλούρα με έφτακε ο Πίπης μου»

Μόλις ο Τραπεζικός υπάλληλος ανέβηκε μερικά σκαλιά της ιεραρχίας φύγανε από το Καμπιέλο και πήρε με δάνειο ένα ισόγειο διαμέρισμα στο Σαρόκο με ακάλυπτο από πίσω.

Ο ακάλυπτος ήταν κοινόχρηστος και εξ αδιαιρέτου αλλά η κυρία Ευτυχία τον θεωρούσε πάντα δικό της και κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει με κοτζάμ «Τραπεζικό». πόσο μάλλον με την Ευτυχία.

Κάνανε όλοι τα στραβά μάτια, τα χρόνια περνούσαν και ο ακάλυπτος έγινε «ο κήπος της Ευτυχίας».

Στην αρχή ο κήπος χρησίμευε μόνο για άπλωμα.

Μετά μπήκαν και δυο καρέκλες με ένα τραπεζάκι και ομπρέλα.

Προς την δύσιν γιόμησε λουλούδια και φυτά παντός τύπου.

Στην αρχή η Ευτυχία ήταν όλο Ζαξ χαρές και αθώα ψιλοτσιλιμπουρδίσματα.

Μετά ήρθε η σοβαρότης.

Προς την Δύσιν την ενοχλούσαν οι «Μούλοι του Λυκείου» που φιλιώντουσαν και τα μηχανάκια που περνάγανε από τον κήπο «της».

Στην αρχή οι Γιοί της Ευτυχίας  προοριζόταν για επιστήμονες.

Αργότερα εξαφανίστηκαν «για σπουδές».

Προς την δύσιν οι κακές οι γλάσσες λένε ότι ο ένας «εγίνηκε καλόγερος στο Αγιονόρος» και ο άλλος παντρεύτηκε μια ξεβράκωτη αγγλίδα που τηνε βρήκε στη Μυρτιώτησσα και ζει άνεργος στην Αγγλία.

Στην αρχή η Ευτυχία ήταν «ο Πίπης μου και ο Πίπης μου».

Μετά  έγινε «ο Σπύρος»

Προς την δύσιν τον αρχίνησε στις χριστοπαναγίες.

Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά,  ήρθε η «κατάρρευση του Πίπη».

Έτσι συμβαίνει συνήθως. Πρώτα καταρρέουν οι Πίπιδες και μετά οι Ευτυχίες.

Στην «μετά Σπύρο»  εποχή  κατά ένα ανεξήγητο τρόπο επιστρέφουμε στο «Ο Πίπης μου και ο Πίπης μου».

Τα χρόνια της μοναξιάς της Ευτυχίας ήρθαν μαζί με την οικονομική κρίση και η οικονομική κρίση έσερνε μαζί της και πολλές άλλες αρρώστιες.

Τίποτε δεν άρεσε της Ευτυχίας.

Άμα  είχε ήλιο «μας έκαψε»

Άμα έβρεχε «μας έπνιξε»

Άμα έκανε κρύο «μας θέρισε»

Τότε ήταν που η Ευτυχία ξεκίνησε τα έργα οχυρώσεων.

Ήθελε κλειδαριές , καδινάτσους, σιδεριές και πάνω απ όλα καινούργιο σιδερένιο φράχτη από ψηλά μασίφ σίδερα.

Φοβόταν «τσου αρβανούς», «τσου Γύφτους» «τσου βιαστές»,  «τσου λογιστές» και  προπάντων «τσου φυσιοθεραπευτές».

Οι πάντες ήταν ύποπτοι.

Η Ευτυχία κλείστηκε στο οχυρό της.

Μισή καλημέρα και αυτή πίσω από τα κάγκελα.

Πίστευε δε ότι εκεί μέσα ήταν η ελευθερία και απέξω η φυλακή.

Έτρεμε το Σαββατοκύριακο.

Αυτή που περίμενε τον Πίπη της πως και πώς να «ασκολάσει» για να πάνε εκδρομή τώρα έτρεμε μην φύγουν οι γειτόνοι και μείνει μόνη της στην πολυκατοικία.

Ενώ η κατάρρευση Πίπη προήλθε από χέσιμο, η μοιραία κατάρρευση της Ευτυχίας αρχίνησε από πέσιμο.

Τρείς γιατροί και δυό νοσοκόμες επιστρατεύτηκαν για να ξανα βιδώσουν το «Ισχύο» της Ευτυχίας.

Ένας κηπουρός  ανέλαβε την φροντίδα του κήπου και ένας φυσιοθεραπευτής ανέλαβε να επιβραδύνει την οριστική κατάρρευση της Ευτυχίας.

Ο Μηχανικός απεφάνθη ότι η Ζάξ είναι άχρηστη «κολήσανε τα εμβολοχυτώνια».

Ο Λογιστής ανέλαβε να καταθέσει τις πινακίδες και μια  οικογένεια «γύφτων» με αμέτρητα κουτσούβελα  και με γκαστρωμένη την κόρη, τη μάνα και τη γιαγιά ανέλαβε να  κουβαλήσει την Ζάξ για παλιοσίδερα.

Στην συνέλευση της πολυκατοικίας όλοι εξέφρασαν την λύπη τους για το «ισχύο» της Ευτυχίας ενώ οι πιο έμπειροι κατέληξαν και σε αντιφατικά πορίσματα ικανά να προκαλέσουν σύρραξη.


Οι τολμηρότεροι οραματιστές της Πολυκατοικίας της πλατείας Σαρόκου προφήτευσαν  μια νέα εποχή που ο κήπος της Ευτυχίας θα γίνει ξανά εξ αδιαιρέτου.


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2017/06/blog-post_24.html

 

Ο Κάφκα στην Αθήνα…


Στο σύμπαν του Κάφκα οι πρωταγωνιστές βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια συνθήκη που τους υπερβαίνει και τους επιβάλλεται.
Τίποτα δεν συνηγορεί σε αυτή τους την ενοχή. Κανένα παράπτωμα, κανένα έγκλημα.
Η ενοχή τους απλώνεται από ακριβώς αυτή τη γενεσιουργό έλλειψη.
Η απουσία εγκλήματος περιγράφει ακριβώς όλες τις πράξεις ως εγκληματικές. Και ακόμη περισσότερο. Η ίδια η ύπαρξη είναι ενοχοποιητικό στοιχείο.
Οι ήρωες του Κάφκα δεν νιώθουν ενοχή, τη βιώνουν. Ως μια συνθήκη έξω από αυτούς που τους ορίζει όλο και περισσότερο.
Ολόκληρος ο κόσμος γίνεται δικαστήριο και ταυτόχρονα ο κάθε συμπολίτης τους δικαστής.
Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αντικατασταθεί από τη γραφειοκρατία, η ανθρώπινη επαφή από ατελείωτους διαδρόμους και σκάλες που οδηγούν με αρχιτεκτονική ακρίβεια στο αδιέξοδο. Τα σώματα πειθαρχούνται.
Αλλοτε μεταμορφώνονται σε αποτρόπαια πλάσματα και άλλοτε καταδικάζονται με την ποινή να τρυπά (στην κυριολεξία) το δέρμα τους.
Η εξουσία στην πλήρη της άσκηση, στην αχαλίνωτη επίδειξή της είναι μονίμως το κεντρικό θέμα.
Μια εξουσία μεταφυσική, οντολογική, υπαρξιακή ή πολιτική. Ολες οι διαστάσεις της συναντιούνται στα θύματά της, τους ήρωες του Κάφκα.
Οι ανώνυμοι ήρωες της «Δίκης» και του «Πύργου» (ο Τζόζεφ Κ και ο Κ) έμειναν ανώνυμοι ίσως επειδή ο συγγραφέας δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τα αριστουργήματά του.
Και στις δύο περιπτώσεις το Κ. υπονοεί μια ταύτιση του συγγραφέα με τους πρωταγωνιστές.
Ασχετα όμως με τις προθέσεις του οι δύο ήρωες θα μείνουν στην Ιστορία της Δυτικής Λογοτεχνίας ως οι μεγάλοι ανώνυμοι.
Ως δύο περιπτώσεις ανθρώπων στις οποίες ο καθένας μπορεί να προβάλει τον εαυτό του. Περισσότερο καταστάσεις παρά χαρακτήρες οι ήρωες είναι αυστηρά κοινότοποι.
Ανθρωποι καταγεγραμμένοι εντός μιας αστικής διαδικασίας κουβαλούν ως φορείς την ενσάρκωση του τρόπου ζωής τους. Την ανωνυμία εντός του πλήθους του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Υπάλληλος τράπεζας ο ένας, τοπογράφος ο άλλος (πλασιέ ο επώνυμος Γκρέγκορ Σάμσα της «Μεταμόρφωσης»), εργάζονται και βιώνουν μια ζωή τακτοποιημένη με γεωμετρία τάφου.
Είναι δύο τυχαία πρόσωπα εντός ενός κοινού τόπου μακριά από τον χρονικό ή τοπικό προσδιορισμό. Ενός τόπου που θα μπορούσε άνετα να είναι και η Αθήνα της κρίσης.
Αυτόν ακριβώς τον κοινό τόπο ορίζουν οι δικαστικές αρχές με τις αποφάσεις τους για την Ηριάννα Β.Λ. και τον Τάσο Θεοφίλου.
Χωρίς μάρτυρες, με εξωφρενικά ελλιπή στοιχεία, χωρίς καμία απόδειξη δύο κατηγορούμενοι κρίνονται ένοχοι (στοιχεία και για τις δύο περιπτώσεις μπορεί να βρει κανείς σε άρθρα της εφημερίδας).
Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι: Για ποιον λόγο;
«Δεν γνωρίζω για τι πράγμα κατηγορούμαι, αλλά και γιατί κλήθηκα να απολογηθώ» λέει ο Γιόζεφ Κ. στη «Δίκη», περιγράφοντας μέσω της δηλωμένης του άγνοιας το πλαίσιο το οποίο ορίζει η παράλογη διαδικασία.
Και στις δύο δικές μας περιπτώσεις η φράση αυτή θα μπορούσε να περιγράψει την ουσία των υποθέσεων.
Γιατί είναι εμφανές πως τόσο ο Θεοφίλου όσο και η Ηριάννα δικάζονται σε μια άλλη δίκη από αυτή που συμμετέχουν, με άλλες κατηγορίες και άλλες καταδικαστικές αποφάνσεις.
Στο πρόσωπο των δύο νέων ανθρώπων η δικαστική εξουσία επιλέγει δύο τυχαία θύματα, τα βαφτίζει αυθαίρετα ένοχα και τα καταδικάζει.
Με τον τρόπο αυτό καθιστά την τυχαιότητα αποδεικτικό στοιχείο ενοχής.
Αρα ουσιαστικά διατρανώνει πως δεν χρειάζονται αποδεικτικά στοιχεία ώστε να υπάρχει ενοχή, ώστε να υπάρχει καταδίκη. Αρκεί η ίδια η βούληση της δικαστικής εξουσίας.
Σε μια άσκηση ισχύος η δικαστική εξουσία αυθαιρετεί, εκδικείται και παραδειγματίζει με βάση τα δικά της πιστεύω.
Η αυθαιρεσία της είναι το πραγματικό της μέγεθος.
Οι δύο περιπτώσεις δεν περιγράφουν μόνο το μέγεθος και την ποιότητα της άσκησης εξουσίας.
Περιγράφουν και την απαξίωσή της, μια απαξίωση με κύριους υπευθύνους τους ίδιους τους φορείς της.
Σε μια περίοδο γενικευμένης φτωχοποίησης, απογοήτευσης και απελπισίας η δικαιολογημένη απαξίωση των θεσμών έρχεται να περιγράψει το συνολικό αδιέξοδο με τον πιο εμφατικό τρόπο.

 

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_33.html

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ, ΖΩΝΤΑΣ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟ…


tumblr_opb3r0ENFc1rfhjodo1_1280-960x540.jpg

Λίνα Θεοδώρου

Οι περιφράξεις

Το πρώτο πράγμα που βλέπει ο εισερχόμενος στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης στα ελληνικά νησιά, ή άλλως τα ελληνικά σύνορα, είναι οι περιφράξεις. Οι περιφράξεις, ως αναπόσπαστο τμήμα παντοδαπού στρατοπέδου, χωρίζουν τον καταυλισμό από τον περιβάλλοντα χώρο και στη συνέχεια χωρίζουν τον ίδιο τον καταυλισμό σε τομείς. Χωρίζουν το μέσα των γραφείων της Διοίκησης και των ΜΚΟ, με το έξω των προσφύγων, και στη συνέχεια χωρίζουν το μέσα σε διακριτά επίπεδα ασφαλείας, και σε περιφραγμένους χώρους αναμονής των προσφύγωνσ.1. Ο αρχιτέκτων του καταυλισμού γνωρίζει την ανάγκη να βρίσκεται σε θέση ο καταυλισμός να μετατραπεί σε περίκλειστο χώρο ανά πάσα στιγμή. Παράλληλα καθυποβάλλει στους εισερχόμενους το αίσθημα ότι υφίσταται κάτι από το οποίο πρέπει να προστατευθούν.

Ο στρατός

Ο Ελληνικός Στρατός, από την πρώτη στιγμή δήλωσε το παρόν στην αντιμετώπιση της «προσφυγικής κρίσης», τόσο στο κατασκευαστικό όσο και στο διοικητικό τμήμα. Σήμερα καλείται να αναλάβει και τον τομέα της υγείας, παράλληλα με την υποχώρηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των ΜΚΟ. Ωστόσο, με ένα πιο προσεκτικό βλέμμα, μπορεί κανείς να αισθανθεί τον απόηχο της στρατιωτικού τύπου οργάνωσης, αλλοτινών εποχών, στα στρατιωτικά γιλέκα τα οποίο φορούν οι εργαζόμενοι των ΜΚΟ, αλλά και στις «αποστολές» των διεθνών οργανώσεων, πλάι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Στο στρατόπεδο η τεχνογνωσία της αποικιοκρατίας και της ιεραποστολής, δεν έχει λησμονηθεί, αλλά παραμένει ορατή ως αποτέλεσμα της ίδιας της ύπαρξης των προσφύγων, αλλά και στις στρατιωτικές ενδυμασίες των εύθυμων «σωτήρων» των κατοίκων των καταυλισμών.

Η γλώσσα

Εντός του στρατοπέδου, του «Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης», οι πρόσφυγες γίνονται «αιτούντες» και «επωφελούμενοι», «απορριφθέντες» και «ευάλωτοι», ή πιο πεζά ένας αριθμός τον οποίο έχουν εφοδιαστεί από τις αρμόδιες αρχέςσ.2. Οι απελάσεις είναι «επανεισδοχές», οι διαδικασίες χωρίζονται σε «παραδεκτό» και «ουσία», ενώ οι γραφειοκράτες στην άτυπη γραμμή παραγωγής επιβεβαιώνουν την «ασφαλή επιστροφή» στην χώρα καταγωγής και εφαρμόζουν τα κριτήρια της «ασφαλούς τρίτης χώρας». Όπως σε όλα τα στρατόπεδα, η γλώσσα νομιμοποιεί και κανονικοποιεί τις διαδικασίες, τις μετατρέπει σε πολιτισμένες και γραφειοκρατικές. Με αυτό τον τρόπο, η προσεκτική χρήση της μετωνυμίας, και η δημιουργία μιας καινούργιας «υπό-γλώσσας» μετατρέπει την απάνθρωπη καθημερινότητα του στρατοπέδου, σε ακόμη μία γραφειοκρατική διαδικασία.

Η οικονομία

Ωστόσο το κάθε Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης χρήζει οικονομικής διαχείρισης, και αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για οικονομική δραστηριότητα για πληθώρα επιχειρήσεων. Οι εταιρείες καλούνται να επιτελέσουν και να ανταποδώσουν την «κοινωνική ευθύνη» την οποία αισθάνονται ότι οφείλουν στο κοινωνικό σύνολο, την ώρα που συγκροτούν ένα νέο πεδίο οικονομικής δράσηςσ.3, με το πλέον κατάλληλο παράδειγμα τη σκηνή “Better Shelter” σχεδιασμένη και κατασκευασμένη από την IKEA, βραβευμένη με το βραβείο Beazley Design of the Year. Η οικονομία της αγοράς δεν τελειώνει στις καινοτομίες και στα νέα πεδία κερδοφορίας που ανοίγονται από τη στέγαση, τη σίτιση του προσφυγικού πληθυσμού, αλλά επεκτείνεται στις σχέσεις εργασίας των υπαλλήλων του κράτους και των ΜΚΟ, οι οποίες ορίζονται δομικά από την επισφάλεια (οι συμβάσεις σπανίως υπερβαίνουν τους έξι μήνες). Τα τμήματα ανθρωπίνου δυναμικού έχουν την τιμητική τους, για να καταστήσουν με τη βοήθεια manager και ψυχολόγων, τις/τους εργαζόμενους «εκμεταλλεύσιμους». Τέλος, οι ίδιες οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και το Κράτος, φροντίζουν να εναρμονίζονται με τις τελευταίες επιταγές του αποδοτικού μάνατζμέντ, και να μεγιστοποιούν την «παραγωγικότητά» τους. Παράλληλα, το branding προωθείται με βίντεο, στα οποία χαρούμενοι άνθρωποι «προσφέρουν» ενώ άλλοι ευγνώμονες «αποδέχονται».

Τα προνόμια

Η ταξινομητική διάσταση που φέρει το σύστημα της διαχείρισης του προσφυγικού υποκειμένου, αγγίζει τα όρια του αυτονόητου, είτε προστρέξει κανείς στα γενέθλια διεθνή κείμενα που ορίζουν το καθεστώς του πρόσφυγα, είτε στην πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκών κρατών και Τουρκίας. Ωστόσο αθέατη στο γυμνό μάτι, μένει η διάκριση και τα προνόμια τα οποία υφίστανται εντός του στρατοπέδου. Η διοίκηση μεριμνά ώστε να επιλέγει ένα κομμάτι του προσφυγικού πληθυσμού, (συνήθως τέτοιες επιλογές ως αναμένετο καταλήγουν στην εθνικότητα), το οποίο επενδύουν με προνόμια, φροντίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο να βεβαιωθούν για τη διαίρεση του πληθυσμού. Η διαίρεση αυτή αποβαίνει ιδιαίτερα αποτελεσματική, καθώς πέρα από τη διευκόλυνση του έργου της Διοικήσεως, επιτυγχάνει και τη δημιουργία διαδοχικά έντασης και εκτόνωσης μεταξύ του ίδιου του πληθυσμού.

Η ζωή που συνεχίζεται

Τέλος, αλλά όχι ήσσονος σημασίας, η ζωή των κατοίκων, των νησιών, της χώρας, της Ευρώπης, η οποία συνεχίζει να κυλά, και ανεπαίσθητα αλλά σταθερά, να εναρμονίζεται με τη νέα συνθήκη. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ο χώρος του στρατοπέδου συμπυκνώνει τις βασικές προκείμενες της κοινωνικής συγκρότησης, και τις ωθεί στις ακραίες τους όψεις. Στο κάτω κάτω είναι απλώς ένα «Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης». Έτσι οι έξω μπορούν να συνεχίσουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, άλλοτε προσπαθώντας να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή λύση, άλλοτε μαινόμενοι εναντίον του κακού που τους έπληξε. Αμφότεροι όμως τείνουν να συνεχίζουν να ζουν, δίπλα στο στρατόπεδο.

Γιατί τι άλλο είναι ένα στρατόπεδο;


Από:https://k-lab.zone/stratopedo-zontas-dipla-se-afto/

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 7. Πράσινη Συμμορία …


Την νύχτα της 21ης προς την 22α Νοεμβρίου 1928 ένα ατμόπλοιο αγκυροβολεί στο λιμάνι της Σαγκάης. Μια ομάδα κούληδων, υπό την επίβλεψη τριάντα ένοπλων φρουρών, αρχίζουν να ξεφορτώνουν κιβώτια. Στις κοντινές αποθήκες βρίσκονται κρυμμένοι πράκτορες της κρατικής ασφάλειας, ειδοποιημένοι εδώ και βδομάδες ότι τα κιβώτια περιέχουν όπιο. Όταν μια σφυρίχτρα δίνει το σύνθημα, οι πράκτορες ορμούν με τα όπλα στα χέρια, ζητώντας από κούληδες και ένοπλους φρουρούς να παραδοθούν. Προς μεγάλη τους έκπληξη, οι τριάντα φρουροί επιδεικνύουν έγγραφα, τα οποία αποδεικνύουν πως είναι πράκτορες της στρατιωτικής διοίκησης της Σαγκάης και έχουν εντολή να παραδώσουν το όπιο στον διοικητή τους. Τελικά, οι τριάντα στρατιωτικοί συλλαμβάνουν τους πράκτορες της ασφάλειας επειδή παρεμπόδισαν το έργο τους, τους κλειδώνουν σε μια αποθήκη και μεταφέρουν τα κιβώτια με το όπιο σε κοντινό κτήριο της Γαλλικής Παραχώρησης.

Η ισχυρή τριανδρία της Πράσινης Συμμορίας. Από αριστερά: Χουάν Γινρόνγκ, Τσανγκ Ζιαολίν, Ντου Γιουεσένγκ

Το περιστατικό αυτό, που δείχνει ανάγλυφα τα ασαφή και επικαλυπτόμενα όρια μεταξύ νόμου και παρανομίας, είναι ένα από τα πολλά που καταγράφονται στην ιστορία της Σαγκάης κατά την εποχή του Εθνικιστικού Κόμματος Κίνας του Τσανγκ Καϊσέκ, του περίφημου Κουόμιντανγκ. Η Σαγκάη είναι μοιρασμένη τα δυο: το ένα κομμάτι αποκαλείται «Βρεττανική Διευθέτηση» (British Settlement) και το άλλο «Γαλλική Παραχώρηση» (French Concession). Έτσι, στην πόλη μπορούν να ζουν και να δρουν ξένοι έμποροι, προστατευόμενοι από δικούς τους στρατιώτες και ελεγχόμενοι από τα δικά τους νομοθετικά συστήματα κι όχι από το κινεζικό. Αυτή η κατάσταση βόηθησε την πόλη να αναδειχτεί σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά λιμάνια του κόσμου, γεγονός που με την σειρά του μάζεψε στις παρυφές της εκατοντάδες χιλιάδες κινέζων που αναζητούσαν δουλειά. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την εικοσαετία 1910-1930 ο πληθυσμός της Σαγκάης τριπλασιάστηκε.

Συνέχεια

Ναι, είναι πολλά. Αλλά ποια λεφτά;…


Αποτέλεσμα εικόνας για ιβαν σαββιδης σκιτσο

Υπάρχει κι άλλη συμμετρία στο ελληνικό στερέωμα («πάντα εν σοφία εποίησας»!). Όταν ο asset 2, απ’ τα μεσαία ράφια της ρωσικής ολιγαρχίας (και καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει αυτό), έβγαλε μια γλώσσα απ’ την Σαλονίκη ως το Ροστόφ για να γλύψει τον εξοχότατο, αυτός ο τελευταίος δεν θίχτηκε. Κολακεύτηκε. Τα σάλια τα πήρε για χρυσόσκονη· και εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, διεθνώς…  Από ιστορική άποψη όμως ο κυρ Ιβάν είχε εμφανιστεί στους στάβλους της δεξιάς (ή, έστω, της συγκυβέρνησής της με το βαθύ πασοκ). Συνεπώς μας παρουσιαζόταν μια αλλαγή βάρκας εκ μέρους του. Ή, έστω, μια μετατόπιση με ρυμουλκό αυτό ακριβώς το βαθύ πασοκ / κράτος, και την πολυδιάστατη πολιτική του.

Το κεφάλαιο, άσπρο ή μαύρο, δεν έχει προκαταλήψεις. Ούτε έχουν τέτοιες οι άνθρωποι που διορίζονται σαν πολιτικές βιτρίνες. Όμως για μόλις δυόμισυ χρόνια στις καρέκλες οι φαιορόζ έχουν δείξει μεγάλη ικανότητα όσμωσης με τις μαφίες. Και μεγάλη αδεξιότητα να την κρύψουν.

Οι προηγούμενοι ήταν ελεεινοί. Επαγγελματίες. Αυτοί οι φαιορόζ λανσάρουν ότι είναι «καθαροί» μόνο επειδή είναι ερασιτέχνες.

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/ne-ine-polla-alla-pia-lefta/

φαιά πανούκλα digital …


Eνας από τους λόγους που ο φασισμός κερδίζει είναι επειδή θεωρείται τετελεσμένη υπόθεση, φαινόμενο που ανήκει στην αρμοδιότητα της ιστορίας κι όχι δυναμική συνθήκη της πραγματικότητας, είχε προειδοποιήσει έγκαιρα ο Βάλτερ Μπένγιαμιν από τον προηγούμενο αιώνα. Η έκπληξη για το πώς τα πράγματα που ζούμε είναι ακόμη στις μέρες μας δυνατά είναι από τα ισχυρότερα όπλα του φασισμού, ιδίως όταν αυτή η έκπληξη δεν καταλήγει σε βίαιη αφύπνιση αλλά σε μακάρια τύφλωση· είναι καλύτερη η κατακερματισμένη επικαιρότητα των δεκάδων «ειδικών περιπτώσεων» κι «εξαιρέσεων» που εύκολα δικαιολογούνται και παραβλέπονται, παρά μια καθολική ερμηνεία της ζοφερής πραγματικότητας που θα απαιτούσε προετοιμασία για πόλεμο.
Το λιγότερο δύσκολο στις μέρες μας είναι να εντοπίσουμε τα πεδία που ο φασισμός εκδηλώνεται με την μεγαλύτερη ένταση, αλλά αν υπάρχει ένα που να αποκαλύπτει το πόσο βαθιά διαβρωμένες κι έτοιμες για ολοκληρωτικές λύσεις είναι οι πρωτοκοσμικές, «πολιτισμένες» κοινωνίες, είναι ο κυβερνοχώρος· εκεί ο βάκιλος της φαιάς πανούκλας πολλαπλασιάζεται ως το σημείο των κυτταρικών αλλοιώσεων. Όντας το μαζικότερο κοινωνικό φαινόμενο ο κυβερνοχώρος με δυνατότητες ψηφιακής διαμεσολάβησης σχεδόν στο σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων, αποτελεί ταυτόχρονα την μαζικότερη, συστηματικότερη και πιο εξόφθαλμη εκδήλωση της φασιστικής νοοτροπίας. Που αλλού άραγε, αν όχι εκεί, θα καθρεφτιζόταν σήμερα το πρόσωπο του κτήνους με τον πιο παραστατικό τρόπο;

Υπάρχει μια συνθήκη στον τρόπο που το διαδίκτυο συγκροτεί ψηφιακές «κοινότητες» που φαίνεται να έχει καθοριστική σημασία: κατασκευάζει φούσκες εικονικής πραγματικότητας εντός των οποίων οι ψηφιακοί υπήκοοι απολαμβάνουν ψυχοσυναισθηματική και διανοητική αυτάρκεια (ή μάλλον νάρκωση). Στο εσωτερικό τους, μπορείς να είσαι οτιδήποτε: υπερκοινωνικός, γοητευτικός, διάνοια, ψαγμένος, χιουμορίστας, επαναστάτης, επιστήμονας, καλλιτέχνης, ακόμη και ρατσιστής. Μπορείς να εκδηλώνεις ανεμπόδιστα αυτό που πιστεύεις για τον εαυτό σου και τον κόσμο χωρίς συνέπειες, χωρίς το βάρος της θεμελιώδους συνάρθρωσης των πράξεών σου με τις συνέπειές τους. Ή τουλάχιστον έτσι να νομίζεις. Στο μονωμένο περιβάλλον της φούσκας, αρκεί το κάθε μέλος να επιβεβαιώνει το υπερτροφικό Εγώ του άλλου κι είναι αυτό αρκετό ώστε να πειστεί η «κοινότητα» ότι η πραγματικότητά της είναι η πραγματικότητα του κόσμου. Ίσως να αναγνωρίζετε εδώ κάτι βγαλμένο από την πραγματική ζωή: πρόκειται για την ίδια ιδεοληπτική νεύρωση του μικροαστού που ταυτίζει την ατομική του κατάσταση με την γενική κοινωνική κατάσταση.  Ο κόσμος αλλάζει, αλλά τα σκατά παραμένουν πάντα τα ίδια. Η αναφορά στον μικροαστισμό εδώ δεν είναι τυχαία, επειδή η παράνοιά του, η μνησικακία και η κτηνωδία που εκδηλώνει όταν θεωρεί ότι διαψεύδονται οι προσδοκίες του, αποτελούσαν πάντα την πρώτη ύλη για την μετατροπή της κοινωνίας σε αρένα θηριωδιών. Σήμερα, αυτή η κτηνώδης παράνοια έχει βρει βολικό καταφύγιο στο διαδίκτυο και εκεί – σε χιλιάδες φόρουμ, blogs, ιστοσελίδες και κανάλια – γιγαντώνεται, μέχρι να σπάσει η φούσκα και βρούμε τα τέρατα με σάρκα και οστά μπροστά μας.

Η περίπτωση του Felix Kjellberg είναι διαφωτιστική. Ένας αστέρας του κυβερνοχώρου και μάστορας της κατασκευασμένης ηλεκτρονικά πραγματικότητας, με εκατομμύρια πιστών ακολούθων κι επιδραστικότητα που θα ζήλευε κάθε πολιτικός και διαφημιστής, φτάνει στο απόγειο καβαλώντας το trend του διαδικτυακού ρατσισμού, μέχρι να προσγειωθεί ανώμαλα σε ένα «σκάνδαλο» που τον κατατάσσει, εν μέσω γενικής κατακραυγής, στο πλάι πατενταρισμένων φασιστών του διαδικτύου. Τέλος καλό, όλα καλά! Ακόμη ένα «τέρας» ξεμπροστιάστηκε, ακόμη μια τελετουργία κάθαρσης δήθεν συντελέστηκε, η «μάχη» ενάντια στον φασισμό καλά κρατεί… Μόνο που ο Kjellberg δεν είναι παρά ένας λοχαγός, όπως ο Spencer και ο Yiannopoulos [1] πριν απ’ αυτόν, κι έχει πίσω του έναν στρατό πενήντα εκατομμυρίων τρολς, που δεν είναι τέρατα, αλλά πλάσματα στο διπλανό σπίτι.
Ίσως τα παρακάτω (μεταφρασμένα) κείμενα να δίνουν μια αμυδρή εικόνα αυτού που προσπαθούμε να περιγράψουμε. Τα δύο πρώτα είναι από άρθρα των εφημερίδων Guardian και Independent και σχολιάζουν ειδησεογραφικά τα στοιχεία της υπόθεσης. Το τρίτο προέρχεται από το Screener, έναν ιστότοπο με θέμα τα media, κι επιχειρεί να περάσει κάτω από την επιφάνεια του σκοτεινού κι αλλοπρόσαλλου κόσμου του κυβερνοχώρου. Δεν είναι η ανάλυση που υιοθετούμε, παραείναι επικεντρωμένη στην ψυχολογικοποίηση και την σεξιστική διάσταση του ζητήματος, αλλά καταφέρνει να μεταδώσει τον ζόφο που σέρνεται διαδικτυακά και να εντοπίσει αυτή την ιδιαίτερη νεύρωση, μνησικακία μαζί με οργή, που διακατέχει αυτούς που θεωρούν τον εαυτό τους «κέντρο του σύμπαντος» αλλά από παντού και στα πάντα βλέπουν τις προσδοκίες τους να διαψεύδονται. Επίσης εκτιμήσαμε τον – απολύτως δικαιολογημένο – πεσιμισμό που διατυπώνει. Ενώ θέτει το αδιέξοδο κι άσκοπο ζήτημα του «κάτι πρέπει να κάνουμε, πρέπει να κινητοποιηθούμε», καταλήγει εντέλει στην παραδοχή ότι αυτό που συμβαίνει «είναι η πραγματικότητα του κόσμου μας» κι όλα θα εξελιχτούν «μέχρι να ωριμάσουν οι καρποί». Ασφαλώς! Στο όχι αισιόδοξο σημείο που βρισκόμαστε τώρα, επιβεβαιώνεται ο Καμύ που είχε γράψει στην Πανούκλα, ότι «η μάχη ενάντια στην αρρώστια είναι μια συνεχής ήττα»

Συνέχεια