Gone Gone Gone …


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

[Σκηνές που Κόπηκαν στο Μοντάζ_4]

ΣΤΗΝ ΑΝΗΦΟΡΑ, εξωτ-νύχτα

Αργά το βράδυ. Έρημος δρόμος, ανηφορικός. Μόνο ένα ζευγάρι ανεβαίνει την ανηφόρα. Περπατούν αμίλητοι. Μικρή απόσταση μεταξύ τους, αλλά δεν αγγίζονται. Σταματούν μπροστά σε μια πολυκατοικία. Ο ΑΝΤΡΑΣ βγάζει κλειδιά από την τσέπη του. Η ΓΥΝΑΙΚΑ απλώνει το χέρι της και τον σταματάει πριν βάλει το κλειδί στην κλειδαριά.

Γ: Πάμε να φύγουμε;

Α: Να πάμε πού;

Γ: Κάπου, οπουδήποτε.

Α: Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;

[Η γυναίκα τραβάει το χέρι της. Ο άντρας βάζει το κλειδί στην πόρτα.]

Α: Όπου και να πάμε, θα είμαστε κι εμείς εκεί.

[Ο άντρας ανοίγει την πόρτα και μπαίνει πρώτος. Η γυναίκα τον ακολουθεί απρόθυμα. Η πόρτα κλείνει μόνη της, αργά.]

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/06/23/gone-gone-gone/

Αποκαλύφθηκε «κατά λάθος» η ταυτότητα του Banksy; …


 

Αποκάλυψη

Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσίευμα «αποκαλύπτει» την αληθινή ταυτότητα του πιο διάσημου και σίγουρα, πιο επιδραστικού street artist του καιρού μας, του περίφημου Banksy.

Σύμφωνα με βρετανικά ΜΜΕ, ο μυστηριώδης Banksy είναι ο Robert Del Naja, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Massive Attack.

Η αποκάλυψη έγινε κατά λάθος όταν ο μουσικός και DJ Goldie σε podcast με θέμα την street art, «πέταξε» πως το μικρό όνομα του Banksy είναι «Robert».

Ο Goldie είπε ότι ο κόσμος της τέχνης εκμεταλλεύεται τον Banksy και τα γκράφιτι, παρόλο που πρόκειται για μια μορφή τέχνης η οποία εξακολουθεί να έχει «κακό όνομα», και κάπου εκεί κατονόμασε τον Banksy. «Δώσε μου ένα γράμμα, βάλτο σε ένα T-shirt και γράψε Banksy πάνω κι αυτό είναι. Τώρα μπορούμε να το πουλήσουμε. Δεν είναι ότι δεν σέβομαι τον Robert, νομίζω πως είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης. Πιστεύω πως έχει καταφέρει να φέρει τα πάνω κάτω τον κόσμο της τέχνης», είπε χαρακτηριστικά ο Goldie.

Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι σε συνεντεύξεις του ο Banksy έχει αναφερθεί στον Robert Del Naja, ο οποίος είναι επίσης γνωστός street artist, χαρακτηρίζοντας τον «βασική επιρροή του».

Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσίευμα «αποκαλύπτει» την αληθινή ταυτότητα του πιο διάσημου και σίγουρα, πιο επιδραστικού street artist του καιρού μας, του περίφημου Banksy.

Σύμφωνα με βρετανικά ΜΜΕ, ο μυστηριώδης Banksy είναι ο Robert Del Naja, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Massive Attack.

Η αποκάλυψη έγινε κατά λάθος όταν ο μουσικός και DJ Goldie σε podcast με θέμα την street art, «πέταξε» πως το μικρό όνομα του Banksy είναι «Robert».

Ο Goldie είπε ότι ο κόσμος της τέχνης εκμεταλλεύεται τον Banksy και τα γκράφιτι, παρόλο που πρόκειται για μια μορφή τέχνης η οποία εξακολουθεί να έχει «κακό όνομα», και κάπου εκεί κατονόμασε τον Banksy. «Δώσε μου ένα γράμμα, βάλτο σε ένα T-shirt και γράψε Banksy πάνω κι αυτό είναι. Τώρα μπορούμε να το πουλήσουμε. Δεν είναι ότι δεν σέβομαι τον Robert, νομίζω πως είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης. Πιστεύω πως έχει καταφέρει να φέρει τα πάνω κάτω τον κόσμο της τέχνης», είπε χαρακτηριστικά ο Goldie.

Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι σε συνεντεύξεις του ο Banksy έχει αναφερθεί στον Robert Del Naja, ο οποίος είναι επίσης γνωστός street artist, χαρακτηρίζοντας τον «βασική επιρροή του».

tvxs.gr

_________________________________________________________

Από:http://www.nostimonimar.gr/apokalyfthike-kata-lathos-i-taftotita-tou-banksy/

Ο καπιταλισμός “εκπαιδεύει” Το ελληνικό κράτος φτιάχνει σύγχρονους δούλους. Ανήλικους πρόσφυγες 15-18 ετών…


δοκ1

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η Ελλάδα ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεσμοφύλακας και οι καπιταλιστές τρίβουν τα χέρια τους, αφού πλέον έχουν άλλον ένα τρόπο να αυξήσουν τα κέρδη τους. Πώς; Μα με την εργασία που απελευθερώνει ή διαφορετικά με τη μέθοδο του on the job training”. Πώς μεταφράζεται η αγγλική φράση; Κυριολεκτικά ως “εκπαίδευση με εργασία”. Υπάρχει όμως κι άλλη μετάφραση κι είναι “Εφαρμογή πιλοτικού προγράμματος αγροτικής εκπαίδευσης σε πρόσφυγες 15-18 ετών”.Το πρόγραμμα είναι κρατικό και αυτό είναι που φέρνει το Νταχάου των ναζί στο σήμερα της Αθήνας του 2017.

Η σημερινή αστική κυβέρνηση δίχως καμία ντροπή και με απύθμενο θράσος δείχνει πώς θέλει να αντιμετωπίζει τους εργάτες: Φασιστικά και μόνο. Το θέμα δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες που φυλακίστηκαν στη χώρα μας με τις ευλογίες της Ε.Ε και των θεσμών της. Αφορά όλους τους εργαζόμενους. Ο καπιταλισμός ήθελε, θέλει και θα θέλει φτηνό εργατικό δυναμικό. Οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές –δημιούργημα, κυρίως, των “πολιτισμένων δυτικοευρωπαίων”- είναι η καλή τύχη του καταπιεστικού, εξουσιαστικού συστήματος, διότι χωρίς κόπο βρίσκει ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και εξαρτώνται απόλυτα από την “φιλευσπλαχνία” του κεφαλαίου. Η απόλυτη εκμετάλλευση που “κρύβεται”, στην προκειμένη περίπτωση, πίσω από την “αγροτική εκπαίδευση”.

Η ξεδιαντροπιά όμως και ο φασισμός του συστήματος δεν έχει όρια και δεν διστάζει να εκμεταλλευτεί ανήλικα παιδιά. Για τους μετανάστες-πρόσφυγες 15-18 ετών δεν αξίζει να μορφωθούν, να τους δοθεί η ευκαιρία να απαλύνουν κάπως τον πόνο της βαρβαρότητας που έχουν νιώσει στο πετσί τους. Όχι. Το ελληνικό κράτος τους φέρεται όπως έχει μάθει να φέρεται σε όλους του εργάτες: Σαν σκλάβους. Για τους ημεδαπούς εργαζόμενους αλλά και όσους αλλοδαπούς έχουν ενταχθεί πια στη χώρα μας, αυτό μεταφράζεται σε ελαστικές μορφές εργασίας, σε ασυδοσία εργοδοτών, σε μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης, κ.α. Στην περίπτωση των ανήλικων προσφύγων, πέρα από τον εγκλωβισμό τους στην ελληνική επικράτεια, αυτό είναι η δωρεάν εργασία που θα προσφέρουν στα χωράφια.

Με αυτό τον τρόπο θα ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο οι ανήλικοι πρόσφυγες. Απομονωμένοι, αμόρφωτοι, έρμαιο των διαθέσεων του εκάστοτε αφεντικού. Η επιλογή των χωραφιών δεν είναι τυχαία, καθώς εκτός από τη φτηνή εργατική δύναμη,  οι “ωφελούμενοι” πρέπει να μείνουν μακριά από την ελληνική κοινωνία. Για να μη τη “μολύνουν” και να μην έρθουν σε επαφή με κομμάτια της που μπορεί να τους “ξυπνήσουν”. Όπως αθώα δεν είναι και η ηλικία αυτών που επιλέχθηκαν να “εκπαιδευτούν”. Οι πρόσφυγες 15-18 είναι αυτοί που αν ξεσηκωθούν δεν μπορούν να ελεγχθούν, γι’ αυτό και το αστικό κράτος θέλει να τους δώσει “δουλειά” και “εκπαίδευση”. Όσο η κρίση του καπιταλισμού προχωρά, τόσο βαθαίνει η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού, τόσο αποκαλύπτεται το φασιστικό, αποκρουστικό πρόσωπο της εξουσίας που εγκληματεί κυνικά.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF/#.WU7PpVSLRWd

Λευκές οι νύχτες του εμπορεύματος…


Λευκές οι νύχτες του εμπορεύματος…

…όποια θέση κι αν έχει κανεις ως προς το έργο της Χάννα Άρεντ, κι εγώ κρατώ μια εξόχως κριτική θέση, στην ταύτιση Κακού και κοινότοπου έχει σε κάθε περίπτωση δίκιο. Εγώ θα το έθετα κάπως αλλιώς• δε θα έλεγα ότι το κακό είναι κοινότοπο, αλλά ότι το κοινότοπο είναι το κακό — δηλαδή ακριβώς η μορφή της συνείδησης και γενικά του πνεύματος που προσαρμόζονται στον κόσμο ως έχει, που υπακούουν στην Αρχή της Αδράνειας. Η δε Αρχή της Αδράνειας, ιδού το πραγματικά θεμελιωδώς Κακό.
— T.W. Adorno

Μπορεί η Αρχή της Αδράνειας να μην είναι εμμενώς το θεμελιώδες κακό, ωστόσο εμπεριέχει μέσα της τον αγώνα της επίτευξης συμφιλίωσης με τον κόσμο καθώς αυτός διαρκώς αλλάζει. Και στην αλλαγή αυτή, το να θέλει κανείς να παραμείνει στάσιμος αναγκαστικά κινείται• μεταμορφώνεταi σε αυτό το ελάχιστο σημείο απαραίτητο για την συνέχιση του κόσμου όπως είναι. Ακριβώς στην προσπάθειά του να μην αλλάξει, αλλάζει, με τον τρόπο που το πλαίσιο του επιτρέπει επιβεβαιώντας την ολότητα η οποία εμπεριέχεται σε αυτό το σημείο και ταυτόχρονα εκτυλλίσεται πέρα από αυτο, αναπαράγοντας το πλαίσιο.

Τι πρόβλημα υπάρχει στην προσπάθεια καθιέρωσης της «Λευκής Νύχτας»; Φαινομενικά όλα είναι αθώα και εύτακτα: μια εκδήλωση κοινωνικότητας σε καιρούς κρίσης, μια χαρούμενη συνέρευση πολιτών σε καιρό που η δημοκρατία τους πικραίνει, μια αθώα επαφή με την ευτυχισμένη άγνοια της κατανάλωσης, χαμόγελα και τραγούδια, κοινώς ένα πανυγήρι για τον κάθε πικραμένο και μη, για τον φτωχό το μεσαίο αλλά και τον πλούσιο. Όλα τακτοποιημένα, φωτεινά, λευκά• Η λευκότητα, αθώα και αγνή απέναντι στο σκοτάδι της καταστροφής που μας τυλίγει.

Η χαρουμενη εκδήλωση της ζωής όπως είναι, με μικρές αλλαγές. Ο φιλήσυχος πολίτης δεν θέλει να αλλάξει, ωστόσο αλλάζει στην προσπάθεια του να συμμορφωθεί με αυτό που προσπαθεί να μετατραπεί στο κυρίαρχο παράδειγμα. Τα καλά αισθήματα αναζητούν διέξοδο, την επιβεβαίωση πως παρά τα όσα άσχημα υπάρχει ακόμα κάτι καλό στον κόσμο, αλλά για να είναι αυτό το καλό του κόσμου όλου θα πρέπει να είναι το κοινότοπο καλό, κυριολεκτικά το καλό στον κοινο τόπο των πολιτών: του εμπορεύματος.

Ο κοινός αυτός τόπος, είναι η πιο απλή και συνάμα περίπλοκη εκδήλωση της ζωής. Εδώ εμπεριέχονται οι ηθικές κρίσεις περι καλού και κακού, η ευπρέπεια, η κοινωνική αναγνώριση, η διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Όλα όσα συνιστούν έναν αξιοσέβαστο δημοκρατικό πολίτη, όλα αυτά για τα οποία η Δημοκρατία συστάθηκε και αγωνίζεται: ελευθερία και ισότητα, ευδαιμονία και αξιοπρέπεια. Κοινός τόπος, το κοινότοπο του εμπορεύματος.

Με αυτό, το εμπόρευμα, ο φιλήσυχος πολίτης προσπαθεί να συμμορφωθεί παραμένοντας όσο γίνεται στάσιμος, τη στιγμή που το ίδιο διαλύει κάθε άρθρωση πέραν του εαυτού του και απαιτεί ολοκληρωτική υποταγή. Τη στιγμή που το κοινότοπο καλό διαλύει στο πέρασμά του κάθε ανθρώπινη υπόσταση και απαιτεί στρατιωτική πειθαρχία στα κελεύσματά του. Κάθε τι ανθρώπινο, εξατμίζεται μπροστά στην εκτυφλωτική λευκότητα του όντος του εμπορεύματος. Ήδη, το κοινότοπο αυτό καλό έχει μετατραπεί στο αντίθετό του, το απόλυτο Κακό. Καθότι το λευκό ψεύδεται ασυστόλως, η αλήθεια υπάρχει κρυμμένη στις κατάμαυρες σκοτεινές γωνίες της εκμετάλλευσης. Πίσω ακόμα από τις πλάτες αυτών που χαμογελαστοί θα εξυπηρετήσουν τον φιλήσυχο πολίτη καθώς θα κάνει τα ψώνια του στη μία μετά τα μεσάνυχτα, στις ώρες εκείνες που στους λαϊκούς μύθους κάθε τι διαβολικό έπαιρνε τον δρόμο του να τρομοκρατήσει. Πλέον, η λευκή αγαθότητα έχει μετατραπεί σε αυτό το Κακό που κάποτε προσπαθούσε να αποδιώξει. Χάρις στο εμπόρευμα, οι δαίμονες εξαφανίστηκαν στις ρωγμές της εκμετάλλευσης και δεν ψιθυρίζουν καν απαγορευμένα λόγια. Όλα είναι καλά με τον χειρότερο τρόπο.

Άσπρη είναι η αρία φυλή
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιόνι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.

Λευκές και οι νύχτες του εμπορεύματος…

_______________________________________________________

Η διαρκής κατοχή…


Πριν ακριβώς 50 χρόνια, ανάμεσα στις 5 και στις 11 Ιούνη του 1967, το Τελ Αβίβ εξαπέλυσε και κέρδισε έναν «πόλεμο αστραπή» εναντίον της αιγύπτου, της ιορδανίας και της συρίας. Ο «πόλεμος των 6 ημερών» (έτσι έμεινε στην ιστορία) κερδήθηκε απ’ τον ισραηλινό στρατό χάρη στην καλύτερη ποιότητα των όπλων του και, κυρίως, τον σχεδιασμό και την προετοιμασία του. Η νίκη του απέφερε την κατάληψη της χερσονήσου του Σινά και της λωρίδας της Γάζας (σε βάρος του Καΐρου), της ανατολικής Ιερουσαλήμ και της δυτικής Όχθης (σε βάρος του Αμμάν) και των υψωμάτων του Γκολάν (σε βάρος της Δαμασκού).

Στα 50 χρόνια που μεσολάβησαν, κι αφού έγινε άλλος ένας αραβο-ισραηλινός πόλεμος τον Οκτώβρη του 1973 (αυτή τη φορά τον ξεκίνησαν οι άραβες), το Τελ Αβίβ επέστρεψε την χερσόνησο του Σινά στο Κάιρο, και συνέχισε την κατοχή των υπόλοιπων αραβικών (παλαιστινιακών) εδαφών. Απ’ την λωρίδα της Γάζας ο ισραηλινός στρατός αποχώρησε μεν επίσημα το 2005 (για «λόγους ασφαλείας») αλλά η κατοχή της συνεχίζεται «έμμεσα», με την μόνιμη περικύκλωσή της, τον συχνά ασφυκτικό αποκλεισμό της και την καταπάτηση των θαλάσσιων εκτάσεων που της αναλογούν.

Υψώματα του Γκολάν: απο εκεί το Τελ Αβίβ προσφέρει επιμελητειακή υποστήριξη στους αντι-Άσαντ ένοπλους, ακόμα κι αν πρόκειται για πυρήνες του isis…

Δυτική Όχθη και ανατολική Ιερουσαλήμ: έχοντας τον στρατιωτικό έλεγχο των περιοχών το Τελ Αβίβ έχει βάλει μπροστά εδώ και δεκαετίες ένα πρόγραμμα εποικισμού των παλαιστινιακών εδαφών, κτίζοντας δεκάδες χιλιάδες σπίτια (σε φυλασσόμενους απ’ τον στρατό οικισμούς) για ακροδεξιούς ισραηλινούς.

Λωρίδα της Γάζας: όποτε το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι οι δεκάδες χιλιάδες αιχμάλωτοι εκεί είναι ανυπάκοοι περισσότερο απ’ όσο μπορεί να ανεχτεί, σηκώνει τα βομβαρδιστικά του και τους ισοπεδώνει. Το έκανε στα τέλη του 2008 – αρχές του 2009, και ξανά το καλοκαίρι του 2014. Συχνά ο αποκλεισμός ολοκληρώνεται και απ’ την μεριά του αιγυπτιακού καθεστώτος (όπως η τωρινή χούντα του Σίσι) αν και, απ’ αυτήν την μεριά, πάντα υπάρχουν τρόποι να γίνεται λαθρεμπόριο των βασικών ειδών για τις ζωές των παλαιστινίων.

Πάρα πολύ περιληπτικά (υπάρχουν κάμποσες εκτενείς αναφορές σε τεύχη του χάρτινου Sarajevo…) αυτός είναι ο πολύ καλός φίλος, σύμμαχος και «εταίρος» του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου.

Και φαίνεται πως είναι η καταλληλότερη εποχή για τέτοιες «φιλίες»…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/i-diarkis-katochi/

Η Ναόμι Κλάιν και το μάνατζμεντ της επώνυμης κουλτούρας …


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «No Logo» καθιστά σαφές ότι οι προσπάθειες των εταιρειών να επιβάλλουν την επωνυμία τους ως μόδα για την προώθηση προϊόντων δεν αφορούν τις τελευταίες μόνο δεκαετίες: «Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, είχε δημιουργηθεί ήδη η επίγνωση ότι τα εμπορικά επωνύμια δεν ήταν απλώς κάποιες μασκότ, κάποιες πιασάρικες λέξεις ή μια εικόνα τυπωμένη πάνω στην ετικέτα του προϊόντος μιας εταιρείας. Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή». (σελ. 38).

Η αντίληψη αυτή έμελλε να απογειώσει την έννοια της επιθετικότητας στη διαφήμιση φέρνοντας μια πραγματική επανάσταση: «Και καθώς η εν λόγω ιδέα αναπτυσσόταν, οι διαφημιστές έπαψαν να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν απλούς πωλητές, και άρχισαν να τους θεωρούν “φιλοσόφους – βασιλείς μιας εμπορικής κουλτούρας”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του κριτικού διαφημίσεων Ράνταλ Ρόθμπεργκ. Η αναζήτηση του αληθινού νοήματος των επωνυμίων – ή αλλιώς της “ουσίας τους” όπως συχνά λέγεται – απομάκρυνε σταδιακά τις εταιρείες από τα μεμονωμένα προϊόντα και τα χαρακτηριστικά τους και τις κατεύθυνε προς μια ψυχολογική/ανθρωπολογική εξέταση της σημασίας των επωνυμίων στην κουλτούρα και τη ζωή των ανθρώπων. Κι αυτό θεωρήθηκε αποφασιστικής σπουδαιότητας, εφόσον οι εταιρείες μπορεί να κατασκευάζουν προϊόντα, οι καταναλωτές όμως αγοράζουν επωνύμια (“ονόματα”). (σελ. 38).

Όσο όμως οι εισπράξεις συνδέονταν με την παραγωγή και την πώληση των προϊόντων, η κατασκευή του επωνυμίου δε θα μπορούσε παρά να είναι μια απαραίτητη συμπληρωματική διαδικασία που θα ενίσχυε τη διείσδυση του προϊόντος στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Η μετατροπή του προϊόντος σε επωνύμιο δε θα μπορούσε να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη: «Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες μέχρις ότου ο κόσμος των κατασκευαστών να προσαρμοστεί σ’ αυτή την αλλαγή. Παρέμενε προσκολλημένος στην ιδέα ότι κύρια εργασία του ήταν η παραγωγή και ότι η επωνυμιοποίηση των προϊόντων ήταν απλώς μια σημαντική προσθήκη». (σελ. 38).

Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή
Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή

Η πώληση της Kraft ήταν το γεγονός που κατέστησε σαφές ότι η γιγάντωση του επωνυμίου, από μόνη της, είναι σε θέση να επιφέρει κέρδη, που ως τότε δεν είχαν φανταστεί: «Ύστερα, ήρθε η μανία της αξίας των επωνυμίων (brand equity) στη δεκαετία του 1980, καθοριστική στιγμή της οποίας υπήρξε το 1988 η αγορά από τη Philip Morris της kraft για 12,6 δις. δολάρια – τιμή έξι φορές μεγαλύτερη από την αξία της τελευταίας στα χαρτιά. Κατά τα φαινόμενα, η διαφορά της τιμής ήταν το κόστος της λέξης «Kraft». Βέβαια, η Γουόλ Στριτ ήξερε πολύ καλά ότι δεκαετίες εμπορικής εκμετάλλευσης και προώθησης ενός εμπορικού επωνυμίου προσθέτουν αξία στην εταιρεία του πέρα και πάνω από τα περιουσιακά της στοιχεία και τις συνολικές ετήσιες πωλήσεις της. Αλλά με την αγορά της Kraft, ένα τεράστιο ποσό σε δολάρια είχε μεταβιβαστεί για κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αφηρημένο και μη μετρήσιμο – σε ένα επωνύμιο. Κι αυτό ήταν εκπληκτικό νέο για τον κόσμο της διαφήμισης, ο οποίος μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι οι δαπάνες για τη διαφήμιση ενός προϊόντος άξιζαν περισσότερο από τη στρατηγική των πωλήσεών του: Ήταν επένδυση που αφορούσε το χρυσό σκληρό πυρήνα της περιουσίας της ανώνυμης εταιρείας. Όσο περισσότερα ξοδεύει κανείς, τόσο μεγαλύτερη αξία έχει η εταιρεία του». (σελ. 38).

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ periklis deligiannis

Ιστορικές Αναδιφήσεις® _ Περικλής Δεληγιάννης

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Passion for Art

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: