Απ’ τα έκτακτα στρατοδικεία της μοναρχοφασιστικής εποχής στους δικαστές της Ηριάννας…


Του Γ. Γ. 

Σαν προχτές 12 Ιούνη του 1947 ο πατέρας μου μαζί με άλλους αγωνιστές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ καταδικάστηκε από δικαστήριο του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος της εποχής σε θάνατο, γιατί σύμφωνα με το κατηγορητήριο ήταν μέλη εκτελεστικού αποσππασματος το οποίο υλοποίησε απόφαση λαϊκού δικαστηρίου εκτελώντας ένα υψηλόβαθμο μπάτσο.

Ελαχε, λοιπόν, τα πρακτικά αυτής της δίκης να ρθουν στην κατοχή μου.
Με μια απλή ανάγνωσή τους διαπίστωνες ότι στα μετεμφυλιακά χρόνια και κατά την διάρκεια του εμφυλίου, αρκούσαν, σε δίκες σκοπιμότητας, δυο – τρεις καταθέσεις Χιτών και Ταγματασφαλιτών –οι περισσότεροι των οποίων είχαν συνεργαστεί με τις ξένες κατοχικές δυνάμεις- για να «καπαρωθεί» η δικαστική απόφαση, που οδηγούσε λαϊκούς αγωνιστές στο εκτελεστικό απόσπασμα ή σε πολύχρονες φυλακίσεις και εξορίες.

Και αυτοί οι εγκληματίες που έβαψαν με τα χέρια τους από αίμα του ελληνικού λαού, συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις κατοχής, μετά την απελευθέρωση της χώρας μας όχι απλώς δεν τιμωρήθηκαν αλλά έγιναν οι στυλοβάτες του αστικού μεταβαρκιζιανού κράτους. 

Ολα τα καθάρματα που στελέχωσαν τα Τάγματα Ασφαλείας, στα «πέτρινα χρόνια» που ακολούθησαν μετά την απελευθέρωση της χώρας μας από τις δυνάμεις του άξονα, «ανταμείφτηκαν» πλουσιοπάροχα για την συνεργασία τους με τον κατακτητή και το χτύπημα του ΕΑΜικού κινήματος.
Ταγματασφαλίτες καραβανάδες είδαν να προάγονται μέχρι τον βαθμό του ταξιάρχου και άλλοι απ’ αυτούς να βρίσκονται σε βουλευτικές και υπουργικές θέσεις, ενώ οι κατώτεροι στην ιεραρχία Ταγματασφαλίτες βρέθηκαν να είναι «υπερασπιστές του νόμου και της τάξης» φορώντας την στολή του χωροφύλακα.

Και φυσικά η δικαστική εξουσία είχε αναλάβει να ξεπλύνει τον ένοπλο δωσιλογισμό και να εντάξει τους εκφραστές του στον «κορμό» του αστικού κράτους.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Το καθεστώς της αστικής δικτατορίας «εκσυγχρονίστηκε» και μαζί του χάραξε άλλα μονοπάτια και η δικαστική εξουσία. (Φυσικά εμείς δεν αποδεχόμαστε το παραμύθι περί «διάκρισης νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας». Η πραγματικότητα είναι ότι όλες αυτές οι εξουσίες είναι όργανα επιβολής του αστικού κράτους, είναι αλληλένδετα δεμένες μεταξύ τους και θανάσιμοι εχθροί της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευόμενων λαϊκών στρωμάτων).

Αυτό πάντως που δεν άλλαξε στο παραμικρό από τα μετεμφυλιακά χρόνια είναι το απέραντο ταξικό μίσος που έχει η εξουσιαστική κάστα των δικαστών απέναντι σε κάθε τμήμα της κοινωνίας που αμφισβητεί δυναμικά τις επιλογές της καθεστηκυίας τάξης.

Μπορεί η ποινή του θανάτου να καταργήθηκε. Χίτες και Ταγματασφαλίτες σαν ψευδομάρτυρες να μην υπάρχουν. Τους αντικατέστησαν όμως πιο «ραφινάτες» μεθοδεύσεις που κατασκευάζουν τα καλόπαιδα της «αντιτρομοκρατικής».
Οπότε οι δικαστές έχουν τα περιθώρια να σε οδηγήσουν σε πολύχρονες φυλακίσεις με άλλοθι ό,τι τους σερβίρουν οι μπάτσοι.

Τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες με την υπόθεση της Ηριάννας είναι ενδεικτικά του κλίματος που υπάρχει. Δεν χρειάζεται εμείς να προσθέσουμε κάτι. Το άρθρο – παρέμβαση του συντρόφου της κοπελιάς η οποία έπεσε θύμα αυτής της ασφαλίτικης σκευωρίας, με αποτέλεσμα να εισπράξει 13 χρόνια φυλακή και μάλιστα χωρίς αναστολή με την κατηγορία της εμπλοκής της με την οργάνωση «Πυρήνες της Φωτιάς». τα λέει όλα.

Με την ευκαιρία, λοιπόν αυτή παραθέτουμε πάγιες απόψεις μας για τον ρόλο της αστικής δικαιοσύνης:

Οπως το κράτος είναι όργανο της ταξικής κοινωνίας και ιδιαίτερα της κυρίαρχης τάξης, της αστικής (που κατέχει τα μέσα παραγωγής και εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη), έτσι και η Δικαιοσύνη, που είναι στοιχείο αυτού του ταξικού κράτους, είναι και αυτή ταξική γιατί υπηρετεί, στα πλαίσια του κράτους, το ταξικό εκμεταλλευτικό σύστημα, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το καπιταλιστικό σύστημα. 

 Τα πράγματα είναι απλά. Τα συνταγματικά νομικά διατάγματα του αστικού κράτους, με βάση τα οποία κινείται η Δικαιοσύνη, είναι κομμένα και ραμμένα να δίνουν λεφτά στους πλούσιους και γροθιές στους εργαζόμενους και στηρίζουνε τον βάρβαρο καπιταλισμό. 

Στις συνθήκες του καπιταλισμού, δεν υπάρχει δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Το κράτος τους και οι καπιταλιστές είναι θανάσιμοι εχθροί της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευόμενων λαϊκών στρωμάτων. 

 Κι αυτό το κράτος στο οπλοστάσιο του διαθέτει ένα βασικό όπλο. Την αστική δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της, την εξουσιαστική κάστα των δικαστών. 
Αλλωστε, αυτή η κάστα έχει διαπρέψει στο παρελθόν, στις πιο μαύρες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας. Στελέχωσε τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφύλιου και του μετεμφυλιακού μοναρχοφασισμού, υπηρέτησε χωρίς κανένα πρόβλημα τη χούντα και ήταν το μόνο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού που δεν υπέστη αυτή την κουτσουρεμένη και υποκριτική «αποχουντοποίηση». 

Είναι δηλαδή εντελώς παραμύθιασμα στον κόσμο όταν οι αστοί πολιτικάντηδες θέλουν να περάσουν την αντίληψη ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού ενός συστήματος απ’ την φύση του διεφθαρμένου θα μπορέσει να εξαλειφθεί ή να περιοριστεί η διαφθορά αν υπάρχουν «σωστοί δικαστές».

_______________________________________________

Metropolis overloaded…


Σχετική εικόνα

Αυτό που σκοτώνει, σίγουρα, σε καιρούς ειρήνης, είναι η στενομυαλιά. Προσέξτε. Το πείραμα έχει πετύχει 110% στα Εξάρχεια: τουρισμός αδρεναλίνης, με τα σέα του και τα μέα του (τα ματ του εν προκειμένω). Το είχαμε προτείνει κάποτε μετά την εξέγερση του 2008, έγινε όπως έγινε (τέλος πάντων) αλλά, όποιος έχει καθαρό βλέμμα, μπορεί να καταλάβει. Δεν υπάρχει άλλη πρωτοκοσμική πρωτεύουσα που να μπορεί να προσφέρει ένα «εκεί που συμβαίνει» με τις μολότοφ του, τα δακρυγόνα του, κι αυτές τις σταγόνες (ακίνδυνης) αδρεναλίνης που τόσο πολύ λείπουν απ’ τις τακτοποιημένες πρωτοκοσμικές ζωές. Στο προκείμενο η Αθήνα έχει ένα παγκόσμιο «συγκριτικό πλεονέκτημα» – από την άποψη του τουριστικού profil.

Αυτό είναι το ένα, το ντόπιο, το ελληνικό know how. Σεβαστό. Υπάρχει κι άλλο, μακρινό: οργανωμένες εκδρομές στις βραζιλιάνικες φαβέλες. Υπό την προστασία των τοπικών κυκλωμάτων / μαφιών, και φυσικά με το αζημίωτο. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Ναι! Υπάρχει τέτοια τουριστική ατραξιόν; Υπάρχει! Θα βρισκόταν ένας ικανός αριθμός τουριστών που θα πλήρωνε καλά για να πάρει μια τζούρα εγκλήματος; Ασφαλώς και βρίσκεται! Και θα συνεχίσει να βρίσκεται! Και θα πολλαπλασιάζεται!!!

Μετά από όλα αυτά, τι καθωσπρεπείστικες και λεγκαλιστικές μαλακίες είναι αυτές που λέγονται, με ύφος χιλίων αγίων Πέτρων, για το Μενίδι, το Ζεφύρι, τον Ασπρόπυργο και τα άνω Λιόσια; Τι στενόμυαλα παπατζιλίκια είναι αυτά; Εδώ, κύριοι, υπάρχει ένας Θησαυρός, με κεφαλαίο «θ»!

Τι σκατά βλέπουν οι τουρίστες που κάνουν τα οργανωμένα τουρ με πούλμαν ταρατσάτα στο κέντρο της Αθήνας; Τίποτα. Βαθιά χασμουρητά. Για σκεφτείτε το όμως: εκδρομή στο Ζεφύρι! Με τις σφαίρες να πέφτουν σαν το χαλάζι (προς τον ουρανό αλλά, αν το εισιτήριο και η κλάση των επισκεπτών είναι πιο high, ακόμα και ξυστά πάνω απ’ τα κεφάλια τους!), με την παρακμή επιμελώς επιδεικνυόμενη, με ξεναγήσεις του είδους “εκεί πυροβόλησαν έναν μπάτσο”, “εδώ οι μπάτσοι αντεπιτέθηκαν”, “εδώ έκλεψαν ένα περιπολικό”, “εδώ κάνουν τα νταραβέρια”, “εκεί σκοτώθηκε κατά λάθος ένας παππούς”, κλπ κλπ., κι όλα τα υπόλοιπα. Που δεν είναι βέβαια όπως στις βραζιλιάνικες φαβέλες, αλλά στο κάτω κάτω της γραφής το αεροπλάνο για την Αθήνα, απ’ οπουδήποτε στην ευρώπη, είναι φτηνότερο απ’ ότι για το Ρίο ντε Τζανέιρο! Ε, ότι πληρώνεις παίρνεις!!!

Εννοείται πως όλα θα ήταν τοις μετρητοίς! Και οι δυναμικοί (ένοπλοι) κάτοικοι θα έπαιρναν το ποσοστό τους… Και οι αρχές (αυτές λιγότερα)… Και οι tour operators… Και οι πελάτες θα ήταν κατενθουσιασμένοι! Ένας θα πήγαινε, σε 10 και 100 θα σύστηνε την εμπειρία!!!

Ξεκολάτε ρε με την Ακρόπολη και τα μαγευτικά ακρογιάλια!!! Ξεκολάτε με τονgreek mouzaka και την «χωριάτικη»!!!! Ξεκολάτε με τα στερότυπα του 20ουαιώνα!!! Δεν είναι οι ταβερνιάρηδες εκπρόσωποι του “ελληνισμού του 21ου αιώνα”, αυτού του μαφιόζικου, προσοδικού παροξυσμού! Συμμετέχουν ενεργά μεν, αλλά δεν είναι η αιχμή!! Ο δυναμικός τουρισμός είναι ο τουρισμός της παρακμής και του κινδύνου! Ακόμα δεν το έχετε καταλάβει;

Το Μενίδι, το Ζεφύρι, ο Ασπρόπυργος, και κάμποσα ακόμα μέρη στην ελλάδα είναι χρυσωρυχεία!!! Σταματείστε να βρίζετε τους ανθρώπους εκεί επειδή είστε συντηρητικοί και τρώτε την σκόνη της τολμηρής ιδιωτικής πρωτοβουλίας!!!!


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/metropolis-overloaded/

Ποιός την έκανε, ρε μάγκες, τη φτιάξη; …


Στην καθημερινότητα της πολιτικής υπάρχει μια διαδικασία η οποία χρησιμοποιείται αόκνως και καθημερινά από τους κρατούντες και τα τσιράκια τους. Δεν ξέρω πώς να την ονομάσω αλλά σκοπός της είναι να διαστρεβλώνει έννοιες ενώ παράλληλα, με κατάλληλη χρήση κοπτικής-ραπτικής, να ετοιμάζει και να σερβίρει βολικές εξηγήσεις για όλα τα στραβά και τα ανάποδα.

Απροκάλυπτο παράδειγμα χρήσης αυτής της διαδικασίας αποτελεί η προσπάθεια του γνωστού μας και μη εξαιρετέτου έγκυρου αναλυτή Γιάννη Πρετεντέρη, όταν προ ετών επιχείρησε, μέσα από την στήλη του στα Νέα, όχι τόσο να δικαιολογήσει τις δολοφονικές επιθέσεις των χρυσαυγητών όσο να τις εξισώσει με τους αγώνες των εργατών: «Όταν έχεις γαλουχηθεί με την αντίληψη ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, υποθέτω ότι δεν έχεις κανένα πρόβλημα να συμφωνήσεις ότι νόμος μπορεί να είναι και το ξύλο του τραμπούκου». Ο Πρετεντέρης εκλαΐκευσε αυτό που είπε πιο «επιστημονικά» ο άλλος ΔΟΛιος έγκριτος, ο Στέφανος Κασιμάτης: «Όσοι πιστεύουμε στη δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Χρυσή Αυγή και σοβαρολογώ απολύτως. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί , επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς».

Συνέχεια

in seconds – για τις βρετανικές εκλογές…


Ο δημοσιογράφος Damian Mac Con Uladh για τις συνέπειες της συνεργασίας των Tories με το DUP, στην Βόρεια Ιρλανδία και την Σκωτία.

και ένα σύντομο γενικό σχόλιο για τις βρετανικές εκλογές.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Από:http://thecricket.gr/2017/06/in-seconds-british-elections/