Toumast Tincha …


Σημαίνει «αυτοί που ξεπουλήθηκαν». Και οι μαλινέζοι tuareg Tinariwen, τραγουδούν ότι καμία ειρήνη δεν επιβάλλεται με βία ενώ καλούν σε αφύπνιση την ακεραιότητα, την αυτοπεποίθηση και την πνευματική ομορφιά της φυλής τους. Είναι τραγούδι του 2013 ή του 2014.Αφιερωμένο εξαιρετικά στον καινούργιο γάλλο «αυτοκράτορα»: ο στρατός του (ο ιμπεριαλισμός του) βρίσκεται στο βόρειο μάλι (και όχι μόνο) για να επιβάλλει δια της βίας την ειρήνη.

Δηλαδή τα γαλλικά συμφέροντα…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/toumast-tincha/

Τα συναισθήματα της καρδιάς, η ψυχρότητα της λογικής, η πραγματικότητα των γεγονότων…


brigate rosse

του Fiorenzo Angoscini

Marco Clementi, Paolo Persichetti, Elisa Santalena, Brigate Rosse. Dalle fabbriche alla ‘campagna di primavera’, Από τα εργοστάσια στην ‘εκστρατεία της άνοιξης’, Τόμος I, DeriveApprodi, Roma, φεβρουάριος 2017, σελ. 550, € 28,00

Η εργασία των Marco Clementi, Paolo Persichetti, Elisa Santalena, διαφέρει λόγω του τεράστιου όγκου εγγράφων που συμβουλεύτηκαν. Του μεγάλο υλικού που αναλύθηκε και των διαφόρων και διαφορετικών αρχείων. Της ανάγνωσης των εκθέσεων των κοινοβουλευτικών επιτροπών της έρευνας για την υπόθεση Moro, της μελέτης των νομικών εγγράφων, των ερευνών και των διαφόρων εκθέσεων εμπειρογνωμόνων σχετικών με τις πολλές δίκες που σχετίζονται με την απαγωγή και την εκτέλεση του χριστιανοδημοκράτη παράγοντα. Της διαθεσιμότητας αδημοσίευτων συζητήσεων με μαχητές πρωταγωνιστές της ένοπλης εμπειρίας, του διαδεδομένου ανταρτοπόλεμου, του αγώνα στις φυλακές και των σφαγών που διαπράχθησαν σε μερικές από αυτές:Le Murate και Alessandria, καθώς και για τις νέες λεπτομέρειες που επισημαίνονται, την επισήμανση (μνήμες, αναμνήσεις) αφαιρεθέντων ιδιαιτεροτήτων. Της διάψευσης μιας πρόσφατης συνωμοσιολογίας με πολλαπλές παρουσίες, ποικίλες και ετερογενείς κατά τις διάφορες φάσεις της επιχείρησης στην οδό Fani. Των μαρτυριών αυτοπτών μαρτύρων οι οποίοι διαψεύδουν τους εαυτούς τους, μοτοσικλετών που μεταφέρουν άγνωστους shooters φαντάσματα και πολλά άλλα.
Επιπλέον, η αναπαράσταση και η ανακατασκευή τους ευνοεί την ανάκτηση και την αναδιάταξη της μνήμης.Της συλλογικής και της ατομικής: μας, της δικής μας, του καθενός από εμάς.

Οι συγγραφείς έχουν σημαντικά «προηγούμενα» σχετικά με τα θέματα που καλύπτονται στο βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα.

Συνέχεια

Ανακοίνωση των εργαζόμενων της ΒΙΟΜΕ Η δικαστική εξουσία συνεχίζει την επίθεση…


bio

Μετά από τεσσεράμισι  χρόνια λειτουργίας και έξι χρόνια αγώνα από εμάς τους εργαζόμενους στην ΒΙΟ.ΜΕ., η δικαστική εξουσία δεν σταμάτησε ούτε στιγμή τις επιθέσεις τις εναντίον μας.

Και ενώ έχει περάσει μια κατάπτυστη πρόταση για την πτώχευση, και έχει απορρίψει την προσπάθεια των εργαζομένων για να συνεχίσουμε την λειτουργία του εργοστάσιου, έρχεται τώρα να επιβάλει την τμηματική πλειστηρίαση των μέσων παραγωγής· των μέσων που επί τεσσεράμισι χρόνια τώρα θρέφουν δεκάδες οικογένειες. Αυτή είναι η ευθύνη των “έντιμων” δικαστικών που σε κάθε περίπτωση το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να καταστρέψουν ό,τι με τόσο κόπο στήσαμε εμείς οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ.

Και το κάνουν αυτό για να μην έχει  την ιδέα καμία άλλη ομάδα εργαζομένων να διανοηθεί να περάσει στην λειτουργία των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων.

Για αυτόν τον λόγο καταγγέλλουμε τις δικάστικες αρχές και τον σύνδικο πτώχευσης, που σε κάθε περίπτωση στέκεται εμπόδιο στην λειτουργία του εργοστάσιου άμεσα από μας τους εργαζόμενους και χωρίς αφεντικά.

Καλούμε εσάς τους συνδικαλιστές, τους εργάτες, τις συλλογικότητες να μας στηρίξετε και να δείξουμε όλοι μαζί πώς αφού δεν μπορούν αυτοί, μπορούμε εμείς.

Ζητάμε την έμπρακτη συμπαράσταση σας για να μπορέσουμε να κρατήσουμε το εργοστάσιο ζωντανό και της οικογένειες μας μακριά από τον φόβο και την φτώχια. Ζητάμε ψηφίσματα συμπαράστασης για να μπορέσουμε να αποδείξουμε την δύναμη μας: την δύναμη της αλληλεγγύης που είναι δυνατότερη από κάθε μορφή καταστολής του κεφαλαίου κάθε μορφή οικονομικής κατάρρευσης της καπιταλιστικής οικονομίας.

Αγωνιστικά και αλληλέγγυα,

Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ.

__________________________________________________________
Από: http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B5/#.WT8GZFSLQ2o

Η φιλελεύθερη χυδαιότητα σε έναν τίτλο των New York Times …


Όταν αθώοι πολίτες πέφτουν θύματα μιας τρομοκρατικής επίθεσης το φιλελεύθερο savoir faire επιβάλλει να ταυτίζεις το κράτος στο οποίο έγινε η επίθεση με τα θύματα.

Ο καλός φιλελεύθερος αλλάζει αμέσως το avatar στο twitter του με τη σημαία της χώρας όπου σημειώθηκε η επίθεση, γράφει παντού je suis χ (όπου χ η αναφορά στα θύματα) και αν η χώρα είναι αρκούντως δυτική και έχει υψηλή κατάταξη στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ μπορεί να ανάψει και κανένα ρεσό για τα θύματα.

Σε αυτή τη φάση εάν κάποιοι υποστηρίξουν ότι η χώρα όπου σημειώθηκε η επίθεση μπορεί στο παρελθόν να έχει χρηματοδοτήσει ή εξοπλίσει αντίστοιχες ομάδες τρομοκρατών (όπως αποδεδειγμένα έχει συμβεί στην περίπτωση των ΗΠΑ, τηςΓαλλίας και της Βρετανίας) οι φιλελεύθεροι τους χαρακτηρίζουν εχθρούς της ανθρωπότητας. Ενίοτε μάλιστα τους εύχονται να πεθάνουν αυτοί και οι συγγενείς τους σε επόμενη επίθεση.

Όλοι αυτοί οι «πολίτες του κόσμου» αίφνης ταυτίζουν τα θύματα με τις κυβερνήσεις και τους στρατούς τους. Μετατρέπονται δηλαδή στα πιο σκληρά εθνίκια που μπορεί να φανταστεί κανείς

Τι γίνεται όμως όταν ο εκλεγμένος πρόεδρος της μοναδικής υπερδύναμης κάνει ένα ανάλογο σχόλιο; Ο πρόεδρος Τραμπ, αφού διαχώρισε τους Ιρανούς πολίτες από τo ιρανικό κράτος σημείωσε ότι «χώρες που ενισχύουν την τρομοκρατία κινδυνεύουν να πέσουν θύματα του κακού που προωθούν».

Και για μια φορά στη ζωή του έχει κάποιο δίκιο. Όχι όμως για το Ιράν. Αυτή είναι η ιστορία των ΗΠΑ, που στήριζαν τους Μουτζαχεντίν και γέννησαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Αυτή είναι η ιστορία της Τουρκίας που ενίσχυε εξτρεμιστές ισλαμιστές είτε σαν ανάχωμα στους Κούρδους και την Αριστερά ή για να ανατρέψει τον Άσαντ στη Συρία. Αυτή είναι η ιστορία της Γαλλίας που εκπαίδευε εξτρεμιστές για την ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη. Αυτή είναι και η ιστορία της Βρετανίας που συνεργάζεται με το κράτος – τρομοκράτη της Σαουδικής Αραβίας και άφηνε πολίτες της να μάχονται στη Λιβύη.

Κανένας σοβαρός φιλελεύθερος βέβαια (από αυτούς που ΔΕΝ άναψαν ούτε ένα ρεσο για τα θύματα στο Ιράν) δεν θα ευχηθεί τώρα να πεθάνει ο Τραμπ και η οικογένειά του, για το σχόλιο που έκανε. Γιατί κατά βάθος αυτή είναι η γραμμή της φιλελεύθερης Δύσης όταν τα θύματα ανήκουν στον αραβικό και τον ισλαμικό κόσμο.

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τίτλο των New York Times, όπως τον αποκρυπτογραφεί πολιτικά και γεωπολιτικά ο εξαιρετικός αναλυτής Μπεν Νόρτον

Note how the NY Times headline turns Iran into the aggressor, claiming it «assailed» (not «blamed») Saudi Arabia after ISIS attacked Iran

Ο τίτλος γράφει «Το Ιράν επιτίθεται (χρησιμοποιείται η ιδιαίτερα βαριά λέξη assails που σημαίνει και προσβάλλει) στη Σαουδική Αραβία ύστερα από διπλό τρομοκρατικό χτύπημα».

Το κείμενο αναφέρεται στο πολιτικό κατεστημένο του Ιράν το οποίο λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά έδειξε τη Σαουδική Αραβία σαν υπεύθυνη της επίθεσης.

Προς στιγμήν όμως χάνεις την αίσθηση ποιος ήταν το θύμα της επίθεσης. Το Ιράν (για το οποίο ο Τραμπ δημιούργησε ειδική ομάδα στη CIA με στόχο την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης) ή η Σαουδική Αραβία (η οποία αγοράζει από τις ΗΠΑ οπλικά συστήματα δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων);

Επίσης που σημειώθηκαν οι επιθέσεις; Στον τίτλο των New York Times δεν είναι σαφές;

Υπερβολές θα πει κάποιος. Όλοι ξέρουν που έγινε η επίθεση και ποιος την πραγματοποίησε.

Το πιστεύετε αλήθεια; Στη χώρα που έβγαλε πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ και όπου η πλειονότητα δεν μπορεί να εντοπίσει τη Βόρεια Κορέα στον παγκόσμιο χάρτη;

Πόσο αθώοι είστε;

Άρης Χατζηστεφάνου

__________________________________________________________

Aπό:http://info-war.gr/i-fileleftheri-chydeotita-se-enan-titlo-ton-new-york-times/

Πολιτική ανθρωπογεωγραφία …


Αν θέλαμε να σημειώσουμε την πλέον εντυπωσιακή εξέλιξη που σημειώθηκε στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά την τελευταία πενταετία, δεν θα αναφερόμασταν ούτε στην καταβαράθρωση του πάλαι ποτέ κραταιού ΠαΣοΚ ούτε στην ανάδειξη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτικό κόμμα. Δίχως πολλή σκέψη θα υπογραμμίζαμε την εξωπραγματική άνοδο του ΣυΡιζΑ, που βρέθηκε από το ταπεινό 3% του «μπαίνω – δεν μπαίνω στην βουλή» στους κυβερνητικούς θώκους.

Αλήθεια, πώς οι 315.000 ψηφοφόροι του 2009 έγιναν 1.061.000 τον Μάιο και 1.655.000 τον Ιούνιο του 2012, αναδεικνύνοντας τον ΣυΡιζΑ σε δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη; Και πού βρέθηκαν ακόμη 600.000 άνθρωποι, που έκαναν με το κουκί τους το 2015 πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα; Η πρόχειρη απάντηση, η οποία δίνεται συνήθως, είναι ότι μετακόμισαν στην Κουμουνδούρου οι οπαδοί -και πολλά στελέχη- του ΠαΣοΚ. Οπωσδήποτε, η εν λόγω άποψη δεν μπορεί να θεωρηθεί λαθεμένη, τουλάχιστον κατ’ αρχήν. Όμως, από την μια ενέχει μεγάλο βαθμό αυθαιρεσίας περιορίζοντας την δεξαμενή 1.950.000 ψήφων κι από την άλλη δεν δείχνει το ποιοι είναι αυτοί που μεταστεγάστηκαν. Ποια είναι στ’ αλήθεια η ανθρωπογεωγραφία εκείνων που στήριξαν με την ψήφο τους την ανάδειξη μιας «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης;

Αλέκος Αλαβάνος, Αλέξης Τσίπρας. Από το 5,04% του 2007 και το 4,60% του 2009…

Όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν γεννήθηκαν σε μια νύχτα. Κυοφορούνταν επί σειρά ετών σε διάφορες γαστέρες. Διάβαζαν κάθε Κυριακή σοβαρές μετριοπαθείς εφημερίδες, σαν την Καθημερινή και το Βήμα, εμβαθύνοντας στα άρθρα του Χρήστου Γιανναρά και του Μάριου Πλωρίτη, ενδεχομένως δε και αποδελτιώνοντάς τα. Τα ραδιόφωνά τους ήταν συντονισμένα στην συχνότητα σοβαρών ραδιοσταθμών, όπως ο Σκάι και ο Πλάνετ. Έτρεφαν συμπάθεια προς το δύσκολο έργο των σημιτικών εκσυγχρονιστών αλλά και αρκετή υποβόσκουσα εκτίμηση για τον σεμνό και ταπεινό Κώστα Καραμανλή. Περηφανευόντουσαν για τον κοσμοπολιτισμό τους και επιθυμούσαν διακαώς μια Ελλάδα ισότιμη με τους άλλους ευρωπαίους, μια επιθυμία που φρόντιζαν να την κρατούν ζωντανή κάνοντας μερικά ταξιδάκια σε ευρωπαϊκές χώρες, πάντα με οργανωμένα γκρουπ, χάρη στα οποία έμαθαν να θεωρούν ως δείκτη πολιτισμού τούς καθαρούς δρόμους ή τις πλατείες όπου όλες οι πλάκες ήσαν γερές και στην θέση τους.

Συνέχεια

L’état c’est moi…


Αποτέλεσμα εικόνας για Macron.

«Το κράτος είμαι εγώ»: η φράση του Λουδοβίκου του 16ου, βασιλιά της γαλλίας και της ναβάρα, θα βρίσκεται τώρα στο στόμα του Macron. Θα κυβερνήσει με απόλυτο έλεγχο του κοινοβουλίου· και χωρίς ουσιαστικά αντιπολίτευση εκεί.

Υπάρχει όμως και το έξω – από – κει. Οι δρόμοι. Μπορεί το βαριεστημένο “εκλογικό σώμα” της γαλλικής δημοκρατίας να παραχώρησε στον σοσιαλφιλελεύθερο, είτε άμεσα (ψηφίζοντάς τον) είτε έμμεσα (απέχοντας), ένα είδος “δημοκρατικής απολυταρχίας”, αλλά ακριβώς γι’ αυτό οι όποιες συγκρούσεις (και θα υπάρξουν τέτοιες) θα μεταφερθούν στο πεζοδρόμιο. Με λιγότερη έως ελάχιστη καθεστωτική πολιτική μεσολάβηση· ή, έστω, χωρίς την ψευδαίσθηση ότι τέτοιοι “εκπρόσωποι” έχουν κάποια σοβαρή ισχύ.

Απ’ αυτή την άποψη ίσως ο Macron βρεθεί μελλοντικά σε κάποια κατάσταση όπου θα προτιμούσε να μην είχε νικήσει τόσο πολύ!…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/letat-cest-moi/

Η αλήθεια που κρύβουν: Δεν έχασε η Μέυ, θριάμβευσε ο Κόρμπιν και ο ταξικός ριζοσπαστισμός του! …


2017 06 11 01 article1

 Με το συμπάθειο, που λένε, αλλά αυτά που ακούω, βλέπω και διαβάζω για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών με αφήνουν με το στόμα ανοικτό. Συγκεκριμένα, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό η Τερίσα Μέυ να έχασε, να συνετρίβη και να “έκανε την πιο λανθασμένη καμπάνια των τελευταίων δεκαετιών” όταν το 42,4% που πέτυχε το κόμμα της είναι αισθητά μεγαλύτερο από τα ποσοστά που είχε πετύχει το ίδιο Συντηρητικό κόμμα στις αμέσως προηγούμενες -και κερδισμένες- εκλογές του 2015 (36.9%) και του 2012 (36,1%); Πώς είναι στ’αλήθεια δυνατό όταν, με μια και μοναδική εξαίρεση, αυτό το 42,4% είναι το μεγαλύτερο που πέτυχε το Συντηρητικό κόμμα σε όλες τις εκλογές από το 1970 μέχρι σήμερα; (1) Τι συμβαίνει λοιπόν και το σύνολο των βρετανικών ΜΜΕ, με επικεφαλής τα τηλεοπτικά κανάλια του BBC και του Sky News, αλλά και ο διεθνής γραπτός και ηλεκτρονικός τύπος καθώς και τα ελληνικά παπαγαλάκια του, προσπερνούν και ξεχνούν την παραπάνω “λεπτομέρεια” ρίχνοντας όλο το φταίξιμο για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών στη “δύστυχη” Κα Μέυ; (2)

Η εξήγηση είναι απλή: Κακοποιούν την πραγματικότητα και βιάζουν την αλήθεια για να αποφύγουν -πάσει θυσία- να ονοματίσουν δημοσίως τον αναμφισβήτητο θριαμβευτή των βρετανικών εκλογών του 2017, τον Τζέρεμι Κόρμπιν! Και αυτό για δυό λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με αυτά τα ίδια τα ΜΜΕ και τους διάσημους “τενόρους” τους, δηλαδή με τα όσα έλεγαν για τον Κόρμπιν τα δυο τελευταία χρόνια και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Δηλαδή, ότι ο Κόρμπιν είναι ένας ατάλαντος και άχρηστος πολιτικός που οδηγεί το Εργατικό κόμμα σε ιστορική συντριβή και διάλυση, καθώς απευθύνεται μόνο σε μια μικρή ομάδα ακροαριστερών με ένα λόγο βγαλμένο από τη ναφθαλίνη του 19ου αιώνα που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις ανησυχίες και τη πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας και των σύγχρονων ανθρώπων της, κλπ κλπ κλπ. Και όλα αυτά διανθισμένα με άκρως προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για το άτομό του και με φωτομοντάζ που τον παρουσίαζαν άλλοτε ως γελωτοποιό του βασιλιά και άλλοτε σαν τρελλό για δέσιμο (!) καθώς μάλιστα -άκουσον, άκουσον- …“συνηθίζει να τρώει κρύα τα φασόλια του”!

2017 06 11 02 article2 bernie corbin

Συνέχεια