Γη, χωρίς ψωμί …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Luis Bunuel shooting Robinson Crusoe

Έχουμε μια δυσκολία σήμερα να κοιτάξουμε όπως πρέπει το παρελθόν για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πως φτάσαμε μέχρι εδώ.

Ξεχνάμε πως το λίγο ή το πολύ που μας δόθηκε το οφείλουμε σε κάποιους διαβόλους που δεν συμβιβάστηκαν με τη μιζέρια, την αθλιότητα και την αδικία. Ένας τέτοιος διάβολος υπήρξε ο Ισπανός σκηνοθέτης Λουί Μπουνιουέλ.

Ο παραβατικός αυτός κινηματογραφιστής έφτιαξε την ταινία «Γη, χωρίς ψωμί» δείχνοντας με την οξυμένη καλλιτεχνική του όραση τις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι άνθρωποι σε μια περιοχή της Ισπανίας κοντά στη Salamanca.

Μια περιοχή που είχε μείνει μακριά από κάθε έννοια προόδου και ευημερίας.

Ο Bunuel άκουσε και διάβασε γι’ αυτήν και όταν την επισκέφθηκε αποφάσισε να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ.

Το Las Hurdes είναι μια κοιλάδα με πενήντα χωριά που δεν ξέρουν τι θα πει ψωμί, που ζουν σε σπίτια χωρίς καμινάδες, που το καλοκαίρι τρέφονται μόνο με άγουρα κεράσια, που μετακινούνται χιλιόμετρα για να βρουν μια δουλειά ή για να θάψουν τους νεκρούς τους, που δεν τραγουδάνε ποτέ, που πεθαίνουν από δυσεντερίες ή από ελονοσία, που μαθαίνουν στο σχολείο ότι πρέπει να σέβονται την ιδιοκτησία, όταν οι ίδιοι δεν έχουν ιδιοκτησία και ζουν στην πιο έσχατη εξαθλίωση.

Ο λόγος ο οποίος εκφέρεται από αόρατο ομιλητή είναι στεγνός και περιγραφικός, όπως θα συνέβαινε σε ένα επιστημονικό ντοκιμαντέρ.

Η ταινία συνοδεύεται από την 4η συμφωνία του Brahms, μουσική ρομαντική, σε προφανή αντίθεση με το περιεχόμενο και την εικόνα.

Η Ισπανική κυβέρνηση απαγόρευσε την ταινία ως προσβλητική για την χώρα.

Χρηματοδότης του εγχειρήματος ήταν ένας φίλος του Bunuel, καθηγητής σχεδίου, ο οποίος του είχε πει πως αν κερδίσει το λαχείο, θα του δώσει χρήματα να κάνει μια ταινία. Όταν το κέρδισε, κράτησε το λόγο του, δίνοντας την ευκαιρία στον Bunuel να γυρίσει την τρίτη μόλις ταινία του (μετά τον Ανδαλουσιανό σκύλο και τη Χρυσή εποχή), αποτυπώνοντας πάνω στο φιλμ πάνω από 27 λεπτά ανθρωπογεωγραφίας του απόλυτου περιθωρίου.

Αιμομιξία, δυστυχία, χάσμα ανάμεσα στην εκκλησία και την εκπαίδευση από τη μία και τον κόσμο από την άλλη. Τα όσα μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα γύρω τους.

Η ταινία δημιουργεί τριπλό σοκ: με την εικόνα της φτώχειας, ασιτίας, αρρώστιας, με το ξερό ρεαλιστικό σχόλιο της (ο ήχος γράφτηκε το 1937) και με τη μουσική του Brahms.

Δυο χρόνια πριν το θάνατό του ο Μπουνιουέλ κυκλοφόρησε ένα είδος αποκαλυπτικών απομνημονευμάτων με τίτλο «Η τελευταία μου πνοή». Εκεί αναφέρει τα εξής:

«Ο δάσκαλος Ραμόν Αθίν που ήταν αναρχικός χρηματοδότησε το γύρισμα της ταινίας, αφού είχε κερδίσει χρήματα από ένα λαχείο. Είχε μαζευτεί ένα γκρουπ γύρω από τον ποιητή Πιέρ Υνίκ και τον οπερατέρ Ελί Λοτάρ και πήγαμε στον καταραμένο τόπο Λας Χούρντες όπου είδαμε την ανικανότητα της Δυτικής Χριστιανικής Παιδείας και του αστικού ανθρωπισμού μεσ’ απ’ την αιμομιξία. Δυστυχία, χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και την εκκλησία από τη μια μεριά και τoν κόσμο από την άλλη. Τα γυρίσματα έγιναν βουβά και ο ήχος μπήκε το 1937 ενώ η μουσική ήταν από την Τέταρτη Συμφωνία του Μπραμς. Όταν τέλειωσα την κόπια εργασίας την έδειξα στο Παρίσι σε μερικούς φίλους, που ανάμεσά τους ήταν και ο Ζαν Κοκτώ, που με συμβούλεψε να την ¨μαζέψω¨. Τέλειωσα την κόπια όταν τέλειωσε και ο Εμφύλιος στην Ισπανία.»

Βασίλης Ραφαηλίδης – Αναρχισμός …


Το κείμενο αυτό αποτελεί ένα κεφάλαιο του βιβλίου Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού (σελ. 57-69)

Αναρχισμός

Βασίλης Ραφαηλίδης

Η αναρχία, η απόρριψη της Αρχής, της εξουσίας, είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν τη φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει το δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού. Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται σαν φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίες. Οι άνθρωποι μπορεί να μην το δείχνουν πάντα, αλλά πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απ’ έξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω ακόμα και όταν εκλέγεται δημοκρατικά.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνο από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα οε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.

Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα Τα όρια αυτά σε προφυλάσσουν από τις εξουσιαστικές επεμβάσεις των άλλων, αλλά και σε εμποδίζουν να γίνεις εσύ εξουσιαστής. Η προσωπικότητα όλων πρέπει να διαφυλαχτεί

Αρκεί βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη, βιασμένη σε τελική ανάλυση, και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της «ψευδούς συνειδήσεως» να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατό κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δεν δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων αλλά μπήκε στη συνείδηση με μονοσήμαντη «μετάγγιση» από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από το θεό, από την κομματική ιδεολογία, από τη συλλογική «εθνική ψυχή», από τον Αρχηγό.

Συνέχεια

Σκέψεις για τις 100+ ημέρες από την εκλογή Τραμπ…


Κώστας Σαββόπουλος

Έχουν περάσει σχεδόν 6 μήνες από τότε που ο Ντόναλτ Τραμπ ανέλαβε καθήκοντα ως πρόεδρος των Η.Π.Α. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, όταν αυτή είχε πλέον κορυφωθεί μετά την απόσυρση του Μπέρνι Σάντερς από τους Δημοκρατικούς, ολόκληρος ο πολιτικός διάλογος επικεντρώθηκε στην εικόνα.

Από τη μία πλευρά οι Δημοκρατικοί με την υποψήφια Χίλαρυ Κλίντον, ως υπερασπιστές της δημοκρατίας, μαζί με ειδησεογραφικούς ομίλους και φαινομενικά προοδευτικούς φορείς έσπευσαν να κατακεραυνώσουν τον Τραμπ ως μισογύνη, ρατσιστή και παρανοϊκό, με άλλα λόγια κάποιον απολύτως ακατάλληλο για πρόεδρο των Η.Π.Α.

Από την άλλη πλευρά το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, «αδειάζοντας» τον Τραμπ με κάθε ευκαιρία προσπάθησαν να σπρώξουν άλλους υποψηφίους για το χρίσμα (Tεντ Κρουζ, Μάρκο Ρούμπιο, Τζεμπ Μπους) καθώς οι δημόσιες δηλώσεις του Τραμπ για τείχη στο Μεξικό, υποχρεωτική καταγραφή κάθε μουσουλμάνου πολίτη και πληθώρα άλλων προεκλογικών δηλώσεων, είχαν αρχίσει να τους φέρνουν σε δύσκολη θέση.

Κανείς δεν αρνείται πως ο Τραμπ είναι όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Είναι σεξιστής, ρατσιστής, ελιτιστής και γενικώς μια καθόλου συμπαθητική προσωπικότητα. Όμως τι γίνεται με το πολιτικό του πρόγραμμα; Γιατί δεν  αναλύθηκε καθόλου προεκλογικά και γιατί ολόκληρος ο πολιτικός διάλογος επικεντρώθηκε στον σχολιασμό της κάθε του κίνησης, με καθόλου πολιτικό πρόσημο, θυμίζοντας έντονα κιτρινισμό;

Συνέχεια

London calling…


Αποτέλεσμα εικόνας για theresa may

Μα καλά. Τόσον κόσμο σκότωσε («εκ των ενόντων»…) ο isis για να καταφέρει η κυρά Τερέζα να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και τίποτα; (Κάποιοι ήδη λένε: σκέψου και να μην είχαν παρακινηθεί οι ψήφοι «του νόμου και της τάξης»… Αντιπολίτευση θα ήταν οι συντηρητικοί…)

Δηλαδή τι θέλουν αυτοί οι ξεροκέφαλοι ψηφοφόροι; Να βγάλει ο isis T-shirt με το σλόγκαν «σκέψου αντι-τρομοκρατικά / ψήφισε σωστά»;

Όπως και νάχει νοιώθουμε ότι στην ευρώπη κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους. Όχι ότι είχαν κάτι να φοβηθούν αν υπήρχε η «ισχυρή διαπραγματευτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία» που ονειρεύτηκε η May. Σκέψου, όμως, το να μην υπάρχει…

(Α, εν τω μεταξύ, εξαφανίστηκαν οι φασίστες του ukip – όχι σαν ιδεολογία, σαν κουκιά! Τι στο διάολο; Δεν έμαθαν ότι στην ελλάδα πολλοί περίμεναν πολλά από δαύτους; Ααααααα….)

____________________________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/london-calling/

Φούσκες …


Πριν λίγες μέρες πέρασε στα ψιλά μια ειδησούλα οικονομικού περιεχομένου, με εξαιρετικό ενδιαφέρον για όσους έχουν σχετική γνώση. Η τρίτη μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία της Γερμανίας, η περίφημη Rickmers (του μεγιστάνα Μπέρτραμ Ρίκμερς) υπέβαλε αίτημα υπαγωγής της σε πτωχευτική διαδικασία, μετά την υπαναχώρηση της NordBank από την συμφωνία για αναδιάρθρωση του χρέους της. Σημειωτέον ότι η NordBank είναι τράπεζα που δραστηριοποιείται στις ναυτιλιακές χρηματοδοτήσεις, άρα κάτι ξέρει όταν ανακοινώνει ότι εξέτασε τα επιχειρηματικά σχέδια της Rickmers και τα βρήκε μη βιώσιμα (*).

«Αυτορρύθμιση της αγοράς» ή «ο θανατός σου, η ζωή μου»: Μετά την κατάρρευση της κορεατικής Hanjin,
η «συμπατριώτισσά» της Hyundai Merchant Marine αύξησε το μερίδιό της στην αγορά κατά 74%.

Πώς έγινε και θυμήθηκα αυτή την ειδησούλα; Ας είναι καλά ο Βόλφγκανγκ Σώυμπλε! Υποθέτω ότι θυμάστε τις προ ημερών επικριτικές δηλώσεις του σχετικά με το ότι η κυβέρνηση καθυστερεί την φορολόγηση των εφοπλιστών. Όπως υποθέτω και ότι μάλλον σας φάνηκε περίεργο το ότι απασχολεί τον Σώυμπλε η «φορολογική δικαιοσύνη». Προσωπικά, θύμωσα και με την έλλειψη κριτικού νου όσων πάτησαν στο «να, μέχρι κι ο Σώυμπλε τους τα λέει» για να αντιπολιτευτούν την κυβέρνηση αλλά ας μη το συζητήσουμε τώρα αυτό. Η σωστή τοποθέτηση ήταν αυτή του προέδρου της Ένωσης Εφοπλιστών Θόδωρου Βενιάμη (σημ.: δεν πίστευα ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό!), σύμφωνα με τον οποίο η επίθεση του γερμανού υπουργού οικονομικών οφείλεται στο ότι οι έλληνες εφοπλιστές γιγαντώνονται, αντίθετα με τους συμπατριώτες του. Λογικό το βρίσκω, κύριε Βενιάμη μου: τους γερμανούς κεφαλαιοκράτες υπηρετεί ο κύριος Σώυμπλε, όχι τους έλληνες. Για τους τελευταίους φροντίζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Συνέχεια

Κι όταν τα εγκόσμια εγκαταλείψουν …


Της Τ. .Γ.

«Θα τον θυμόμαστε ως έναν αταλάντευτο υπερασπιστή της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, ως έναν τολμηρό πολιτικό που δεν δίστασε να αναλάβει πολλά πολιτικά ρίσκα».

Τσίπρας για Μητσοτάκη

Πλένει και ξεπλένει ότι και όσους μπορεί κι ελπίζει κι αυτός να συνεχίσει να τη βολεύει…

Μιλά απευθυνόμενος σε μάζες, κι όχι σε πολίτες, και έτσι μπορεί και τούτος με τη σειρά του, να παραποιεί, να στρώνει τη λήθη,  να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα…

Αυτός είναι ο δρόμος της εξουσίας, στρωμένος με την αδιαφορία και την απάθεια των εξουσιαζόμενων, αυτή είναι η ηθική τους…
Η ηθική αυτών που εναλλάσσονται στην εξουσία, με διαφορετικό τάχα πρόσημο, και στόχο πάντα τον ίδιο.

«Να σε κατευθύνουν, να σε ελέγχουν, να σου κάνουν κήρυγμα, να σε διατάζουν,  να σε φορολογούν, να σε μπερδεύουν, να σου πίνουν το αίμα, να σε εκβιάζουν, να σε στύβουν να σε εξαπατούν …  να σε ληστέψουν με τη πρόφαση του γενικού συμφέροντος.». (Προυντόν).

Κι έτσι περνούν οι »άρχοντες» καλά, ενωμένοι σφιχτά μια γροθιά, απέναντι και στην παραμικρή αντίσταση όσων απ’ το κοπάδι ξεφύγουν…

Κι όταν τα εγκόσμια εγκαταλείψουν, γίνονται «οι καλοί οι λαμπροί άνθρωποι, οι οικογενειάρχες, οι πατριώτες». Μανώλης Αναγνωστάκης.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_49.html

το internet of things έχει ένα μικρό βρώμικο μυστικό…


Πριν ένα χρόνο, όταν ξεκίνησα τον λογαριασμό Internet of Shit στο Twitter, το έκανα σαν ένα προσωπικό αστείο: άκουγα πολλά για έξυπνες συσκευές συνδεμένες στο διαδίκτυο, αλλά όλες έδειχναν πολύ ηλίθιες ιδέες.
Τον τελευταίο καιρό πάντως βλέπουμε ένα σωρό συσκευών να κατακλύζουν την αγορά χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, όσο τουλάχιστον μπορεί κάποιος να καταλάβει. Στην αρχή έκανα πλάκα μ’ αυτά τα πράγματα, αλλά η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη απ’ όσο αρχικά υποπτευόμουν.

Μιλάω για συσκευές όπως ο βλακώδης wifi αποχυμωτής των 700 δολαρίων, ο έξυπνος ελεγκτής αυγών, ο καταγραφέας νερού για γάτες ή μια παράξενη bluetooth ομπρέλα.
Πολλές IoT συσκευές ισχυρίζονται ότι βελτιώνουν τη ζωή σου, αλλά ο στόχος είναι μόνο ένας: να εκχρηματίσουν την μονοτονία που δεν απασχολούσε ως πρόσφατα ούτε στο ελάχιστο τις επιχειρήσεις κάθε κλίμακας.

Πριν δέκα χρόνια αν έλεγες σε κάποιους ότι θα μπορούσαν να βγάλουν εκατομμύρια από μια συγκεκριμένη μηχανή καφέ που παίρνει μόνο ένα είδος κάψουλας καφέ, που παράγονται μάλιστα από τον κατασκευαστή της μηχανής, μάλλον θα γελούσαν μαζί σου – αλλά μετά ήρθε η nespresso και σάρωσε την αγορά του σπιτικού καφέ.
Τώρα συμβαίνει το ίδιο με τις συσκευές της καθημερινότητάς σου, αλλά μ’ έναν πιο απειλητικό, συγκαλυμμένο τρόπο. Οι εταιρείες θέλουν να συνδέσουν όλο το σπίτι σου με το internet προκειμένου να συλλέξουν περισσότερα data σχετικά με σένα.

Οι ευκαιρίες είναι υπέροχες για τις παραφουσκωμένες εταιρείες του διαδικτύου: τώρα μια εταιρεία πληροφορικής μπορεί να ξέρει πόσο ζεστό είναι το σπίτι σου, ποιες ώρες της μέρας είναι πιο θορυβώδες, αν έχεις οικόσιτο ζώο, πότε ανάβεις τα φώτα σου ή αν σου αρέσει να ακούς μουσική την ώρα που κάνεις σεξ.
Οι έξυπνες συσκευές πουλιούνται σαν ένας τρόπος βελτίωσης της ζωής σου – και με διάφορους τρόπους το κάνουν σε ένα βαθμό – αλλά αυτές οι συσκευές είναι επίσης απίστευτοι θησαυροί από data και μπορούν εν τέλει να εξελιχτούν σε μηχανές που κόβουν χρήμα, πουλώντας συνδρομητικές υπηρεσίες.

Το πρόβλημα με το internet of things είναι ότι το hardware είναι μόνο η μία όψη. Οι κατασκευαστές πρέπει να συντηρούν τους servers που υποστηρίζουν τις συσκευές, να κρατούν τα προγράμματα ενημερωμένα, να φροντίζουν την ασφάλεια και, ναι λοιπόν, να πληρώνουν υπαλλήλους.
Αυτό, εν τέλει, κοστίζει περισσότερο από το να σου πουλήσουν απλά μια συσκευή κι αυτό μπορεί να συμβεί ίσως σε λιγότερο από τους πρώτους δώδεκα μήνες που την χρησιμοποιείς. Το μοντέλο αυτό δεν είναι βιώσιμο και καμιά εταιρεία του IoT δεν έχει βρει κάτι καλύτερο ακόμη.
Εάν η Nest [1] για παράδειγμα θα ήθελε να αυξήσει τα κέρδη της θα μπορούσε να πουλήσει τα σχετικά με το σπίτι σου data σε διαφημιστές. Πολύ κρύο; Διαφημίσεις της amazon για κουβέρτες. Πολύ ζεστό; Ένα διαφημιστικό banner για κλιματιστικά. Με πολύ υγρασία; Να οι αφυγραντήρες στην σελίδα σου στο facebook.
Για να είμαι ξεκάθαρος, αυτό δεν συμβαίνει τώρα, αλλά η nest ήδη ανταλλάσσει «απρόσωπα» data με «συνεργάτες» της και η google συμβαίνει να είναι ήδη στην δουλειά αυτή δείχνοντάς σου στοχευμένες διαφημίσεις. Δεν συμβαίνει, αλλά είναι κάτι που θα προκύψει.
Μακροπρόθεσμα αυτό θα συμβεί οπωσδήποτε με την πλειοψηφία των συσκευών του IoT – μετά το απαραίτητο ξεκαθάρισμα όταν όλοι θα καταλάβουν ότι είναι εντελώς απίθανο να βγάλεις λεφτά από κούπες που συνδέονται στο δίκτυο.

[…]

…η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Cyborg.
[ σημεία διακίνησης ]

H.T.

Σημείωση

  1. Μια από τις πιο πετυχημένες εταιρείες στον τομέα των «έξυπνων» συσκευών στις ηπα• το best seller της είναι ένας «έξυπνος θερμοστάτης». Το 2014 εξαγοράστηκε από την google για 3,2 δις δολάρια. Το ενδιαφέρον της google δεν είχε να κάνει με τους θερμοστάτες, αλλά με την αξιοποίηση των οικιακών πληροφοριών που συγκεντρώνει η nest μέσω των συσκευών της.

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/cyborg/issues/08/i08_p36_iot.html