I wanna be your dog…


500x332_1387789580013673

Dj της ημέρας, η Βανέσσα Καραγεώργου

Κλείδωσε την πόρτα από μέσα. Απ’ έξω δεν κλειδώνει ποτέ. Πέταξε τα κλειδιά σε ένα καθαρό τασάκι γιατί δεν καπνίζει πια και το ‘χει για θήκη. Το καθαρό δωμάτιο μύριζε σαπούνι και ξεχώρισε η ανάσα του. Έπεσε με τα γόνατα στο πάτωμα. Τόσα χρόνια και δεν είχε κρεμάσει πουθενά καθρέφτες . Τους είχε κολλήσει όλους στο ταβάνι. Κοίταξε πάνω, σηκώθηκε και κλείδωσε για πρώτη φορά την πόρτα απ’ έξω. Από μέσα δεν θα κλειδώσει ποτέ κανείς.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/06/06/i-wanna-be-your-dog/

Μια άνοδος σημαντικότητας; …συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη στον Max Blechman το 1996…


Max Blechman: Στη συζήτησή σας το 1993 με τον Olivier Morel για την «άνοδο της ασημαντότητας», μας παρουσιάσατε μια σκληρή εικόνα της γαλλικής κοινωνίας. Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, η Γαλλία, για να ακριβολογούμε, δεν υποφέρει από κάποια εσωτερική πολιτική κρίση• κι αυτό γιατί υπάρχει μια γενικευμένη συναίνεση που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή, μακριά από όποια αντιπαράθεση ή κοινωνική διαμάχη. Για να εξηγήσετε αυτή την κατάσταση, μας ζητήσατε να σκεφτούμε το γεγονός ότι έχει υπάρξει μια σταθερή μείωση στις μέρες των απεργιών στη Γαλλία και ότι τα αιτήματα των εργατών είναι συνήθως κορπορατιστικά. Όταν συμπεριλάβατε αυτή τη συνέντευξη στο βιβλίο σας «La Montee de l’ insignificance», προσθέσατε μια σύντομη σημείωση, γραμμένη κατά τη διάρκεια των απεργιών των σπουδαστών και των εργατών το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη του 1995, όπου δηλώνατε ότι οποιοδήποτε κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα του νέου κοινωνικού κινήματος, υπάρχει μια σχετική ατμόσφαιρα που δικαιολογεί αυτό το χαρακτηρισμό. Αργότερα, σε μια συνέντευξη που παραχωρήσατε λίγο μετά τις απεργίες σχεδόν ολόκληρου του δημόσιου τομέα, που είχαν ουσιαστικά παραλύσει τη Γαλλία για πάνω από ένα μήνα, δηλώσατε ότι το κίνημα δεν ήταν στα θεμέλιά του κορπορατιστικό αλλά, αντίθετα, αποτέλεσε μια ριζοσπαστική απόρριψη των πραγμάτων εν γένει. Αυτό το νέο κίνημα σε συνδυασμό με τη δική σας αλλαγή θέσης υπονοούν ότι έχετε μια πιο αισιόδοξη οπτική για την πολιτική ζωή της Γαλλίας; Δεδομένου ότι αυτό ήταν το πιο ριζοσπαστικό και δημοφιλές κίνημα διαδηλώσεων στη Γαλλία από την εποχή του 1982, θα μιλούσατε πλέον για μια νέα «άνοδο» σημαντικότητας;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Όχι, αυτό θα ήταν πολύ παράτολμο • εμμένω στις θέσεις μου. Προσέθεσα αυτή τη σημείωση επειδή μου ήταν φανερό ότι αυτό που είχε συμβεί πιο πριν, όσον αφορά την άμβλυνση της πολιτικής και κοινωνικής διαμάχης, αν ακριβολογήσουμε, δε θα μπορούσε να αφορά αυτή την περίοδο, ακριβώς επειδή αυτό το κίνημα, αν και κορπορατιστικό στη μορφή του με μια πολύ στενή οπτική, ήταν στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα μιας βαθιάς αίσθησης απογοήτευσης: «Onenamarre», «μπουχτίσαμε» με όλα αυτά! Και όλα αυτά δεν οφείλονταν απλά στην προσπάθεια του νεογκωλικού πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ να διαρθρώσει την κοινωνική ασφάλιση ή αυτό και το άλλο και το παρα-άλλο. Έφταιγε το όλο σύστημα. Αυτό, είμαι σίγουρος ότι υπάρχει ακόμα και τώρα, αλλά δε θα βιαζόμουν να κολλήσω ένα χαρακτηρισμό σε ότι συνέβη το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη και στο τι συμβαίνει σήμερα με όρους του στιλ «αυτό ήταν η τελευταία φλόγα» ή «αυτό είναι ένα νέο ξεκίνημα». Πρέπει να δούμε τι θα γίνει. Δεν άλλαξε κάτι πάρα πολύ. Αλλά υπάρχουν σημάδια που καταδεικνύουν ότι συνέβη κάτι παραπάνω από μια «τελευταία φλόγα». Αυτά τα σημάδια είναι, για παράδειγμα, μια αναβίωση της κοινωνικής κριτικής, μια αναβίωση των κοινωνικών αναλύσεων του συστήματος, ακόμη κι αν σκεφτούμε τις προσπάθειες για μια αναθεώρηση του Μαρξ, και εκτός από το μοδάτο ή όχι του κινήματος, ο καθένας συνειδητοποιεί ότι η κατάσταση βρίσκεται σε αδιέξοδο και ότι αυτό το αδιέξοδο δεν είναι ανεκτό. Οπότε, προς το παρόν, νομίζω, πρέπει να κρατήσουμε τα μάτια μας ανοικτά. Έχω μιλήσει σε κάποιους φίλους για να ξεκινήσουμε κάποιο είδος περιοδικού ή εφημερίδας. Πρέπει να προσθέσω ότι οι παρατηρήσεις μου για την άμβλυνση της πολιτικής και κοινωνικής διαμάχης αφορούν όλες τις πλούσιες χώρες και όχι μόνο τη Γαλλία.

Συνέχεια

Έγκυες εργαζόμενες και εργοδοτικά εγκλήματα…


Την Πέμπτη που μας πέρασε η εφημερίδα «Ποντίκι» ανέφερε ένα νέο εργοδοτικό έγκλημα. 
Το δημοσίευμα μας γνωστοποιούσε  ότι κάποια επιχείρηση –δυστυχώς δεν την κατονόμαζε- ζήτησε από εργαζόμενη να δηλώσει παραίτηση, (λόγω νομοθεσίας δεν μπορούσε να την απολύσει), επειδή έμεινε έγκυος και προφανώς δεν θα είχε την «απόδοση» που θα ήθελαν τα αφεντικά της.

Η κοπέλα όπως ήταν φυσικό αρνήθηκε. Τότε δέχτηκε μια τεράστια πίεση από την εργοδοσία. Της ανέθεταν τόσο σκληρές δουλειές με αποτέλεσμα η εργάτρια να αποβάλλει.  

Αυτό το εργοδοτικό έγκλημα φυσικά είναι νόμιμο με τους αστικούς νόμους τους. Δεν θα υπάρξουν δικαστές για να το δικάσουν.
Ασε που η δικαστική εξουσία έχει άλλες προτεραιότητες. Όπως π.χ να καταδικάζει σε 13 χρόνια φυλακή μια νέα κοπέλα χωρίς κανένα ουσιαστικό στοιχείο σε βάρος της παρά μόνο επειδή διατηρούσε σχέσεις με νεαρό που είχε συλληφθεί ως εμπλεκόμενος με την οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». (Αυτή η δικαστική απόφαση είναι ο ορισμός της ποινικοποίησης των κοινωνικών συναναστροφών, τόνισαν οι συνήγοροι της ενώ λεπτομέρειες γι’ αυτή την δίκη μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Κάναμε αυτή την εισαγωγή με αφορμή την παρέμβαση που έκανε σήμερα ο «Ρουβίκωνας» σε δύο υποκαταστήματα της εταιρείας Metro AEBE. Αιτία ήταν η απόλυση εργαζόμενης η οποία είχε μείνει έγκυος. Σε κείμενο της που ανάρτησε στο indymedia η αναρχική οργάνωση αναφέρει:

Συνέχεια

Ιταλία: ζητείται διέξοδος …


Για την κατάσταση στην Ιταλία έχουμε γράψει σε τούτο το ιστολόγιο εδώ και πολύ καιρόΗ Ιταλία τρέμει«, 20/7/2016). Χτες, δυο οίκοι αξιολόγησης (Moody’s, DBRS) υποβάθμισαν την Banco Popular, η Monte dei Paschi έχει πάντα τα γνωστά της χάλια που όλο και χειροτερεύουν και η Veneto Banca τρίζει συθέμελα. Παράλληλα, η Πορτογαλία αγκομαχάει, η Ισπανία δεν λέει να βγει από τα αδιέξοδα και για την Ελλάδα και την Βρεττανία δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε, αφού όλα είναι γνωστά.

Είναι γεγονός πως χρόνια τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση βουλιάζει σε κρίση. Μια κρίση πρωτίστως δόμησης της ευρωζώνης αλλά και γενικώτερα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Όσο κι αν σε πολλές αναλύσεις προβάλλονται οι -υπαρκτές ή μη- κόντρες βορρά-νότου, η κρίση απλώνεται παντού και είναι κυρίως κοινωνική. Από την ισχυρή Γερμανία, όπου ο εκφυλισμός της αγοράς εργασίας οδηγεί στην συνεχή διεύρυνση της κατηγορίας των φτωχών εργαζομένων, μέχρι την αδύναμη Ελλάδα της καταστροφής των εργασιακών και κοινωνικών θεσμών, αυτό που χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό τοπίο συνολικά είναι η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους μέσα από -κλασσικές ή και νεόκοπες- νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Η εθνικιστική υστερία της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ δεν σηματοδοτεί το θρίαμβο ενός εθνικού μοντέλου εξόδου από την κρίση, αλλά την αξιοποίηση μιας ιστορικής οικονομικής υπεροχής για την ενίσχυση της συμμαχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου με σημαντικές κατηγορίες των μεσαίων στρωμάτων και ορισμένες κατηγορίες μισθωτών, ένα σκηνικό που, ως προς τα βασικά χαρακτηριστικά του, δεν μας είναι άγνωστο.

Στην Ελλάδα το παιχνίδι έχει ξεκάθαρο πλαίσιο. Σε αγαστή συνεργασία, εγχώρια και ξένη οικονομική ελίτ εμφανίζουν την καταστροφική πορεία της χώρας ως εθνική αποτυχία σε σχέση με την επιδιωκόμενη και επιτυχημένη ευρωπαϊκή αναπτυξιακή πορεία. Όμως, όσοι διατηρούν έστω ψήγματα υγιούς σκέψης και κριτικής, αντιλαμβάνονται ότι, εδώ και δεκαετίες, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί προωθούν συστηματικά την εδραίωση ενός αντιπαραγωγικού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού ο οποίος βασίζεται σε ένα πολυπλόκαμο σύστημα πελατειακών σχέσεων του κράτους με τους επιχειρηματίες. Με άλλα λόγια, εκείνοι που στήριξαν την εδραίωση της κυριαρχίας κρατικοδίαιτων βιομηχάνων και τραπεζιτών, εμφανίζουν το ίδιο τους το έργο ως εθνική αποτυχία των τεμπέληδων ελλήνων, ενώ ουσιαστικά πρόκειται για απόλυτη επιτυχία ενός σχεδίου που αποσκοπεί ξεκάθαρα στην χρηματοπιστωτική κυριαρχία μιας ολιγάριθμης ελίτ.

Συνέχεια

Συρία …


Οι Αμερικανοί χτύπησαν δυνάμεις του Άσαντ στη Συρία

Την εποχή του χαρτιού και των τυπογραφείων θα έλεγαν «πριν στεγνώσει το μελάνι». Κάτι ανάλογο χρονικά τώρα, χωρίς μελάνι: η βασιμότητα εκείνων που γράφαμε χτές (για την κατάσταση της αναμέτρησης στη συρία) αποδείχθηκε ξανά στη διάρκεια της μέρας όταν αμερικανικά βομβαρδιστικά «αυτοπροσώπως» κτύπησαν τον συριακό στρατό «αυτοπροσώπως» βορειοανατολικά της συνοριακής At Tanf, στον συριακό νότο. Για δεύτερη φορά, μετά την 18η Μάη. Χωρίς υπερβολή: ως τώρα η αεροπορία της Ουάσιγκτον στη νότια συρία περισσότερο ασχολείται με το να σταματήσει τον συριακό στρατό και τους συμμάχους του να φτάσουν στα νότια σύνορα με την ιορδανία και το ιράκ παρά με το να κτυπήσει τον φθονερό isis…

Το ότι το αμερικανικό πεντάγωνο κτυπάει απευθείας στην συριο-ρωσο-ιρανο-λιβανέζικη συμμαχία οφείλεται στο γεγονός ότι οι proxies του δεν μπορούν να τα καταφέρουν (τις προηγούμενες ημέρες δοκίμασαν την τύχη του στις ίδιες θέσεις, χωρίς αποτέλεσμα). Και το ότι οι αμερικανο-ισραηλινο-σαουδαραβοκάτι proxies δεν μπορούν, οφείλεται στην ισχύ της άλλης πλευράς. Ακόμα κι αν δεν είναι οι proxies της Ντόχα που άλλαξαν τους συσχετισμούς, άμα είσαι στριμωγμένος ξεσπάς εκεί που μπορείς. Και η «προδοσία» της Ντόχα (όχι καινούργια μεν, κρίσιμη δε πια) είναι η βολική περίπτωση του μικρού γείτονα που σηκώνει καμιά σφαλιάρα… (έστω εικονική).

Οπότε λέει ο ψοφιοκούναβος την ίδια μέρα, που σαν κλόουν δεν ξέρει (δεν χρειάζεται να ξέρει) τι γίνεται στο πεδίο της μάχης, απλά του σπρώχνουν τα non papers που πρέπει να εκφωνήσει: μα όταν πήγα στο Ριάντ που το είπανε: η Ντόχα φταίει! (Θα ήθελε να συμπληρώσει: αλλά δεν τρέχει τίποτα, εκεί δεν κάνω μπίζνες αλλά έχουμε την κεντρική βάση μας στη μέση Ανατολή…)

Α ρε ψοφιοκουναβίδη! Θα γλυτώσεις μόνο χάρη στα εκατομμύριά σου (εδώ που τα λέμε για ποιον άλλο λόγο θα τον έκαναν μόστρα;)

____________________________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/syria-20/

ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΞΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;”: Η ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 1917…


international_womens_day_petrograd_1917-764fc161ca85e857c5d6ba22a3495f96.jpg

Έναν αιώνα μετά τη χρονιά “που συγκλόνισε τον κόσμο”, πολλές παραμένουν οι πτυχές της του 1917 και της πορείας προς την Οκτωβριανή Επανάσταση που αξίζουν βαθύτερη συζήτηση, σε μια προσπάθεια όχι μόνο καλύτερης γνώσης του παρελθόντος, αλλά και προσανατολισμού στην διεκδίκηση ενός διαφορετικού μέλλοντος. Μπορεί η διαδρομή από την Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, στις Θέσεις του Απρίλη και εντέλει στην Επανάσταση του Οκτώβρη να παραμένει υποδειγματική περίπτωση βαθιάς κατανόησης της ιστορικής συγκυρίας, διαυγούς εντοπισμού των ιστορικών δυνατοτήτων και σαρωτικής δράσης στον απόλυτα κατάλληλο χρόνο, όμως, τα γεγονότα που έχουμε συνηθίσει να παρουσιάζονται ως ραχοκοκκαλιά του 1917, γύρω από την κομβική φιγούρα Λένιν, δεν είναι τα μόνα τα οποία πληρούν την συγκεκριμένη τριάδα χαρακτηριστικών.

Μια κρίσιμη πτυχή της πορείας από τον Φλεβάρη στον Οκτώβρη είναι η δράση ενός μαζικού φεμινιστικού κινήματος, το οποίο είχε ως κεντρικό στόχο του τη διεκδίκηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών και κατάφερε, μάλιστα, να τον επιτύχει ήδη πριν από τη δεύτερη επανάσταση του Οκτώβρη του 1917. Στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση που διεξήχθησαν τον Νοέμβρη του 1917, οι γυναίκες της Ρωσίας είχαν ήδη κατοχυρώσει δικαίωμα ψήφου και υποψηφιότητας για δημόσια αξιώματα από τον Ιούλιο του ίδιου έτους, συμμετέχοντας έτσι καθολικά στην πρώτη εκείνη μετεπανασταστική εκλογική διαδικασία.

Η συζήτηση μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά εξίσου σημαντική, σε σχέση με την πορεία του φεμινιστικού κινήματος κατά τα πρώτα και ύστερα μετεπανασταστικά χρόνια. Αλλά και η ίδια η εξέταση και συζήτηση πάνω στο φεμινιστικό κίνημα του ‘17 στη Ρωσία, έχει τη δική της ιδιαίτερη αξία τόσο για την βαθύτερη κατανόηση της Επανάστασης, αλλά και για την αυτοτελή ανάδειξή του  σε εξίσου υποδειγματική περίπτωση κατανόησης και πλήρους αξιοποίησης των ιστορικών δυνατοτήτων, από την πλευρά των γυναικών , στην κατεύθυνση της ριζικής κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής.

Σε αυτή την κατεύθυνση, μεταφράσαμε και παρουσιάζουμε το κείμενο της Ροσέλ Γκόλντμπεργ Ρουθτσάιλντ που ακολουθεί, το οποίο δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Verso Blog. Η Ροσέλ Ρουθτσάιλντ [Center Associate, The Davis Center for Russian and Eurasian Studies, Harvard University, Resident Scholar, Brandeis Women’s Studies Research Center, and Professor Emerita of Graduate Studies, The Union Institute and University], είναι ακαδημαϊκός που ειδικεύεται στην ρωσική, σοβιετική και εβραϊκή ιστορία των γυναικών και στην LGBT ιστορία. Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα άρθρα και μελέτες πάνω στις συγκεκριμένες θεματικές, καθώς και τη βραβευμένη μονογραφία Ισότητα και Επανάσταση: Δικαιώματα των Γυναικών στη Ρωσική Αυτοκρατορία, 1905-1917 [2010]. Μια προηγούμενη εκδοχή αυτού του άρθρου εκδόθηκε από τον  Σύλλογο  για τις Σλαβικές, Ανατολικοευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Σπουδές.

Μετάφραση: Αναστασία Ματσούκα

Επιμέλεια: Ειρήνη Γαϊτάνου

Στη χρονιά του μουνιούσ.1, και επίσης συμπτωματικά στα εκατόχρονα της Ρωσικής Επανάστασης, ίσως ήταν αναπόφευκτο να χαρακτήριζε κάποιος την επανάσταση κυρίως γύρω από τα μουνιά. Στους Νιου Γιορκ Τάιμς, ο καθηγητής Γιούρι Σλέζκιν πρόσφατα έγραψε – σε ένα από τα ελάχιστα άρθρα που ευυπόληπτες εκδόσεις έχουν παρουσιάσει για τη Ρωσική Επανάσταση – ότι: “Οι περισσότεροι επαναστάτες ηγέτες ήταν νέοι άνδρες που ταύτιζαν την επανάσταση με τη γυναικεία φύση”. Αλλά στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον καθηγητή Σλέζκιν, πρόκειται για τον πόθο των ανδρών επαναστατών για καυτό σεξ με τις γυναίκες επαναστάτριες. Το αρσενικό είναι ο κανόνας. Οι άνδρες είναι οι δρώντες, οι γυναίκες είναι εκείνες που υφίστανται τη δράση.

Συνέχεια