Φυλάξου από ανύπαρκτους εχθρούς! (Και από δόλιους φίλους)…


Μακρύς ο δρόμος… Κι αν ξεμείνουμε από τσιγάρα δεν πρέπει να ξεμείνουμε από μουσική… Κάπως έτσι προέκυψε η στιγμή να ρίξουμε μια ματιά στην δική μας καμπούρα· στην «προίκα» μας δηλαδή.

Οπότε οι τότε φρέσκιες Σαλονικιές ροκ εν ρολ «Τρύπες», απ’ το μακρινό ’85, βγήκαν απ’ το σακούλι.

Το τραγούδι γράφτηκε για φαντάρους. Aλλά με την γενική επιστράτευση στη βλακεία και τα ψυχοδράματα αφορά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τους πάντες.


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/fylaxou-apo-anyparktous-echthrous-ke-apo-dolious-filous/

Φ. Λόρκα: «Είμαι επαναστάτης γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης» – Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1898…


Σαν σήμερα στις 5 Ιούνη 1898 γεννιέται στο χωριό Φουέντε Βακέρος, λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Γρανάδα ο μεγάλος Ισπανός ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Ο ίδιος μπορεί να μην εντάχτηκε ποτέ στο εργατικό επαναστατικό κίνημα, αλλά η ποίηση του ήταν στρατευμένη στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία, τον ρατσισμό την κοινωνική βαρβαρότητα που δημιουργεί ο καπιταλισμός.

Γι’ αυτό και το έργο του μεγαλύτερου Ισπανού ποιητή του 20ου αιώνα ήταν απαγορευμένο στην πατρίδα του και μόνο μετά τον θάνατο του Φράγκο το 1975 δημοσιοποιήθηκε πλατιά.
Η αθάνατη ποίηση του Λόρκα κεντήθηκε στον καμβά του έρωτα, των ανθρώπινων πόθων, των παραδόσεων, της τρυφερότητας, τον καυτηριασμό της κοινωνικής αδικίας.

Το έργο του ποιητή το γνωρίσαμε από τα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας όταν ο Γιάννης Γλέζος μελοποιεί στίχους του που είχε αποδώσει στα ελληνικά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με αποτέλεσμα τον καταπληκτικό δίσκο «12 τραγούδια του Λόρκα», που περιλαμβάνει τραγούδια όπως «Το τραγούδι του καβαλάρη», «Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά», «Κόρντοβα» κ.ά. Ο ίδιος συνθέτης   μελοποιεί το 1974 ένα ακόμη έργο του Λόρκα, το «Αντόνιο Τόρες Χερέδια», με ερμηνεύτρια την Μαρία Δημητριάδη («Η μέρα γέρνει αργόπρεπα», «Τα μαχαίρια» κ.ά.).

Μετά από την δικτατορία κυκλοφορεί και το «Romancero Gitano», ένα δισκογραφικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Φ. Λόρκα με τον Οδυσσέα Ελύτη να αποδίδει ελεύθερα επτά ποιήματα του Ισπανού ποιητή για να γίνουν τραγούδια. «Του ανέμου και της παινεμένης», «Η καλόγρια η τσιγγάνα», «Η κυρά παντέρμη», «Ο Αντόνιο Τόρες Χερέδια στο δρόμο της Σεβίλιας», «Ο θάνατος του Αντόνιο Τόρες Χερέδια», «Του πικραμένου», «Χαμός από αγάπη». Ενας δίσκος που τον ακούσαμε αρχικά το 1975 με την φωνή της Μαρίας Φαραντούρη και το 1978 με την Αρλέτα. Αρκετά αργότερα, το 1986, ο Μ. Θεοδωράκης μελοποιεί το «Σαντιάγκο» σε ποίηση Λόρκα.

Στο αθάνατο έργο του ο Φ. Λόρκα ύψωσε το ανάστημα του σε κάθε μορφής αδικίας γ’ αυτό και για τον Φράνκο και τους υποστηρικτές του δεν είχε καμιά διαφορά από έναν κομμουνιστή. Και έναν τέτοιο διανοούμενο του οποίου το έργο είχε μεγάλη λαϊκή απήχηση, το φασιστικό καθεστώς δεν μπορούσε να τον ανεχθεί.
Αυτός ήταν και ο λόγος που τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, ο μεγάλος Ισπανός ποιητής, ζωγράφος και θεατρικός σκηνοθέτης  Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, δολοφονήθηκε, μόλις στα 38 του χρόνια,  από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο στο Βίθναρ της Ισπανίας.

Τα ποιήματά του όμως και τα μηνύματα που περνούσαν μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν    σε δεκάδες χώρες του κόσμου.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/06/1898.html

Οι αναλώσιμοι …


Οι αναλώσιμοι… -Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Σε δύο περιπτώσεις, μέσα σε λίγες μόνο μέρες, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος έδειξε τέτοια συσπείρωση, σαν να ενώνεται από μια κοινή μοίρα. Όλοι παρέλασαν από το πλευρό του πληγέντα Παπαδήμου, πρώην (μη εκλεγμένου) πρωθυπουργού, τραπεζίτη της ΕΚΤ και προέδρου της Ακαδημίας (καμιά έκπληξη για την θεσμική διανόηση…) και βρέθηκαν πάλι όλοι μαζί στην Μητρόπολη πάνω από το φέρετρο του Κ. Μητσοτάκη.

Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, δημοσιεύτηκε μια φωτογραφία όπου εικονίζονται όλοι όσοι κυβέρνησαν στα 7 μνημονιακά χρόνια. Πρωθυπουργοί των 2 χρόνων, αναλώσιμοι πολιτικοί χωρίς τη χάρη και τις ικανότητες του Κ. Μητσοτάκη… Διαχειριστές, που άλλα υποστηρίζουν προεκλογικά και άλλα πράττουν μόλις αναλάβουν, ευθυγραμμιζόμενοι πλήρως με τις οδηγίες του Χίλτον.

Αναλώσιμοι, που βλέπουν τα ποσοστά τους να εξανεμίζονται τάχιστα, που νοιώθουν την λαϊκή κατακραυγή σε κάθε τους βήμα, που ταπεινώνονται από τον Σόιμπλε (αλήθεια πόσοι παρέλασαν μπροστά του και πόσοι άλλαξαν γνώμη γι’ αυτόν…) και τον κάθε γραφειοκράτη των Βρυξελλών.

Μοιάζει σαν να υπογράφουν δήλωση πριν αναλάβουν: «Θα υπηρετώ τους Θεσμούς, θα τηρώ τις δεσμεύσεις των μνημονίων, θα σέβομαι την συνέχεια του κράτους, θα καταπολεμώ κάθε εκδήλωση λαϊκισμού, μέχρι να με θέσετε εκτός υπηρεσίας, όταν και εφόσον Εσείς κρίνετε αναγκαίο και πρόσφορο για το καλό της Ευρώπης». Οι αναλώσιμοι έχουν ένα μόνο πρόγραμμα: Να κερδίσουν λίγο περισσότερο χρόνο, τίποτα παραπάνω.

Γι αυτό και δεν έχουν μόνο την ιδιότητα του αναλώσιμου, αλλά και του συνένοχου. Φαρδιά και πλατιά υπογράφουν ότι τους σερβίρουν. Τα δίνουν όλα και άλλα τόσα. Κολυμπούν μέσα στο ψέμα και τον γενικευμένο κυνισμό. Αδιαφορούν παντελώς για τον τόπο, ακόμα και για την υστεροφημία τους. Ο εκλιπών, όσα κι αν δικαίως του καταμαρτυρηθούν, όπως και ο παλιός πολιτικός κόσμος γενικότερα, είναι σίγουρο ότι υπολείπεται των σημερινών σε κυνική αδιαφορία για «να γίνει η δουλειά». Κάποια μεγαλύτερη «εντοπιότητα» παρουσίαζαν από τους σύγχρονους διαχειριστές της αποικίας.

Τώρα που θα στριμωχθούν πάλι, τώρα που κινδυνεύει να μπει νέο «φέσι», λανσάρεται ξανά η συνταγή της «Συνάντησης Αρχηγών». Ίσως ζήσουμε κι άλλα «μεγαλεία» των ημερών του Ιουλίου του 2015. Τίποτα δεν αποκλείει να δούμε και νέα σχήματα οικουμενικών «λύσεων» με όλους ή περίπου όλους μέσα. Όχι, δεν έρχονται άλλες εποχές, απλώς βουλιάζουμε μέχρι να το καταλάβουμε. Ένα αναλώσιμο και άχρηστο πολιτικό σύστημα κάνει ότι μπορεί για να βυθιστούμε κι άλλο.

Ο κύριος Πιτσιόρλας βάζει πλώρη για υπουργός Οικονομικών, ο Στουρνάρας αναζητεί νέους ρόλους, ο Μαρινάκης αγοράζει τον ΔΟΛ, στην Νέα Φιλαδέλφεια γίνεται ένα προωθημένο πείραμα «δημοκρατίας».

Σε λίγο το ραδιόφωνο θα παίζει τα γνωστά καλοκαιρινά τραγούδια…

_____________________________________________________________

Από:https://www.e-dromos.gr/editorial-362/

To κλίμα στο αμέρικα…


Αποτέλεσμα εικόνας για γαλλία, ηπα, φαινόμενο θερμοκηπίου

Μεγαλώνει ο αριθμός των αμερικάνων τοπικών αρχόντων που αμφισβητούν την απόφαση της κυβέρνησής τους για απόσυρση απ’ την συμφωνία του Παρισιού. Δηλώνουν ότι αυτοί θα συνεχίσουν να την τηρούν.

Μπορεί να διεκδικήσουν εξαίρεση απ’ τα αντίποινα που αναμφίβολα θα βάλουν σε εφαρμογή οι «πιστοί της συμφωνίας» (οπωσδήποτε η ε.ε.); Θα ήταν κάπως παράξενο: σα να μην αναγνωρίζουν (αυτοί οι «πιστοί») τις αρμοδιότητες και την ισχύ της κεντρικής, ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ηπα· και να αντιμετωπίζουν αμερικανικές πολιτείες, πόλεις και χωριά κατά περίπτωση, σαν «ανεξάρτητες οντότητες».

Κάτι τέτοιο θα ήταν ανορθόδοξο· αλλά θα ρεζίλευε την Ουάσιγκτον. Λίγο ακόμα και η Καλιφόρνια θα φύγει απ’ τις ηπα και θα ζητήσει ένταξη στην ε.ε.!!!

Προς το παρόν, ο και απελευθερωτής του πλανήτη Macron, δήλωσε διατειθεμένος για κάτι ευκολότερο: να δώσει (πολιτικό) άσυλο στους αμερικάνους επιστήμονες που είναι αντίθετοι με τις αντι-οικολογικές απόψεις του ψόφιου κουναβιού:

… Προς όλους τους επιστήμονες, μηχανικούς, επιχειρηματίες, υπεύθυνους πολίτες που δυσαρεστήθηκαν απ’ την απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, θέλω να πω ότι θα βρουν στη Γαλλία μια δεύτερη πατρίδα.

Τους καλώ: ελάτε να δουλέψετε εδώ, μαζί μας. Να δουλέψουμε μαζί σε στέρεες λύσεις για τον κλίμα μας, για το περιβάλλον μας. Σας διαβεβαιώ ότι η Γαλλία δεν θα εγκαταλείψει τον αγώνα…

Μάλιστα…. Για αμερικάνους «υπεύθυνους πολίτες» έχει άφθονο χώρο η γαλλική δημοκρατία. Για πρόσφυγες απ’ την συρία όχι!…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/to-klima-sto-amerika/

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΗΔΕΙΑ…


Αποτέλεσμα εικόνας για Οι αγιογραφίες του Κ. Μητσοτάκη

Κι όλες αυτές τις μέρες ο τρόπος  της επικοινωνιακής αξιοποίησης  από τον κυρίαρχο λόγο του τραυματισμού του Λ. Παπαδήμα από το παγιδευμένο γράμμα,  του θανάτου του σχεδόν αιωνόβιου Μητσοτάκη, των διαφόρων δηλώσεων, αλλοδαπών κι εγχωρίων, σχετικά με τις συνομιλίες για το ελληνικό χρέος, δείχνει πως ο τρόπος  που βιώσαμε και βιώνουμε γεγονότα της ιστορίας  δεν συμπίπτει με τον τρόπο που τα περιγράφει ή αξιολογεί ο λόγος της κυρίαρχης εξουσίας.

Οι αγιογραφίες του Κ. Μητσοτάκη δεν συγκρούονται μόνο με τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα που βιώθηκαν τραυματικά αλλά πλέκοντας το πραγματικό με το φανταστικό κόντρα στην συλλογική μνήμη την αλλοιώνουν αν δεν την ακυρώνουν. Κι αν στη μακραίωνη ιστορία τα λαϊκά στρώματα μέσα από τα τραγούδια, μύθους ή παραδόσεις εκδήλωνε  τα αισθήματά του για ιστορικά πρόσωπα ή εξέφραζε την κρίση του γι’ αυτά, στη σύγχρονη εποχή των ΜΜΕ ο κυρίαρχος λόγος της άρχουσας τάξης μπολιάζει με τη δική του οπτική τον τρόπο να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε τα ιστορικά συμβάντα, χωρίς ν’  αφήνει περιθώριο διαφοροποίησης απ’ αυτόν. Είναι που στα χρόνια μας η κυρίαρχη τάξη δεν μας αφήνει απλώς στη μοίρα μας, αλλά επεμβαίνει να μας εντάξει σ’ όλα τα επίπεδα στη δική της μοίρα, αλλά στη θέση και με τον τρόπο που αυτή καθορίζει. Έτσι, η  αφομοίωση της δικής μας οπτικής μ’ αυτήν της κυρίαρχης τάξης νοθεύει, προς όφελός της,  τον πολιτικό βίο και τις δικές μας συλλογικές συμπεριφορές.

Παλιότερα οι ιστορικές παραμορφώσεις αφορούσαν τους λίγους και όχι την πλειοψηφία ενός λαού που η ιστορική κληρονομιά του μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά μέσα από την προφορική παράδοση, τις γιορτές και τελετουργίες του, την τέχνη του. Από την εποχή όμως που οι λαϊκές τάξεις έδειξαν τις δυνατότητές τους και τη δύναμή τους  η προσπάθεια να κερδηθεί η εμπιστοσύνη τους και να ενσωματωθεί στα κριτήριά τους η κυρίαρχη ιδεολογία έγινε μεθοδευμένα και μ’ …επιστημονικό τρόπο. Ο κυρίαρχος λόγος  έχοντας καταπιαστεί τα τελευταία χρόνια με τόσα θέματα έχει πλουτίσει το υλικό των ιδεών του ή μάλλον καλύτερα το ρεπερτόριο των λέξεών του, χωρίς βέβαια να έχει αλλάξει ο πυρήνας τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να διαστρεβλώσει εκείνους τους κοινωνικούς όρους ύπαρξης των λαϊκών στρωμάτων που μπορεί να  τροφοδοτήσουν έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια, με κίνδυνο να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, και να αλλοιώσει τις ιστορικές μνήμες των στρωμάτων αυτών που συνδυάζονται με αγώνες και οδηγούν σε μια πολιτική ριζοσπαστικότητα.

Το γεγονός λοιπόν πως  αστοί πολιτικοί και διανοούμενοι καταβάλλουν τόση προσπάθεια για να πείσουν για το πολιτικό ανάστημα του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού δεν θα είχε τόση σημασία, στο κάτω-κάτω την τάξη του υπηρέτησε με συνέπεια, αν μέσα από αυτή την αγιοποίηση δεν διαστρεβλώνονταν τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα, οι σκοπιμότητες των πρωταγωνιστών τους και τα συμφέροντα που διακυβεύονταν. Οι αγιογραφίες αυτές απευθύνονται στην πλειοψηφία του λαού που αντιμετωπίζεται σαν παιδί. Γιατί το παιδί καταλαβαίνει καλά μόνο τους μεμονωμένους ανθρώπους, δεν καταφέρνει να δει καθαρά την πλοκή των συλλογικών ανθρωπίνων σχέσεων ούτε βέβαια τα αντικρουόμενα συμφέροντα, γι’ αυτό και έχει  την τάση να αποδίδει στην ιστορική  και πολιτική κρίση το μέτρο της ατομικής κρίσης  και  να ανάγει τα πάντα  στις σχέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα, στις αρετές και τις ατέλειες των μεμονωμένων ατόμων. Ο καλός βασιλιάς και ο κακός βασιλιάς από πρόσωπα των παραμυθιών γίνονται πρωταγωνιστές της αληθινής ιστορίας, γι’  αυτό και στις αγιογραφίες αυτές η δικαίωση των πολιτικών δικαιώνει και την ασκούμενη πολιτική τους.

Οι ίδιες σκοπιμότητες αναγνωρίζονται και στις κραυγές εναντίον αυτών που σχολίασαν αρνητικά, ακόμα και χωρίς να ξεπερνιούνται τα όρια της κοινωνικής ευπρέπειας, τον πολιτικό βίο του τραυματισμένου Λ. Παπαδήμου, με αποκορύφωμα την καταγγελία του  Γ. Στουρνάρα για τις απειλές, στα όρια της φαιδρότητας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που κινητοποίησε εισαγγελικές υπηρεσίες. Είναι κι αυτός ένας τρόπος ενοχοποίησης των αισθημάτων αγανάκτησης και θυμού που εκφράζονται, ακίνδυνα μάλιστα, μέσα από το πληκτρολόγιο. Όπως αλλοιώνεται η συλλογική μνήμη, και η θητεία του Λ. Παπαδήμου στον πρωθυπουργικό θώκο μόνο πέντε χρόνια απέχει, ενοχοποιούνται ακόμα και τα συναισθήματα που υπάρχει φόβος να ενεργοποιήσουν σκέψεις και δράσεις εναντίον της κυρίαρχης τάξης.

Οι γνώσεις της κυρίαρχης τάξης  έχουν επεκταθεί  σημαντικά πάνω σε ό,τι αφορά τη βοσκή του εκλογικού κοπαδιού, την εκμετάλλευσή του και τον εκφυλισμό του. ¨Ολοι ετούτοι που υπηρετούν  αυτόν τον σκοπό έχουν επιφορτιστεί  να μας πείσουν για κορυφαίες αλήθειες που γι’ αυτές οφείλουμε να καταστραφούμε ως το τέλος. Η δυνατή φωνή του κυρίαρχου λόγου πρέπει να γιομίσει τα αυτιά του κόσμου. Ακόμα και οι μεταξύ των διαφόρων εκπροσώπων της αστικής τάξης  απέχθειες σταματούν μπροστά στον κοινό εχθρό: τις εργαζόμενες μάζες.

Για να καταστραφεί   η βαθιά αίσθηση του λαϊκού κόσμου για την αγωνιστικότητα και αντίσταση, την κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή αλληλεγγύη. Η εργατική τάξη πρέπει να  λησμονήσει τον εαυτό της και να προσπαθήσει  να μοιάσει το παραφθαρμένο είδωλο που κατασκεύασε γι’  αυτήν η κυρίαρχη τάξη.

Κι αν ξεγυμνώθηκαν οι  αυταπάτες μας και δεν τις  αναγνωρίζουμε θα συνεχίζουμε να ελπίζουμε σ’ αυτές;  Ωραία η ελπίδα και τι ψηλά που μας λικνίζει, για να κατακρημνιστούμε…


Aπό:https://diesbruma.blogspot.gr/2017/06/blog-post.html

Το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ στον 21ο αιώνα …


του Ιλάν Παππέ

Το 2017, η ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας συμπληρώνει πενήντα χρόνια. Μετά από τόσον καιρό, ο όρος «κατοχή» αρχίζει να γίνεται κάπως περιττός και άτοπος. Δύο γενιές Παλαιστινίων έχουν ήδη ζήσει υπ’ αυτό το καθεστώς. Αν και οι ίδιοι το αποκαλούν ακόμα κατοχή, αυτά που περνάνε είναι ριζωμένα σε κάτι άλλο, πολύ πιο δύσκολο να κατανικήσεις ή να αλλάξεις: τον αποικισμό. Ο όρος αποικισμός δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί στο παρόν –τις περισσότερες φορές συνδέεται με γεγονότα του παρελθόντος. Για το λόγο αυτό, με τη συμβολή πρόσφατων και συναρπαστικών ερευνών, αναλυτές που γράφουν για το Ισραήλ χρησιμοποιούν συχνότερα έναν άλλο όρο: εποικιοκρατία[1].

H αποικιοκρατία μπορεί να περιγραφεί ως η μετακίνηση Ευρωπαίων σε διάφορα μέρη του κόσμου, η οποία δημιούργησε νέα «λευκά» έθνη εκεί όπου ιθαγενείς λαοί είχαν άλλοτε τα δικά τους βασίλεια. Τα έθνη αυτά μπορούσαν να δημιουργηθούν μόνο αν οι έποικοι χρησιμοποιούσαν δύο λογικές: τη λογική της εξάλειψης –να ξεφορτωθούν τους ιθαγενείς λαούς με όλα τα δυνατά μέσα, μέχρι και τη γενοκτονία· και τη λογική της απανθρωποποίησης –να θεωρούν τους μη Ευρωπαίους ως κατώτερους και άρα ανάξιους να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους εποίκους. Στη Νότιο Αφρική αυτές οι δίδυμες λογικές οδήγησαν στη δημιουργία του συστήματος του Απαρτχάιντ, το οποίο επίσημα θεσπίστηκε το 1948 –την ίδια χρονιά που το σιωνιστικό κίνημα μετέφρασε τις ίδιες λογικές σε μία επιχείρηση εθνοκάθαρσης στην Παλαιστίνη.

Όπως προσπάθησε να δείξει αυτό εδώ το βιβλίο, από μια εποικιοκρατική οπτική, συμβάντα όπως η κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας, η διαδικασία του Όσλο και η απαγκίστρωση από τη Γάζα το 2005 είναι όλα τμήματα της ίδιας τακτικής του Ισραήλ να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερη Παλαιστίνη με όσο το δυνατόν λιγότερους Παλαιστίνιους μέσα της. Τα μέσα επίτευξης αυτού του στόχου έχουν αλλάξει με τον καιρό, και παραμένει ημιτελής. Ωστόσο, αυτός είναι το κύριο καύσιμο που τροφοδοτεί τη φωτιά της σύγκρουσης.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η φρικτή σύνδεση ανάμεσα στις λογικές της απανθρωποποίησης και της εξάλειψης, τόσο εμφανής στη διάδοση της ευρωπαϊκής εποικιοκρατίας σε ολόκληρο τον κόσμο, ξεπήδησε πρώτα μέσα στα αυταρχικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής. Ήταν απροκάλυπτα εμφανής, μεταξύ πλήθους άλλων παραδειγμάτων, στην σφαγή των Κούρδων από τον Σαντάμ Χουσεΐν καθώς και στις εκκαθαρίσεις που διεξήγαγε το καθεστώς Άσσαντ το 2012. Μετά χρησιμοποιήθηκε και από ομάδες αντίθετες προς το καθεστώς αυτό: το χειρότερο σχετικό παράδειγμα είναι οι γενοκτονικές πολιτικές του Ισλαμικού Κράτους.

Ο εκβαρβαρισμός των ανθρώπινων σχέσεων μπορεί να τερματιστεί από τους ίδιους τους λαούς της περιοχής. Ωστόσο, θα πρέπει και ο έξω κόσμος να τους βοηθήσει. Η περιοχή θα πρέπει να επιστρέψει μαζί στο όχι τόσο μακρινό της παρελθόν, όταν καθοδηγητική αρχή ήταν η φράση «ζούμε και αφήνουμε τους άλλους να ζήσουν». Καμία σοβαρή συζήτηση γύρω από τον τερματισμό των παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων συνολικά στην περιοχή δεν μπορεί να παρακάμψει μια εξέταση των παραβιάσεων ενός αιώνα στην Παλαιστίνη. Τα δύο θέματα συνδέονται άμεσα. Η εξαιρετική μεταχείριση της οποίας απολαύει το Ισραήλ, και πριν απ’ αυτό το σιωνιστικό κίνημα, καθιστά γελοία οποιαδήποτε κριτική της Δύσης προς τις παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων στον αραβικό κόσμο. Κάθε συζήτηση για τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων απαιτείται να περιλάβει μια κατανόηση της αναπότρεπτης κατάληξης εποικιοκρατικών προταγμάτων όπως ο σιωνισμός. Οι Ισραηλινοί έποικοι είναι πλέον οργανικό και αναπόσπαστο τμήμα της χώρας. Δεν μπορούν να απομακρυνθούν και δεν θα απομακρυνθούν. Το μέλλον θα πρέπει να τους περιλαμβάνει, αλλά όχι στη βάση της διαρκούς καταπίεσης και αποστέρησης των Παλαιστινίων που ζουν εκεί.

Συνέχεια