SIAMESE (ENA EΡΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ) …


 

Υπάρχει τόση αγάπη ανάμεσα μας
μοιραζει μέσα μας τον κόσμο
σφιχτοδεμένη από το ψέμμα στα σωθικά μας
συνδεδεμένη με την εμπιστοσύνη που μοιραζόμαστε

Δε μπορώ να σκεφτώ ούτε μια μόνο  λέξη  να πω
δε μπορώ να σε σκεφτώ με κάποιον άλλον

Σχεδόν δε μπορώ να μιλήσω, ήχος δε βγαίνει
πλάι σου μόνο νιώθω ασφαλής
γιατί σε αγαπάω, πραγματικά, σε αγαπάω
μοιραζόμαστε όλα μας τα όνειρα και τις ελπίδες
τον χρόνο μας, τις ζωές μας, τις αναμνήσεις μας,
είμαστε Σιαμαίοι
και σε αγαπάω, στα αλήθεια, σε αγαπάω

Kοίτα πως ωριμάσαμε, ο ένας μέσα απ’τον άλλον
πως μοιραστήκαμε τις ζωές μας
τα φιλιά μας είναι τόσο δυνατά, σε λατρεύω
o έρωτας μας έδεσε για πάντα

Σχεδόν δε μπορώ να μιλήσω, ήχος δε βγαίνει
πλάι σου μόνο νιώθω ασφαλής
γιατί σε αγαπάω, πραγματικά, σε αγαπάω
μοιραζόμαστε όλα μας τα όνειρα και τις ελπίδες
τον χρόνο μας, τις ζωές μας, τις αναμνήσεις μας,
είμαστε Σιαμαίοι
και σε αγαπάω, στα αλήθεια, σε αγαπάω

Υπάρχει τόση πίεση ανάμεσα μας
ξεσκίζει τις καρδιές μας
σβήνεις το φως στα σπλάχνα μας
φως μολυσμένο από τα ψέμματα που τελικά μας σκότωσαν

Δε μπορώ να σκεφτώ ούτε μια μόνο  λέξη  να πω
δε μπορώ να σε σκεφτώ με κάποιον άλλον

Σχεδόν δε μπορώ να μιλήσω, ήχος δε βγαίνει
με αρρωσταίνεις όταν είσαι εκεί κοντά
γιατί σε αγαπάω, πραγματικά, σε αγαπάω
μοιραζόμαστε όλα μας τα όνειρα και τις ελπίδες
τον χρόνο μας, τις ζωές μας, τις αναμνήσεις μας,
είμαστε Σιαμαίοι
και σε αγαπάω, στα αλήθεια, σε αγαπάω

Σχεδόν δε μπορώ να μιλήσω, ήχος δε βγαίνει
με αρρωσταίνεις όταν είσαι εκεί κοντά
γιατί σε αγαπάω, πραγματικά, σε αγαπάω
μοιραζόμαστε όλα μας τα όνειρα και τις ελπίδες
τον χρόνο μας, τις ζωές μας, τις αναμνήσεις μας,
είμαστε Σιαμαίοι

και σε αγαπάω, στα αλήθεια, σε αγαπάω


Από: http://celinathens.blogspot.com/#ixzz3DazQ4aeH

Θεωρίες υπέρβασης: Πέραν του κράτους …


Προμετωπίδα του γάλλου χαράκτη Abraham Bosse στην έκδοση του Leviathan, Thomas Hobbes, 1651.

Κατά τον πολιτικό του ορισμό το κράτος είναι: «Ο θεσμός που αξιώνει να ασκεί ένα μονοπώλιο νόμιμης βίας στο πλαίσιο μιας ορισμένης εδαφικής επικράτειας» (Max Weber). Λέγεται πως ο Weber πήρε τον ορισμό του για το κράτος από τον Λέοντα Τρότσκι, καθώς ο ίδιος αναφέρει πως ο Τρότσκι φέρεται να είπε: «Κάθε κράτος είναι θεμελιωμένο μέσα στην βία». Πράγματι αυτό είναι σωστό και σύμφωνα με την παραπάνω διατύπωση σημαίνει πως δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος παρά μόνο μόνο μετά το 1789, και συγκεκριμένα από τον νόμο της υποχρεωτικής στράτευσης που επέβαλε για πρώτη φορά η εθνοσυνέλευση στους «γάλλους πολίτες». Πριν το 1789 είναι δύσκολο να παρατηρηθούν μορφές κυριαρχίας που να εμπερικλείουν με ικανοποιητικό τρόπο και τα τέσσερα από τα κατηγορήματα που έθεσε ο Weber στον ορισμό του για το κράτος: μονοπώλιο, έδαφος, νομιμότητα και βία. Κυριαρχίες στην προνεωτερική εποχή με την μορφή imperium υπήρχαν πολλές. Καμμία τους όμως δεν συμπεριέλαβε σε μια αφηρημένη μορφή και τα τέσσερα κατηγορήματα του Weber. Ο βασιλιάς δεν κατείχε ποτέ το μονοπώλιο της εξουσίας, και το μοιράζονταν με τον Θεό, ή τουλάχιστον με τους εκπροσώπους του επί της γής, και όσο αφορά το έδαφος, την νομιμότητα και την βία, αν πάρουμε μια ιδέα από τα τοπικά δικαστήρια, το εθιμικό δίκαιο και τα ένοπλα αγήματα, που διατηρούσε η κάθε κομμητεία στην Ευρώπη, ή η κάθε κοινότητα και το κάθε μιλλέτ στην ανατολή, φαίνεται ξεκάθαρα πως, τουλάχιστον με βεμπεριανούς όρους, δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος παρά μόνο στην μορφή του έθνους – κράτους.

Συνέχεια

Survivor είναι …


Από την Αφροδίτη Φανφάρες

το μεσαιωνικό δίπολο σπίτι-δουλειά

το ένα εκατομμύριο εκμοντερνισμένο σπίτι-σπίτι

τα 400 ευρώ που σου πηδάνε το μήνα

εσύ που δεν πηδάς αυτή που θέλεις

η ψαρική σου φύση στο μετρό

-κάποιοι δεν βρομάνε εκεί

διαβάζουν Καμύ και Ντοστογιέφσκι-

εντάξει δεν πήγα στρατό

καλοκουρδίζομαι στην επόμενη στάση

το άγχος να πυροβολήσεις τα δευτερόλεπτα

έρμαιο ψυχοπαθούς εργοδότη

η ανόσια σειρά στον οαεδ

ευθεία παράλληλη με την εργασιακή αυταπάτη

το τσοντάρισμα των γονιών

»ανεξαρτησία» τη ‘λεγαν οι παλιοί

είναι καλή τσόντα Δες τη

η κάθε γωνιά της πόλης που ζέχνει Μικέλ

κι ένα άδειο χέρι να ικετεύει

η βόλτα στα τετράγωνα χωρίς εσέ

και πάλι ένα άδειο χέρι να ικετεύει

το κάπνισμα που άρχισα

μπας και πεθάνω πρόωρα

αλλά πάλι ακυρώθηκε το ιδιαίτερο

συγγνώμη κύριε Καρέλια

την επόμενη βδομάδα πάλι.


Από:http://www.nostimonimar.gr/survivor-ine/

Μέγας Ναπολέων reloaded…


Η συντηρητική / ψοφιοκουναβική απόφαση για την αμερικανική απόσυρση απ’ την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα έχει όλες τις προδιαγραφές να ταΐσει κάθε είδους σχόλιο και κοροϊδία όχι για τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες αλλά για χρόνια. Η οικολογία προσφέρεται για σλόγκαν και τυποποιήσεις: οι σύμβουλοι του ψόφιου κουναβιού έχουν πάρει ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό στις δημόσιες σχέσεις. (Το πόσα σήματα, κονκάρδες, κασκόλ και αφίσες θα κυκλοφορήσουν με θέμα το οικο-φοβικό ψόφιο κουνάβι δεν λέγεται).

Οι βορειοευρωπαϊκές πολιτικές βιτρίνες, άνθρωποι με πρακτικό πνεύμα, αντέδρασαν όπως ήταν αναμενόμενο. Άμα θες να φύγεις φύγε – αλλά θα βάλουμε έξτρα «φόρο άνθρακα» στις εισαγωγές μας απ’ τις ηπα… Αν καταφέρουν να πείσουν και άλλους (π.χ. τους κινέζους) η «διάσωση θέσεων εργασίας» που ευαγγελίζεται η αμερικανική διοίκηση με την υποχώρηση στον πετροχημικό κύκλο θα αποδειχθεί Βατερλώ.

Αλλά ο νέος γάλλος πρόεδρος αντέδρασε με …. γαλλικό τρόπο. Στον τιτιβολογαριασμό του πόσταρε video όπου έβαλε τον εαυτό του σημαιοφόρο του «ας κάνουμε τον πλανήτη μας ξανά μεγάλο» – σαν απάντηση στο ψοφιοκουναβικό «ας κάνουμε την αμερική ξανά μεγάλη».

Αν αγνοούσε κανείς τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, τα κατορθώματά του και τα τωρινά σχέδιά του, θα νόμιζε ότι έχει να κάνει με έναν ιδεαλιστή. Αν τα ξέρει όμως το συμπέρασμα είναι αβίαστο: ο Macron θα επιτεθεί στους εξωγήινους!

(η φωτογραφία με αχνό φόντο τον αγγλοσαξονικό κόσμο και το απόμακρο / οραματικό βλέμμα του προέδρου επιβεβαιώνουν τη γνώμη μας: αν οι αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους πουλάνε «πόλεμο των άστρων», το Παρίσι είναι έτοιμο για το «η γη αντεπιτίθεται»!)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/megas-napoleon-reloaded/

Ο εφιαλτικός κ. Τραμπ, το κατεστημένο και ο μύθος των λευκών εργαζόμενων που τάχα τον στηρίζουν! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2017 06 02 01 trump01

Πριν από ένα μήνα, ο Νοάμ Τσόμσκι είχε κάνει αίσθηση δηλώνοντας ότι το σημερινό Ρεπουμπλικανικό κόμμα με επικεφαλής τον Ντόναλντ Τραμπ “είναι η πιο επικίνδυνη οργάνωση στην παγκόσμια ιστορία” εξαιτίας της εγκληματικής στάσης του σε αυτό που είναι η μητέρα όλων των προβλημάτων της ανθρωπότητας, στο ζήτημα της επερχόμενης κλιματικής καταστροφής! Συμφωνούμε 1000% με την εκτίμηση του Τσόμσκι καθώς μάλιστα ο Τραμπ έσπευσε να του δώσει πανηγυρικά δίκιο αποφασίζοντας να βγάλει τις ΗΠΑ από τη συνθήκη του Παρισιού για το κλίμα. Να λοιπόν γιατί αυτή ακριβώς τη στιγμή που παίζεται η τύχη του ίδιου του πλανήτη μας, αποκτά σίγουρα πρόσθετη σημασία το ερώτημα “τι είναι και που το πάει ο Τραμπ;”…

Οι μήνες περνάνε και πυκνό μυστήριο εξακολουθεί να καλύπτει το “φαινόμενο” Τραμπ. Μας λένε: “Ο Τραμπ είναι ένας κλόουν, ένας καραγκιόζης”. “Ένας τρελλός, ψυχασθενής”. “Ένας νάρκισος”, κλπ. κλπ. Και εμείς μένουμε με την απορία και αναρωτιόμαστε: Και λοιπόν; Τι κι αν είναι για δέσιμο; Τα ίδια απαράλλαχτα είχαν ειπωθεί στην εποχή τους και για τον Μουσολίνι, τον Χίτλερ, ακόμα και για τους “δικούς” μας “άφρονες” χουντικούς συνταγματάρχες. Και λοιπόν; Ποιο είναι το χρήσιμο δίδαγμα που μπορούμε να βγάλουμε από όλα αυτά για το παρόν και το μέλλον μας; Ποιο είναι το συμπέρασμα; Μήπως θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η σύγχρονη ιστορία φτιάχνεται κατά προτεραιότητα από “κλόουν”, “ψυχασθενείς” και “νάρκισους”; Ότι συνοψίζεται στις ατομικές τους διαδρομές και περιπέτειες; Και ότι θα αρκούσε -προφανώς- να βάλουμε στην άκρη τους “κλόουν”, τους “ψυχασθενείς” και τους “νάρκισους” για να βρούμε εμείς και η ανθρωπότητα την ησυχία μας;…

Συνέχεια