Terakaft …


To Ammazagh, ένα τραγούδι για την προσφυγιά, και οι Terakaft (σημαίνει “καραβάνι” στην γλώσσα των νομάδων της δυτικής Σαχάρας – καμία σχέση με φιαορόζ ατάκες…), θα μπορούσαν να βρίσκονται στο ξεκίνημα αυτών των σύντομων Δευτεράτικων χαιρετισμάτων, του midnight rebel. Μας άνοιξαν την πόρτα στους μουσικούς Tuareng, πρώτα απ’ το μάλι – και ύστερα το πράγμα προχώρησε.

Όχι άδικα και όχι τυχαία. Οι δυο κιθαρίστες που έφτιαξαν τους Terakaft, ο Kedou και ο Diara, συμμετείχαν στους Tinariwen, στο ξεκίνημά τους, το 2001, μέχρι και το πρώτο τους άλμπουμ. Ύστερα αποχώρησαν δημιουργώντας μια καινούργια μπάντα. Είναι λιγότερο πολιτικοί σε σχέση με τους Tinariwen (ή δεν εκδηλώνονται) και μάλλον λιγότερο γνωστοί, κινούνται όμως πάνω στους ίδιους κοινωνικούς και μουσικούς δρόμους. Που από κάποιους ονομάζονται “desert blues”, και από άλλους θεωρούνται η συνέχεια μιας μουσικής παράδοσης που ενδιάμεσα μεταφέρθηκε στις ηπα απ’ τους σκλάβους της δυτικής αφρικής δημιουργώντας εκεί τον εκπληκτικό γαλαξία των γνωστότερων διεθνώς blues.

Στο εξώφυλλο του δίσκου είναι γραφή των νομάδων.

(Οπουδήποτε σ’ αυτόν τον ασήμαντο πλανήτη: καλή δύναμη…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/terakaft/

1989 λέξεις για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη…


1989 λέξεις για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Ανήκω σε μια γενιά που πολιτικοποιήθηκε βίαια και απότομα κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Έχοντας περάσει όλη την παιδική μας ηλικία, δημοτικό και γυμνάσιο, στην πρώτη 8ετία του ΠΑΣΟΚ, ένα είδος εποχικής dolce vita στην ελληνική ιστορία, ακούγοντας κάποιοι από εμάς ιστορίες για την «δεξιά», την ταυτίζαμε εκείνη την εποχή με τις βιντεοταινίες του Ψάλτη και τις επιθεωρήσεις στο Δελφινάριο. Και μια μέρα ξυπνήσαμε με το μελανιασμένο πρόσωπο του Νίκου Τεμπονέρα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Και με την αστυνομία να δέρνει κόσμο στις στάσεις του ΗΣΑΠ. Και με τον πατέρα του συμμαθητή μας να απολύεται.

Μπορώ να καταλάβω ότι για όποιον/αν γεννήθηκε μετά το 1976 ή το 1977, όλα αυτά δεν σημαίνουν πολλά. Αφηρημένες ή συγκεκριμένες έννοιες, όπως αρχαιοκάπηλος, πλαστογράφος, συκοφάντης μοιάζουν με θραύσματα ενός γενικευμένου βερμπαλισμού, άλλες πάλι, όπως το βρυκόλακας, μπορεί να μοιάζουν γκροτέσκ.
Χωρίς να ελπίζω ότι οποιαδήποτε σύνοψη μπορεί να αντικαταστήσει το βίωμα, θέλω να προσπαθήσω να ανακαλέσω τον βίο του ανδρός.

Γεννημένος μέσα στην οικογένεια Βενιζέλου (του Ελευθέριου, όχι του άλλου του χλεχλέ), δηλαδή αυτήν που ανέλαβε να πάρει τον ελληνικό καπιταλισμό από το χέρι και να τον βγάλει στο δρόμο, ο Μητσοτάκης είχε ίσως περισσότερο από κάθε άλλον πολιτικό στην Ελλάδα ανεπτυγμένη την αίσθηση της ταξικής συνείδησης. Μόνο που, αντίθετα από το στερεότυπο που θέλει τον «πραγματικό αστό» να είναι ένας καλλιεργημένος ευπατρίδης, η αληθινή ταξική συνείδηση του αστού περιλαμβάνει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία, τη βία, τη μικροψυχία, την εκδικητικότητα και την ελεεινότητα που κουβάλησε σε όλη της τη ζωή η μορφή του Μητσοτάκη.
Πολιτευτής στην Κρήτη στη νεανική του ηλικία, ο Μητσοτάκης είναι αυτός που θα συνδεθεί στον πόλεμο με τις ομάδες των κρητικών ταγμάτων ασφαλείας του Μπαντουβά και του Γύπαρη, θα συμμετάσχει ενεργά στην απόφαση να μην αφοπλιστούν οι γερμανικές δυνάμεις μετά τη συνθηκολόγηση και θα οργανώσει την εξόντωση των αριστερών της Κρήτης, την οποία θα προπαγανδίζει μέσω της εφημερίδας που αρχίζει να εκδίδει τον «Κήρυκα των Χανίων» (ναι, ναι, τον ίδιο αυτόν με τα τραπεζικά δάνεια), στον οποίον αρθρογραφεί σταθερά και ο ίδιος ο Παύλος Γύπαρης, ο διαβόητος μαχαιροβγάλτης φονιάς των «Δημοκρατικών Ταγμάτων Ασφαλείας».
Χρόνια αργότερα, ο Μητσοτάκης θα καταπιαστεί με αφοσίωση στην προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως συμφιλιωτή και πλαστογραφώντας το έγγραφο ειρήνευσης μεταξύ του ΕΑΜ Κρήτης και της ΕΟΚ, προκειμένου να προστεθεί το όνομά του.

Συνέχεια

Πράγματα που ξέρω για τα σύννεφα…


Του Γιάννη Στίγκα*

Ο Κάρολος Μποντλέρ ρωτά τον Ξένο, στο ομώνυμο πεζοποίημά του, ποιον αγαπάει περισσότερο αυτός ο αινιγματικός άνθρωπος.
Ο Ξένος αρνείται διαδοχικά την αγάπη προς τους γονείς, τους φίλους, την πατρίδα, την ομορφιά και το χρυσάφι.
«-Ε ! λοιπόν, εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε;».
«-Αγαπώ τα σύννεφα…, τα σύννεφα που περνούν…, εκεί πέρα…, τα υπέροχα σύννεφα!»
Η παρουσία των νεφών στην καθημερινότητά μας έχει κάτι το συντριπτικό.
Ομοια με Ζέπελιν κάποιου μακρινού ολοκληρωτισμού εποπτεύουν το σύνολο της εξωτερικής μας δραστηριότητας.
Μονίμως ψιθυρίζουν μια απειλή. Κυρίως όταν μαζευτούν πολλά μαζί, όταν νιώσουν την ασφάλεια του πλήθους να επιβεβαιώνει την εκδικητική τους φύση. Τότε ξεσπούν σε άκριτες καταδίκες.
Φτύνοντας νερό και φωτιά προς οποιονδήποτε βρεθεί στο πέρασμά τους.
Η ματαιότητα του να τα βάλεις με τα σύννεφα προσδιόρισε τη σχέση των ανθρώπων μαζί τους ήδη από την πρώτη επαφή τους.
Ο άνθρωπος έμαθε να αγαπά τα σύννεφα ακριβώς γιατί δεν μπορούσε να τα δαμάσει.
Αφού στη συνέχεια εξάντλησε κάθε τι άλλο και κάθε τι άλλο δαμάστηκε, η σχέση μετατοπίστηκε.
Πια τα σύννεφα δεν απειλούν, αλλά περιφέρονται υπενθυμίζοντας στον άνθρωπο τα όριά του.
Γιατί ακόμα και αν ο παλιός εκείνος φόβος έχει μεταμορφωθεί τώρα σε περιφρόνηση, ή έστω ενόχληση, τα σύννεφα πορεύονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πάνω από τα κεφάλια μας.
Υπενθυμίζοντάς μας πως αυτά –τα τώρα αγαθά αλλά μέχρι χθες απειλητικά– δεν καταφέραμε να τα δαμάσουμε.
Πιο πολύ περιπλάνηση παρά ταξίδι, πιο πολύ απορία παρά σχήμα, τα σύννεφα συνεχώς μετακινούνται.
Δεν είναι όμως αυτά που αλλάζουν σχήμα. Το βλέμμα του θεατή αλλάζει.
Προβάλλει εκεί επιθυμίες και φόβους, εικόνες και μνήμες. Κάθε φορά το σύννεφο –ακόμα και αν δεν του μοιάζει καθόλου– παίρνει τη μορφή αυτού που το παρατηρεί.
Γι’ αυτό άλλωστε και δύο παρατηρητές δεν συμπίπτουν ποτέ στο ίδιο συμπέρασμα για το τι απεικονίζει το όμοιο σύννεφο που απλώνεται μπροστά τους.
Η ρευστότητα των νεφών προσδιορίζει έναν αβέβαιο ορίζοντα. Ετσι το μακρινό γίνεται ταυτόχρονα και ασχημάτιστο, άγνωστο, ξένο.
Τα σύννεφα ορίζουν το φυσικό ως γρίφο, αυτό που μας περιβάλλει και βρισκόταν εδώ πριν από εμάς ως κάτι το άγνωστο, συχνά αδιαπέραστο.
Η φύση στο σύνολό της έχει σχήμα όμοιο με αυτό του σύννεφου.
Απεχθάνεται εξίσου τη γεωμετρία και σχετικοποιεί τη γεωγραφία.
Ακόμα και αν παραμένει σταθερή, ριζωμένη σε δέντρα και σε βουνά εκείνη ταξιδεύει. Και όλο αυτό χάρη στα σύννεφα.
Στην προσπάθειά του να οικειοποιηθεί τη μάζα και τον τρόπο των νεφών, ο άνθρωπος εφηύρε τα φουγάρα, τις εξατμίσεις, τα τσιγάρα.
Και δεν είναι τυχαίο το τίμημα που πληρώνει γι’ αυτή τη διατάραξη της ισορροπίας.
Τα δύο πρώτα σοδομίζουνε τη φύση (τη φύση που στο σύνολό της έχει σχήμα όμοιο με αυτό του σύννεφου), το δε κάπνισμα σκοτώνει τους ανθρώπους.
Προσπαθώντας να επιτύχει κάτι πιο ανώδυνο ο άνθρωπος προσπάθησε να εντάξει τα σύννεφα στη γλώσσα μέσα από μια σειρά παρομοιώσεων και μεταφορών.
Αν και κοινότοπη σκέψη η συσχέτιση και η παρομοίωση των νεφών με τα πρόβατα δεν είναι λανθασμένη.
Οχι όμως ως προς το σχήμα ή την ομοιότητα των νεφών με την προβιά του προβάτου.
Αλλά κυρίως επειδή και τα δύο είδη απειλούνται από τα σαγόνια μιας αγέλης που καραδοκεί (ποια η αγέλη που παραφυλάει τα σύννεφα για να τους καταφέρει μια δαγκωματιά δεν θα το ομολογήσω. Η άλλη αγέλη είναι –φυσικά– αυτή των λύκων).
Παλιά οι άνθρωποι χρησιμοποιούσανε τα σύννεφα για να γεμίζουν μαξιλάρια.
Σύντομα όμως έγινε γνωστό πως πολλοί άνθρωποι ήταν αλλεργικοί.
Ηταν συχνό εκείνοι οι λίγοι άτυχοι να ξυπνήσουν ξαφνικά σε μία πτώση από τα 3.000 μέτρα με τα μάτια τους να ανοίγουνε με μιας ανάμεσα στα σύννεφα.
Αυτά τα λίγα γνωρίζω για τα σύννεφα. Και ένα ακόμη.
Ο ποιητής απ’ όσο ξέρω παραμένει –εφόσον εξακολουθήσει να πετυχαίνει τη σωστή λέξη– στεντόρειος ποιμένας των νεφών.

*γραμμένο μετά την ανάγνωση του ποιήματος «Σύννεφα» από το νέο του βιβλίο «Εξυπερύ σημαίνει χάνομαι»

Όχι και τόσο τσακωμένοι …


Παρά τις εκατέρωθεν κατηγόριες (έτσι είναι η διπλωματία…) Βρυξέλες (δηλαδή η ε.ε.) και Άγκυρα δεν είναι δα και έτοιμοι να φαγωθούν. Για την ακρίβεια, μετά την συνάντηση του Erdogan με τους Juncker και Tusk, αποφασίστηκε μια 12μηνη διαδικασία επαναπροσέγγισης και επίλυσης των όποιων παρεξηγήσεων (ή διαφορών), με πρώτο ραντεβού (των αντιπροσωπειών) στις 13 Ιούνη. Και πράγματι, οι ανακοινωμένες εκκρεμότητες (για την πλήρη συμφωνία της 18ης Μάρτη του 2016, αυτής για την “επαναπροώθηση”…) που θα επιτρέπει την κατάργηση της βίζας για τους τούρκους υπηκόους δεν είναι άλυτες. Και επιπλέον είναι μόνο 7 (που να ήταν, δηλαδή, τα «προαπαιτούμενα» 140, 240 ή πόσα…).

Εννοείται ότι στη συνάντηση κουβεντιάστηκε και η ευρωπαϊκή ανησυχία για την επαναφορά της θανατικής ποινής στην τουρκία. Ο Erdogan ξεκαθάρισε ότι η σχετική συζήτηση είναι συνέπεια του «τραύματος» απ’ το περσινό πραξικόπημα… Μετά το οποίο (το επανέλαβε…) οι ευρωπαίοι δεν έδειξαν ιδιαίτερη δημοκρατική ανησυχία…

Περασμένα ξεχασμένα; Ναι και όχι. Πάντως και οι συνομιλητές του πολιτικοί είναι και ξέρουν: αν το καθεστώς Erdogan επρόκειτο στα σοβαρά να επαναφέρει την θανατική ποινή (που το ίδιο κατάργησε στις αρχές των ’00s) θα το είχε κάνει πριν ξεκινήσουν οι δίκες των πραξικοπηματιών… Ώστε να τους αφορά. Τώρα… απλά δεν θα είχε κανένα νόημα. Αναδρομική ισχύς νόμων δεν γίνεται πουθενά.

Αααα: αν υπάρχουν τίποτα ντόπιοι «ειδικοί» και «ανειδίκευτοι» που περίμεναν διάλυση της τουρκίας (… μετά την διάλυση του μακεδονικού κράτους αλλά και του αλβανικού…) ας το ρίξουν καλύτερα στο «στοίχημα».

Εκεί οι «κουβάδες» είναι πιο ανώδυνοι…

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/ochi-ke-toso-tsakomeni/

Πού πήγε ο πληθωρισμός; …


Επειδή τον τελευταίο καιρό το ρίξαμε πολύ στην ιστορία, λέω σήμερα να επιστρέψω σε οικονομικό θέμα. Κι επειδή έχω και μια κάπως παιχνιδιάρικη διάθεση, λέω να σας βάλω μια ασκησούλα, κάτι σαν… πρόχειρο διαγώνισμα. Καλά, το ξέρω ότι το χειρότερό μας ως μαθητές ήταν πρόχειρο διαγώνισμα δευτεριάτικα αλλά ακούστε πρώτα την εκφώνηση και κατόπιν γκρινιάζετε:

Κατ’ αρχάς, τα δεδομένα. Έχουμε πει ότι οι περισσότερες από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη ακολουθούν κάποια πολιτική νομισματικής χαλάρωσης. Με απλά λόγια: εκδίδουν συνεχώς χρήμα, είτε με τον κλασσικό τρόπο (τυπώνοντας χαρτονομίσματα) είτε δημιουργώντας ηλεκτρονικό χρήμα (μέσω παροχής πιστώσεων). Στις ΗΠΑ η Fed κάνει χρόνια τώρα αυτή την δουλειά, στην Ιαπωνία η BoJ έχει πλημμυρίσει τον τόπο με γιεν, στην Αγγλία η -μετρημένη ως τώρα, λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης- ΒοΕ ετοιμάζεται να φορτσάρει… ακόμη και η ΕΚΤ σπρώχνει συνεχώς χρήμα κατά την τελευταία διετία στα πλαίσια της περίφημης ποσοτικής χαλάρωσης, αγοράζοντας τίτλους εμπορικών τραπεζών. Τα ίδια κάνουν και η Ελβετία και η Κίνα αλλά και μικρότερες χώρες, όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν ή η Αλβανία.

Και τώρα το ερώτημα. Πώς εξηγείται το φαινόμενο αυτή η αυξημένη προσφορά χρήματος να μην έχει οδηγήσει σε πληθωριστική έκρηξη; Για παράδειγμα, σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο η αμοιβή της εργασίας παραμένει καθηλωμένη και συχνά βαίνει μειούμενη ενώ και οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων είναι μάλλον εξαιρετικά χαμηλές, παρ’ ότι υπάρχει υπερπροσφορά χρήματος. Γιατί, λοιπόν, είναι τόσο εξασθενημένες οι πληθωριστικές τάσεις, οι οποίες θα δικαιολογούνταν απόλυτα από τον περίφημο νόμο προσφοράς και ζήτησης;

Συνέχεια

ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ …


10380987_988861704476944_1069002904139468034_n-960x720.jpg

Γιάννης Μάντζαρης

Εδώ και αρκετούς μήνες τα ζητήματα της ενέργειας έχουν αναχθεί στα κεντρικά θέματα της 2ηςαξιολόγησης, της διαπραγμάτευσης και του δημόσιου λόγου. Το «μέτωπο των ενεργειακών» όπως αναφέρεται κωδικά, ήδη αποτελεί και θα αποτελέσει και τους επόμενους μήνες ένα θέμα το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο εφόσον το κουαρτέτο, έχει θέσει ως στόχο την πλήρη αλλαγή του ενεργειακού τοπίου (δομικές αλλαγές λέγονται στο κείμενο της «συμφωνίας») με βασική αιχμή στον ηλεκτρισμό την δραστική υπονόμευση έως την εκμηδένιση της θέσης της ΔΕΗ εντός του ενεργειακού κλάδου.

Το ότι το σχέδιο αυτό έχει μπει σε κίνηση είναι προφανές αν κανείς δει το πόσο συστηματικά δουλεύεται ιδεολογικά στα ΜΜΕ, αλλά και ευρύτερα στον κυρίαρχο λόγο. Τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα σπεκουλάρουν πάνω στους δυσβάσταχτους λογαριασμούς που ο καθένας μας καλείται να πληρώσει, δείχνοντας με το δάχτυλο ως υπεύθυνους το «κρατικό μονοπώλιο», το «γραφειοκρατικό δημόσιο», τους «αργόμισθους υπαλλήλους», ενώ παράλληλα λανσάρουν την αστραφτερή εικόνα χαρούμενων καταναλωτών, ευτυχισμένων από το επικείμενο ξεδίπλωμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ωστόσο, μέσα στον καταιγισμό της αποσπασματικής πληροφορίας, πολύ λίγα γίνονται κατανοητά στο πλατύ κοινό και όχι τυχαία. Τα επόμενα λίγα χρόνια, η ΔΕΗ η οποία για περισσότερο από 65 χρόνια ηλεκτροδοτεί το σύνολο της επικράτειας πρόκειται να μετατραπεί σε μια σκιά αυτού που ήτανε, και η σημασία τέτοιων αλλαγών κάθε άλλο παρά είναι σαφής σε αυτούς που κατεξοχήν θα υποστούν τις συνέπειες, δηλαδή σε όλους μας.

Αποτέλεσμα αυτής της προπαγάνδας είναι η πραγματική κουβέντα να μη γίνεται ποτέ∙ γιατί οι λογαριασμοί είναι αυξημένοι, τι πληρώνει κανείς για το ρεύμα του, πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, ποια συμφέροντα είναι στην μέση, πως θα είναι η κατάσταση στο τέλος αυτού του δρόμου; Τα ερωτήματα είναι πολλά και πολλές φορές ιδιαίτερα σύνθετα, ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι πολύ λίγα πράγματα είναι σαφή σχετικά με το τι έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στον κλάδο. Η διακομματική συναίνεση, αλλά και η σιωπή/συναίνεση στο συνδικαλιστικό επίπεδο της ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για τις πολιτικές που εφαρμόζονται στην ενέργεια δεν επιτρέπει μια ουσιαστική συζήτηση στην κοινωνία όπως θα αντιστοιχούσε. Φτηνά επιχειρήματα φτάνουν να ακούγονται ως ακλόνητες αλήθειες διότι όπως και σε πολλά άλλα κρίσιμα πράγματα τα συμφέροντα της πλατιάς πλειοψηφίας φιμώνονται, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές όπου παίζονται πράγματα. Και η περίοδος αυτή είναι μια περίοδος που όντως στο επίπεδο της ενέργειας παίζονται τεράστια ζητήματα.

Συνέχεια