Η διμοιρία του Ερκάν…


il trovatore

Μερικοί  φίλοι μου από άλλα μέρη νομίζουν ότι  από το σπίτι μου βλέπω το Ποντικονήσι.

Η (πικρή)  αλήθεια είναι κάθε πρωί εδώ και χρόνια με το που ανάβω το τσιγάρο μου και πίνω την πρώτη γουλιά του καφέ βλέπω απέναντί μου μια σειρά από παρακμιακές πολυκατοικίες του εβδομήντα με βρώμικες τέντες , απλώτριες , κεραίες τηλεοράσεων και ευτραφείς νοικοκυρές με κομπινεζόν.

Αυτό που με συγκλονίζει όμως περισσότερο είναι τα απλωμένα σώβρακα ενός κήτους που διετέλεσε υπάλληλος του ΟΤΕ.

Το κήτος αυτό το θρέφουμε όλοι μαζί για να κάθετε αμίλητος σε μια καρέκλα εδώ και τριάντα χρόνια χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα .

Τελευταία το θρέφουμε και ως συνταξιούχο.

Πρόλαβε και βγήκε εγκαίρως στην σύνταξη όπως όλα τα κήτη που ξέρουν να επιβιώνουν σε όλες τις συνθήκες.

Βγαίνει πρωί πρωί και εποπτεύει την γειτονιά πριν ανεβάσει τους κώλους του και τις κοιλιές του στη σέλα του σκούτερ του προκειμένου να πάει την βόλτα του στην αγορά.

Για να αντέξω έχω «κατεβάσει»  έναν Φώτοσόπ που σβήνει τα πάντα,  πολυκατοικίες απλώτριες , σώβρακα , κήτη και κεραίες τηλεοράσεων.

Αφήνει μόνο μια Ακακία Κωνσταντινουπόλεως στην γωνία που τέτοιες μέρες είναι ολάνθιστη.

Θυμάμαι τέτοιες μέρες πριν από χρόνια από εκείνη την γωνιά εμφανίστηκε ένα νεαρός μελαχρινός , μικρόσωμος και αδύνατος  με ένα σακίδιο στο χέρι.

Μου συστήθηκε ως «Ερκάν».

Ήταν Τούρκος εκ Κωνσταντινουπόλεως και μιλούσε Ελληνικά καλύτερα από τους περισσότερους Έλληνες.

Ήταν πολιτικός πρόσφυγας άνηκε σε κάποια παράνομη οργάνωση και τον είχανε επικηρυγμένο στην χώρα του.

Τον είχε στείλει κάποιος καλός φίλος από την Αθήνα να του βρω ένα στέκι σε κάποια τουριστική περιοχή για να στήσει το τραπεζάκι του όπου θα έκανε τατού χένας και αυτοσχέδια βραχιολάκια με πολύχρωμους σπάγγους.

Ύστερα από μερικά τηλεφωνήματα εβρέθει το σημείο και η δημοτική άδεια. Ο Ερκάν έφυγε ευχαριστημένος και εγώ ανακουφίστηκα που έβγαλα την υποχρέωση προς τον φίλο μου.

Μερικές μέρες αργότερα  είδα τον Ερκάν με το τραπεζάκι του στην Αχαράβη έξω από ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ.

Πλησίασα κάθισα στο διπλανό παγκάκι και πιάσαμε την κουβέντα.

Πήγα να τονε πειράξω.

«Τώρα μεταξύ μας ρε Αρκάν, είναι επαναστατική πράξη να πλέκεις βραχιολάκια;»

Με κοίταξε με τα μαύρα ερευνητικά και χαμογελαστά του μάτια και μου είπε: «Εξαρτάται Σταμάτη».

Κουβέντα στην κουβέντα έμαθα ότι ο Ερκάν δεν ήταν μόνος στην Αχαράβη . Μαζί του ήταν άλλοι πέντε.

Μένανε σε μια εγκαταλελειμμένη γκαρσονιέρα με ελάχιστο νοίκι  και δουλεύανε το τραπεζάκι με βάρδιες νύχτα μέρα.

Κάθε λεπτό και κάθε ευρώ ήταν πολύτιμο.

Καθένας είχε χάσει συγγενείς η αγαπημένα του πρόσωπα στον πόλεμο.

«Πρέπει να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας στην Τουρκία» μου έλεγε.

Το συσσίτιο της διμοιρίας του Ερκάν ήταν εξαιρετικά λιτό. Ένα σάντουιτς, ένας καφές, νερό και μια φορά τη βδομάδα είχε κατσαρόλα με ρύζι, λαχανικά και  λίγο κρέας .

Η αλλαγή της βάρδιας γινόταν με στρατιωτική ακρίβεια.

Μιλούσαν λίγο και έκαναν την δουλειά τους χωρίς να προκαλούν την προσοχή.

Ένα σαββατόβραδο τους κάλεσα να τους κάνω το τραπέζι  σε μια ταβέρνα .

Ήρθαν οι πέντε.

Ο έκτος ήταν βάρδια και θα του πήγαιναν το φαγητό αργότερα.

Μου συστηθήκανε αλλά δεν έδωσα σημασία . Σίγουρα τα ονόματα ήταν της παρανομίας σκέφτηκα .

Κάθε καλοκαίρι η διμοιρία του Ερκάν ερχόταν στην Αχαράβη για μερικά χρόνια.

Ύστερα χάθηκαν.

Τις προάλλες είδα τον Ερκάν στις εφημερίδες.

Τον συνέλαβαν τραυματισμένο στην Ισταμπούλ.

Για τους υπόλοιπους δεν ξέρω.

Μπορεί να δουλεύουν στην παρανομία σε κάποια πόλη της Τουρκίας.

Η Γιασμίν μπορεί να φυλάει σκοπιά κάπου στα όρη του Κουρδιστάν.

Εγώ συνεχίζω να βλέπω κάθε πρωί τα σώβρακα του κήτους να στάζουν πάνω στα κεφάλια βλαστημούντων περαστικών.

Ευτυχώς το «Φωτοσοπ» κάνει καλά την δουλειά του.

Για να διευκολύνω τα πράματα αποφάσισα να φυτέψω και μια τσαντσαμινιά μέσα σε μια τεράστια τσιμεντένια σωλήνα  αποχέτευσης που εγκατέλειψαν τα συνεργία του δήμου.

Θα την βάλω απέναντι από την Ακακία Κωνσταντινουπόλεως για να κάνω κόντρα πόστο στα σώβρακα  του Κήτους.

Η καμαριέρα που μου την έφερε μου έδωσε αυστηρή εντολή να μην την φυτέψω την Πέμπτη που είναι «..τσι αναλήψεως..» γιατί «..δεν θα πιάκει».

Είναι γνωστό ότι δεν είμαι θρησκευόμενος αλλά καλού κακού την φύτεψα σήμερα.

Καθώς την φύτευα πέρασε ο Γιάννης.

Χρόνια τορναδόρος στην Ελευσίνα και από τους καλούς. Του ήρθαν όλα ανάποδα. Δεν άντεξε.

Πηγαίνει τα πρωινά για τα φάρμακά του στο ψυχιατρείο και περνάει κάθε μέρα να με δει.

Σταματάει και με κοιτάει να φυτεύω.

«..και δε μου λες ρε Γιάννη… εσύ που ξέρεις… είναι επαναστατική πράξη το φύτεμα της τσαντσαμινιάς;»  του λέω.

«Εξαρτάται Σταμάτη..» μου λέει «..εξαρτάται»


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html

Advertisements

Κατεβάστε βιβλία του αναρχικού Μάρεϊ Μπούκτσιν (pdf)…


Πατήστε στη λέξη “Scribd” για να μεταβείτε στον ιστότοπο και να κατεβάσετε τα βιβλία  του Murray Bookchin ή κάντε δεξί κλικ και «αποθήκευση δεσμού ως» στη λέξη “pernoampariza”.

Άκου μαρξιστή  (Scribd)

Η Ισπανική επανάσταση του 1936  (Scribd)  (pernoampariza)

Οι Ισπανοί αναρχικοί, Τα ηρωικά χρόνια 1868-1936  (Scribd)

Η σύγχρονη οικολογική κρίση  (Scribd)

Κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός  (Scribd)

Ξαναφτιάχνοντας την κοινωνία  (pernoampariza)

Ο μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία  (Scribd)  (pernoampariza)

Ο μύθος του υπερπληθυσμού  (Scribd)  (pernoampariza)

Προς μιαν απελευθερωτική τεχνολογία  (Scribd)  (pernoampariza)

Τα όρια της πόλης  (Scribd)

Τι είναι κοινωνική οικολογία  (Scribd)

Το πρόσταγμα του κομμουναλισμού  (Scribd)

Οικολογία και επαναστατική σκέψη  (Scribd)


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/26/murray-bookchin-pdf/

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας η πιο κερδοφόρα επιχείρηση…


του Lupo di mare

Σημαντικά οικονομικά και πολιτικά οφέλη αποκόμισε ο Τραμπ από την περιοδεία του σε Μ. Ανατολή και Ευρώπη

Ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ολοκλήρωσε σε μια διόλου τυχαία χρονική στιγμή την περιοδεία του σε Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και Βρυξέλλες .

Για τον κάθε οξυδερκή παρατηρητή της γεωστρατηγικής το κυριότερο γεωπολιτικό ζήτημα των καιρών μας είναι ένα: Το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ – ΕΕ (δηλαδή την υπό Γαλλογερμανική διοίκηση της Ευρώπης) και Ρωσίας – ΕΕ.

Θα είναι ανταγωνιστικές, συγκλίνουσες ή συμμαχικές;

Και ποια από τις δύο υπερδυνάμεις θα αναδειχθεί σε μοναδικό πρωτεύοντα πολίτικο, οικονομικό και στρατιωτικό παράγοντα;

Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις είναι καίρια για την κατανόηση των τελευταίων αποφάσεων των ΗΠΑ καθότι η κύρια μέριμνα της Ουάσιγκτον είναι μια και συνοψίζεται στο ότι καμιά περιφερειακή δύναμη δεν θα πρέπει να καταστεί υπολογίσιμος ανταγωνιστής της.

Καθαρή εικόνα για τις καταιγιστικές στρατηγικές εξελίξεις μπορεί κανείς να έχει μόνο αν μελετήσει τις διαχρονικές τάσεις, τους προσανατολισμούς των πραγμάτων και κυρίως των στρατηγικών των μεγάλων δυνάμεων, κατά την παρούσα ανακατανομή ισχύος και των τρόπων που επηρεάζουν την διεθνή πολιτική σκηνή.

Έχει τονιστεί στο πρόσφατο παρελθόν από τον γράφοντα ότι Ρωσία και ΗΠΑ διεκδικούν για τον εαυτόν τους τον ρόλο του αποκλειστικού ενεργειακού τροφοδότη της βιομηχανίας και της οικιακής θέρμανσης της ΕΕ με φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Σε αυτό το πλαίσιο ο ερευνητής των εξελίξεων είναι υποχρεωμένος να αντιλαμβάνεται, να συνδέει και να ερμηνεύει ως συμπεριφορές συγκοινωνούντων δοχείων την αστάθεια στη Μ. Ανατολή, στην Ουκρανία καθώς και τα φαινόμενα (των τρομοκρατικών επιθέσεων) στην Ευρώπη.

Ας εξετάσουμε λοιπόν βήμα προς βήμα την περιοδεία του αμερικανού πρόεδρου, την ρητορική των εξαγγελιών του και τα διαφαινόμενα οφέλη που αποκόμισε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλώντας στις 21-05-2017 στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας (Σουνίτες), ενώπιον πολλών αρχηγών κρατών από τον Αραβικό κόσμο, έδειξε με το δάχτυλο το Ιράν (Σιίτες) δηλαδή την ανερχόμενη δύναμη της περιοχής καθορίζοντας την ως αντίπαλο.

Με αυτόν τον τρόπο εξίσωσε το Ιράν με τους σουνίτες εξτρεμιστές της Αλ Κάιντα και της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται για μια δραστική αλλαγή της Αμερικανικής πολιτικής.

Ο Μπαράκ Ομπάμα με την συμφωνία του Ιούλιου του 2015, πίστευε ότι οδηγούσε το Ιράν σε πιο λογικές θέσεις για τα προβλήματα της περιοχής και ειδικά της Συρίας.

Κατά τον πρόεδρο Τράμπ αυτό δεν συνέβη. Έτσι, κατά τον πρόεδρο, το Ιράν έγινε ο προστάτης του Συριακού καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο νονός του σιιτικού κινήματος της Χεζμπολάχ στο Λίβανο καθώς και η δύναμη που πλαισιώνει τις ισχυρές παραστρατιωτικές δυνάμεις των σιιτών του Ιράκ όπου δρουν αμερικανικές δυνάμεις.

Πέρα δε όλων αυτών, το Ιράν συνεχίζει να αναπτύσσει βαλλιστικούς πυραύλους και να ασκεί επεκτατική πολιτική στη Μέση Ανατολή.

Έτσι, η παρένθεση Ομπάμα έκλεισε με τίτλους τέλους στην προσπάθεια προσέγγισης μεταξύ Ουάσινγκτον και Ιράν που είχε δρομολογηθεί.

Οι ΗΠΑ επιστρέφουν στο παραδοσιακό σχήμα συμμαχίας όπου το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας τίθεται επικεφαλής του αραβικού σουνιτικού κόσμου υπό αμερικανική ηγετική επίβλεψη.

Σχεδιάζουν δε να μετατρέψουν το βασίλειο σε στρατιωτικό γίγαντα, με μοναδικό ωφελημένο την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, η οποία θα βάλει στην τσέπη τα επόμενα δέκα χρόνια το ιλιγγιώδες περίπου ποσό των 350 δισ. ευρώ από τα υπογεγραμμένα εξοπλιστικά συμβόλαια με την Σαουδική Αραβία.

Αλλά ο αμερικανός πρόεδρος, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση του από την Σαουδική Αραβία και την άφιξη του στο Ισραήλ ξεκίνησε την επίσκεψή του μιλώντας δίπλα στον πρόεδρο της χώρας, Ρόιβεν Ρίβλιν και τον πρωθυπουργό Μπένιαμιν Νετανιάχου, φροντίζοντας να καθησυχάσει το Ισραήλ. Επίσης, προειδοποιώντας την διεθνή κοινότητα για την απειλή που θα αποτελέσει το Ιράν εάν αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Μεταξύ άλλων είπε: «Για το πρώτο ταξίδι μου στο εξωτερικό ως προέδρου, ήρθα σε αυτή την αρχαία και ιερή γη για να επαναβεβαιώσω τους ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο κράτος του Ισραήλ… Δε θα πρέπει να επιτραπεί ποτέ στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο… Έχουμε ενώπιων μας μια σπάνια ευκαιρία να φέρουμε την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ειρήνη σε αυτή την περιοχή και στους ανθρώπους της, νικώντας την τρομοκρατία και δημιουργώντας ένα μέλλον ειρήνης, αρμονίας και ευημερίας, όμως μόνο δουλεύοντας από κοινού μπορούμε να φθάσουμε εκεί. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος», είπε. Καταλήγοντας δε ,δήλωσε με έμφαση ότι «το Ιράν πρέπει να σταματήσει αμέσως την οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη που παρέχει σε τρομοκράτες και μαχητές».

Ο πρόεδρος Τραμπ, σκιαγραφώντας με αυτό τον συνοπτικό τρόπο το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, αναδεικνύει και δημιουργεί όπως στη περίοδο του ψυχρού πόλεμου δυο συνασπισμούς: Από τη μια πλευρά τους σουνίτες Άραβες, Ισραηλινούς με τους Αμερικανούς και από την άλλη πλευρά τους σιίτες Ιρανούς και Συρίους με τους Ρώσους.

Αυτό, κατά την εκτίμηση μου, μπορεί να είναι ο πρόλογος για μια γενική διαπραγμάτευση για την διαφιλονικούμενη περιοχή διέλευσης των ενεργειακών αγωγών αλλά μπορεί να σημαίνει και μια ατελείωτη συνέχιση των τοπικών πολέμων.

Τέλος, σε αντίθεση με τη θερμή υποδοχή που είχε σε Ριάντ και Τελ Αβίβ, οι ευρωπαίοι ηγέτες υποδέχτηκαν τον αμερικανό πρόεδρο στην έδρα της ΕΕ με καχυποψία, αναγνωρίζοντας δημοσίως τις διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών στα μείζονα ζητήματα της καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, τη ροπή προς τον προστατευτισμό και την αντιμετώπιση της Ρωσίας.

Σε ότι αφορά την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ αυτή πραγματοποιήθηκε υπό το βάρος της είδησης μιας πολύνεκρης επίθεσης από έναν 22χρονο τζιχαντιστή στο Μάντσεστερ λίγα 24ωρα πριν, που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 22 άνθρωποι και να τραυματιστεί μεγάλος αριθμός.

Στη σύνοδο οι αμερικανικές πιέσεις προς τους Νατοϊκούς συμμάχους τους είχαν δυο στόχους:

Πρώτο, την αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 2% του ΑΕΠ της κάθε χώρας μέλους.

Δεύτερο, το ΝΑΤΟ να ενταχθεί στον υπό αμερικανική ηγεσία διεθνή συνασπισμό καταπολέμησης των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους.

Από τις επίσημες δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ φαίνεται ότι το πρώτο αίτημα έγινε αποδεκτό.

Για το δεύτερο είπε ότι το ΝΑΤΟ θα ενταχθεί στον διεθνή συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, θέλοντας να «στείλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα ενότητας στη μάχη κατά της τρομοκρατίας… Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το ΝΑΤΟ θα συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις», τόνισε επίσης με νόημα.

Αυτό υποδηλώνει ότι Γερμανία και Γαλλία οι ισχυρότερες δυνάμεις στην ΕΕ που πριν την σύνοδο είχαν διακηρύξει με επιφυλάξεις την αντίθεση τους στα αμερικανικά σχέδια αντιλαμβάνονται σήμερα την συμμετοχή του ΝΑΤΟ στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας ως μια μόνο συμβολική χειρονομία προς τις ΗΠΑ.

Ως τελικό συμπέρασμα μπορεί εύκολα να ειπωθεί ότι η τρομοκρατία έχει αναχθεί η πιο …κερδοφόρα επιχείρηση. Με διαφορετικά βεβαίως διαχειριστικά οφέλη στην Ευρώπη από αυτά της Ασίας και της Αφρικής.

_________________________________________________________
Από:

Όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τον Χάξλεϊ και τον Όργουελ …


Τα γεγονότα που βιώνουμε στον πλανήτη μας, απέδειξαν περίτρανα πως η φαντασία ενός συγγραφέα είναι μόλις ένα ψήγμα προφητείας μπροστά στην πραγματικότητα. Ακόμα και μυαλά που προέβλεπαν ένα δυσοίωνο μέλλον, όπως του Όργουελ και του Χάξλεϊ δεν μπορούσαν με τίποτα να συλλάβουν πως η κατηγοριοποίηση του πληθυσμού σε ομάδες θα ήταν πολύ πιο απλή υπόθεση απ’ την εικασία των ίδιων.

Οι δύο τους εκτιμούσαν πως: Στην περίπτωση του Χάξλεϊ θα δημιουργούνται άνθρωποι-ομάδες τυποποιημένες μέσω εργαστηρίων και με την υποβοήθηση ουσιών μελλοντικά θα υπήρχε πλήρης έλεγχος και του Όργουελ μέσω βασανιστηρίων, απειλών και γενικευμένου φόβου κατά ζωής.

Η τυποποίηση και η κατεύθυνση στον πραγματικό κόσμο όμως δίνεται πολύ πιο απλά και με μηδαμινή άσκηση βίας. Με πλύση εγκεφάλου μέσω των media, της μόδας, της οικογένειας, της εργασίας, της περιθωριοποίησης (αν δεν ανήκεις σ’ αυτό που επιτάσσουν οι κοινωνικοί κανόνες που έχουν οριστεί) και πάει λέγοντας. Το ζήτημα όμως είναι αλλού, απ’ τη μια ναι μεν οι κυβερνώντες με χαρά θα ήθελαν έναν εκπαιδευμένο λαό με μια νοητική κατεύθυνση για να χειραγωγούν μάζες(πράγμα που πιθανότατα γίνεται ήδη) κι όχι έναν έναν ξεχωριστά, απ’ την άλλη όμως κι ο ίδιος  ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να ανήκει κάπου. Σε μια ομάδα συγκεκριμένη που τον κάνει να νιώθει ασφάλεια κι ενός τύπου αγάπης που δεν την πήρε όταν έπρεπε(;). Καταντήσαμε ολιγαρκείς και αποστασιοποιημένοι από κάθε τι εκτός κύκλου ζωής μας. Ότι δεν συμβαίνει σπίτι μας-στην ομάδα μας, δεν μας αφορά.

Η ανθρωπιά χάνεται με τον καιρό και η κακία πολλαπλασιάζεται γιατί δεν υπάρχει νοητική ανεκτικότητα στον διαφορετικό κοινωνικό προσανατολισμό. Η κάθε ομάδα θεωρεί πάντα την εγκεφαλική της λειτουργία ανώτερη απ’ της απέναντι, η απέναντι το ίδιο και πάει λέγοντας. Η κάθε κουλτούρα απομονώνετε και λειτουργεί ανεξάρτητα, πολλές φορές με ολέθριες συνέπειες για την συνολική τύχη της ανθρωπότητας.

Ο καθένας παίρνει απ’ τις προβολές που δέχεται ότι του αρέσει περισσότερο στο μάτι και διαλέγει στρατόπεδο. Επιτηδευμένα πλέον δεν δίνεται καμία δυνατότητα στον απλό άνθρωπο για κριτική και σύνθετη σκέψη, πράγμα που στην Ελλάδα συμβαίνει απ’ το σχολείο κιόλας. Σου λέει ο ¨Ύψιστος¨ πως οι επιλογές σου είναι Α,Β,Γ, διάλεξε και βγάλε τα μάτια σου. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που θα δουν θετικά κι αρνητικά και στα τρία και θα πάρουν απ’ όλα. Όσο για αυτούς που δεν επέλεξαν τίποτα  τους έχει καταπιεί η βίαιη πραγματικότητα. Τους εξαφάνισε.

Η δομή του πλανήτη έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει επικίνδυνα. Οι κατευθύνσεις γεννούν από ανθρώπους ζόμπι μέχρι οντότητες που διψούν για αίμα και θάνατο. Το μυαλό όσο πάει και φθίνει και τα σώματα που θα σκότωναν στον βωμό της εξυγίανσης,  γίνονται ολοένα και περισσότερα.

Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική. 

George Orwell      

________________________________________________         

Εμπειρία δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει. Είναι αυτό που κάνεις σε σχέση με αυτό που σου συμβαίνει. 

Aldοus Huxley

 ****

Αλέξανδρος Παύλου

Συγγραφέας


Από: http://antikleidi.com

Επιχειρηματικός ανταγωνισμός…


Το «επενδυτικό σχέδιο» για το θρυλικό «ελληνικό» είναι γνωστό. Ακριβά ξενοδοχεία, ακριβά ναρκωτικά, κοκότες πολυτελείας και τζόγος. Λουσάτος τζόγος: καζίνο. Ένα είδος «μικρού Μόντε Κάρλο» για very important persons, που θα σκάνε με τα very important κότερά τους. Ένα “καινούργιο μαγαζί” στη Μεσόγειο, για να σπάσει η ανία. Υποθέτουμε ότι θα μαζεύει όλον τον καλό τον κόσμο: από ρώσους μαφιόζους μέχρι σαουδάραβες.

Το καζίνο είναι βασικό σ’ αυτό το project. Χωρίς καζίνο τι θα προσφέρει αυτή η ελληνική γωνιά στους υψηλούς πελάτες της; Φρέσκο ψαράκι και χωριάτικη;

Καζίνο, όμως, με τέτοια και τόσα κομφόρ, στη συγκεκριμένη θέση, σημαίνει ότι πάει το καζίνο της Πάρνηθας. Και του Λουτρακίου σε μεγάλο βαθμό. (Και τα δύο ζορίζονται ήδη, έτσι κι αλλιώς).

Συνεπώς, γύρω απ’ την «πρόοδο της επένδυσης στο ελληνικό» μπορεί κανείς να απολαύσει αυτό που λέγεται ευγενής επιχειρηματική άμιλλα, υγιής επιχειρηματικός ανταγωνισμός. Α λα ελληνικά. (Τα υπόλοιπα είναι απλά θόρυβος).

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/epichirimatikos-antagonismos/

Ισοπεδωτές, θρησκευτικότητα και λαϊκή κυριαρχία…


John Lilburne on the pillory, 1638*

Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γιώργος Κουτσαντώνης και Αθανάσιος Γεωργιλάς

«Δεμένος και φιμωμένος, συνέχισε να χτυπά το πόδι του και να χειρονομεί για να δείξει στον κόσμο ότι, αν μπορούσε, πάλι θα τους καυτηρίαζε». [1]

Τον Απρίλιο του 1638, όταν ήταν 22 ή 23 χρονών ο Τζον Λίλμπουρν (John Lilburne) [2], είχε συλληφθεί από το αποκλειστικών δικαιωμάτων Δικαστήριο των Αστέρων (ειδικό μυστικό δικαστήριο με αυθαίρετες και αυστηρές αποφάσεις που λειτούργησε ως το 1641) για εισαγωγή βιβλίων που υποστήριζαν ότι, επειδή η Εκκλησία της Αγγλίας είχε επισκόπους, ήταν βλαστός τον Αντίχριστου. Επικαλούμενος ότι είχε το δικαίωμα να σιωπήσει, όπως είχαν πράξει πριν από αυτόν οι Πουριτανοί, καταδικάστηκε -για την περιφρόνηση που έδειξε- να μαστιγωθεί στο πίσω μέρος ενός κάρου κατά μήκος του Στραντ και να δεθεί σ’ ένα στύλο για διαπόμπευση στην αυλή των ανακτόρων, στο Ουεστμίνστερ. Το στόμα του Λίλμπουρν, όμως, δεν έκλεινε, όταν ήθελε να μιλήσει. Καθώς μαστιγωνόταν, κραύγαζε κατά των επισκόπων και ενώ ήταν δεμένος στον στύλο, προσπαθούσε να μοιράσει φυλλάδια εναντίον τους ονο­μάζοντάς τους αντιχριστιανούς· τα φυλλάδια τα είχε κρύψει στις τσέ­πες του.

Οι Ισοπεδωτές εμπνεύστηκαν το όνομά τους από το βιβλίο του Ησαΐα γεμάτο προφητείες για την τιμωρία των ισχυρών και των πλούσιων όπως, «Ο Θεός, ταπεινώνει αυτούς που κατοικούν ψηλά· γκρεμίζει την ψηλή πόλη· την γκρεμίζει μέχρις εδάφους· την καταβάλλει μέχρι το χώμα.» Η κίνησή τους ήταν βραχύβια· διήρκεσε, με τους ευνοϊκότερους υπολογισμούς, όχι περισσότερο από τέσσερα χρόνια, από το φθινόπωρο του 1645 ως το φθινόπωρο του 1649. Στην κορύφωσή της όμως, μπόρεσε να συγκεντρώσει την υποστήριξη χιλιάδων υπογραφών σε αιτήματα, να οργανώσει μεγάλες διαδηλώσεις στο Λονδίνο και κατάφερε να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί μεγάλο αριθμό στρατιωτών του Κοινοβουλευτικού στρατού. Η κίνηση αυτή ξεκίνησε όταν προέκυψε ένα κενό εξουσίας, χωρίς σαφώς καθιερωμένο και νόμιμο κύρος ή θεσμό ικανό να μονοπωλήσει την πολιτική ισχύ. Άρχισε δηλαδή όταν έγινε πλέον φανερό ότι ο φιλοβασιλικός στρατός επρόκειτο να ηττηθεί στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο και τελείωσε όταν ο Κρόμγουελ (Cromwell) και το Απομεινάρι του Κοινοβουλίου (Rump) ένωσαν τις δυνάμεις τους μετά την εκτέλεση του βασιλιά [3]. Οι πουριτανοί αυτοί επαναστάτες έμειναν γνωστοί στην ιστορία με τον βιβλικό/επαναστατικό όρο Levellers (Ισοπεδωτές).

Συνέχεια