You need a friend…


Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

[ Σκηνές που Κόπηκαν στο Μοντάζ_1 ]

ΤΑΒΕΡΝΑ, εσωτ-βράδυ

– Συγγνώμη, μπορώ να πάρω αυτή την καρέκλα;

– Και δεν τις παίρνεις όλες;

– Μόνος σου είσαι;

– Ναι…

– Δεν έρχεσαι στην παρέα μας; Φέρε και τις καρέκλες σου!

(Τις πήρε και πήγε. Και πέρασε καλά. Μερικές φορές είναι τόσο απλό.)

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/26/you-need-a-friend/

Advertisements

Οδηγός ανάγνωσης ειδήσεων + 2 Tips: Η περίπτωση Παπαδήμου…


Η τηλεόραση και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και διαδικτυακά, έχουν αναπτύξει τόσες δεκαετίες τώρα μεθόδους προπαγάνδισης, εξαπάτησης αλλά κυρίως διαμόρφωσης της συνείδησης των υπηκόων του κράτους που σίγουρα χρειαζόμαστε ένα εγχειρίδιο για να τα αντιμετωπίσουμε. Αυτό το σημείωμα θα ήθελε να είναι ένα μικρό κομμάτι σε αυτό το εγχειρίδιο που θα πρέπει να φτιάξουμε και να το μοιράσουμε σε κάθε σπίτι.

Ας πάρουμε το παράδειγμα Παπαδήμου και άλλων δύο γεγονότων για να μιλήσουμε για αυτές τις μεθόδους. Πάντοτε η άμεση εμπειρία είναι πιο χρήσιμη. Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε πόσο μη ουδέτερη είναι η ίδια η έννοια του γεγονότος. Αν κάτι συμβεί και δεν εμφανιστεί στα μέσα ενημέρωσης έχει συμβεί; Φυσικά και έχει συμβεί αλλά αν δεν εμφανιστεί στο δημόσιο λόγο δεν μπορεί να γίνει δημόσιο γεγονός, δεν γίνεται μέρος του κοινού κόσμου και τελικά δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο της πολιτικής. Οπότε ευθύς εξαρχής τα μέσα ενημέρωσης έχουν το πάνω χέρι στο τι θα συνιστά δημόσιο γεγονός και άρα έχει κοινωνικό και πολιτικό ενδιαφέρον για όλους μας. (Εδώ είναι τα δικά μας μέσα – όπως το provo, indymedia κ.α.)  – που προσπαθούν να αγωνιστούν ενάντια σε αυτό το πάνω χέρι των εταιρικών μέσων με μηδαμινούς πόρους και ελάχιστες δυνάμεις συγκριτικά με τις χιλιάδες έμμισθων που κάνουν αυτή τη δουλειά).

Πέρα από τη δύναμη να καθοριστεί το γεγονός, πάμε να δούμε πως αφού εν τέλει το παρουσιάσει ως δημόσιο το κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να διαμορφώσει την αντίληψη για τον κόσμο (πως φτιάχνει ιδεολογία).

Γεγονός  1: Ο φάκελος-έκπληξη στον Παπαδήμο (25/05).

Όλα τα μέσα το βάλανε ως πρώτο θέμα. Ως ένα συνταρακτικό γεγονός που χτυπάει κατευθείαν τη δημοκρατία. Δηλαδή, το σύστημα στο σύνολό του. Αμέσως, αναδείχθηκε το μεγάλο πρόβλημα της τρομοκρατίας, το οποίο είναι συστηματικό και υπάρχει μεγάλη αναγκαιότητα για να επιλυθεί ως τέτοιο.

Βλέπουμε τα εξής:
Α) Το χτύπημα στον Παπαδήμο παρουσιάζεται ως χτύπημα σε όλους μας, κάτι που αφορά και απειλεί και την δικιά μας ασφάλεια και τη δημοκρατία (μας).
Β) Παρουσιάζεται το χτύπημα ως ένα δομικό πρόβλημα της κοινωνίας μας (είτε αυτό αφορά την ασφάλεια, την παιδεία ή δε ξέρω εγώ τι άλλο).
Γ) Η λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα εμφανίζεται πως είναι είτε περισσότερη ασφάλεια, είτε περισσότερη πρόληψη, είτε κάτι παρόμοιο – όπως και να έχει, η λύση έχει να κάνει με την περισσότερη παρέμβαση του κράτους στις ζωές μας.

Γεγονός 2: Έκρηξη με τραυματίες σε εταιρεία υγραερίου στον Ασπρόπυργο

Γράφουν: «Δυο άτομα τραυματίστηκαν στις 14:00 το μεσημέρι της Πέμπτης όταν σημειώθηκε έκρηξη σε φιάλη υγραερίου εντός χώρους κατασκευής φιαλών στον Ασπρόπυργο». Το λεξιλόγιο είναι αρκετά διακριτικό και ουδέτερο. Προσέξτε τη φράση «σημειώθηκε έκρηξη». Μια έκρηξη δε σημειώνεται γενικά. Μοιάζει σα να έγινε από μόνη της. Σα να ήταν ένα ατύχημα δηλαδή. Γι’ αυτό και στις πιο ακραίες περιπτώσεις τα συστηματικά μέσα χρησιμοποιούν τον όρο «εργατικό ατύχημα». Δεν παρουσιάστηκε γενικά με μεγάλους τίτλους και φυσικά δε θα γραφτεί κάτι άλλο πάνω σε αυτό.

Εδώ βλέπουμε τα εξής:
Α) Το χτύπημα αφορά τα ίδια τα άτομα που υπέστησαν τις βλάβες και κανέναν άλλον – ούτε καν την εταιρεία που δουλεύουν.
Β) Παρουσιάζεται ως ένα τυχαίο – ή καλύτερα ατυχές – περιστατικό, ως ένα γεγονός που δεν είναι δομικό αλλά συμβαίνει για απροσδιόριστους/ενδεχομενικούς λόγους.
Γ) Αφού, λοιπόν, είναι τυχαίο δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό αφού τα προβλήματα που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά, να τα συζητήσουμε ως πολιτικά δηλαδή, είναι τα δομικά προβλήματα που τα μοιραζόμαστε συστηματικά και συνεχόμενα.

Γεγονός 3: Ανατροπή λεωφορείου με μαθητές στις Σέρρες

Σε κάποιο σημείο της Εθνικής ένα λεωφορείο με μαθητές, γονείς κτλ ανετράπη. Όπως φαίνεται κάποια νταλίκα πήγε να κάνει προσπέραση και ο λεωφοριατζής έκανε απότομα δεξιά κτλ κτλ. Αυτό παρουσιάστηκε ως πρώτο θέμα μέχρι κάποια ώρα, μέχρι να βρουν κάτι πιο ενδιαφέρον βάζοντας προφανώς τη λέξη «μαθητές» στον τίτλο για να συγκινήσει το κοινό και να παρουσιάσει μια ακόμα τραγωδία από τις εθνικές οδούς. Κάνοντας επίκληση στην αντίληψη για τα παιδιά που έχει η μοντέρνα κοινωνία.

Τι βλέπουμε;
Α) Το γεγονός οφείλει να συγκινήσει κάθε ευαίσθητο άνθρωπο αφού πρόκειται για παιδιά, οφείλει να αφορά πολύ κόσμο και μάλιστα να προκαλεί και κανένα ΣΟΚ!
Β) Παρουσιάζεται ως μια ακόμη τραγωδία της ασφάλτου (δε χρησιμοποιήθηκε αυτή η λέξη γιατί δεν είχε θάνατο αλλά το πλαίσιο είναι το ίδιο). Ως ένα δομικό πρόβλημα, λοιπόν, που το βλέπουμε συνέχεια στους ελληνικούς δρόμους.
Γ) Ακριβώς αφού είναι δομικό μπορεί να γίνει αντικείμενο της πολιτικής και πρέπει αμέσως να δοθούν λύσεις. Nα αναζητηθεί ο νταλικέρης και να δικαστεί, να αυξηθούν οι έλεγχοι, να βελτιωθούν οι δρόμοι, γενικά να κάνει κάτι η Πολιτεία – αυτά είναι τα λόγια που επαναλαμβάνονται μετά από κάθε τέτοιο περιστατικό όχι μόνο από τα μέσα αλλά και από πολύ κόσμο στα καφενεία και στα social media. Με λίγα λόγια να παρέμβει περισσότερο το κράτος και πάλι (νόμοι, δικαστήρια, μπάτσοι, σχολεία/παιδεία).

———–

Η βασική διαφορά ανάμεσα σε 1, 3 και 2 είναι το δομικό του πράγματος. Έχουν δίκιο τα μέσα όταν λένε ότι είναι δομικά προβλήματά τους το 1 και το 3. Είναι όντως. Σχετικά με τον Παπαδήμο, τον τεχνοκράτη μη-εκλεγμένο δημοκρατικά πρωθυπουργό του ελληνικού κράτους, είναι δομικό πρόβλημα να αντιστέκονται σε αυτόν, να νιώθει στο σώμα του την επίθεση από αυτούς που μπορεί με μια απλή υπογραφή του να τους υποτιμά, εξαθλιώνει, σκοτώνει. Και αυτό το πρόβλημα λέγεται ταξική πάλη.

Και το 3 είναι δομικό πρόβλημα γιατί οι δρόμοι και οι εθνικές οδοί που λειτουργούν για τις ροές των εμπορευμάτων (είτε για προϊόντα, είτε για εργάτες) πρέπει να λειτουργούν εύρυθμα και σωστά. Οι δυσλειτουργίες είναι πάντα πρόβλημα.

Ενώ από την άλλη, η έκρηξη σε χώρο εργασίας και ο τραυματισμός εργαζομένων δεν είναι δομικό. Παρόλο που αν βάλουμε κάτω τα νούμερα θα δούμε ότι τα εργατικά ατυχήματα είναι τόσα πολλά που δε χωράει αμφιβολία ακόμα και σε κάποιο αφεντικό. Οι τραυματισμοί, οι θάνατοι, οι συνθήκες εργασίας κτλ. Έτσι το αποπολιτικοποιούν, το παρουσιάζουν ως μια συνθήκη που δεν χρίζει λύσης.

BONUS TIPS για όσ@ φτάσαν ως εδώ.

TIP#1: Όλες οι ειδήσεις παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να αφήνουν ένα κενό, μια έλλειψη. Και αυτή την έλλειψη και ανάγκη θα έρθει να την καλύψει το κράτος. Αυτή είναι μια βασική αρχή της παρουσίασης των ειδήσεων. Κάνε ένα τεστ βλέποντας ένα δελτίο.

TIP#2: Όλες οι ειδήσεις παρουσιάζονται σα να τις εκφωνεί ο Καπιταλιστής από το γραφείο του. Κάνε εικόνα και πήγαινε στη θέση του. Όταν λέει χτύπημα σε όλους μας εννοεί τον εαυτό του και προσπαθεί να ταυτίσει και τον θεατή. Πάντοτε προσπαθεί να σε πείσει ότι οι δικές του ανάγκες, τα δικά του συμφέροντα, τα δικά του ενδιαφέροντα και ο κόσμος από τη μεριά που τον βλέπει αυτός είναι και δικό σου κόσμος, ότι έχεις τις δικές του ανάγκες, τα συμφέροντα σου ταυτίζονται με τα δικά του. Κάνε επίσης αυτό το τεστ.

Χρησιμοποίησε αυτά τα δύο εργαλεία (TIPS #1+#2) για να διαβάζεις τις ειδήσεις και δες τα αποτελέσματα.

Ο Τίλερσον στο Ιόνιο Πέλαγος…


Στο Ιόνιο, έρχεται όχι ο 6ος στόλος, αλλά το τρυπάνι της ExxonMobil

Καλώς τα δεχτήκαμε! Τρόπος του λέγειν, βέβαια. Στις οικονομικές σελίδες της «Καθημερινής της Κυριακής» οι αναγνώστες του φύλλου πληροφορήθηκαν την άφιξη ειδικού κλιμακίου της αμερικανικής ExxonMobil στην Ελλάδα, την προσεχή Παρασκευή, 19 του μήνα, προκειμένου ο αμερικανικός κολοσσός των πετρελαίων να δώσει τα χέρια και να πέσουν οι υπογραφές, με τα ΕΛΠΕ και τη γαλλική Τοτάλ, ώστε να αναλάβει δράση στο Ιόνιο Πέλαγος και συγκεκριμένα στις έρευνες, αρχικά, δυτικά της Κέρκυρας.

Καλώς τα δεχτήκαμε! Τρόπος του λέγειν, βέβαια. Αν και ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον δεν πρόκειται να αφιχθεί στην Ελλάδα, το προσωπικό του ενδιαφέρον για το επχειρηματικό μέλλον της εταιρείας, που άφησε πίσω του, προκειμένου να γίνει ισχυρός άνδρας στην κυβέρνηση Τραμπ, παραμένει αμείωτο. Γενικά, το ενεργειακό ενδιαφέρον των Αμερικανών για την περιοχή μας είναι εξαιρετικά οξυμμένο και αυξημένο.

Οι Αμερικανοί ζητούν και έχουν πετύχει ως φαίνεται προνομιακή μεταχείριση σε όλο το φάσμα των πιθανών ή μη κοιτασμάτων πετρελαίου, σε όλο το «πετρελαϊκό τόξο», από το Ιόνιο Πέλαγος (οικόπεδο 2 ερευνών, δυτικά της Κέρκυρας) και τις χερσαίες περιοχές της Αιτωλοακαρνανίας και της Βορειοδυτικής Πελοποννήσου έως την Κρήτη. Υπενθυμίζεται ότι η ExxonMobil έχει ήδη υπογράψει αντίστοιχες συμφωνίες ερευνών και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η «Καθημερινή της Κυριακής» τονίζει ότι η εταιρεία με επικεφαλής τον Τίλερσον, το 2014, είχε εξαγοράσει τα δεδομένα και τα στοιχεία των σεισμικών ερευνών, τις οποίες είχε διεξάγει στο Λιβυκό Πέλαγος, η νορβηγική PGS. Το τι ακριβώς βρήκαν οι Νορβηγοί, που ως γνωστόν είναι «μανούλες» στις υποθαλάσσιες έρευνες ανεύρεσης πετρελαίου και φυσικού αερίου, παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Οι Αμερικανοί όμως, από κοινού με την ελληνική ΕΛΠΕ ΑΕ, λένε αρμοδίως ότι ενδεχομένως – ενδεχομένως – η περιοχή έχει κοιτάσματα αντίστοιχα του αιγυπτιακού οικοπέδου Ζορ- εξάλλου οι περιοχές είναι «συνοριακές» μεταξύ ελληνικής και αιγυπτιακής ΑΟΖ.

Και στο Ζορ, οι εμπειρογνώμονες και οι πετρελαιάδες έχουν ανοίξει σαμπάνιες. Γενικά η περιοχή νότια της Κρήτης θεωρείται «ενεργειακό θησαυροφυλάκιο» του μέλλοντος, καθώς έχει διαπιστωθεί τεράστια συγκέντρωση υδριτών, κρυσταλλικών δηλαδή μορφών αερίου, όπου συγκεντρώνονται μόρια μεθανίου. Ένα κυβικό μέτρο υδρίτη (σε κρυσταλλική, «παγωμένη» μορφή) μπορεί να δώσει έως 67 κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, μόλις οι κρύσταλλοι βγουν στην επιφάνεια. Εξού και με «μάνα» τα ΕΛΠΕ, έχει μοιραστεί η ενεργειακή τράπουλα από το Ιόνιο έως το Λιβυκό, πρώτα στη γαλλική Τοτάλ, μετά στην ισπανική Ρεπσόλ, κατόπιν στην ιταλική Έντισον ενώ τώρα εμφανίζεται στο τραπέζι ο «τυραννόσαυρος» των πετρελαίων, Ρεξ, συγγνώμη, ExxonMobil.

Κάτω και από αυτό το πρίσμα, μπορούμε να δούμε με διαφορετικό μάτι, τα εξαιρετικά, θερμά λόγια που επεφύλαξε για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τον πρωθυπουργό, προσωπικά, ο αμερικανός πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, στην προ δύο εβδομάδων συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» και την ταχεία «αναβάθμιση» της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, που ετοιμάζεται να υπαγορεύσει η Ουάσιγκτον στην κυβέρνηση.


Από:https://rproject.gr/article/o-tilerson-sto-ionio-pelagos

Η εκστρατεία στην Κριμαία (2)…


Με το ενθουσιώδες τηλεγράφημά του, ο Βενιζέλος τσίμπησε το δόλωμα. Ποιό δόλωμα; Ο Κλεμανσώ είχε ζητήσει την βοήθεια της Ελλάδας από τον έλληνα πρέσβυ στο Παρίσι, υποσχόμενος αόριστα κάποια υποστήριξη των ελληνικών διεκδικήσεων, χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Μάλιστα δε, ο έλληνας πρωθυπουργός ξεπέρασε κάθε προσδοκία τού γάλλου συναδέλφου του. Δυο μεραρχίες έστελνε ο Κλεμανσώ στην Κριμαία; Τρεις θα έστελνε ο Βενιζέλος! Ολόκληρο το Α’ Σώμα Στρατού!

Τελικά, συμφωνήθηκε να σταλούν μόνο δυο μεραρχίες, η 2η υπό τον υποστράτηγο Βλαχόπουλο και η 13η υπό τον υποστράτηγο Νεγρεπόντη. Η 1η θα παρέμενε σε ετοιμότητα στην Καβάλα. Για την υποστήριξη της εκστρατείας, συγκροτήθηκε από το ναυτικό η Ναυτική Μοίρα Ευξείνου, με δυο θωρηκτά και δυο αντιτορπιλλικά (αργότερα θα ενσωματώνονταν και τρία αγγλικά αντιτορπιλλικά), υπό τον πλοίαρχο Κακουλίδη, ο οποίος μιλούσε και ρωσσικά. Τον συντονισμό του εκστρατευτικού σώματος ανέλαβε ο στρατηγός Κωνσταντίνος Νίδερ.

Αυτοκρατορικοί Στρατώνες Οδησσού, Ιανουάριος 1919: Τμήμα του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων.

Η αποστολή τού σώματος στην Κριμαία άρχισε στις 3 (16 με το νέο ημερολόγιο) Ιανουαρίου 1919 και ήταν για γέλια και για κλάματα. Κάποιοι έφευγαν από την Θεσσαλονίκη, κάποιοι από την Καβάλα και κάποιοι από όποιο άλλο λιμάνι ήταν πρόσφορο, είτε με ελληνικά είτε με γαλλικά είτε με όποια άλλα μεταγωγικά ευκαιρούσαν, άλλοτε παίρνοντας μαζί και τον βαρύ οπλισμό τους κι άλλοτε αφήνοντάς τον για αργότερα. Περνώντας από τον Βόσπορο, συναντούσαν το προσορμισμένο στην Πόλη θωρηκτό Αβέρωφ, το οποίο σημαιοστολισμένο απέδιδε τιμές. Οι ομογενείς άκουγαν το νταβαντούρι και κατέβαιναν να υποδεχτούν τον ελληνικό στρατό που νόμιζαν -τρομάρα τους!- πως ερχόταν να καταλάβει την Βασιλεύουσα, μέχρι να απογοητευτούν μαθαίνοντας την αλήθεια.

Συνέχεια

Κυριλέ φονιάδες…


Αυτό το «love from Manchester» γράφτηκε πάνω σε αγγλική βόμβα. Που φορτώθηκε σε αγγλικό βομβαρδιστικό, σε κάποια απ’ τις αγγλικές βάσεις στη νότια κύπρο. Και θα ριχτεί… ξέρετε που…

Όμως αυτό δεν λέγεται «ανάληψη ευθύνης» για το μακελειό στο Μάτζεστερ!Όχι. Αυτό λέγεται «οργισμένη αλλά δικαιολογημένη αντίδραση». Και επειδή εκείνοι που θα δολοφονηθούν απ’ αυτήν την βόμβα δεν θα προλάβουν να διαβάσουν την «αφιέρωση», οι πρωτοκοσμικοί δολοφόνοι φρόντισαν να την φωτογραφήσουν και να την διανείμουν ηλεκτρονικά. Για να το μάθουν οι πάντες. Σημερινοί και αυριανοί νεκροί απ’ τα πρωτοκοσμικά βομβαρδιστικά.

Η συγκεκριμένη αγγλική ιδέα (όπως και αρκετές άλλες) μπορεί να προέρχεται κατευθείαν απ’ το φασιστικό καθεστώς του ισραήλ και τους υποστηρικτές του. Εκεί το έχουν παράδοση να γράφουν οι πολίτες συνθήματα πάνω στις βόμβες που ρίχνονται κατά των παλαιστινίων. Στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας αυτό το κάνουν ακόμα οι καραβανάδες. Σιγά σιγά…

Δεν είναι, λοιπόν, αυτοί οι τύποι άξιοι διάδοχοι των πιο αντι-ανθρώπινων στιγμών όλων των πολιτισμών; Είναι! Ενδιαφέρονται για «δικαιοσύνη»; Όχι. Ενδιαφέρονται να χορτάσουν αίμα. Ενδιαφέρονται για αντίποινα…

Στις επόμενες φάσεις του 4ου παγκόσμιου οι βόμβες και οι οβίδες θα έχουν μόνο «καρδούλες». Και «like». Τα υπόλοιπα θα εννοούνται…

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/kyrile-foniades/

“A Cyborg Manifesto”: τριάντα χρόνια μετά…


Τα cyborgs είναι αιθέρας, η πεμπτουσία

Διανύουμε πλέον την έκτη δεκαετία από τότε που οι γραφίδες των Manfred Clynes και Nathan Kline έδωσαν υπόσταση στο πλάσμα / κατασκεύασμα cyborg. Σήμερα, αν και έχει υποσκελιστεί σχετικά από πιο φαντασμαγορικές εικονογραφίες, όπως αυτή του digital self (ψηφιακός εαυτός) συνεχίζει να παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη ζωτικότητα. Αυτό οφείλεται ασφαλώς στον διπλό χαρακτήρα της τεχνολογίας· είναι ταυτόχρονα τεχνική και ιδεολογία. Κι αν με την πρώτη μορφή είναι που δίνει τα πιο στέρεα, επιβλητικά, αλλά και τρομακτικά παραδείγματα – όπως ένα μαχητικό drone που δολοφονεί δεκάδες αμάχους ελεγχόμενο από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά – με την δεύτερη δεν παύει να παράγει εξίσου συμπαγή αποτελέσματα, χωρίς μάλιστα να χρειάζεται καν αναφορά σε κάποια χειροπιαστή εκδοχή.
Το cyborg είναι χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση. Εδώ και μισό αιώνα κυκλοφορεί ανάμεσά μας σαν ένα φάντασμα που επεμβαίνει σε συμπεριφορές, νοοτροπίες, κοινωνικές σχέσεις και κοσμοαντιλήψεις, μέχρι του σημείου να είναι πιο πραγματικό και επιδραστικό κι από έναν στρατό χημικά ντοπαρισμένων μισθοφόρων στην Βαγδάτη. Κι ενώ πολλά από τα τεχνικά ή/και ιδεολογικά προϊόντα των νέων τεχνολογιών αντιμετωπίζονται με δικαιολογημένη αποστροφή, το cyborg συγκαταλέγεται σε αυτά που προξενούν δέος αν όχι σαγήνη. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι γιατί το cyborg έχει διπλή αφετηρία. Η μία και προφανής είναι τα εργαστήρια του στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος, κι αν ήταν η μόνη τότε στο cyborg θα απέμενε μόνο η αποκρουστική όψη. Αλλά η δεύτερη είναι η μεταμοντέρνα αριστερή διανόηση που αναζητώντας νέα νοήματα και ερμηνείες για έναν κόσμο που – σύμφωνα με την γνώμη της – ο ταξικός πόλεμος έχει λήξει, αν υπήρξε ποτέ, η ταξική ανάλυση χρεοκόπησε και το προλεταριάτο έχει εξαφανιστεί, ανακάλυψε στο cyborg τον φορέα μιας νέας μετα-καπιταλιστικής “αφήγησης”. Έτσι το cyborg πολιτογραφήθηκε στο σύμπαν της αριστεράς όχι σαν μια αρνητική δύναμη, μια τεχνική αναπαράσταση του εχθρού, αλλά σαν υπόσχεση απεριόριστων δυνατοτήτων  και εν δυνάμει φορέας χειραφέτησης και απελευθέρωσης. Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσουμε να βρούμε πώς ξεκίνησε αυτό, πώς δηλαδή το cyborg έγινε επιχείρημα κατά της ταξικής ανάλυσης.

A cyborg manifesto: 30 χρόνια μετά

Συνέχεια