Γράμμα ενός αθυρόστομου κωμικού σε έναν αναστατωμένο ιερέα…


Μεταφράζει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Μετά από την αναμετάδοση μίας έκτακτης εκπομπής (“special”) του stand-up κωμικού Μπιλ Χικς στην τηλεόραση του Ηνωμένου Βασιλείου, ένας αναστατωμένος ιερέας έγραψε μια επιστολή στο κανάλι Channel 4, παραπονούμενος για το περιεχόμενό της. Ο Χικς, που δεν απέφευγε το προκλητικό υλικό αλλά ούτε και τη συζήτηση, απάντησε άμεσα στον ιερέα:

Αγαπητέ Κύριε,

Μετά την ανάγνωση της επιστολής σας όπου εκφράζετε τις ανησυχίες σας σχετικά με την έκτακτη εκπομπή μου «Αποκαλύψεις», αισθάνθηκα υποχρεωμένος να σας απαντήσω ο ίδιος με την ελπίδα να διευκρινίσω τη θέση μου σχετικά με τα σημεία που θέσατε, και ίσως να σας διαφωτίσω ως προς το ποιος πραγματικά είμαι.

Εκεί απ’ όπου κατάγομαι – Αμερική – υπάρχει αυτή η μουρλή ιδέα που ονομάζεται «ελευθερία του λόγου», η οποία πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι είναι ένα από τα υψίστης σημασίας επιτεύγματα στην πνευματική ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Εγώ ο ίδιος είμαι ένθερμος υποστηρικτής του «Δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου», όπως είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν αν πραγματικά κατανοούσαν την έννοια. «Η ελευθερία του λόγου», σημαίνει πως υποστηρίζεις το δικαίωμα των ανθρώπων να πουν ακριβώς εκείνες τις ιδέες με τα οποίες δεν συμφωνείτε. (Διαφορετικά, δεν πιστεύετε στην «ελευθερία του λόγου», αλλά μάλλον μόνο με τις ιδέες που νομίζετε ότι είναι αποδεκτό να προφέρονται.) Βλέποντας πως υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές πεποιθήσεις στον κόσμο, και πως θα ήταν σχεδόν αδύνατο για όλους μας να συμφωνήσουμε σε οποιαδήποτε μία πεποίθηση, μπορείτε ίσως να αρχίσετε να καταλαβαίνετε πόσο σημαντική στ’ αλήθεια είναι μια ιδέα όπως η «ελευθερία του λόγου». Η ιδέα βασικά δηλώνει «ενώ εγώ δεν συμφωνώ ή ενδιαφέρομαι για αυτό που λες, υποστηρίζω όμως το δικαίωμά σου να το πεις, γιατί σ’ αυτό έγκειται η αληθινή ελευθερία».

Λέτε πως βρήκατε το υλικό μου «προσβλητικό» και «βλάσφημο». Το βρίσκω ενδιαφέρον ότι αισθάνεστε πως οι πεποιθήσεις σας υποτιμούνται ή απειλούνται, όταν θα ήμουν πρόθυμος να στοιχηματίσω ότι ποτέ δεν έχετε λάβει ούτε ένα γράμμα διαμαρτυρίας για τις πεποιθήσεις σας, ή που να ρωτάει το λόγο που αυτές επιτρέπεται να υπάρχουν. (Εάν έχετε λάβει μια τέτοια επιστολή, σίγουρα δεν προήλθε από εμένα.) Επιπλέον, φαντάζομαι πως μια γρήγορη επισκόπηση του τηλεοπτικού προγράμματος μιας μέσης εβδομάδας θα αποκαλύψει πολλές περισσότερες εκπομπές θρησκευτικού χαρακτήρα, από μία δική μου – οι οποίες αποκαλούνται ‘έκτακτες’, λόγω του γεγονότος ότι αναμεταδίδονται πολύ σπάνια.

Το μόνο που κάνω στις «Αποκαλύψεις» είναι το να προσφέρω τη δική μου άποψη, στη δική μου γλώσσα, με βάση τις δικές μου εμπειρίες – με τον ίδιο τρόπο που θρησκευόμενοι παρουσιαστές θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τις εκπομπές τους. Αν και έχω βρει πολλές από τις θρησκευτικές εκπομπές που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια να μην είναι της αρεσκείας μου, ή σύμφωνες με τις δικές μου πεποιθήσεις, ποτέ δεν το θεώρησα δικαίωμά μου να ασκήσω οποιοδήποτε περαιτέρω είδος λογοκρισίας από την αλλαγή του καναλιού, ή ακόμα καλύτερα – το να κλείσω εντελώς την τηλεόραση.

Τώρα, όσον αφορά το κομμάτι της επιστολής σας που βρήκα το περισσότερο ανησυχητικό.

Προς στήριξη της οργισμένης θέσης σας, παρουσιάζετε το υποθετικό σενάριο που αφορά την ενδεχόμενη «οργισμένη» αντίδραση μουσουλμάνων σε υλικό που μπορεί να έβρισκαν εξίσου προσβλητικό. Αυτή είναι η ερώτησή μου προς εσάς: Ανέχεστε μήπως σιωπηρά τη βίαιη τρομοκρατία μιας χούφτας κακοποιών για τους οποίους η ιδέα της «ελευθερίας του λόγου» και η ανοχή είναι ίσως τόσο ξένη όσο και το ίδιο το μήνυμα του Χριστού; Αν με κάποιο τρόπο υπονοείτε πως η αδιαλλαξία τους σε αντίθετες πεποιθήσεις είναι δικαιολογημένη, αξιοθαύμαστη, ή ίσως ακόμη και προτιμότερη από την αποδοχή και τη συγχώρεση, τότε αναρωτιέμαι ποιες στ’ αλήθεια είναι οι πραγματικές πεποιθήσεις σας.

Αν είχατε παρακολουθήσει ολόκληρη την εκπομπή μου, θα είχατε παρατηρήσει στη σύνοψη των πεποιθήσεών μου την ένθερμη έκκληση προς τις κυβερνήσεις του κόσμου να δαπανούν λιγότερα χρήματα για το μηχανισμό του πολέμου, και περισσότερα για σίτιση, ρουχισμό και εκπαίδευση των φτωχών και άπορων του κόσμου … Μια όχι και τόσο αντιχριστιανική πεποίθηση!

Τελικά, το μήνυμα στο υλικό μου είναι ένα κάλεσμα για κατανόηση αντί για την άγνοια, για ειρήνη αντί για τον πόλεμο, για συγχώρεση αντί για την καταδίκη και για αγάπη αντί για τον φόβο. Αν και αυτό το μήνυμα ενδεχομένως να έχει δικαιολογημένα υποπέσει της προσοχής σας (λόγω της παρουσίασής μου), μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι χιλιάδες των ανθρώπων για τους οποίους έπαιξα στις περιοδείες μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κατάλαβαν.

Ελπίζω να απάντησα σε μερικές από τις ερωτήσεις σας. Επίσης, ελπίζω να θεωρήσετε αυτή την επιστολή ως μια πρόσκληση για να κρατήσουμε ανοικτές τις γραμμές επικοινωνίας. Παρακαλώ μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου προσωπικά με σχόλια, σκέψεις, ή ερωτήσεις, αν το επιλέξετε. Αν όχι, σας προσκαλώ να απολαύσετε δύο επερχόμενες έκτακτες εκπομπές μου με τίτλο «Μωάμεθ ο ΜΠΟΥΦΟΣ» και «Βούδα, χοντρό ΓΟΥΡΟΥΝΙ». (ΑΣΤΕΙΟ)

Ειλικρινά,

Bill Hicks

8 Ιουνίου 1993

Πηγή


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/24/bill-hicks-letter/

Advertisements

Τι μας διδάσκουν τα ζώα για την πολιτική…


Σχετική εικόνα

Μια συνέντευξη του Μπράιαν Μασσούμι

Στον ορισμό που δίνει ο Αριστοτέλης για τον άνθρωπο ως πολιτικό ζώο, μήπως δεν έχουμε προσέξει όσο θα έπρεπε αυτήν ακριβώς τη συνέχεια ανάμεσα στη ζωικότητα και την πολιτική; Και μήπως το ζώο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό εργαστήριο για να αναζωογονήσουμε την πολιτική; Αυτό ισχυρίζεται ο Μπράιαν Μασσούμι στο βιβλίο του What Animals Teach Us about Politics, με βάση μια προσεκτική και ιδιοφυή παρατήρηση του ζωικού παιχνιδιού. Σε αυτή του τη συνέντευξη στον Ερίκ Μπορντελώ, επανέρχεται στην ιδέα του για μια φυσική πολιτική που αντλεί τις δυνάμεις της από το έμβιο και τους αυτοσχεδιασμούς για τους οποίους είναι ικανό, ενάντια σε μια πολιτική εγκλωβισμένη μέσα σε προγράμματα και νόρμες που την καταδικάζουν πάντοτε στο φασισμό*.

 

  1. ΖΩΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πώς σας ήρθε η ιδέα να γράψετε ένα βιβλίο για την ζωικότητα, και πώς αυτό εγγράφεται στην πορεία σας ως στοχαστή;

Είναι ένα βιβλίο που προκύπτει από την προσωπική μου εμπειρία. Ανέκαθεν διατηρούσα ιδιαίτερα στενή σχέση με τα ζώα, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν την είχα ρητά εντάξει στις εργασίες μου. Μάλλον διότι αυτές οι σχεσιακές εμπειρίες ήταν υπερβολικά προσωπικές: ξέφευγαν από όσα μπορούσα να εκφράσω. Σε ένα μεγάλο μέρος της παιδικής μου ηλικίας έκανα το ζώο, γινόμουν διάφορα ζώα, και αυτό με σημάδεψε για όλη μου τη ζωή. Νέος, πάντοτε πίστευα ότι θα γινόμουν οικολόγος ή ηθολόγος, αλλά τελικά αφέθηκα να με παρασύρει – να με παραμορφώσει- η φιλοσοφία (γελάει).

Κάποια στιγμή, το γαλλικό περιοδικό Philosophie μου ζήτησε να γράψω για τη ζωικότητα στους Ντελέζ και Γκουατταρί, και έκτοτε δεν σταμάτησα να γράφω. Το βιβλίο διαμορφώθηκε λίγο-λίγο μόνο του. Άλλωστε, στο βιβλίο θέλησα να μιλήσω γι’ αυτό το φαινόμενο της χιονοστιβάδας, γι’ αυτή την κίνηση που είναι φορέας μιας έντασης και ενός momentum, και που μου φαίνονται συστατικά της ζωικότητας. Το ενδιαφέρον μου για τα ζώα συνδέεται στενά με μια σειρά ερωτήματα που αφορούν την κατάσταση του έμψυχου [animatedness][1]. Πώς μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό που εμψυχώνει το ζώο χωρίς αυτό να συρρικνώνεται σε μια σειρά προκαθορισμένων λειτουργιών ή προσαρμογών στο περιβάλλον;

Συνέχεια

Ανατομικό Σχόλιο…


Ευθυμία Γιώσα

Κατόπιν πρόσφατης, ιδιωτικής μου συζητήσεως αποκαλύφθηκε ενώπιον των οφθαλμών μου η σημασία ενός μέρους του ανθρώπινου σώματος, την οποία διαισθητικά είχα από καιρό καταλάβει, ωστόσο είχα άρνηση ν’ αποδεχτώ. Οφείλω, δε, να παραδεχτώ ότι, παρά τις αναφορές πλείστων πολιτικών «κεφαλαίων» του τόπου σε αυτό, ενδεικτικές αν μη τι άλλο της ιδιαίτερης αξίας του, εγώ αγρόν ηγόραζα.

«Όλοι μας θα βάλουμε πλάτη να μην βουλιάξει η Ελλάδα», δήλωνε ο Αντώνης Σαμαράς το 2010, καταφερόμενος εναντίον του τότε Πρωθυπουργού, Γ. Παπανδρέου, ο οποίος το 2015, ως πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ, υποστήριζε πως «θα βάλει πλάτη για τις διαπραγματεύσεις του Τσίπρα», ο οποίος, με τη σειρά του, το 2016 διέβλεπε πως ο τρόπος «για να βγούμε από την κρίση» είναι «να βάλουμε όλοι πλάτη».

Κι ενώ εμείς, οι κατά σύμβαση πολίτες- αφού η έννοια προϋποθέτει και το συμμετέχειν εκτός από το διαβιοίν- έχουμε προσφέρει την πλάτη μας ως άλλη ράχη όνου στο κράτος και τους διαχειριστές του, θετικό ισοζύγιο δεν φαίνεται να προκύπτει, με άλλα λόγια «μηδέν εις το πηλίκιον», για να θυμηθούμε και τις… λεξιπλαστικές ικανότητες των πολιτικών μας «αρχών».

Εντούτοις, το αδιέξοδο δεν έγκειται τόσο στις άκαρπες προσπάθειές μας, που καταλήγουν, μάλιστα, να μετατρέπουν την πλάτη μας σε καμπούρα, όσο στην αναγκαιότητα πια μιας άλλης πλάτης, φιλικά προσκείμενης στη δική μας, η οποία και θα σταθεί επικουρικά σιμά μας. Θα επωμιστεί το βάρος μας και θα εγγυηθεί για τα προσόντα μας, θα μας κάνει ορατούς, θα υπενθυμίσει την ύπαρξή μας σε αυτούς που άλλοτε μας γύριζαν τη δική τους πλάτη. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι που σκεβρώνουμε κάθε μέρα και περισσότερο από το άχθος μιας οικονομικής επισφάλειας και μιας πολιτικής ασάφειας. Ζήτημα προκύπτει όταν, για να γίνουμε θεατοί, χρειάζεται κάποιο εξωτερικό δάχτυλο, σαν τη μύτη του μολυβιού στις γραμμές ενός βιβλίου, που θα επισημάνει την παρουσία μας. Στη λίστα των ραντεβού ενός γιατρού, στο ντοσιέ με τα βιογραφικά ενός εργοδότη, στην ουρά κάποιας δημόσιας υπηρεσίας, στις σελίδες μιας εφημερίδας, στους διαδρόμους ενός πανεπιστημίου. Έτσι, υπάρχουν (τουλάχιστον) δύο ενδιαφέρουσες «τάσεις» εντός της κοινωνίας. Η μία άρεσκεται να κρατά στο περιθώριο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, δηλαδή να προσποιείται πως δεν υπάρχουν επειδή έχει αποφασίσει να τους καταστήσει αόρατους και η άλλη, απαλλαγμένη πια από ιδεοληπτικές και ηθικιστικές αγκυλώσεις, παραδέχεται ότι για να δει έναν άνθρωπο χρειαζεται κάποιον άλλον που θα της τον δείξει, ειδάλλως, όπως και η έτερη τάση, προσποιείται πως δεν υπάρχει.

«Όλοι μαζί χρειάζεται να βάλουμε πλάτη για να προχωρήσουμε», συμπέρανε και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος τον περασμένο μήνα. Αγνοώ πόση πλάτη έχω βάλει για την…πρόοδο της χώρας και πόση θα χρειαστεί να βάλω ακόμη, ωστόσο  είμαι ελαφρώς σιγουρότερη για το ότι κάνω πλάτες σε μια κατάσταση που μου θυμίζει  έντονα τα σχολικά και τα φοιτητικά μου χρόνια: ο/οι εξεταστής/ές γυρνά/ούν την πλάτη κι οι εξεταζόμενοι προλαβαίνουν ν’ ανταλλάξουν πληροφορίες προβιβάσιμου επιπέδου. Βέβαια, δεν είναι μόνο ότι προβιβάζονται. Παίρνουν σχεδόν άριστα κι εσύ, που καυχιέσαι ότι δεν στηρίχτηκες σε ξένες πλάτες, μένεις μετεξεταστέος.

image_print
________________________________________________________

Από: http://www.babylonia.gr/2017/05/25/anatomiko-scholio/#sthash.JWz0RoQH.dpuf

Στην Ελλάδα του… Πρώτου Θέματος οι ντελιβεράδες είναι λιγότερο… ίσοι! …


«Πρωτοφανές περιστατικό» (και φαινόμενο της «Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ»!), κατά την ιστοσελίδα της κίτρινης φυλλάδας, η απεργιακή μοτοπορεία διανομέων, ντελίβερι και κούριερ στο κέντρο της Αθήνας

 

Εξανέστη η ιστοσελίδα της κίτρινης βρωμοφυλλάδας με την απεργία διανομέων, ντελίβερι και κούριερ: «Γίνεται κι αυτό στην Ελλάδα – απεργούν οι ντελιβεράδες!», ο τίτλος του έκπληκτου Πρώτου Θέματος που αργότερα άλλαξε:

«Έξω από το υπουργείο Εργασίας παρέμειναν για αρκετή ώρα σήμερα οι ντελιβεράδες της Αθήνας σε μια πρωτοφανή απεργιακή κινητοποίηση στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ», αναφέρει το ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα. Προφανώς, πράγμα διόλου πρωτοφανές για το Πρώτο Θέμα, η ιστοσελίδα δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στην απεργία και τη διαδήλωση στους εργαζόμενους του κλάδου αυτού!

Ενός κλάδου στον οποίο, όπως μας θυμίζει κάποιος στο facebook, συγκεντρώνονται όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που συγκροτούν τον νεοφιλελεύθερο τρόπο απαξίωσης της εργασίας: Ξεχείλωμα του χωροχρόνου, μισή δουλειά – μισή ζωή, θυσία προς τη θεοποιημένη διαδικασία της κατανάλωσης. Ακόμα: Απίστευτος ανταγωνισμός, εφόσον το επάγγελμα αυτό πολλοί από αυτούς που το ασκούν το βλέπουν πολλές φορές και οι ίδιοι ευκαιριακά, ή τέλος πάντων συμπληρωματικά ως προς την πρωινή τους δουλειά -επομένως το βλέπουν σαν εργασία από την οποία δεν απαιτούν τίποτα άλλο πέρα από το μεροκάματο στο τέλος της νύχτας. Παρόλο που καμία αλυσίδα ή ακόμα και συνοικιακό μαγαζί δεν μπορεί, πλέον, να σταθεί χωρίς διανομή κατ’ οίκον.

Άνθρωποι που είναι αόρατοι και για το Πρώτο Θέμα, εκτός των άλλων,  που αναλαμβάνει εργολαβικά τη συκοφάντηση σχεδόν κάθε κινητοποίησης. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για κλάδους που δεν θεωρούνται (από ποιον άραγε;) «κανονικοί». Στον κατάλογο όσων επιτρέπεται να διεκδικούν βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους δεν περιλαμβάνονται, λοιπόν, οι ντελιβεράδες, από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα υποπληρωμένων, ανασφάλιστων και «ευέλικτων», όπως ακριβώς ο ιδανικός εργαζόμενος στη φαντασίωση των νεοφιλελεύθερων.

Στα «ρεπορτάζ» του Πρώτου Θέματος, ανάμεσα στην ακραία προπαγάνδα για το «κομματικό κράτος» του ΣΥΡΙΖΑ, την αναπαραγωγή της γραμμής των ακραίων κύκλων των δανειστών ως προς τη διαπραγμάτευση και τις εξελίξεις στο… Survivor, δεν θα χωρέσουν ποτέ τα ατυχήματα των ντελιβεράδων (πρόσφατα ένα δυστύχημα κόστισε τη ζωή ενός 22χρονου διανομέα των Mikel), οι συνθήκες εργασίας των «παιδιών με τα παπιά» και, κυρίως, η εργοδοτική αυθαιρεσία: Τα αφεντικά, ως επί το πλείστον, «δεν  πληρώνουν τις προσαυξήσεις που δικαιούνται οι ντελιβεράδες (μετά τις 22:00 το βράδυ υπάρχει 25% προσαύξηση, την Κυριακή υπάρχει 75% προσαύξηση και 100% στις αργίες), δεν πληρώνουν δώρα και επιδόματα, δεν πληρώνουν υπερωρίες όπως πρέπει, και ειδικότερα στην ταχυεστίαση δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ για το μηχανάκι και τα έξοδα κίνησης, συνθήκη που απλώνεται και στις εταιρείες κούριερ».

Αντίθετα, το Πρώτο Θέμα αρκείται σε μία αφ’ υψηλού «έκπληξη», όταν όλοι οι αόρατοι και οι αόρατες «τολμούν» να διεκδικήσουν! Συμβαίνει κι αυτό στην Ελλάδα, κύριοι του Πρώτου Θέματος…

_________________________________________________________

Από:https://left.gr/news/stin-ellada-toy-protoy-thematos-oi-nteliverades-einai-ligotero-isoi

Η εκστρατεία στην Κριμαία (1)…


Στο χτεσινό κείμενο κάναμε νύξη για «κάτι δανεικά που μας έδωσε η Γαλλία για να πάρουμε μέρος στην εκστρατεία τής Κριμαίας». Για την συγκεκριμένη εκστρατεία λίγα πράγματα είναι ευρέως γνωστά και νομίζω πως αξίζει τον κόπο να πούμε δυο λόγια παραπάνω. Άλλωστε, εδώ έχουμε να κάνουμε με την πρώτη στην ιστορία υπερπόντια εκστρατεία τού ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του το 1830. Πάμε, λοιπόν, πάλι πίσω στον χρόνο, στα 1918…

Στην Ρωσσία, η Οκτωβριανή Επανάσταση έχει μεν επικρατήσει αλλά συνεχίζει να μάχεται για το στέριωμά της. Η ανατροπή τής κυβέρνησης Κερένσκυ σήμανε και την αποδέσμευση της Ρωσσίας από την Εγκάρδια Συνεννόηση (Αντάντ), γεγονός που δυσαρέστησε την δύση. Η Γερμανία έσπευσε να εκμεταλλευτεί την συγκυρία, ώστε να απελευθερώσει δυνάμεις από το ανατολικό μέτωπο και από την Βαλτική. Με αυτόν τον στόχο, λοιπόν, οι γερμανοί επέβαλαν δυο συνθήκες που υπογράφηκαν στο Μπρεστ-Λιτόφσκ της Λευκορωσσίας: την πρώτη -και λιγώτερο γνωστή- στις 8/2/1918 με την Ουκρανία, η οποία συντασσόταν πλέον με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Τουρκία) και την δεύτερη στις 3/3/1918 με την Ρωσσία.

Μπρεστ, Φεβρουάριος 1918: Ουκρανοί και γερμανοί συζητούν εν όψει της μεταξύ τους συμφωνίας.

Μ’ αυτή την συνθήκη, η Ρωσσία έβγαινε από τον πόλεμο αλλά έχανε το ένα τέταρτο των εδαφών της, μαζί με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, αφού (α) παρέδιδε στις Κεντρικές Δυνάμεις την Καρελία, την Λιθουανία και την Πολωνία, (β) παρέδιδε την Υπερκαυκασία στην Τουρκία, (γ) παραχωρούσε στην Γεωργία την ανεξαρτησία της, (δ) εγκατέλειπε την Φινλανδία, την Λετονία και την Εσθονία, (ε) εκκένωνε την Ουκρανία, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την συνθήκη τής 8/2/1918 και, επί πλέον, (στ) υποχρεωνόταν να σταματήσει κάθε κομμουνιστική προπαγάνδα σε όλα τα παραπάνω εδάφη. Έτσι, η Γερμανία διασπούσε τον συμμαχικό αποκλεισμό, εξασφάλιζε πρόσβαση στους σιτοβολώνες της Ουκρανίας και στα πετρέλαια της Κασπίας, αποδέσμευε δυνάμεις για το δυτικό μετωπο και χάραζε σαφές σύνορο με τον κομμουνισμό από το Κουρσκ ως την Αζοφική.

Συνέχεια

Περισσότερο νατο προσεχώς; …


Αποτέλεσμα εικόνας για νατο

Το Παρίσι και το Βερολίνο θεωρούν την απόφαση «συμβολική». Αλλά μπορεί να μην είναι. Σήμερα θα ανακοινωθεί στις Βρυξέλες η «επίσημη συμμετοχή του νατο στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στη συρία και στο ιράκ» – στο πλευρό της «διεθνούς συμμαχίας υπό την αρχηγία της Ουάσιγκτον», που περιλαμβάνει, ως γνωστόν, διάφορες αραβικές χούντες. Και δεν περιλαμβάνει την Μόσχα, την Τεχεράνη και την Χεζμπ’ αλλάχ.

Όλα τα κράτη μέλη του νατο (συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού) συμμετέχουν ήδη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στις σχετικές επιχειρήσεις. Όμως τουλάχιστον ένα, το τουρκικό, έχει την δική του ατζέντα και τις δικές του συμμαχίες – κατέχει επίσης, “απελευθερωτικά”, ένα μέρος της συριακής επικράτειας. Ακόμα κι αν αυτό ήταν το μόνο «εξωνατοϊκό» δεδομένο, θα ήταν αρκετό για να τεθεί το ερώτημα: Το νατο; Ποιο νατο;

Η απόφαση είναι αποτέλεσμα αμερικανικών «πιέσεων», που έχουν δύο στόχους. Πρώτον, μεγαλύτερη οικονομική συνεισφορά των κρατών / μελών στις υπό την «νατοϊκή σφραγίδα» επιχειρήσεις. Και δεύτερον, μια επισημότερη «διεθνή» κάλυψη…. Εναντίον τίνος όμως; Εναντίον του isis; Ή εναντίον της Μόσχας, της Τεχεράνης (ακόμα και της Δαμασκού) που δρουν ήδη «αντιτρομοκρατικά», με επιτυχία, στο συριακό πεδίο μάχης;

Το δεύτερο είναι αμφίβολο αν θα το πετύχει η Ουάσιγκτον. Θεωρούμε ότι είναι αδύνατον να «παρασύρει» σε οποιαδήποτε στρατιωτική αντιπαράθεση με την Μόσχα και την Τεχεράνη, έστω και έμμεση, έστω και συμβολική, στρατούς κρατών μελών του «ευρωπαϊκού πυρήνα». Και υπάρχει παρελθόν σ’ αυτό: τα δανέζικα βομβαρδιστικά που συμμετείχαν στο υπό αμερικανική ηγεσία βομβαρδισμό του συριακού στρατού στην Deir ez-Zor πριν κάτι μήνες, σηκώθηκαν και έφυγαν μετά· και το δανέζικο πεντάγωνο κατηγόρησε το αμερικανικό ότι το εξαπάτησε.

Το ίδιο απίθανο θα ήταν να πάρουν μέρος όπλα του «ευρωπαϊκού πυρήνα» στις «εκρήξεις θυμού» του ψόφιου κουναβιού, όπως, π.χ., ρίχνουμε πυραύλους κρουζ στον Άσαντ επειδή σκοτώνει παιδιά με χημικά.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ακόμα και σαν «συμβολική κίνηση», πρόκειται για ένα είδος κλιμάκωσης. Υποθέτουμε ότι κανείς απ’ τους νατοϊκούς δεν θα χαρεί αν το «σύμφωνο της Σαγκάης» πάρει μια παρόμοια απόφαση… «συμβολική» ξε-συμβολική…

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/perissotero-nato-prosechos/

Ενώ η Ευρώπη κρατάει την ανάσα της Και τώρα, η Καταλονία την ώρα της αλήθειας της! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2017 05 23 01 catalonia1

Μπορεί τα ΜΜΕ και οι καγκελαρίες της Ευρώπης να αποσιωπούν και να αγνοούν πεισματικά τη διαδικασία ανεξαρτοποίησης της Καταλονίας αλλά αυτό δεν σημαίνει και ότι το καταλανικό ζήτημα δεν πρόκειται να τις ταλανίσει αγρίως στο αμέσως προσεχές μέλλον. Πότε; Μα, το πολύ σε 4 μόλις μήνες αν όχι και ακόμα πιο πριν! Δηλαδή, τον επόμενο Σεπτέμβρη όταν είναι προγραμματισμένο (από την κυβέρνηση της Καταλωνίας) να διεξαχθεί το -ιστορικής σημασίας και κρισιμότητας- δημοψήφισμα για τη δημιουργία της ανεξάρτητης Καταλανικής Δημοκρατίας…

Εκτός βέβαια και αν η σύγκρουση της Βαρκελώνης με τη Μαδρίτη επιταχύνει τη διεξαγωγή αυτού του δημοψηφίσματος. Ή ακόμα καλύτερα, εκτός και αν συμβεί αυτό που προβλέπει το “μυστικό σχέδιο” της καταλανικής κυβέρνησης, που αποκάλυψε με πηχιαίους πρωτοσέλιδους τίτλους η El Pais τη Δευτέρα 22 Μαίου: Δηλαδή, η ακαριαία μονομερής κήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας στην περίπτωση που οι αρχές της Μαδρίτης εμποδίσουν τους Καταλανούς πολίτες να ψηφίσουν ασκώντας το δημοκρατικότατο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση!

Νάμαστε λοιπόν μια ανάσα πριν από μιαν εξέλιξη που δεν μπορεί παρά να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις ολκής μέσα αλλά και έξω από τα όρια του Ισπανικού κράτους. Μια πρώτη (μικρή) γεύση αυτών των αντιδράσεων προσέφεραν μάλιστα τα γεγονότα που διάνθισαν τη συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 22 Μαίου στο δημαρχείο της Μαδρίτης, ο πρωθυπουργός της Καταλονίας Κάρλες Πουτσντεμόντ. Έξω από την αίθουσα, μερικές εκατοντάδες φασίστες της Φάλαγγας και άλλων ακροδεξιών οργανώσεων, αποδοκίμαζαν -με συνθήματα υπέρ του δικτάτορα Φράνκο και κατά των Καταλανών “προδοτών” και “τρομοκρατών- όχι μόνο τους Καταλανούς πολιτικούς ηγέτες που συνόδευαν τον κ. Πουτσντεμόντ, αλλά ακόμα και τους αρκετούς (μια ντουζίνα!) πρεσβευτές ξένων χωρών που θα παρακολουθούσαν τη συνέντευξη τύπου. Σημαδιακή λεπτομέρεια: Αν και η Ενωμένη Ευρώπη, με επικεφαλής την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Βρυξελλών, δεν σταματά να διαδηλώνει την κατηγορηματική της αντίθεση στην ανεξαρτησία της Καταλονίας, ανάμεσά τους βρισκόταν ο πρεσβευτής της…Γερμανίας.

Συνέχεια