«Πένθος» στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης για τον τραυματισμό Παπαδήμου…


Βαθύτατο «Πένθος» επισκίασε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όταν γνωστοποιήθηκε ότι ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος βρέθηκε ελαφρά τραυματισμένος όταν άνοιξε τρομοφάκελο.

Προφανώς η εκτίμηση των περισσότερων χρηστών του διαδικτύου δεν συμβαδίζει με τις σχετικές απόψεις πολιτικών ταγών που ακούστηκαν και μας μιλάνε για πλήγμα στην δημοκρατία και τα σχετικά.

Η δικιά μας άποψη για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας είναι ξεκάθαρη. Δεν αποδεχόμαστε αυτό τον τρόπο  δράσης ενώ «οι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν και πρέπει να φέρουν όφελος μόνο όταν βρίσκονται σε στενή και άμεση σύνδεση με το μαζικό κίνημα» ( Β Ι. Λένιν – Απαντα, τ.40, σελ. 312) και σήμερα με τις δεδομένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες δεν έχουν κάτι θετικό να προσφέρουν στο ταξικό κίνημα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________________________________________________________
Advertisements

Το ασήμαντο οργανώνει το αντάρτικό του ~Milan Kundera…


Τα διακόσια τελευταία χρόνια το κοτσύφι εγκατέλειψε τα δάση και έγινε πουλί των πόλεων.

Πρώτα στη Μεγάλη Βρετανία, από τα τέλη του 18ου αιώνα, μερικές δεκαετίας αργότερα στο Παρίσι και στην κοιλάδα του Ρουρ. Σ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα κατέκτησε τις πόλεις της Ευρώπης τη μία μετά την άλλη. Γύρω στο 1900 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη και στην Πράγα, έπειτα προχώρησε ανατολικά, στη Βουδαπέστη, το Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη.

Από τη σκοπιά του πλανήτη, αυτή η εισβολή του κοτσυφιού στον κόσμο των ανθρώπων είναι αναμφισβήτητα πιο σημαντική από την εισβολή των Ισπανών στη Νότια Αμερική ή την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Η μεταβολή των σχέσεων ανάμεσα στα διαφορετικά είδη της δημιουργίας (ψάρια, πουλιά, ανθρώπους, φυτά) είναι μεταβολή ανώτερης τάξης από τις αλλαγές στις σχέσεις ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες ενός είδους. Αν στη Βοημία κατοικούν Κέλτες ή Σλάβοι, αν τη Βεσσαραβία την κατέκτησαν οι Ρουμάνοι ή οι Ρώσοι, του είναι παντελώς αδιάφορο του πλανήτη. Όταν όμως το κοτσύφι προδίδει τη φύση για να ακολουθήσει τον άνθρωπο στον τεχνητό και αντίθετο με τη φύση κόσμο του, κάτι αλλάζει στην οργάνωση του πλανήτη.

Κι όμως, δεν διανοείται κανείς να ερμηνεύσει τους δυο τελευταίους αιώνες σαν ιστορία της εισβολής του κοτσυφιού στις πόλεις των ανθρώπων. Είμαστε όλοι δέσμιοι μιας παγιωμένης αντίληψης για το τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, καρφώνουμε έτσι το εναγώνιο βλέμμα μας στο σημαντικό, ενώ το ασήμαντο οργανώνει με κάθε μυστικότητα, πίσω απ’ την πλάτη μας, το αντάρτικό του, που θα αλλάξει στο τέλος κρυφά τον κόσμο και θα χιμήξει πάνω μας στα ξαφνικά.

~ Μίλαν ΚούντεραΤο βιβλίο του γέλιου και της λήθης (The Book of Laughter and Forgetting) , μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης,

Πηγή: scorpiafilla.blogspot.gr

________________________________________________________

Από:http://antikleidi.com

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΡΑΜΠ ΣΤΟ ΡΙΑΝΤ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ…


trump_us_saudi_arabia_87806_c0-203-4862-3037_s885x516

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του Bill van Auken που δημοσιεύτηκε στο World Socialist Web Site στις 22.05.2017 σε μετάφραση Νικολέττας Κίτσου, για το avantgarde. 

Γεμάτη υποκρισία, κλισέ και ασυναρτησίες, η ομιλία του προέδρου Donald Trump  την Κυριακή μπροστά σε μία συνάθροιση μοναρχών και τυράννων στη Σαουδική Αραβία έφερε στο φως μια ατζέντα κλιμάκωσης του αμερικανικού μιλιταρισμού σε όλη τη Μέση Ανατολή και συσσώρευσης δυνάμεων ειδικά για έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Ενώ χαιρετίστηκε από δουλοπρεπή αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ως “προεδρική” -υποτίθεται ότι αποφεύγονταν οι προεδρικές ομιλίες προς το παρόν λόγω των κρίσεων και εσωτερικών διαμαχών που ταλανίζουν την κυβέρνηση-  η ομιλία φέρεται να συντάχτηκε από τον Stephen Miller, τον ακροδεξιό ιδεολόγο ο οποίος θεωρείται ότι ήταν ο αρχιτέκτονας του ανεπιτυχούς εκτελεστικού διατάγματος του Trump που απαγόρευε την είσοδο στις ΗΠΑ στους πολίτες 7 πλειοψηφικά  μουσουλμανικών χωρών.

Μεγάλο μέρος της διάρκειας μισής ώρας ομιλίας του Trump αντανακλούσε την ομιλία του Obama στο Κάιρο πριν 8 χρόνια. Και οι δύο πρόεδροι ανέφεραν ότι επιθυμούν να επανακαθορίσουν τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Μ. Ανατολή την ίδια στιγμή που γελοιωδώς πλασάρονται ως ηγέτες μιας ειρηνικής χώρας που θέλει μόνο το καλό της περιοχής και προσφέρονται να ηγηθούν ενός ενιαίου αγώνα ενάντια στον “βίαιο εξτρεμισμό”.

Στα πλαίσια αυτού που θεωρήθηκε ως μία ρητορική επίκληση για δράση ενάντια στην τρομοκρατία, ο Trump είπε στο κοινό του: “Διώξτε τους. Διώξτε τους από τους χώρους λατρείας σας. Διώξτε τους από τις κοινότητές σας. Διώξτε τους από την ιερή γη σας. Διώξτε τους από αυτόν τον πλανήτη”.

Όπως ο Obama πριν από αυτόν, ο Τραμπ δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου να ασχοληθεί με το ποιος έφερε στο προσκήνιο την Αλ Κάιντα και άλλες παρόμοιες δυνάμεις καθώς τα ιστορικά ίχνη οδηγούν στη CIA στο Αφγανιστάν και στη μακρόχρονη υποστήριξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού προς δεξιές ισλαμικές οργανώσεις και τρομοκρατικές ομάδες ως αντίβαρο στην αριστερή πατριωτική και σοσιαλιστική επιρροή στον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο. Από κοινού οι ΗΠΑ και η Σ. Αραβία εξακολουθούν να χρηματοδοτούν και να εξοπλίζουν τέτοιες δυνάμεις στην προσπάθειά τους για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία.

Και οι δύο ομιλίες ήταν διανθισμένες με περίτεχνους ύμνους στον ισλαμικό πολιτισμό. Ο Trump σημείωσε ιδιαίτερα πόσο εντυπωσιάστηκε από το “μεγαλείο” της Σ. Αραβίας και τη “μεγαλοπρέπεια” του ανακτόρου στο οποίο είχε συγκληθεί η αποκαλούμενη ΑραβοΙσλαμική Αμερικανική Διάσκεψη.

Αυτό που διαχώριζε τις δύο ομιλίες ήταν οι διαφορετικές μεταστροφές στη στρατηγική της Ουάσινγκτον. Ενώ ο Obama επεδίωξε να αποκαταστήσει τη ζημιά που είχε προκαλέσει ο εγκληματικός πόλεμος στο Ιράκ της κυβέρνησης Bush παρουσιάζοντας ένα νέο προσωπείο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Trump ταξίδεψε στη Σ. Αραβία για να κάνει ξεκάθαρη την εναντίωσή του στην πολιτική του προκατόχου του που ήθελε προσέγγιση με το Ιράν βασισμένη στη συμφωνία για τα πυρηνικά του 2015. Ο Trump υιοθέτησε μία ανοιχτά επιθετική στάση απέναντι στην Τεχεράνη.

Συνέχεια

Βασίλης Ραφαηλίδης – Από τα ιδεογράμματα στο μοντάζ…


Το παρακάτω άρθρο βρίσκεται στο βιβλίο Μοντάζ (εκδ. Αιγόκερως), μία συλλογή διάφορων συγγραφέων για την κινηματογραφική αυτή τέχνη (δείτε τα περιεχόμενα στο τέλος), αλλά και στο βιβλίο του ΡαφαηλίδηΦιλμοκατασκευή (μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ).

Από τα ιδεογράμματα στο μοντάζ

Το γράμμα Α είναι ένας φθόγγος, δηλαδή ένας ήχος. Το γράμμα Β είναι ένας δεύτερος φθόγγος, δηλαδή ένας διαφορετικός ήχος. Το σμίξιμο των δύο δίνει έναν σύνθετο ήχο, που δεν υπάρχει σαν «καθαρός» ήχος στην κλίμακα των φθόγγων που λέγεται αλφάβητο. (Κάθε γλώσσα έχει τους δικούς της απλούς μουσικούς ήχους, δηλαδή το δικό της αλφάβητο).

Ένα τέτοιο «ηχητικό» αλφάβητο λέγεται φωνητικό. Το φωνητικό αλφάβητο είναι μια τεράστια κατάκτηση της ανθρώπινης εξυπνάδας και επινοητικότητας, διότι επιτρέπει να γράφουμε τα πάντα με το συνδυασμό ελάχιστων «ηχητικών σημαδιών» αυτών που αποτελούν το αλφάβητο μιας γλώσσας.

Όμως, η καταγωγή όλων των αλφαβήτων είναι εικαστική. Μ’ άλλα λόγια, το κάθε γράμμα πριν γίνει ήχος ήταν εικόνα. Αν ρίξετε στο πλάι το γράμμα A ώστε να «ξαπλώσει», θα έχετε μια σχηματική, αφαιρετική αλλά πολύ παραστατική εικόνα του κεφαλιού ενός βοδιού:. Οι δυο «ουρές» είναι τα κέρατα ενώ η οξεία γωνία που σχηματίζει το κλειστό μέρος του σχήματος είναι το κεφάλι. Κάπως έτσι θα ζωγράφιζε το κεφάλι του ζώου ένα παιδί.

Πράγματι, το γράμμα Α προέρχεται από το Α της παλαιοφοινικής ιδεογραφικής γραφής. Οι Φοίνικες, όπως και άλλοι προϊστορικοί λαοί για να γράψουν δεν χρησιμοποιούσαν γράμματα, αλλά ιδεογράμματα. Το ιδεόγραμμα είναι η «αφηρημένη» ζωγραφιά μιας έννοιας. Έτσι, όταν οι Φοίνικες έγραφαν Α διάβαζαν βόδι, που στη γλώσσα τους λεγόταν «άλεφ». Το άλεφ έγινε «άλφα» στη γλώσσα μας, για να θυμίζει ηχητικά το μακρινό εικαστικό σύμβολο του βοδιού (το ιδεόγραμμα) που έχασε την εικαστική του έννοια και έγινε ο ήχος «α» του φωνητικού αλφαβήτου.

Συνέχεια

Βόμβες στο ψαχνό …


Δεν έχουμε να πούμε τίποτα για το μακελιό στο Μάτζεστερ. Τα έχουμε πει και ξαναπεί· τελευταία φορά με το 1οτετράδιο… Δεν είναι δυνατόν άλλωστε να ακολουθούμε κατά βήμα κάθε σφαγείο δείχνοντας τα κενά των «επίσημων ερμηνειών».

Ένα μόνο. Εάν κάποιος κρατικός αξιωματούχος επισκεφτεί τα “γραφεία” μιας μαφίας, σταυροφιληθεί με τον capo, και τον χαιρετίσει λέγοντας «ω, εσύ είσαι ενσάρκωση της νομιμότητας», την άλλη μέρα ή την παράλλη, η συμμορία μπορεί να γαζώσει ακόμα και παιδικό σταθμό πουλώντας προστασία. Τότε η πολιτική περσόνα θα κατηγορηθεί, το λιγότερο, για ηθική αυτουργία…

Αν, όμως, η πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται όλο χαρά τους μαφιόζους μπας και τους πουλήσει κανά όπλο…. αν το ψόφιο κουνάβι σταυροφιλιέται με τον οίκο των Σαούντ, τον ιδεολογικό, οικονομικό και στρατιωτικό σπόνσορα της «φίρμας» ισλαμική τρομοκρατία, τον αποκαλεί «συνέταιρο της αντιτρομοκρατίας» και, σε ακόμα μεγαλύτερη συνδρομή και ξεκάρφωμα, δείχνει σαν «παγκόσμιο τρομοκράτη» την Τεχεράνη (…!) τότε δεν τρέχει τίποτα. Καμία ηθική αυτουργία για οτιδήποτε. Και για κανέναν.

Όχι χωρίς λόγο. Υπεργολαβία είναι οι σφαγές στο ψαχνό, και το τραγικό λάθος είναι δικό μας (εννοούμε: τους απο κάτω, γενικά): όσο δεν δείχνουμε επιθετικά τους πραγματικούς φονιάδες (δηλαδή τους σχεδιαστές, τους εμπνευστές, τους υποστηρικτές), διεθνείς και κάθε φορά ντόπιους, αυτοί θα συνεχίσουν την δουλειά τους.

Γιατί να την σταματήσουν; Μια χαρά πάει…

(φωτογραφία: η May με τον ετοιμοθάνατο βασιλιά, στην πρωτεύουσά του, στις 5 του περασμένου Απρίλη).

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/vomves-sto-psachno-1/

Δάνεια, χρέη και παζάρια…


Χτες κάναμε λόγο για την ακύρωση δανείων και χρεών που αποφάσισε η σοβιετική κυβέρνηση. Ειδικά για την Ελλάδα, η απόφαση αυτή ήρθε «λουκούμι» εκείνη την χρονική στιγμή. Χάρη στον μεγαλοϊδεατισμό μας, τις Κόκκινες Μηλιές και τα λοιπά εθνικιστικά όνειρα, η χώρα είχε εμπλακεί σε κάμποσους πολέμους, οι οποίοι την είχαν καταστρέψει οικονομικά. Δεν ήταν μόνο η πτώχευση του 1893 και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, που είχε καθήσει στον σβέρκο μας από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ήταν και το ξεμάτωμα από τους βαλκανικούς πολέμους αλλά και το κόστος τής εξόδου μας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό τής Αντάντ.

Για να ανταποκριθεί στις δαπάνες των βαλκανικών πολέμων αλλά και για να μπορεί να ασφαλίσει τις περιοχές που καταλαμβάνονταν από τον στρατό, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε και πάλι στον εξωτερικό δανεισμό. Αποκορύφωμα ήταν το δάνειο των 500.000.000 φράγκων, που συμφωνήθηκε με τους άγγλους και τους γάλλους τραπεζίτες το 1912. Προλάβαμε και πήραμε τα μισά. Πριν πάρουμε και τα υπόλοιπα, ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος. Τελικά, τα δάνεια της περιόδου 1912-1913 ρυθμίστηκαν και αναχρηματοδοτήθηκαν με νέο δάνειο το 1918. Συνολικά, κατά την περίοδο 1912-1918 πήραμε δάνεια 1.115.000.000 δρχ., είτε με την μορφή κανονικών δανείων είτε με την μορφή πολεμικών πιστώσεων. Μόνο που οι συνολικές πολεμικές δαπάνες τής ίδιας περιόδου υπολογίζονται σε 1.982.896.650 δρχ. και, μάλιστα, χωρίς να υπολογίσουμε τα παρελκόμενα κόστη.

Η «Μεγάλη Ελλάδα», όπως την ονειρευόταν ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός. Προσοχή στην ένθετη Κύπρο.
Ο Πόντος έμεινε εκτός χάρτη μάλλον επειδή εκείνη την εποχή κάποιοι τον ονειρεύονταν ως ανεξάρτητο κράτος.

Αν, δίπλα στα ληστρικά δάνεια, υπολογίσουμε τις τεράστιες καταστροφές που υπέστη η χώρα λόγω της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και προσθέσουμε το τεράστιο κόστος της τυχοδιωκτικής μικρασιατικής εκστρατείας, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε αριθμούς για να αντιληφθούμε την τραγική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα μας, αν και ανήκε στην πλευρά των νικητών τού μεγάλου πολέμου. Η κυβέρνηση υπολόγισε ότι η Ελλάδα είχε υποστεί ζημιές 1.126.500.000 δρχ. από τις συμμαχικές επιχειρήσεις, πριν ακόμη βγει στον πόλεμο. Γι’ αυτό το ποσό, η χώρα μας έπρεπε να αποζημιωθεί από τους συμμάχους. Όμως, εκείνοι το φόρτωσαν στους ηττημένους

Συνέχεια

Τζιχαντιστές: Οι «Φρανκενστάιν» βγήκαν από το εργαστήριο…


Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

«Οι τρομοκράτες, η απαίσια ιδεολογία τους και όσοι τους δίνουν βοήθεια πρέπει να εξαλειφθούν τελείως από την κοινωνία.(…) Τόσοι πολλοί νέοι, ωραίοι αθώοι άνθρωποι που ζούσαν και χαίρονταν τη ζωή τους δολοφονήθηκαν από άθλιους lοsers. (…) Η κοινωνία μας δεν μπορεί να δείξει ανοχή στη συνέχιση της αιματοχυσίας. Δεν μπορούμε να ανεχθούμε ούτε για μια στιγμή ακόμα τη σφαγή αθώων ανθρώπων».

Με αυτά τα λόγια αποφάσισε να σχολιάσει ο Ντόναλντ Τραμπ την προχθεσινή πολύνεκρη επίθεση στο Manchester Arena. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που πριν μερικές μέρες, στην παρθενική του εμφάνιση ως Προέδρου των ΗΠΑ στο εξωτερικό, σύναψε συμβόλαια για την πώληση στρατιωτικού εξοπλισμού στη Σαουδική Αραβία ύψους $110 δισ. Οι συμφωνίες αυτές προβλέπουν την πώληση του αντιπυραυλικού συστήματος THAAD, των καθοδηγούμενων βομβών υψηλής ακρίβειας, την παροχή στο σαουδαραβικό Πολεμικό Ναυτικό πολλών πολεμικών πλοίων της Lockheed Martin κ.ά.

Όπως έχουμε ξαναγράψει, η Σαουδική Αραβία, αυτός ο «φιλελεύθερος» διαχρονικός, στρατηγικός συνεργάτης της Δύσης, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προσπάθεια των Αμερικανών αφενός να «στραγγαλίσουν» τη διεθνή αγορά πετρελαίου, προκειμένου να ρίξουν τις τιμές, βάλλοντας έτσι τη Ρωσία, αφετέρου να εκμεταλλευτούν την «αστάθεια» που επέφερε η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη για την εγκαθίδρυση φιλικότερων προς αυτούς καθεστώτων ενισχύοντας έτσι, ακόμη περισσότερο, την παρουσία τους στην περιοχή.

Να υπενθυμίσουμε σ’ αυτό το σημείο τις δηλώσεις προ τριετίας του πρώην Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, o οποίος έλεγε χαρακτηριστικά : «Η συνεχής αγωνία μου, (…) το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, ήταν οι σύμμαχοί μας. (…) Οι Σαουδάραβες, τι κάνουν; (…) Έριξαν εκατομμύρια δολάρια, δεκάδες χιλιάδες όπλα σε όποιον  πολεμήσει εναντίον του Άσαντ, μερικοί εξ αυτών ήταν της Αλ- Νούσρα και της Αλ-Κάιντα και τα εξτρεμιστικά στοιχεία τους, οι τζιχαντιστές, που προέρχονται από άλλα μέρη του κόσμου».

Δεν χρειάζεται, νομίζουμε, πριαπική φαντασία για να αντιληφθεί κάποιος το  κέρδος από την εμπλοκή των Σαουδαράβων σ’ αυτήν την υπόθεση.

Συνέχεια