Το ποίημα της εβδομάδας…


Για τον Χιόνη έχουμε μιλήσει πολλές φορές, αλλά είναι άραγε αρκετές ή θα φτάσουν ποτέ να γίνουν; Δεν το νομίζω. Λίγο πριν την επανάληψη του Έχων σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες, ας απολαύσουμε το ποίημά του με τίτλο Ένας λύκος αισθηματίας.

Ένας λύκος αισθηματίας

Διψάω γι’ αγάπη πεινάω γι’ αγάπη πονάω γι’ αγάπη
Ουρλιάζω γι’ αγάπη πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται
Δέν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα
θα πέσουνε να με σπαράξουν

download


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/05/18/__trashed-2/

Advertisements

Εθνομεθοδολογία …


Παιδιά στην κρήνη, Γαλλική Σχολή, τέλη δέκατου όγδοου αιώνα

Επιμέλεια: Γιώργος Κουτσαντώνης

Η εθνομεθοδολογία είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό είδος κοινωνιολογίας και κοινωνικής θεωρίας. Ασχολείται με την μελέτη των θεσμών και την ανάλυση συνομιλίας, ενώ συχνά ασκεί έντονη και αυστηρή κριτική στην κατεστημένη κοινωνιολογία. Πράγματι οι εθνομεθοδολόγοι κατηγορούν συχνά τους «συμβατικούς» κοινωνιολόγους ότι επιβάλουν την δική τους αίσθηση για την κοινωνική πραγματικότητα στους ανθρώπους, αντί να μελετούν αυτές καθαυτές τις πράξεις των ανθρώπων. Ότι χρησιμοποιούν στατιστικές για να επιβάλουν την άποψή τους και ότι συγχέουν το θέμα με το μέσο, δηλαδή χρησιμοποιούν τον καθημερινό κόσμο ως πηγή άντλησης ζητημάτων προς ανάλυση και όχι ως θέμα που αξίζει να μελετηθεί αυτοδικαίως. Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο Εισαγωγή στην Κοινωνική Θεωρία, Pip Jones, Liz Bradbury, Shaun Le Boutillier, εκδ. ΠΛΕΘΡΟΝ, 2017.

——————- / ——————-

Η εθνομεθοδολογία βασίζεται σε τρεις υποθέσεις:

  • Η κοινωνική ζωή είναι εγγενώς ασταθής· μπορεί να συμβεί οτιδήποτε στην κοινωνική αλληλεπίδραση· ωστόσο:
  • οι δρώντες δεν το συνειδητοποιούν ποτέ αυτό, διότι
  • κατέχουν χωρίς επίγνωση τις πρακτικές ικανότητες που είναι αναγκαίες για να κάνουν τον κόσμο να φαίνεται τακτοποιημένος.

Το κύριο εθνομεθοδολογικό ενδιαφέρον διαφέρει αρκετά από αυτό των άλ­λων θεωρητικών δράσης[1]. Αντί να ασχολείται κυρίως με το αποτέλεσματης ερ­μηνείας -λόγου χάριν, τη δημιουργία της εικόνας του εαυτού ή τις συνέπειες του χαρακτηρισμού-, εστιάζει στα κοινά «αποθέματα νοήματος», στις μεθόδους που χρησιμοποιούμε για να καταλήξουμε στις ερμηνείες μας (εθνομεθοδολογία ση­μαίνει κυριολεκτικά «οι μέθοδοι των λαών»). Στόχος είναι να αποκαλυφθούν οι μέ­θοδοι που χρησιμοποιούν οι συμμετέχοντες («τα μέλη») σε οποιαδήποτε κοινωνι­κή κατάσταση για να μεταδώσουν μεταξύ τους το τι πιστεύουν ότι συμβαίνει -τι σημαίνει μια κατάσταση γι’ αυτούς- και οι προσπάθειες που κάνουν για να ενι­σχυθεί η ερμηνεία τους από τους άλλους. H εθνομεθοδολογία δεν ενδιαφέρεται για «τον» κοινωνικό κόσμο, αλλά για συγκεκριμένα τμήματα αλληλεπίδρασης μεταξύ των μελών του. H έμφαση δίνεται στο πώς η τάξη σε μια κοινωνική κατά­σταση αποτελεί το (άγνωστο σ’ αυτούς) επίτευγμα όσων συμμετέχουν σ’ αυτήν.

Συνέχεια

ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ; …


Αποτέλεσμα εικόνας για υψωμενη γροθια

Αν στη χώρα μας η ιδιομορφία του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος είναι η στενή του σχέση με το κομμουνιστικό κίνημα, αυτό οφείλεται στην πολιτική και τους αγώνες των κομμουνιστών, που έκανε το μετεμφυλιακό κράτος με την αντικομμουνιστική του υστερία να ταυτίσει  κομμουνιστές και συνδικαλιστές κι έτσι να διατηρηθεί ο υψηλός βαθμός πολιτικοποίησης του συνδικαλισμού και η αποφασιστική συμμετοχή του στις πολιτικές εξελίξεις.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης γίνεται προσπάθεια από την κυρίαρχη εξουσία ελέγχου του μαζικού ριζοσπαστικού κινήματος με όλες τις μεθόδους, ιδεολογικές και κατασταλτικές. Με  την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία επιδιώχτηκε η χειραγώγηση του συνδικαλιστικού κινήματος, που δημιούργησε το στρώμα των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστικών στελεχών. Χρησιμοποιώντας λοιπόν αριστερή φρασεολογία και προβάλλοντας έναν πρόσκαιρο ωφελιμισμό και συντεχνιακό πνεύμα αφέθηκε το εργατικό κίνημα εκτεθειμένο στις πολιτικές της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που κατέληξε στα χρόνια μας στην πλήρη απαξίωση της ΓΣΕΕ. Κι έτσι ο χειρισμός δεκαετιών της ταξικής συνείδησης των εργαζομένων, η δράση των κατασταλτικών μηχανισμών, ο ασφυκτικός κυβερνητικός έλεγχος των συνδικάτων, η συκοφάντηση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού απέτρεψαν τη συνολική και οργανωμένη αντιπαράθεση στη λογική και πολιτική των ρεφορμιστικών επιλογών για τον καπιταλισμό με το ανθρώπινο πρόσωπο, μέχρι που κατακερματισμένοι και διασπασμένοι οι εργαζόμενοι μοιάζει να παραδοθήκαμε σ’ αυτόν τον ύπουλο πόλεμο. Ακόμα και το γεγονός πως φαίνεται να μετατοπίζεται η οικονομική δραστηριότητα από τις βιομηχανίες σε παντός είδους υπηρεσίες κι έτσι οι εργαζόμενοι σ’ αυτές να μην αναγνωρίζουν στον εαυτό τους τα χαρακτηριστικά του προλεταριάτου  συντελεί στην έλλειψη ταξικής συνείδησης.

Συνέχεια

Ένα ψόφιο κουνάβι στην έρημο…


Λένε ότι η λίστα των εκτός συνόρων ταξιδιών κάθε πολιτικής βιτρίνας, ειδικά όταν είναι καινούργια στο πόστο, δείχνει τις ιεραρχήσεις της εξωτερικής πολιτικής του κράτους της. Δεν είμαστε σίγουροι ότι αυτό ισχύει ακόμα για την παραπέουσα αμερικανική ηγεμονία. Με την έννοια ότι ο Ειρηνικός είναι πάντα πρώτη προτεραιότητα. Ωστόσο το ψόφιο κουνάβι σήμερα θα βρίσκεται στο Ριάντ. Θα χαιρετιστεί εγκάρδια με τον μισοπεθαμένο «βασιλιά Salman», αλλά τις συζητήσεις του θα τις κάνει με τους γιάπηδες (κανονικά, σε όλα τους!) που είναι οι ceo της επιχείρησης «σαουδική αραβία». Όπως τον περασμένο Μάρτη,

Γιατί διάλεξε την πετρελαιοφόρο έρημο την στιγμή που οι ηπα είναι πια όχι μόνο αυτάρκεις σε υδρογονάνθρακες αλλά έχουν και περίσσευμα για εξαγωγές; Για να πουλήσει κι άλλα όπλα – να μια απλή εξήγηση! Ή για να δείξει στον κόσμο ότι ένας επιχειρηματίας ξεπλύματος μαύρων κεφαλαίων μπορεί να συνεχίσει να κάνει τις δουλειές του ακόμα κι αν έπιασε προεδρική καρέκλα.

Μετά το Ριάντ; Το Τελ Αβίβ…

(φωτογραφία: ο πρίγκηπας Mohammed bin Salman είναι υπ.αμ. του Ριάντ. Αν τον πετύχετε να μιλάει για ώρα, σε βίντεο, προσέξτε τις γκριμάτσες του· και την μύτη του… Το στιγμιότυπο είναι απ’ τον περασμένο Μάρτη, όταν πήγε να χαιρετήσει το ψόφιο κουνάβι στην έδρα του.

Δεξιά, ο γκριζομάλλης, είναι ο Pence. Τώρα αντιπρόεδρος αλλά για πολλούς ο επόμενος, όπου νάναι, πρόεδρος…)

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/ena-psofio-kounavi-stin-erimo/

Μέτρα και αντίμετρα…


Σεπτέμβριος 1990. Ενώ ακόμη η ατμόσφαιρα είναι βαρειά από την μπόχα τού «βρόμικου ’89», ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανεβαίνει στην Θεσσαλονίκη όπου, ως πρωθυπουργός πια, θα εκφωνήσει βαρυσήμαντη ομιλία στα πλαίσια της 55ης Διεθνούς Έκθεσης. Η ομιλία θα είναι όντως βαρυσήμαντη αφού, εκτός από τον ίδιο, την έχουν επεξεργαστεί ο υπουργός εθνικής οικονομίας Γιώργος Σουφλιάς, ο αναπληρωτής του Τίμος Χριστοδούλου και ο υφυπουργός του Αριστείδης Τσιπλάκος, ο συνταγματολόγος Προκόπης Παυλόπουλος και ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος.

Σ’ εκείνη την ομιλία, ο Μητσοτάκης δεν μασούσε τα λόγια του. «Δεν έχουμε περιθώρια, αλλά ούτε και δικαίωμα να συμβιβαστούμε. Γιατί αν συμβιβαστούμε, θα έχουμε αποτύχει. Τα χρόνια που έρχονται πρέπει να αποτελέσουν σταθμό για την ελληνική οικονομία, μια οικονομία που παραλάβαμε παράλυτη και με 15 τρισ. δραχμές χρέος. Θα εξυγιάνουμε την οικονομία ακόμα κι αν πρέπει να έλθουμε σε σύγκρουση με τις συντεχνίες (…) Όσοι προνομιούχοι των μονοπωλιακών κρατικών επιχειρήσεων αντιδρούν, ζητούν στην ουσία από τους άλλους φορολογούμενους, εργάτες, υπαλλήλους, βιοτέχνες, μικροεπαγγελματίες, να πληρώνουν για τις δικές τους εισφορές. (…)».

Όμως, από όλα όσα είπε τότε ο Μητσοτάκης, εκείνο που πέρασε στην ιστορία και θα μείνει αξέχαστο ήταν η προσπάθειά του να δικαιολογήσει την κατάργηση της ΑΤΑ, της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής των μισθών, την οποία είχε καθιερώσει το ΠαΣοΚ από το 1982. Μπερδεύοντας νούμερα και ποσοστά, ο τότε πρωθυπουργός ήθελε να πείσει τους εργαζόμενους ότι αν δεν πάρουν αύξηση ούτε κατά το πρώτο εξάμηνο του 1991 ούτε κατά το δεύτερο, στο τέλος της χρονιάς θα βρεθούν κερδισμένοι, αφού η εφαρμογή τού κυβερνητικού προγράμματος θα επιφέρει αύξηση στα εισοδήματά τους κατά 14%. Ο απλός κόσμος δεν ήταν δυνατόν να καταλάβει την επιστημονική ανάλυση του Μητσοτάκη, την οποία συνόψισε στην ισότητα «0 + 0 = 14%». Μια ισότητα που κατέληξε να συνιστά το κορυφαίο και συντομώτερο πολιτικό ανέκδοτο της ιστορίας.

[του Κυρ – 16/5/2017]

Συνέχεια

Η πληγή και η μνήμη…


Ο τριαντάχρονος Φερνάν Ιβτόν εκτελείται από τη γαλλική κυβέρνηση. Βρισκόμαστε στην Αλγερία του 1956. Ο Ιβτόν τοποθετεί μια βόμβα στο εργοστάσιο που δουλεύει με στόχο η βόμβα να μην σκοτώσει κανέναν, αλλά η έκρηξή της να λειτουργήσει συμβολικά υπέρ του αγώνα των αλγερινών για ανεξαρτησία. Η βόμβα δεν σκάει, ο Ιβτόν συλλαμβάνεται ανακρίνεται και οδηγείται στην εκτέλεση. Αριστερός, εργάτης ο Ιβτόν υπήρξε ο μόνος Pied-Noir (μαυροπόδαρος, δηλαδή χριστιανικής ή εβραϊκής καταγωγής κάτοικος της γαλλικής Αλγερίας) οπαδός του FLN που εκτελέστηκε από τις γαλλικές αρχές.
Γαλλία 2016. Ο Τζοζέφ Αντράς (γεννημένος το 1984) αρνείται το βραβείο Γκονγκούρ για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Το βιβλίο του με τίτλο «Για τα πληγωμένα μας αδέρφια» αφηγείται την υπόθεση Ιβτόν. Την τοποθέτηση της βόμβας, τη σύλληψη και τον βασανισμό του, το δρόμο προς την εκτέλεση. Και μαζί τη ζωή του, τη σχέση του με τη γυναίκα του, όλα όσα έχασε από μια παράλογη, εγκληματική και εκδικητική δικαστική απόφαση.

Το «Για τα πληγωμένα μας αδέρφια» είναι ένα επείγον βιβλίο. Όχι μόνο λόγω της έντασης και της ορμής της γραφής του, όχι μόνο για τον τρόπο της εξιστόρησης και για τους όρους με τους οποίους πολιτικοποιεί το συναίσθημά σου, όταν βλέπεις πως ένας άντρας –και μαζί μνήμες, σχέσεις, όνειρα και ιδανικά- οδηγείται στον τάφο για να χορτάσει η δίψα των έξαλλων αποικιοκρατών. Αλλά κυρίως για τις επιλογές του ίδιου του βιβλίου.

Συνέχεια