Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους – Λουντέμης …


Η αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας…Μα μόλις φύγει καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Λοιπόν; …Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε;

Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε, κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα. Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε. Όταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Καν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις το δρόμο να ξανάρθει. Κοίταξέ με προσεχτικά και θα καταλάβεις.

Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ…Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελλή; Ήταν άρρωστη; …Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω : πως μ’ έκανε δυστυχισμένο. Κείνοι που είναι για να γίνουν μεγάλοι όχι μόνο δεν τους χρειάζεται η δυστυχία αλλά και τους μπαίνει εμπόδιο. Γιατί τώρα στα είπα όλα αυτά; Για να σε φέρω στα συγκαλά σου; Για να σε παρηγορήσω; Για να σε πλαντάξω; Δεν ξέρω.

Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας. Αν θέλεις να πιεις θα τα πιεις και τα δύο μαζί. Ένα ένα δε στα δίνουν. Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς;…

~ Μενέλαος Λουντέμης, απόσπασμα από το βιβλίο «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους»


   christinabrous.blogspot.gr


 Από: http://antikleidi.com

Αντιδημοκρατία…


Thousands of people strip naked for photoshoot in Hull for Spencer Tunick art installation

Από την βυζαντινή γραμματεία απουσιάζει εντελώς ο όρος κοινωνία. Οι βυζαντινοί δυσκολεύτηκαν να περιγράψουνε με αφηρημένους όρους τους πολίτες βάση της οικονομικής τους κατάστασης και τους διέκριναν κυρίως με βάση την πολιτική τους ισχύ. Έτσι ο Ιωάννης Καντακουζηνός τους διέκρινε στους: Δυνατούς, όσους νέμονταν όλα τα αξιώματα των πόλεων, τους Αδύναμους όσους στερούνταν το πολιτικό αγαθό και τους Μεσαίους, εκείνους που ζούσαν κάτω από την εύνοια των δυνατών.

Μπροστά στο πρωτόγνωρο φαινόμενο της αστικοποίησης του 14ου αιώνα οι βυζαντινοί αντιμετώπισαν αρχικά με αμηχανία την πληθυσμιακή έκρηξη που κατέκλυζε τις τειχισμένες πόλεις του Βυζαντίου. Αγνοώντας ακόμα την επιστήμη της κοινωνιολογίας, για να ομογενοποιούν μεταξύ τους ανόμοια μεγέθη, ανέπτυξαν με εξαιρετική ευρυμάθεια ένα πλήθος από ονόματα για να περιγράψουν τις υποομάδες που έτεμναν την κοινωνική δομή του κόσμου τους1.

Από αυτές τις ονομασίες αίσθηση κάνει ο όρος «δημώδης όχλος»∙ παράδοξος συνδυασμός δύο αντίθετων εννοιών: Του δήμου, ρητού κυρίαρχου του «κοινού της πόλεως» και του όχλου που «άγεται και φέρεται» από άλογες δυνάμεις. Οι βυζαντινοί λόγιοι κατέφυγαν αναγκαστικά σε αυτό τον όρο  προκειμένου να περιγράψουν αυτό που διέκριναν ως την μάζα που διεκδικούσε με βίαιες εκρήξεις την συμμετοχή της στα κοινά των πόλεων2

Συνέχεια

Σαν σήμερα ξεκινάει η δολοφονική (για τον λαό μας) εγκληματική Μεγάλη Ιδέα…


Γράφει η Αργυρώ Κραββαρίτη

Οι δρόμοι της Αθήνας και του Πειραιά και κάθε πόλης πλημμύρισαν από τα τραγικά θύματα της πολιτικής αυτής, όσα εννοείται γλύτωσαν το λεπίδι, την πείνα, τη χολέρα και τον τύφο. Η υπεύθυνη όμως κυρίαρχη τάξη δεν συγκινήθηκε καθόλου από το τραγικό τούτο θέαμα, γιατί στο κάτω κάτω της παρουσιαζότανε πάλι μια καινούρια και θαυμάσια ευκαιρία να πλουτίσει περισσότερο από την εκμετάλλευση της δυστυχίας και της συμφοράς που σκόρπισε η ίδια.

Οι βιομήχανοι βρήκανε φτηνά εργατικά χέρια, οι κάθε λογής προμηθευτές μοναδική ευκαιρία για να καταναλώσουν ότι σάπιο και άχρηστο πράγμα είχανε, οι πολιτικάντηδες και η Εθνοτράπεζα έκαναν τις μπάζες τους με την ανταλλαγή και την αποκατάσταση, οι προσφυγοπατέρες βρήκανε δουλειές με φούντες, οι βενιζελικοί ψήφους μονοκούκι, οι σωματέμποροι πηδούσαν από τη χαρά τους, οι γκαρσονιέρες στολίστηκαν με τις όμορφες αλλά άτυχες κοπέλες που η προσφυγιά τις έριξε γδυτές και απροστάτευτες στο δρόμο κι η Λαϊκή Τράπεζα του μεγάλου τοκογλύφου Λοβέρδου, που ήταν προστατευόμενη της Εθνικής, μόλις ήρθαν οι πρόσφυγες πρόσθεσε – ανάμεσα στις άλλες δουλειές της – και τα δάνεια με ενέχυρο τιμαλφών και επίπλων ακόμα.

 Μ’αυτόν τον τρόπο γδύσανε τη προσφυγιά, παίρνοντας τους για ένα κομμάτι ψωμί όλα τα χρυσά κειμήλια που οι ξεριζωμένοι πληθυσμοί είχαν καταφέρει να πάρουν μαζί τους. Οι αγιογδύτες μάλιστα φτάσαν στο σημείο ν’αγοράζουν από τους πρόσφυγες ακόμα και εικονίσματα μεγάλης αξίας για πενταροδεκάρες. Ποιος από σας, αγαπητοί αναγνώστες, μπορεί να αρνηθεί ότι η μικρασιατική καταστροφή δεν στάθηκε στο τέλος τέλος ένα…ευτυχές γεγονός για την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας;

Νίκος Μπελογιάννης«Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»

 

Σαν σήμερα 15/05/1919 ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Παρισίων, αποβιβάζονται στη Σμύρνη τα πρώτα αγήματα του ελληνικού στρατού. Ξεκινά η Μικρασιατική Εκστρατεία η οποία, 3 χρόνια αργότερα, οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή. Ο απολογισμός της τραγικός: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή δεν είχε καμιά σχέση με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Ήταν το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη στρατηγική της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ’ αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.

«Ριζοσπάστης»

Ξεκινώντας μέσα σε κλίμα επίπλαστου ενθουσιασμού από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, κατέληξε σε μια πρωτοφανή τραγωδία, με τον ελληνικό λαό και τους Ελληνες του μόχθου που ζούσαν στη Μικρά Ασία να θρηνούν χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο απολογισμός της Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Περίπου 1,5 εκατομμύριο Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα του μικρασιατικού πολέμου και της εγκληματικής εθνικιστικής πολιτικής της κυρίαρχης τάξης της Ελλάδας. Σε δισεκατομμύρια δραχμές ανέρχονται οι υλικές καταστροφές και ζημιές από τον πόλεμο και τις ακίνητες περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν, αναφέρει μεταξύ άλλων σε ένα πολύ κατατοπιστικό άρθρο του το δημοσιογραφικό όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Μέσα από τις παρακάτω παραπομπές μας θα αναφερθούμε αναλυτικά για την δολοφονική (για τον λαό μας) εγκληματικήΜεγάλη Ιδέα που προωθούσε η ντόπια αστική τάξη μέσω των κυβερνήσεων της αυτή την εποχή.
Εδώ να θυμίσουμε μόνο ότι το ΣΕΚΕ, ο πρόδρομος του ΚΚΕ είχε την άποψη ότι «στη Μικρασία πολεμήσαμε όχι για το ξεσκλάβωμα δούλων αδερφών, αλλά σαν μισθοφόροι χωροφύλακες για τα συμφέροντα του αγγλικού ιμπεριαλισμού, που ενδιαφερόταν για τα Στενά και τα πετρέλαια της Μοσούλης». 

Επίσης μην παραλήψετε να διαβάσετε αθέατες πλευρές -για την καθεστηκυία ιστορία- αυτής της εγκληματικής εκστρατείας όπως τις περιγράφει ο Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του  «Πόλεμος και Εθνοκάθαρση», ενώ το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοεληνικού κράτους» μας αναφέρει την πολιτική κατάσταση της χώρας μας πριν την Μικρασιατική εκστρατεία και τι επακολούθησε μετά την Μικρασιατική καταστροφή.

Διαβάστε επίσης:

_________________________________________________________

Κατάργηση κάθε υποκατώτατου μισθού…


Υποκατώτατος μισθός: ο κατώτατος μισθός για εμάς που εργαζόμαστε και είμαστε κάτω απο 25 ετών.Αυτό σημαίνει καθαρά 411€. Τελευταία (βλ. “διαπραγματεύσεις”), τα αφεντικά και η κυβέρνηση τους λιγουρεύονται να διευρύνουντον υποκατώτατο μισθό σε όλους όσους είναι νεοπροσλαμβανόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Προκύρηξη ενάντια στον υποκατώτατο μισθό 

Είναι πρωί. Η Χ είναι ελαφρώς ξενυχτισμένη και διατηρεί εμφανή σημάδια βαρεμάρας στο πρόσωπο της Πίνει βιαστικά μια τελευταία γουλιά καφέ, συνειδητοποιεί ξανά πως είναι εννιά παρά πέντε και μπαίνει στο μαγαζί. Είναι ένα καφέ, όπως και το προηγούμενο καφέ, όπως και το επόμενo καφέ στο οποίο θα δουλέψει η Χ. Τα αφεντικά στην ελλάδα δεν έχουν φαντασία. Εννιά και πέντε. Η Χ σκουπίζει αδιάφορα τη μπάρα, με ένα κίτρινο βετέξ, και προσπαθεί να μαντέψει ποιός θα είναι ο πρώτος πελάτης της ημέρας. Μπαίνει ο Γ, είναι κοντά στα τριάντα και πέρα από το εν λόγω καφέ, διατηρεί μαζί με τον αδερφό του ένα μπιστρό που βρίσκεται δυό στενά  παραπάνω. Πέρα από τη Χ, σε αυτές τις δύο σπουδαίες επιχειρήσεις (ο Γ πιστεύει πως είναι σπουδαίες στ’ αλήθεια) δουλεύουν αλλές τέσσερεις τύπισσες. Ίδια ηλικία, ίδιο στυλ και ίδιο αγουροξυπνημένο ύφος με τη Χ. Ο Γ κάθεται σε μια καρέκλα, χαμήλωνει το ραδιόφωνο και ανοίγει την τηλεόραση. Ο Γ χαζεύει ώρες στην τηλεόραση. Κυριολεκτικά. Με απόκλιση ελάχιστων δευτερολέπτων ακούγονται οι λέξεις “μνημόνιο”, “δανειστές”, ”διαπραγμάτευση”, “συμφωνία”. Τα μαγαζιά πάνε καλά. Ο Γ αγόρασε μηχανή, μια bmw, αλλά οι παραπάνω λέξεις ενεργοποιούν κατευθείαν τη μηχανή της γκρίνιας. Άκουσες τι λένε; τι λένε; Δεν σε νοιάζει εσένα ε; Τι να με νοιάζει; Δέν είδες τι πάνε να περάσουν; Μας έχουν γονατίσει, πρώτα τα capital controls, μετά η αύξηση της φορολογίας. Σ’ αυτή τη χώρα δεν σκέφτεται κανείς τους μικρομεσαίους. Ο Γ παραληρεί. Η Χ αδιαφορεί. Αλλά σε λίγο θα χρειαστεί να ασχολήθει μαζί του. Θα έρθει μια καινούρια κοπέλα στο μαγαζί, έτσι δοκιμαστικά. Ο Γ αλλάζει απότομα θέμα. Θα δουλεύει στα ρεπό σου, και θα τη φωνάζω και τα βράδια αν έχει παραπάνω κόσμο. Δεν έχει αναδουλέψει, είναι και μικρή αλλά είναι φιλή ενός φίλου, καταλαβαίνεις. Όχι αλλά εντάξει, σκέφτεται η Χ. Αυτός κάπου το πάει. Θέλω αύριο να έρθεις λίγο νωρίτερα να της δείξεις λίγο τη δουλειά, λίγο μπουφέ, λίγο δίσκο, να της εξηγήσεις πως πρέπει να μιλάει στους πελάτες, τι να φοράει, ξέρεις εσύ. Η Χ κλείνει χρόνο στο μαγαζί, και είναι κοντά στο να πάρει πτυχίο χημικού. Α, να ξέρεις μίλησα με τη λογίστρια. Εννιά και είκοσι. μπαίνει ο πρώτος πελάτης. Και τι; Ο Γ πλησιάζει πιο κοντά. Ε, ξέρεις, πρέπει να δούμε τα λεφτά που παίρνεις. Τι να δούμε; Άκουσες τι λέγανε, είμαστε δύσκολα, θα έρθει και η καινούρια η κοπέλα. Εντάξει εκείνη θα τη δηλώσω με τον “υποκατώτατο” αλλά και για έσενα. Τα 3,5 είναι πολλά, οι άλλοι δίνουν 3 ή να δούμε τα ένσημα. Ξέρω ‘γω, δεν μου αρέσει και εμένα αλλά τι να κάνω, καταλαβαίνεις. Η σκέψη του Γ δεν έχει δομή αλλά έχει στόχο. Έχει καταλάβει τι λένε στην τηλεόραση. Τέλος πάντων,  καταλαβαίνω είναι δύσκολα και για εσένα, τι θα έλεγες να σε δηλώνω τις μισές ημέρες, να γλιτώνω τουλάχιστον τα ένσημα. Η Χ έπιασε το νόημα. Έπιασε τον δίσκο και χαμογέλασε στον κύριο Κ. Καπουτσίνο δίπλο; Σκέτο; Α, με λίγη μαύρη ζάχαρη. Η Χ μάλλον θα φύγει και ο Γ θα πάρει πενθήμερο, οκτάωρο υποκατώτατο τη Μ. Τη φίλη του φίλου. Και όλα θα συνεχίσουν όπως ήταν. Ο κύριος Κ θα πίνει τον καπουτσίνο με μαύρη ζάχαρη, η Χ θα ψάξει δουλειά σε ένα καφέ παραπάνω και θα τα βρει λίγο χειρότερα, αλλά λίγο καλύτερα από το χειρότερα του Γ. Επίσημα “υποκατώτατο” και τα υπόλοιπα μαύρα συν τα τιπς. Κάτι γίνεται. Ο Γ ήδη κοιτάζει στο ίντερνετ για μια νέα εξάτμιση περήφανος. Δεν ξέρει ακριβώς γιατί. Ποιός ξέρει; Μια φίλη της, που είχε μια άλλη φίλη, που δούλευε σε ένα άλλο καφέ, της είχε πει πως ακόμα κι αν πληρώνεται, πάντα κάτι της χρωστάνε. Πόσο μάλλον αν πληρώνεται λιγότερο. Δεν το καταλάβαινε τότε. Ο Γ τελικά τη βοήθησε. Έχασε μια δουλειά, κέρδισε μια ανάμνηση. Την επόμενη φορά θα ακολουθήσει το δόγμα «τα ζητάω όλοκληρα για να μην πάρω τα μισά». Κι αν δεν πιάσει.. Θα την πληρώσει ο Γ. Ο Γ κι η καινούρια του εξάτμιση. Έτσι, για την ανάμνηση..

Συνέχεια

Τα Mikel, τα Starbucks, το Forbes και ο ΣΕΠΕ…


Παγκόσμια «επιτυχία» με το αίμα, και κυριολεκτικά ενίοτε, των εργαζομένων

-_mikel

Συνολικά 53 παραβάσεις (3 για «μαύρη» εργασία, 35 για υποδηλωμένη εργασία και άλλες 15 να καλύπτουν σειρά άλλων προβλέψεων της εργατικής νομοθεσίας) διαπίστωσε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) στους 103 ελέγχους που διενήργησε σε καταστήματα της αλυσίδας Mikel  σε όλη τη χώρα. Και επέβαλε τις προβλεπόμενες κυρώσεις.

Τα περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας στην εν λόγω αλυσίδα είναι πολυάριθμα και συχνά πυκνά έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Τα πρόστιμα, που κατά καιρούς, επιβάλλονται, και η κατακραυγή, για μερικά 24ωρα, δεν έχουν πτοήσει διόλου την εργοδοσία της συγκεκριμένης επιχείρησης που προφανέστατα δεν υπολογίζει το πενιχρό κόστος των προστίμων μπροστά στα υπέρογκα κέρδη της.  Άλλωστε, ουδείς εκ των καταναλωτών που την προτιμούν δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το «μαύρο» της μητρώο είτε γιατί δεν γνωρίζουν (σχεδόν ποτέ δεν έχει «παίξει» κάποιο σοβαρό ρεπορτάζ για το θέμα στα μεγάλα ΜΜΕ -υποθέτουμε εντελώς τυχαία) είτε γιατί προτιμούν να κάνουν ότι δεν γνωρίζουν καθώς υποθέτουν ότι δεν τους αφορά άμεσα.

Θα έπρεπε όμως, γιατί θα μπορούσε να είναι δικός τους φίλος, αδελφός, παιδί ή σύντροφος ο 22χρονος διανομέας των Mikel που άφησε την τελευταία του πνοή στις 9 Μαρτίου 2017 μετά από 7 μέρες στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν βαριά τραυματισμένος σε ατύχημα που σωματεία του κλάδου κατήγγειλαν ότι οφειλόταν στην υπερεντατικοποίηση της εργασίας και την αφόρητη πίεση που δέχονται όσοι δουλεύουν στην αλυσίδα.

Χαρακτηριστικά περιστατικά εργοδοτικής αυθαιρεσίας της εν λόγω αλυσίδας έχουν γίνει γνωστά και παλαιότερα. Για παράδειγμα, τα Mikel απέλυσαν εργαζόμενη στο κατάστημα του Αλίμου στις αρχές του 2015, καθώς η εργαζόμενη αντιδρούσε στην αντεργατική πολιτική της γνωστής αλυσίδας και διεκδικούσε το αυτονόητο, να τηρούνται δηλαδή οι όροι της σύμβασης που είχε υπογράψει η ίδια και οι συνάδελφοί της.

Νωρίτερα,  είχαν σημειωθεί κι άλλες καταγγελίες από εργαζόμενους σε ορισμένα από τα υπόλοιπα καταστήματα της εταιρείας, συγκεκριμένα σε Λάρισα και Δράμα. Οι καταγγελίες αφορούσαν τη μη καταβολή των δεδουλευμένων και των αντίστοιχων προσαυξήσεων για υπερωρίες (νυχτερινή εργασία, Κυριακές και αργίες) και τη μη καταβολή των ενσήμων και των επιδομάτων αδείας.

Πριν από τις δεκάδες καταγγελίες, η εφημερίδα Ριζοσπάστης, το 2014, έγραφε ότι η εργοδοσία βάζει τους υπαλλήλους να υπογράφουν συμφωνητικό, που μεταξύ άλλων, απαγορεύει να εργάζονται παράλληλα σε άλλη συναφή επιχείρηση, ενώ παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο η ίδια απαγόρευση να ισχύει και για τον πρώτο χρόνο μετά τη λύση της σύμβασης εργασίας και με την απειλή προστίμου 10.000 ευρώ για κάθε «παράβαση» από αυτές που περιγράφει το συμφωνητικό.

Η απάντηση, τότε, των Mikel ήταν κυνικά η εξής: «Η συγκεκριμένη ρήτρα ισχύει και υπογράφεται κατά τη σύναψη της σχετικής σύμβασης. Οι όροι αφορούν στη χρήση της τεχνογνωσίας με χρονικό περιορισμό ενός έτους. Ακόμα και σε περιπτώσεις εργαζομένων, οι οποίοι πήγαν να εργαστούν σε ανταγωνιστική επιχείρηση δεν κινηθήκαμε νομικά. Η εταιρεία λειτουργεί με το σύστημα του franchise και οι συνεργάτες της επενδύουν σε μία συγκεκριμένη τεχνογνωσία, η οποία δεν μπορεί να αποτελεί έρμαιο στα χέρια οποιουδήποτε». Συνεπώς προκύπτει ότι ίσχυε το δημοσίευμα.

Όλα αυτά, όμως, είναι «ψιλά γράμματα» γιατί, σύμφωνα με το περιοδικό Forbes τα Mikel είναι ο μέγας ανταγωνιστής των Starbucks, εκτός της Ελλάδας και στο Ντουμπάι πλέον, όπου επεκτείνεται η αλυσίδα έχοντας, ήδη, ανοίξει 7 κατάστημα. Στο πρόγραμμα υπάρχει η λειτουργία άλλων 13 ενώ σχέδια υπάρχουν και για άλλες χώρες του Κόλπου.

Και λογικά αυτή είναι μια επιχείρηση – πρότυπο στο πλαίσιο της αντίληψης της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης των ελληνικών επιχειρήσεων που πετυχαίνουν στο εξωτερικό και φέρουν νέες θέσεις εργασίας, η οποία ηχεί αδιάλειπτα στα αυτιά μας σαν μυστικό μάντρα. Μόνο που πίσω από την «επιτυχία» υπάρχει ο κόπος, ο εξευτελισμός, η εκμετάλλευση, η εργοδοτική τρομοκρατία, ακόμη και το αίμα των εργαζομένων.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B1-mikel-%CF%84%CE%B1-starbucks-%CF%84%CE%BF-forbes-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CE%B5%CF%80%CE%B5/#.WRix7VSLQ2p

Ρουφιανιές …


Γράφει ο mitsos175.

Βάλτε το δωρεάν Linux να γλυτώσετε από πολλά προβλήματα των πανάκριβων Windows.

Τα οποία και πληρώνεις και σου σπάνε τα νεύρα. Άσε το «κάρφωμα». Δεν μας έφταναν οι παρακρατικοί, οι καταδότες της Ασφάλειας που σε παρακολουθούσαν μέχρι και στην τουαλέτα, έχουμε τώρα τα κομπιούτερ, τα κινητά, κι ένα σωρό άλλα μερεμέτια που βγάζουν τον πισινό μας online.
Να χτυπάει το τηλέφωνο και ν’ ακούς: – Καλημέρα σας. Σας έχουμε ένα φάρμακο για τη δυσκοιλιότητα. Γιατί σήμερα, όπως είδαμε, δυσκολευτήκατε!
Εκεί θα φτάσουμε, να το θυμάστε! Αν δεν έχουμε φτάσει ήδη…

Wan a cry; Θες να κλάψεις; Βασικά θέλω να πηδήξω την NSA. Την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που είναι «μια κρατική κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, ειδικότερα αρμόδια για την ασφάλεια των επικοινωνιών». Οι ρουφιάνοι αυτοί έκαναν ένα πρόγραμμα (πείτε το ιό, όπως θέλετε) που τους επέτρεπε να μπαίνουν ανενόχλητοι σε οποιοδήποτε υπολογιστή. Για λόγους «ασφαλείας» -και καλά, στην πραγματικότητα όμως για να παρακολουθούν τους πάντες και να κάνουν βρομοδουλειές, όπως πχ να φυτεύουν ψεύτικα στοιχεία, για να εξοντώνουν τους ανεπιθύμητους στο κάθε Πρόεδρο – Δικτάτορα.

Αυτό λοιπόν το πρόγραμμα, το πήραν στα χέρια τους κάποιοι επιτήδειοι κι έκαναν τον κόσμο άνω κάτω. Στην Ευρώπη και την Ασία κυρίως. Συνολικά σε 100 χώρες ένα κακόβουλο λογισμικό κρυπτογραφούσε αρχεία, ενώ μετά ζήταγε λύτρα για να τα αποκρυπτογραφήσει. Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από τους Αμερικάνους πράκτορες. Και το κρυπτογραφήσεις αρχεία του δικού μου PC πχ δεν έχει κανένα νόημα. Το πολύ – πολύ ένα format και καθάρισα. Όταν γράφω λχ το όνομα του Επίτιμου των Νοσφεράτου Δαγκώνουν (ΝΔ) παθαίνω πραγματική νίλα… Αλλά όταν πρόκειται για αρχεία Νοσοκομείων, Τραπεζών, Δημοσιών Υπηρεσιών κοκ, εκεί το πράγμα είναι πολύ σοβαρό.

Φυσικά μπορούν να τους βρουν. Ο υπολογιστής έχει κατασκευαστεί για να δίνει πληροφορίες. Επίσης εκτελεί εντολές, φτάνει να ξέρεις τι θα γράψεις και πως. Αν δεν τους βρουν όμως, τότε κρύβεται από πίσω κάτι παραπάνω από απλοί εκβιαστές και hackers. Διότι οι χώρες που χτυπήθηκαν σοβαρά ήταν ΕΕ, Κίνα και Ρωσία. Κάποιοι λοιπόν ίσως ετοιμάζουν πόλεμο και σε ψηφιακό επίπεδο κι έκαναν αυτή την επίθεση για να δοκιμάσουν τις άμυνες και τον χρόνο αντίδρασης των κρατών αυτών…

Οι τρόποι προφύλαξης είναι γνωστοί: Βάλτε αξιόπιστο λειτουργικό, αναβαθμίστε το συχνά, ένα πρόγραμμα καταπολέμησης ιών, μην δίνετε προσωπικές πληροφορίες στον οποιοδήποτε και μην ψαρώνετε κι εγκαθιστάτε ότι σας πασάρουν. Μην ανοίγετε e-mail από αγνώστους, κάντε backup για σημαντικά αρχεία και ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ SEX ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ. Το τελευταίο είναι για τον αληθινό κόσμο.

Υπάρχει και αυτός ο κόσμος, ο πραγματικός, που οφείλουμε να τον κάνουμε καλύτερο. Να φτιάξουμε μια Κοινωνία Αλληλεγγύης, όχι κουτσομπολιού, μην πω ρουφιανέματος. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να παλέψουμε για Ισότητα, για Ελευθερίες, για Δικαιώματα. Δυστυχώς τέτοιες επιθέσεις δίνουν αφορμή στους ηθικούς αυτουργούς όπως η NSA να μπουκάρουν σε όλους τους υπολογιστές με αφορμή την ασφάλεια μας! Εκεί που μας χρωστάγανε δηλαδή μας παίρνουν και το βόδι.

Το σημαντικό λοιπόν είναι να προασπίσουμε την Ελευθερία της Έκφρασης. Αλλιώς θα κλάψουμε πραγματικά…


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_43.html

Ο Μάρκο Πόλο κινέζος…


Αν ζούσε ο Κέυνς θα πανηγύριζε. Το κινεζικό σχέδιο “one belt one road” (ή, χαϊδευτικά, «ο δρόμος του μεταξιού 2.0») είναι το πιο φιλόδοξο ως τώρα, στον 21ο αιώνα, σχέδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης μέσω της δημιουργίας υποδομών μεγάλης κλίμακας. Αφορά έμμεσα ή άμεσα το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού και εμπλέκει πάνω από 60 κράτη. Ένα σχέδιο «ανοικοδόμησης» χωρίς να έχει προηγηθεί μείζων καταστροφικός πόλεμος… Ένα «σχέδιο Μάρσαλ» κυρίως για την ασία, και στη συνέχεια για την αφρική, του οποίου το μέγεθος κινείται μεταξύ 300 δις δολαρίων (ήδη) και 5 τρις (σε 5 χρόνια).

Και, το πιο ενδιαφέρον από κάθε άποψη: η μέχρι πρόσφατα «μόνη υπερδύναμη» του πλανήτη είναι απέξω, φθονεί, και ακονίζει τα νύχια της.Ίσως κάποιες αμερικανικές εταιρείες χωθούν. Αλλά το κέντρο βάρους του καπιταλιστικού πλανήτη μετατοπίζεται…

Το γεγονός είναι ότι το σχέδιο αφορά τις (σχετικά μιλώντας) «λιγότερο αναπτυγμένες» περιοχές του πλανήτη. Περιοχές, δηλαδή, που μπορεί να μην είχαν ως τώρα ούτε τις πιο βασικές υποδομές, όπως ανεκτούς δρόμους ή συστήματα αποχέτευσης. Αν επρόκειτο να εφαρμοστεί κάτι ανάλογο στον «πρώτο κόσμο», θα έπρεπε πρώτα να ισοπεδωθεί δεόντως. Παρότι οι υπάρχουσες υποδομές της ευρώπης και της βόρειας αμερικής θεωρούνται, σε διάφορες περιπτώσεις, «γερασμένες», και παρότι οι «επενδύσεις» για την αντικατάστασή τους με βάση τις καπιταλιστικές προοπτικές του 21ου αιώνα θα «απορροφούσαν» πολλά τρισεκατομύρια, είναι ακριβώς το επίπεδο ανάπτυξης που δεν επιτρέπει μια ομαλή κεϋνσιανή διαχείριση του είδους του αμερικανικού new deal, πριν τον β παγκόσμιο πόλεμο. Τώρα το new deal είναι ασιατικό.

Όμως αυτό ακριβώς είναι περίοδος όξυνσης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού! Μπορεί κανείς να φανταστεί, έστω σε αδρές γραμμές, την ανάπτυξη των «δρόμων του μεταξιού» σε, ας πούμε, δέκα χρόνια από τώρα… Τι θα απογίνουν οι «μεγάλες πρωτοκοσμικές δυνάμεις» που επί δύο τουλάχιστον αιώνες βάσισαν την παγκόσμια κυριαρχία τους στις «υπερατλαντικές» αποικίες τους (άμεσες ή έμμεσες), στο θαλάσσιο εμπόριο και στον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων; Θα μπαλώνουν κάλτσες; Όχι.

Το Πεκίνο εξοπλίζει το σχέδιό του με όλα τα απαραίτητα: τράπεζες για την χρηματοδότηση, διακρατικές σχέσεις, κατασκευαστικές, ναυπηγεία, πολιτιστικές ανταλλαγές, κλπ. Αλλά ο καπιταλισμός είναι αμείλικτο σύστημα. Ως τώρα η Ουάσιγκτον (κατά κύριο λόγο, αν και όχι μόνη της) προσπαθεί να φρενάρει και να ελέγξει την «μετατόπιση του άξονα του κόσμου» με πολέμους «τοπικούς».

Αργά ή γρήγορα όμως οι εξοπλισμοί και οι αναμετρήσεις θα είναι κατά κυριολεξία· και χωρίς proxies.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/o-marko-polo-kinezos/