Η εφεύρεση του Μορέλ …


Η Εφεύρεση των Morel 1940 σκόνης Jacket.jpg

αόρατες πόλεις

Σήμερα, σ’ αυτό το νησί, συνέβη ένα θαύμα. Το καλοκαίρι ήρθε πρόωρα. Έβαλα το κρεβάτι κοντά στην πισίνα και βουτούσα μέχρι πολύ αργά. Ήταν αδύνατο να κοιμηθώ. Δύο ή τρία λεπτά απ’ έξω ήταν αρκετά να μετατρέψουν σε ιδρώτα το νερό που θα έπρεπε να με προστατέψει απ’ την τρομερή άπνοια. Τα χαράματα με ξύπνησε ένας φωνογράφος. Δεν μπόρεσα να γυρίσω στο μουσείο να πάρω τα πράγματα. Έφυγα προς τα φαράγγια. Βρίσκομαι στις νότιες παρυφές, ανάμεσα σε υδρόβια φυτά, αγανακτισμένος απ’ τα κουνούπια, βουτηγμένος μέχρι τη μέση στη θάλασσα ή σε βρώμικα ρεύματα, βλέποντας πώς βίασα παράλογα τη φυγή μου. Νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν σε αναζήτησή μου· ίσως να μην μ’ έχουν καν δει. Αλλά ακολουθώ το πεπρωμένο· στερημένος απ’ όλα, περιορισμένος στον πιο άξενο, λιγότερο κατοικήσιμο τόπο του νησιού, σε βάλτους που η θάλασσα σκεπάζει μια φορά τη βδομάδα.

Αυτά τα γράφω για ν’ αφήσω μια μαρτυρία του αντίξοου θαύματος. Αν σε λίγες μέρες δεν πεθάνω από πνιγμό ή αγωνιζόμενος για την ελευθερία μου, ελπίζω να γράψω την Υπεράσπιση ενώπιον επιζώντων και ένα Εγκώμιο του Μάλθους. Θα επιτεθώ, μέσα απ’ αυτές τις σελίδες, στους εξολοθρευτές των δασών και των ερήμων. Θα δείξω ότι ο κόσμος, με την τελειοποίηση των αστυνομιών, των εγγράφων, της δημοσιογραφίας, της ραδιοτηλεφωνίας, των τελωνείων, κάνει ανεπανόρθωτο οποιοδήποτε λάθος της δικαιοσύνης και είναι μια οργανωμένη κόλαση για τους καταδιωγμένους. Δεν μπόρεσα μέχρι τώρα να γράψω παρά μόνο αυτή τη σελίδα, που χθες ακόμα δεν πρόβλεπα. Πόσες απασχολήσεις υπάρχουν στο έρημο νησί! Τι αξεπέραστη είναι η σκληρότητα του ξύλου! Πόσο πιο μεγάλο είναι το διάστημα, απ’ το αεικίνητο πουλί!

Ένας Ιταλός που πουλούσε χαλιά στην Καλκούτα μου ‘δωσε την ιδέα να ‘ρθω· είπε (στη γλώσσα του):

– Για ένα φυγά, για σας, μόνο ένα μέρος υπάρχει στον κόσμο, αλλά αυτό το μέρος δεν κατοικείται. Είναι ένα νησί. Το 1924, πάνω κάτω, κάποιοι λευκοί κατασκευάσαν ένα μουσείο, ένα παρεκλήσι, μια πισίνα. Τα έργα αποπερατώθηκαν και εγκαταλείφθηκαν.

Τον διέκοψα· ήθελα τη βοήθειά του για το ταξίδι· ο έμπορας συνέχισε:

– Δεν το πλησιάζουν ούτε οι κινέζοι πειρατές, ούτε το κατάλευκο πλοίο του Ινστιτούτου Ροκφέλλερ. Είναι η εστία μιας αρρώστιας, ακόμα μυστηριώδους, που σκοτώνει απ’ έξω προς τα μέσα. Πέφτουν τα νύχια, τα μαλλιά, πεθαίνουν το δέρμα και ο κερατοειδής των ματιών, και το σώμα ζει οχτώ με δεκαπέντε μέρες. Οι άντρες του πληρώματος ενός ατμοπλοίου που είχε αγκυροβολήσει στο νησί ήταν γδαρμένοι, φαλακροί, χωρίς νύχια – όλοι νεκροί – όταν τους βρήκε το γιαπωνέζικο καταδρομικό Ναμούρα. Το ατμόπλοιο βυθίστηκε με κανονιοβολισμούς.

Αλλά τόσο φριχτή ήταν η ζωή μου, που αποφάσισα να φύγω… Ο Ιταλός θέλησε να με μεταπείσει· τον κατάφερα να με βοηθήσει.

Η εφεύρεση του Μορέλ – Adolfo Bioy Casares – 1940 – Buenos Aires

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/i-efevresi-tou-morel/

Γαλλία: Μακρόν, Λεπέν και κατεστημένο επωφελούνται από τις τάσεις αυτοκτονίας της γαλλικής αριστεράς! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2017 05 13 01 article

Ενώ ολοκληρώθηκαν οι προεδρικές εκλογές με τη νίκη του Εμ. Μακρόν και μας χωρίζει λιγότερο από ένας μήνας από τις -τουλάχιστον εξίσου κρίσιμες- βουλευτικές, καλό θα ήταν να αποφεύγαμε τις εύκολες ή ακόμα και εξωπραγματικές εκτιμήσεις που οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και σε ακόμα πιο λαθεμένα διδάγματα. Και πριν από όλα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών ανέδειξε, δυστυχώς, ένα πρωτοφανώς δεξιό γαλλικό πολιτικό τοπίο και μια χωρίς προηγούμενο συντηρητική και δεξιά γαλλική κοινωνία, αποτέλεσμα 35 ετών νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας και ηττών του εργατικού και αριστερού κινήματος. Συγκεκριμένα, προσθέτοντας τα ποσοστά του Μελανσόν (19,58%), του Αμόν (6,36%) και των δυο υποψηφίων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς Πουτού και Αρτώ (1,09%+0,64%), φτάνουμε σε ένα άθροισμα που μόλις και μετά βίας αγγίζει το 28%. Πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν τα δυο τρίτα των Γάλλων τάσσονται σήμερα ξεκάθαρα υπέρ δεξιών και ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών!

Το πρώτο δίδαγμα που βγάζουμε από αυτή την εξέλιξη είναι ότι η γαλλική άρχουσα τάξη πέτυχε ήδη ένα αληθινό ιστορικό κατόρθωμα, ανάλογο εκείνου της ιταλίδας ομολόγου της πριν από 25 χρόνια: Ξεπέρασε, τουλάχιστον προς το παρόν, χωρίς επικίνδυνους κοινωνικούς και πολιτικούς κλυδωνισμούς την κατάρρευση της επιρροής των δυο μεγάλων κομμάτων της (των Ρεπουμπλικάνων γκωλικής καταγωγής και των σοσιαλφιλελεύθερων Σοσιαλιστών), βγάζοντας κυριολεκτικά από το καπέλο της τη διάδοχη λύση ολκής που υπακούει στο όνομα του Εμ. Μακρόν. Ενός Μακρόν που φυσικά και είναι προϊόν και αποτέλεσμα της γιγάντιας κινητοποίησης όλων των τεράστιων μέσων και μηχανισμών που έχει στη διάθεσή της η γαλλική καπιταλιστική συντήρηση, αλλά που θα ήταν μεγάλο λάθος να θεωρηθεί απλός “αχυράνθρωπος” και ασήμαντο ενεργούμενο κάποιων “αόρατων” κέντρων. Ο νεαρός Εμ. Μακρόν διαθέτει και χάρισμα και ικανότητες μεγαλύτερες των αντιπάλων του και τουλάχιστον ανάλογες εκείνων του Ιταλού κλώνου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που και εκείνος είχε αρχικά αντιμετωπιστεί ως περίπου “ατύχημα” της ιστορίας, πριν βέβαια ταλαιπωρήσει τη χώρα του για σχεδόν δυο δεκαετίες, αφήνοντάς την τελικά βαθύτατα μεταμορφωμένη (στο πολύ χειρότερο) στα τέλος της βασιλείας του…

Συνέχεια

Νίκος Δαββέτας, «Το Ωστικό Κύμα» Ένας έλληνας τρομοκράτης, μια απώλεια και οι παθογένειες της ελληνικής οικογένειας…


18342727_625253760997631_905286115537258204_n

Συνέντευξη στον Αντώνη Ν. Φράγκο

18402660_625253344331006_6283690134662950411_nΔεν είναι βέβαια πρώτη φορά που ο Νίκος Δαββέτας καταπιάνεται με σοβαρά κοινωνικά θέματα. Εδώ, στο «Ωστικό Κύμα» (Εκδ. Πατάκη), με αφορμή την τρομοκρατία του ακραίου Ισλάμ, ο συγγραφέας μιλάει για την θανή του φοιτητή γιού ελληνικής οικογένειας ύστερα από έκρηξη βόμβας στο Λονδίνο. Όπως τονίζει στην συζήτησή μας, τον ενδιέφερε ουσιαστικά το θέμα της απώλειας και με αφορμή το τρομοκρατικό χτύπημα αναφέρεται σε αυτήν. Γράφει ακόμη για την νοοτροπία της οικογένειας στην ελληνική κοινωνία την τελευταία 20ετία και τον τρόπο που αυτή γαλούχησε τα τέκνα της προ και μετά κρίσεως. Την παρεμβατικότητά της όσον αφορά στις απόψεις των παιδιών της και πώς αυτή λειτούργησε αρνητικά σε αυτά -χαρακτηριστικό δείγμα η συμμετοχή του εν λόγω φοιτητή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που ακολουθεί.

Γιατί το θέμα της τρομοκρατίας στο τελευταίο σας βιβλίο;

Δεν είναι αυτό το θέμα. Πιστεύω πως η λογοτεχνία δεν κρίνεται από το θέμα. Το λέει πολύ ωραία ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του όταν μιλάει για την Οδύσσεια που είναι και η πρώτη κριτική που έχουμε γι’ αυτήν. Λέει, «ο μύθος της Οδύσσειας είναι μικρός, μπορεί να ειπωθεί σε 2- 3 αράδες, το θέμα είναι τι διαπραγματεύεται εκεί μέσα και πως έχει φτιαχτεί». Η τρομοκρατία των τζιχαντιστών είναι απλώς μια αφορμή. Βλέπουμε ότι έχουμε παντού τρομοκρατικές ενέργειες. Σε ένα βιβλίο ο συγγραφέας πρέπει να σκέφτεται αυτό που θα μπορεί να συμβεί, όχι αυτό που συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Όταν άρχισα να γράφω το βιβλίο με την φωνή αυτής της ηρωίδας, καθώς ήθελα να γράψω ένα βιβλίο πάνω στην αιφνίδια απώλεια και στο πένθος, σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ ενδιαφέρον η απώλεια αυτή να προέρχεται από ένα τρομοκρατικό χτύπημα. Καταλήγω στους τζιχαντιστές γιατί είναι η πιο ενδιαφέρουσα μορφή τρομοκρατίας στις ημέρες μας. Έχω πει σε μια συνέντευξη πως αν έγραφα το βιβλίο την δεκαετία του ’70 προφανώς θα έβαζα τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ή την Μπαάντερ- Μάϊνχοφ γιατί ήταν τα κυρίαρχα τρομοκρατικά αφηγήματα την εποχή εκείνη. Άλλα, όπως είπα και στην αρχή, δεν είχα την πρόθεση να μιλήσω για το φαινόμενο της σύγχρονης τρομοκρατίας.

vivlio_6

Μιλήστε μας για τον βασικό χαρακτήρα του βιβλίου σας, την μάνα.

Ο βασικός χαρακτήρας είναι η φωνή του αφηγητή. Εγώ ξεκινάω τα βιβλία μου μόλις βρω την φωνή του αφηγητή και το πρόσωπο που θα γράψω. Το πρόσωπο προέκυψε εντελώς ξαφνικά. Ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Βρίσκω πολύ γοητευτικό το πρώτο πρόσωπο αλλά είναι το πρώτο μου βιβλίο που γράφω σε τρίτο. Ήθελα να μην είναι ο μονόλογος μιας γυναίκας, αλλά μια τριτοπρόσωπη αφήγηση η οποία δίνει την απαραίτητη αποστασιοποίηση, να μην βγει πολύ θρηνητικό το βιβλίο, σαν ένα ατέλειωτο κλάμα. Να μιλά δηλαδή για την απώλεια, αλλά σε κατάσταση υποθερμίας. Γιατί στην κατάσταση του στοχαστικού θρήνου θα μπορούσε να υπάρχει και ένας εν δυνάμει διάλογος και ένας στοχασμός πάνω στο τι χάνεις και τι σου μένει και πως ξεπερνάς, ενδεχομένως, μια τέτοια απώλεια.

Πιστεύετε η μάνα φέρει την μεγαλύτερη ευθύνη για τον χαμό του μοναχογιού της;                                          
Η μάνα είναι αντιπροσωπευτική μιας μέσης ελληνικής οικογένειας, η οποία οικογένεια έχει τις ευθύνες για τον χαμό του παιδιού της. Βεβαίως, για να χρωματιστεί έντονα το γεγονός, πιάνω μια περίπτωση, ίσως, ακραία αλλά μιλώ για το πνεύμα που υπάρχει σε πολλές οικογένειες, ανεξάρτητα απ’ το ιδεολόγημά τους -του Έλληνα που διαρκώς ανθίσταται, πάντοτε σε κάποιες Θερμοπύλες και μονίμως χάνει και πέφτει μαχόμενος ηρωικά. Αυτό στις ημέρες μας έχει πάρει τραγελαφικές διαστάσεις. Έχει δώσει περιεχόμενο σε ρατσιστικές επιθέσεις και σε εκδηλώσεις των χούλιγκανς. Το είδαμε σε πλήρη γελοιότητα στους πανηγυρισμούς στο Euro του 2004 και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι θέλουν να υπερηφανεύονται που ο γιός ή κόρη είναι στην πρωτοπορία κάποιων αγώνων όπως εκείνων για το Μακεδονικό, το ’92 ή κάποιων αντιμνημονιακών αγώνων τώρα, γενικά και αόριστα- και δεν υπερηφανεύονται για μια ουσιαστική δημιουργία- για έναν πίνακα, μια μουσική, έναν υπολογιστή για κάτι το παραγωγικό.

neakriti-news-imageΠέρα από αυτά υπάρχουν άλλοι λόγοι που κάποιος νέος στρατολογείται από φανατικούς ισλαμιστές;

Στο βιβλίο, εγώ προτάσσω μια ψυχολογική παράμετρο, δηλαδή, πέρα από τους λόγους του πολιτικού πλαισίου που βάλαμε, εντοπίζω και άλλες πλευρές που είναι νοσηρές και που έχουν να κάνουν με τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας, την δυσλειτουργικότητά της. Αρέσκονται όλα να τα βάζουν κάτω από χαλί -να μην εκτονώνουν τις εντάσεις μεταξύ των συζύγων, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αυτή τη γνωστή και φοβερή παρεμβατικότητα σε όλες τις πράξεις η οποία είναι αδιέξοδη γιατί δεν έχει νόημα. Όλη αυτή η νοσηρή πλευρά της οικογένειας αποτυπώνεται πάνω σε κάποια ψυχολογικά προβλήματα που έχει ο γιός στην ζωή του και τα οποία για τις ανάγκες του βιβλίου αυτά είναι τονισμένα.

Τελικά η ιστορία της μάνας και του παιδιού της είναι η ιστορία ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων 30- 40 χρόνων;

Είναι το πώς διαμορφώθηκε η ελληνική οικογένεια την τελευταία 20ετία, με έμφαση στην προ κρίσεως περίοδο που ήτανε μια εποχή παχιών αγελάδων και στην μετά εποχή γιατί αυτοί είναι οι γονείς που ζήσανε και τις δυο καταστάσεις. Και την εποχή της ευμάρειας και εκείνη της σκληρής λιτότητας, χωρίς να έχουν καταλάβει ούτε την μία ούτε την άλλη.

Μιλήστε μας για την δουλειά που προηγήθηκε της συγγραφής του βιβλίου.

Σε σχέση με τα άλλα βιβλία είχε την μικρότερη δουλειά -ούτε την δουλειά τής « Εβραίας Νύφης» ούτε καν της νουβέλας, «Το Θήραμα». Η περισσότερη εργασία ήταν όταν έπρεπε να περιγράψω το τρομοκρατικό χτύπημα, εκεί ήθελα να ψάξω για το πραγματικό περιστατικό που έγινε στο Λονδίνο, το 2005, και να το αναπλάσω. Αλλά η δομή ήταν εκ των προτέρων δοσμένη, δεν χρειάστηκε κάτι να αλλάξω σε αυτό.

Περιγράψτε μας την Βόρειο-Αφρικανή φοιτήτρια Μιρέιγ που επηρεάζει δραστικά, λόγω έρωτα, τον Ελληνα φοιτητή.

Για την Μιρέιγ έκανε μια ωραία παρατήρηση η Μάρω Δούκα. Είναι, βέβαια, τρομοκράτισσα αλλά έχει δικαιολογίες. Και αυτή είναι η ισορροπία που επιτυγχάνεται στο τέλος -η αρχιτεκτονική, δηλαδή. Το παρελθόν της Μιρέιγ είναι τραυματικό, σκληρότατο, και το παρόν της ασφυκτικό. Δεν θέλω να εμφανίσω έναν τρελό τρομοκράτη. Μπορεί να βρίσκεται κάποιος στην Μοσούλη και να σφάζει αλλά αυτά τα παιδιά που βρίσκονται στο Παρίσι, στο Λονδίνο, της διπλανής πόρτας, έχουνε κάποιους λόγους. Την Μιρέιγ την προικίζω με αφάνταστη δυστυχία. Φυσικά και δεν είναι η ιδανική λύση η τρομοκρατία αλλά, τουλάχιστον, φαίνεται ως μία κατανοητή. Ενώ στον Έλληνα ήρωα, στον φίλο της, αυτή η κατανόηση δεν υπάρχει εκ μέρους μας. Δεν μπορεί, δηλαδή, η ανατροφή του να μας πείσει για την πολιτική του στάση. Αντίθετα, η πορεία της Μιρέιγ μας πείθει. Δεν ήθελα να φτιάξω ένα ποτρέτο τρομοκράτη αποδιοπομπαίου τράγου. Υπάρχει ο Έλληνας ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο να βρίσκεται εκεί και υπάρχει και η κοπέλα η οποία έχει έναν λόγο που βρίσκεται εκεί. Μπορεί να μην συμφωνούμε, αλλά όμως υπάρχει ο λόγος! Εκεί, όπως είπα ισορροπεί το βιβλίο.

nikos-davvetasΌπως και η γέννηση στο τέλος ισορροπεί τον θάνατο στην αρχή.

Ακριβώς. Στο τέλος, η ηρωίδα που έχασε το παιδί της γεννά ένα άλλο παιδί. Με προβλημάτισε πάρα πολύ το τέλος. Δεν ήθελα να αφήσω την ηρωίδα στο κλίμα της κατάθλιψης. Δεν θα είχε κανένα νόημα. Έχει ξαναγίνει. Δεν έχει καμία διακύμανση. Μπορεί να υπάρξει κάποια απάντηση σε αυτό; Η μόνη απάντηση στον θάνατο είναι η ζωή. Και επειδή οι γυναίκες μπορούν να γεννήσουν, αυτό είναι το μεγάλο τους όπλο, θα ήταν λάθος εκ μέρους μου να μην το μεταχειριστώ. Εξ’ άλλου αυτό που παρατήρησα σε χώρες όπως η Αμερική είναι πως ύστερα από κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα όλες οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους προσπάθησαν να γεννήσουν παιδί και πολλές τα κατάφεραν. Είναι η απάντηση της ίδιας της φύσης. Τα πάντα αναπληρώνονται.

Υπάρχει, ίσως, αντίδοτο στον σύγχρονο θρησκευτικό φανατισμό που καταλήγει σε τρομοκρατικές πράξεις;

Αντίδοτο σε αυτό το εξτρεμιστικό Ισλάμ δεν ξέρω αν υπάρχει. Η βία του δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Αυτό που μπορούμε να συζητήσουμε είναι γύρω από τα παιδιά που προσέρχονται στην τρομοκρατία, όπως μία από τις ηρωίδες του βιβλίου ή ο γιός του κεντρικού προσώπου, εν προκειμένω της Δέσποινας, τις συνθήκες λόγω των οποίων προσέρχονται και αυτό μπορούμε να γιατρέψουμε.

Στα τελευταία μυθιστορήματα δράττεσαι από κάποιο πραγματικό γεγονός. Σκοπεύεις να το συνεχίσεις αυτό;

Δεν ξέρω γιατί, άλλα σκοπεύω να γράψω και άλλα γράφω τελικά. Είναι κάτι περίεργο. Κάθισα να γράψω για την απώλεια και βγήκε στο μυαλό μου κάτι διαφορετικό. Ίσως είναι θέματα του ασυνείδητου που δεν ξέρουμε και όπως στην ψυχανάλυση έτσι και στο γράψιμο βγαίνουν πράγματα που δεν τα ορίζουμε.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%AD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA/#.WRdo21SLQ2o

Παλαιστίνη…


Καθώς έχουν κλείσει 4 βδομάδες, η απεργία πείνας παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές επεκτείνεται. Κατ’ αρχήν μέσα στις φυλακές, καθώς εκατοντάδες επιπλέον κρατούμενοι μπαίνουν στον συγκεκριμένο αγώνα. Ύστερα εκτός φυλακών, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με διαδηλώσεις και οδομαχίες. Τέλος εκτός μέσης Ανατολής: στη νότια αφρική, για παράδειγμα, βουλευτές και ακτιβιστές θα κάνουν μια 24ωρη απεργία πείνας, σαν συμβολική συμπαράσταση στους παλαιστίνιους απεργούς. Το ίδιο θα κάνουν (ή έχουν κάνει ήδη) συμπαραστάτες απ’ τις ηπα, την γαλλία και το βέλγιο.

Τα αιτήματα της απεργίας πείνας είναι στοιχειώδη: αφορούν τις συνθήκες στις φυλακές, τις απομονώσεις, καθώς και τις φυλακίσεις χωρίς κατηγορίες… Ο φίλος της Αθήνας και του ελληνικού βαθέος κράτους είναι, όλα κι όλα, ένα “δημοκρατικό” καθεστώς…

(φωτογραφία: διαδηλώτρια, κτυπημένη στο πρόσωπο από πλαστική σφαίρα, στη διάρκεια οδομαχιών με την ισραηλινή στρατοαστυνομία στη Ramallah, προχτές).

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/palestini/

Ο ανθυποΚασιδιάρης Τζήμερος ζήλεψε την «δόξα» του «ινδάλματος του»…


Ο ανθυποΚασιδιάρης «κύριος» Τζήμερος το σκατόψυχο μίασμα του ανθρώπινου είδους, ξαναχτύπησε!

Αυτός, λοιπόν, ο εκπρόσωπος της κοινωνικής ακροδεξιάς και του λούμπεν νεοφιλελευθερισμού, αυτή την φορά ζήλεψε την «δόξα» του «ινδάλματος του»και έβαλε στο στόχαστρο του την περιφερειακή σύμβουλο του ΚΚΕ Αλεξάνδρα Μπαλού.

Προφανώς σαν πρεζόνι της δημοσιότητας που είναι πίστευε ότι έτσι θα βρεθεί στην επικαιρότητα.
Ετσι λοιπόν επιδόθηκε στην «αγαπημένη του» -κατ’ ομολογία συνήθεια. Αρχισε να σκίζει αφίσες του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ οι οποίες καλούσαν σε απεργία στις 17 του μήνα.
Οταν η Αλεξάνδρα Μπαλού, τον πλησίασε για να διαμαρτυρηθεί, βγήκε στην επιφάνεια ο «ανδρισμός» του Τζήμερου και άρχισε να γρονθοκοπεί την γυναίκα.

Αργότερα ο Θ. Τζήμερος, όπως κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του παίρνοντας σβάρνα τα ΜΜΕ προσπάθησε να αντιστρέψει τα γεγονότα. Τo τί πραγματικά συνέβη όμως το ακούμε στο παρακάτω ηχητικό –από την ραδιοφωνική εκπομπή του Μπογιόπουλου – από τον αυτόπτη μάρτυρα, πρόεδρο, του περιφερειακού συμβουλίου,Θόδωρου Σχοινά, Τα ίδια ισχυρίστηκε με ανάρτησή του στο twitter ο αντιπεριφερειάρχης Γιώργος Καραμέρος, κάτι που επιβεβαιώνει με δήλωσή της και η Ρένα Δούρου.

Γι’ αυτό το γνωστό εμετικό υποκείμενο έχουμε γράψει πολλές φορές στο μπλογκ μας. Κάντε μια αναζήτηση και θα σας πλημμυρίσουν τα εμέσματά του.
Θα βρείτε αυτόν τον τύπο να βρίζει την χαροκαμένη μάνα του Παύλου Φύσσα, να χαρακτηρίζει την γνωστή αγωνίστρια Δέσποινα Κουτσούμπα «ένα περίεργο, απροσδιόριστο ον από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ», να σκυλεύει την μνήμη των παιδιών που κάηκαν από μαγκάλι στη Λάρισα, ενώ η πιο «ευπρεπής» διαδικτυακή του παρέμβαση ήταν όταν χαρακτήριζε τον Μαρξ «μαλάκα».

Δεν νομίζουμε ότι αξίζει να ανοίξει κανένας συζήτηση μ’ αυτό τον «άντρα» που χτυπάει γυναίκες..
Αλλωστε όπως λέει και μια αραβική παροιμία «Μην προσπαθείς σε ένα γουρούνι να του μάθεις να μιλάει ανθρώπινα. Και τον καιρό σου χάνεις και το γουρούνι ενοχλείς». Αλλος είναι ο τρόπος που πρέπει να αντιμετωπίζεις τέτοια ελεεινά αποβράσματα ….

________________________________________________________

Τζακ Λόντον – Τι σημαίνει για μένα η ζωή…


από

του Τζακ Λόντον

Είμαι παιδί της εργατικής τάξης. Πολύ νωρίς ανακάλυψα τον ενθουσιασμό, τη φιλοδοξία, τα ιδανικά – και η ανάγκη μου να τα ικανοποιήσω έγινε η κύρια έγνοια της παιδικής μου ηλικίας. Το περιβάλλον μου ήταν ακατέργαστο, τραχύ και ανεκπαίδευτο. Δεν είχα καμιά προοπτική, προσέβλεπα, ωστόσο, προς τα πάνω. Η θέση μου στην κοινωνία βρισκόταν στον πάτο. Εδώ η ζωή δεν πρόσφερε παρά ποταπότητα και εξαθλίωση, τόσο της σάρκας όσο και του πνεύματος· γιατί εδώ και η σάρκα και το πνεύμα λιμοκτονούσαν και βασανίζονταν εξίσου.

Πάνω από το κεφάλι μου πυργωνόταν το κολοσσιαίο οικοδόμημα της κοινωνίας, και θεωρούσα ότι η μόνη διέξοδος ήταν το σκαρφάλωμα προς τα πάνω. Σ’ αυτό το οικοδόμημα αποφάσισα νωρίς να αναρριχηθώ. Εκεί ψηλά οι άντρες φορούσαν μαύρα ρούχα και κολλαριστά πουκάμισα και οι γυναίκες ντύνονταν με ωραία φορέματα. Επίσης, έτρωγες καλά και πολύ. Αυτά όσον αφορά τη σάρκα – γιατί με απασχολούσαν και οι υποθέσεις του πνεύματος. Πάνω απ’ το κεφάλι μου, το ήξερα, απουσίαζε η πνευματική ιδιοτέλεια και αφθονούσε η αγνή και ευγενής σκέψη, η έντονη διανοητική ζωή. Τα ήξερα όλα αυτά επειδή διάβαζα τα μυθιστορήματα της σειράς Seaside Library, στα οποία, με εξαίρεση τα καθάρματα και τις τυχοδιώκτριες, όλοι οι άντρες και οι γυναίκες έκαναν ωραίες σκέψεις, μιλούσαν με ωραία γλώσσα και πραγματοποιούσαν λαμπρές πράξεις. Με δυο λόγια, όπως αναντίρρητα δεχόμουν ότι ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί, εξίσου αναντίρρητα δεχόμουν ότι πάνω από το κεφάλι μου υπήρχαν όλα όσα ήταν ευγενή, ωραία και χαριτωμένα, όλα όσα έδιναν αξιοπρέπεια και ευπρέπεια στη ζωή, όλα όσα έκαναν τη ζωή άξια να τη ζήσεις και σε αποζημίωναν για τη δουλειά και τη φτώχεια σου.

Αλλά δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση για έναν άνθρωπο της εργατικής τάξης να αναδυθεί στο φως – ιδίως αν επιβαρύνεται με το μειονέκτημα να τον διακατέχουν ιδανικά και ψευδαισθήσεις. Ζούσα σε ένα ράντσο στην Καλιφόρνια και ήταν δύσκολο να βρω τη σκάλα με την οποία θα αναρριχούμουν προς τα πάνω. Από νωρίς φρόντισα να πληροφορηθώ τα επιτόκια των επενδύσεων και βασάνισα το παιδικό μυαλό μου προσπαθώντας να κατανοήσω τα πλεονεκτήματα και τη σημασία αυτής της αξιοσημείωτης επινόησης του ανθρώπου, του τόκου. Στη συνέχεια, διερεύνησα τα τρέχοντα ημερομίσθια των εργατών κάθε ηλικίας και το κόστος ζωής. Με βάση όλα αυτά τα δεδομένα συμπέρανα ότι αν άρχιζα αμέσως να εργάζομαι και να αποταμιεύω, στα πενήντα μου χρόνια θα μπορούσα επιτέλους να σταματήσω τη δουλειά και να διεκδικήσω κι εγώ ένα εύλογο μερίδιο των ανέσεων και των απολαύσεων που θα ανοίγονταν μπροστά μου, εφόσον θα είχα ανέλθει κοινωνικά. Φυσικά, ήμουν ανένδοτα αποφασισμένος να μην παντρευτώ, αν και είχα σχεδόν ολότελα λησμονήσει να υπολογίσω εκείνον τον βράχο της συμφοράς που ανέκαθεν απειλούσε την εργατική τάξη – το ενδεχόμενο της ασθένειας.

Συνέχεια