Moondance…


Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Θα ήταν φανταστικά να χορεύεις πάνω στο φεγγάρι.

Προφανώς, θα ήταν απείρως ευκολότερο να χορεύεις κάτω από το φεγγάρι, αλλά λέμε τώρα. Για φαντάσου. Αυτή η ελαφρά έλλειψη βαρύτητας θα ήταν ό,τι πρέπει. Αυτόματο λύσιμο. Δεν χρειάζεται να κερδίσεις την ελαφρότητα – γίνεται μόνη της σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Στροφές και φούρλες. Να κλωτσάς γκρίζα σκόνη αντί για τα νερά του Τζιν Κέλι, και η σκόνη να παίρνει δρόμο για το υπερδιάστημα.

Και μουσική; Υποθέτω πως πουθενά δεν θα ακούγεται καλύτερα η μουσική που έχεις στο κεφάλι σου από όσο στη Θάλασσα της Γαλήνης. Με τη μεγάλη ασπρογάλαζη ντισκομπάλα απέναντί σου.

Εντάξει, μπορεί το σενάριο να υστερεί λίγο στον τομέα της ενδυμασίας, να χρειαζόμαστε κάτι λίγο πιο κομψό από τις υπάρχουσες στολές αστροναυτών, αλλά απόψε, που έχει αυτή την τρομερή πανσέληνο και ο Man on the Moon μάς καρφώνει τόσο σαφώς με το βλέμμα, δεν χάνεται το παιχνίδι. Με τίποτα.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/11/moondance/

Η ιστορία πίσω από τον πρώτο γάμο λεσβιών: Το ξύλο στα Εξάρχεια, οι δίκες και το ΟΧΙ στο Σύμφωνο…


H πρώτη λεσβία που τέλεσε πολιτικό γάμο στην Ελλάδα, Ευαγγελία Βλάμη, μιλά για τη ζωή της στο NEWS 247. Από τον «έρωτα στα θρανία», στο ξύλο στα Εξάρχεια εξαιτίας ενός δημόσιου φιλιού και από τον γάμο στην Τήλο το 2008, στα δικαστήρια κατά του νόμου του Μοδεστίνου (250 μ.Χ.). Γιατί λέει «ΟΧΙ» στο Σύμφωνο Συμβίωσης; Ιστορίες τρέλας με το ελληνικό δημόσιο: Πώς η Εφορία την αντιμετώπιζε ως παντρεμένη; Αλήθειες και βιώματα από το παρελθόν στο σήμερα (Pics)
Adtech Ad

«Χάρηκα. Φυσικά! Αλλά ταυτόχρονα έβριζα και μούντζωνα από μέσα μου. Το Σύμφωνο Συμβίωσης είναι νόμος μισερός και ήρθε καθυστερημένα. Είναι απλά μισό βήμα». Η Ευαγγελία Βλάμη είναι σήμερα 55 ετών. Το όνομά της διέρρευσε με ταχύτητα φωτός, τον Ιούνιο του 2008. Τότε που στο νησί της Τήλου τελέστηκαν οι δύο πρώτοι πολιτικοί γάμοι ομόφυλων ζευγαριών στην ιστορία της Ελλάδας. Η απόβαση δύο γκέι και δύο λεσβιών σε ένα από τα μικρότερα νησιά των Δωδεκανήσων, ήταν αρκετή για να πλημμυρίσει αγάπη και χαμόγελα ο «ευλογημένος τόπος» (όπως η ίδια επαναλάμβανε από τότε), ενώ την ίδια στιγμή, στην υπόλοιπη «έξω από τον γαμήλιο χορό» Ελλάδα, οι αντιδράσεις φούντωναν και το χάσμα μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών ενισχυόταν, όχι μόνο τηλεοπτικά.

AdTech Ad

23 Δεκεμβρίου 2015. Οκτώ χρόνια μετά, η Ευαγγελία, από τα θεωρεία της Βουλής, παρακολουθεί το ψήφισμα – «αγκάθι» για την κυβέρνηση, μαζί με άλλους ομόφυλους, μέλη της κοινότητας «Λεσβίες για την Ισότητα», φίλους και γνωστούς. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το Σύμφωνο Συμβίωσης αποτελεί πλέον νόμο του κράτους, με ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, Ένωση Κεντρώων, καθώς και ορισμένα στελέχη της ΝΔ και των ΑΝ.ΕΛ να υπερψηφίζουν το «πρώτο σκαλί» στη νομική κατοχύρωση των σχέσεων της LGBT κοινότητας και το δικαίωμα στο «να υπάρχουν στα χαρτιά». «Μπορεί να μην φιλήθηκα με κάποια, αλλά πανηγύρισα! Πριν χρόνια, αντίστοιχος νόμος φάνταζε ουτοπικός. Όμως σημειώθηκε πρόοδος».

Δικαιωμένη; «Αρκετά». Άλλωστε, συνέδραμε και η ίδια κατά κάποιο τρόπο στην «πρώτη ρήξη με παρελθούσες πολιτικές και στερεότυπα που κρατούσαν μέρος της κοινωνίας γονατισμένο στο παρελθόν». «Έχουμε όμως ακόμη δρόμο. Για την ακρίβεια ανηφορικό, μέχρι την πλήρη εξίσωση των δικαιωμάτων μας με ετερόφυλους».

Σύμφωνο Συμβίωσης ή πολιτικός γάμος; Και ποιες πρακτικά οι νομικές «τρύπες» του πρώτου; Τι θυμάται από την εμπειρία της στην Τήλο, πριν ξεκινήσει ο δικαστικός της Γολγοθάς, 8ετούς διάρκειας; Πόσο ανεκτική είναι η ελληνική κοινωνία απέναντι στο διαφορετικό; Και τελικά ποια τα δικαιώματα της ομοφυλοφιλικής κοινότητας στο εξωτερικό;

Δίπλα στο κύμα. Στην παραλία Λούτσας. Εκεί που βρίσκει την ψυχική της γαλήνη, η Ευαγγελία ξετυλίγει  το κουβάρι της περιπέτειάς της, στο δρόμο πριν και μετά τον πολιτικό γάμο με την Όλγα Καρποδίνη. Την ημέρα που έμελλε να αλλάξει τη ζωή της. Και την ημερομηνία που ευελπιστεί να αποτελέσει ορόσημο και να συμπαρασύρει στην πλήρη δικαίωση, το σύνολο εκείνων που μέχρι πρότινος ζούσαν ως «νομικά αόρατοι», με «προμετωπίδες» ή «κουσούρια» του ’60 και ’70, α λα «Ο κίναιδος τάδε συνελήφθη με τον τάδε…» (πρωτοσέλιδα της εποχής), εξοβελισμένοι διαρκώς στο περιθώριο και που πλέον αναζητούν το κάτι παραπάνω από μια τομή στο Οικογενειακό Δίκαιο. 3/6/2008.

Συνέχεια

Η φιλοσοφία του “ανήκειν” και του “περιττεύειν”…


Ορέστης Τάτσης

Ο ρομαντικός φιλόσοφος Herder, αν και λανθασμένα κατά τη γνώμη μου θεωρήθηκε πατέρας του εθνικισμού, ήταν εκείνος που εναντιώθηκε στην ιδέα του κοσμοπολιτισμού η οποία κυριαρχούσε στον Διαφωτισμό και υπερασπίστηκε την «ιδέα του ανήκειν». Ανήκειν είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει σε μια ομάδα ή μια κοινότητα. Πίστευε ότι κάθε κοινότητα οφείλει να διατηρεί τις παραδόσεις, τις αντιλήψεις της για το ποια είναι η αλήθεια, αυτό που αργότερα ίσως θα λέγαμε «κουλτούρα». Γιατί για τον Herder «τα στοιχεία που έχουν κοινά οι άνθρωποι που ανήκουν σε μια ομάδα είναι πιο καθοριστικά για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της ύπαρξής τους απ’ ό,τι αυτά που έχουν κοινά με κάποιους άλλους ανθρώπους, από άλλα μέρη». Επίσης πίστευε ότι τα έργα των ανθρώπων και κυρίως τα έργα τέχνης και εκείνα του έναρθρου λόγου, έχουν άμεση σχέση με τον δημιουργό και την κοινότητα στην οποία ανήκει, αφού αυτή αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της ύπαρξής του. Για να κατανοήσουμε πώς ζούσαν οι άνθρωποι μιας άλλης εποχής, τους νόμους, τις αξίες ή ακόμα και τα έργα τέχνης που παρήγαγε ένας καλλιτέχνης, σε μια συγκεκριμένη κοινότητα είτε χρονικά είτε χωρικά απομακρυσμένη, ο Herder πίστευε ότι θα έπρεπε να φανταστούμε τη ζωή, ή όπως αναφέρει ο Berlin «να αναπλάσουμε το είδος ζωής», που ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι. Σε αντίθεση με την ενότητα και την ομοιομορφία που υπερασπίζονταν οι Διαφωτιστές, εκείνος υπερασπίστηκε τη διαφορετικότητα, «την ανισομετρία των αξιών ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες και κοινωνίες».

Συνέχεια

Μαθαίνοντας από την Αθήνα: Mια οφειλόμενη απάντηση των εργαζόμενων στην Documenta 14…


Συνέλευση Εργαζομένων Επιτηρητών στη Documenta14

Μετά από ένα μήνα εργασίας στη Documenta 14, θεωρούμε πως είναι απαραίτητη η δημοσιοποίηση ενός κειμένου που να διασαφηνίζει τους όρους με τους οποίους ξεκίνησε αυτό η συνεργασία, αλλά και τον τρόπο που οι εργαζόμενοι στη θέση του Επιτηρητή της έκθεσης (invigilator) καταφέραμε να διεκδικήσουμε τα περισσότερα, από όσα είχαν συμφωνηθεί αρχικά, με τη διοργάνωση (δηλαδή: 9 ευρώ/ώρα μεικτά ή 6 ευρώ/ώρα καθαρά και 6 ημέρες /εβδομάδα ).

Εντύπωση μας κάνει πως στην δημόσια απάντηση της σχετικά με τους μισθούς μας, η Documenta ξεχνά να αναφέρει πως αυτού είναι προϊόν διεκδίκησης από την πλευρά των εργαζομένων. Από την πρώτη στιγμή που παρατηρήσαμε τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην προφορική συμφωνία και τη σύμβαση που μας στάλθηκε τελικά, αποφασίσαμε να συσπειρωθούμε κάνοντας συνελεύσεις και οργανώνοντας τις επόμενες κινήσεις μας. Παρότι αυτό δεν ήταν εύκολο, καθώς ανάμεσα στους εργαζόμενους στη συγκεκριμένη θέση (πάνω από 200 άτομα) υπήρχαν διαφορετικές προσεγγίσεις, για το πώς θα έπρεπε να συνεχίσουμε. Τελικά, όλο αυτό το διάστημα καταφέρνουμε να βρισκόμαστε και να διεκδικούμε μαζί.

Μέσα από την συλλογική μας κινητοποίηση καταφέραμε να ασκήσουμε πίεση και συνεπώς η Documenta14 να ανταποκριθεί άμεσα. Τελικά, πετύχαμε την αλλαγή των όρων των συμβάσεών μας προς το καλύτερο, με αποτέλεσμα να υπογράψουμε νέες, βελτιωμένες εκδοχές τους, που να ανταποκρίνονται περισσότερο στην αρχική συμφωνία. Καταφέραμε, επίσης, η Manpower να αφαιρέσει τον απαράδεκτο όρο από τη σύμβαση, που δήλωνε ότι στο ωρομίσθιο συμπεριλαμβάνονται και όλες οι νόμιμες προσαυξήσεις. (+75% τις Κυριακές, δώρα, επιδόματα).

Δεν χωρά αμφιβολία πως η εμπειρία της συλλογικής διεκδίκησης υπήρξε πολύτιμη και “εκπαιδευτική” σύμφωνα και με το λεξιλόγιο και την εκφραστική ατζέντα που χρησιμοποιεί η φετινό διοργάνωση της Documenta 14. Εξάλλου, μέσα από αυτό την εμπειρία “μάθαμε” πως εκτός από την ριζοσπαστική αφήγηση της φετινής διοργάνωσης, τις δημόσιες δράσεις οι οποίες φωτίζουν όψεις των κοινωνικών συνεπειών της λιτότητας στις χώρες του Νότου αλλά και την ριζοσπαστική – αντιφασιστική πολιτική κληρονομιά της Documenta 14 η οποία έχει την αφετηρία στη μεταπολεμική Δυτική Γερμανία, υπάρχει και η άλλη πλευρά της εταιρικής λειτουργίας με την κάθετη δομή, τις αυστηρές εσωτερικές ιεραρχίες και την αντίστοιχη εργασιακή κουλτούρα. Στην τελευταία αποδίδουμε και την αρχική αντιμετώπιση των διεκδικήσεων μας από την πλειοψηφία των στελεχών της διοίκησης της Documenta 14 και της απάντησης “όποιος δεν θέλει να υπογράψει, είναι ελεύθερος να φύγει”.

Ακόμη περισσότερο όμως, μάθαμε ότι, ακόμη και μέσα σε συνθήκες γενικευμένης κοινωνικής κρίσης και υψηλής ανεργίας, οι συλλογικές διεκδικήσεις των εργαζομένων φέρνουν αποτελέσματα και πετυχαίνουν νίκες, μικρότερες ή μεγαλύτερες. Το γεγονός ότι σε μια πρωτότυπη εργασιακή συνθήκη, πάνω από 200 άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους, με διαφορετικές αφετηρίες και εμπειρίες ο καθένας και καθεμία, κατάφεραν να ενωθούν, να διεκδικήσουν και να νικήσουν, μας δίνει ελπίδα πως μέσα από τη συλλογικότητα μπορούμε να βρούμε το δίκιο μας, μπορούμε να δουλεύουμε, μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια.

Μάιος 2017


Από:https://barikat.gr/content/mathainontas-apo-tin-athina-mia-ofeilomeni-apantisi-ton-ergazomenon-stin-documenta-14

Ένας βρόμικος πόλεμος – 11. Η Καμπότζη στις φλόγες …


Για να καταλάβουμε τα όσα ακολουθούν, πρέπει να πούμε ότι ο Νοροντόμ Σιχανούκ έχει περάσει στο βιβλίο Γκίνες ως ο πολιτικός που κατέλαβε τα περισσότερα αξιώματα στον κόσμο. Είπαμε ήδη ότι ήταν βασιλιάς τής Καμπότζης, αξίωμα στο οποίο βρέθηκε δυο φορές: 1941-1955 και 1993-2004. Άλλες δυο φορές διετέλεσε διάδοχος του θρόνου, αφού το 1955 άφησε τον πατέρα του να ξαναγίνει βασιλιάς κι αυτός ξανάγινε διάδοχος ενώ ταυτόχρονα κατέβηκε επί κεφαλής κόμματος στις εκλογές, τις κέρδισε και έγινε πρωθυπουργός. Όταν, το 1960, πέθανε ο πατέρας του, ο Σιχανούκ άλλαξε το σύνταγμα και έγινε πρόεδρος, θέση την οποία διατήρησε ως το 1970. Λεπτομέρεια: την 15ετία 1955-1970, το κόμμα του Σιχανούκ ήταν το μόνο νόμιμο κόμμα στην χώρα. Αυτά ως εισαγωγή και συνεχίζουμε την αφήγησή μας.

Η ευκαιρία που περίμενε ο Πολ Ποτ ήρθε στις 18 Μαρτίου 1970 και του την σέρβιρε στο πιάτο ο Σιχανούκ. Ενώ βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στο Παρίσι, ο Σιχανούκ διέταξε την κυβέρνηση να οργανώσει αντιβιετναμέζικα συλλαλητήρια στην Πνομ-Πενχ. Όμως, η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο της αστυνομίας και οι διαδηλωτές οργίασαν, καταστρέφοντας τις πρεσβείες και του Βόρειου και του Νότιου Βιετνάμ. Για να βγει λάδι, ο Σιχανούκ δεν δίστασε να καταδικάσει από το Παρίσι τα επεισόδια, να κατηγορήσει «σκοτεινούς κύκλους» για την διοργάνωση των συλλαλητηρίων και να απειλήσει με κυρώσεις κατά παντός υπευθύνου όταν θα επέστρεφε.

Πνομ-Πενχ, Απρίλιος 1970: Ο Λον Νολ (μέσον) με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Σπύρο Άγκνιου (δεξιά).

Τα μασκαραλίκια τού Σιχανούκ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί ο μέχρι πρό τινος στενός συνεργάτης του Λον Νολ, ο οποίος πίστευε ότι ήταν προορισμένος για μεγάλα πράγματα επειδή το όνομά του διαβαζόταν και ανάποδα (!). Αφού πήρε πρώτα την ευλογία των ΗΠΑ, ο Νολ έβγαλε τα τανκς στον δρόμο κι ύστερα έφερε στην εθνοσυνέλευση πρόταση για απομάκρυνση του Σιχανούκ από το αξίωμά του. Η εθνοσυνέλευση υπερψήφισε την πρόταση και ο Σιχανούκ απομακρύνθηκε. Για να ξεπληρώσει στους πολιτειακούς την υποχρέωσή του, ο Νολ απαγόρευσε στους Βιέτ-Κονγκ να φέρνουν όπλα μέσω των λιμανιών τής χώρας και ζήτησε από τις βορειοβιετναμέζικες δυνάμεις να εγκαταλείψουν την χώρα.

Συνέχεια

Αργεί… αλλά όταν κτυπάει…


Αποτέλεσμα εικόνας

Όταν κτυπάει, σου ανοίγει το κεφάλι σαν καρπούζι! Μιλάμε για έναν απ’ τους εκπροσώπους της αριστέρας του “κόμματος της δραχμής”, τον καπετάν Αλέκο (τον Αλαβάνο). Πρόκειται για τον άνθρωπο που θα έμπαινε (έλεγε σε αφίσες) και φυλακή (μαζί με κάτι άλλους…) προκειμένου να μειωθεί η ανεργία· ευτυχώς δεν χρειάστηκε το πρώτο και δυστυχώς δεν έγινε το δεύτερο. Πρόκειται, επίσης, για τον “Όλυμπο” του αριστερού ρατσισμού που είχε παρουσιάσει μελέτη σύμφωνα με την οποία με την δραχμή “θα φύγουν και οι μετανάστες” – οπότε “μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια”. Πράγμα που δεν χρειαζόταν μελέτη, φυσικά. Αλλά έχει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, ότι θα τους αφήσουν να φύγουν, να περάσουν τα σύνορα, τους μετανάστες. Και δεύτερον ότι τα ελληνόπουλα θα αναλάβουν να κάνουν τις σκατοδουλειές που ως τώρα κάνουν οι μετανάστες εργάτες. Με τα αντίστοιχα σκατά λεφτά, και χωρίς “άδειες παραμονής” φυσικά!

Κτύπησε λοιπόν ο καπετάν Αλέκος απ’ την Σαλονίκη, μιλώντας (που αλλού;) σε συγκέντρωση της λ.α.ε. Και τι είπε; Ότι το εθνικό (και απελευθερωτικό) νόμισμα μπορούμε αντί για δραχμή να το ονομάζουμε “ελληνικό ευρώ”. Όπως – θα μπορούσε να του πει ένας σαλονικιός – τον παοκ μπορούμε να τον ονομάζουμε “ελληνική ρεάλ”. Κάτι τέτοιο: Δεν πουλάμε!!! Χαρίζουμε!!! Πάρε κόσμε!!!! (τρέλα…)

Και γιατί να κάνουμε τέτοια θυσία στο όνομα του νομίσματος ενώ (όπως το ξέρει πολύ καλά, αφού το υπηρέτησε σαν ευρωβουλευτής) “το όνομα είναι η ψυχή μας”; Επειδή (λέει ο τετραπέρατος καπετάνιος του “νέου εαμ” – άλλη λαμπρή ιδέα που πούλησε σε κάτι Σπόρτινγκ…) … δεν (θα) είναι μόνο «εθνικό» νόμισμα (national currency). (Θα) είναι ταυτόχρονα «διεθνές» νόμισμα δεδομένου ότι (θα) χρησιμοποιείται στις συναλλαγές της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο…

Δεν ξέρουμε αν ο καπετάν Αλέκος σπούδασε τα οικονομικά στα ορυχεία του ή στα ξενοδοχεία του (έχει κι απ’ τα δύο…) Πάντως η ιδέα του είναι τόσο σατανικά απλή, ώστε μόνο μια λ.α.ε. (και ύστερα, καταϊδρωμένες, οι λοιπές εθνο-νομισματικές δυνάμεις) θα μπορούσε να την συλλάβει και να την σπρώξει. Ιδού: τυπώνουμε σε χαρτοπετσέτες το «ελληνικό ευρώ» και όταν πληρώνουν οι τουρίστες (σε «ευρωπαϊκά ευρώ») παίρνουν ρέστα σε «ελληνικά». Σκουπίζονται κιόλας. Κι έτσι οι χαρτοπετσέτες (που έχουν πάνω και μηνύματα, του είδους «μανούλα σ’ αγαπώ»…) χρησιμοποιούνται «στις συναλλαγές της χώρας με τον υπόλοιπο κόσμο».

Έπρεπε, άραγε, να δύσει κάπως ο ήλιος ενός Λαπαβίτσα για να ανατείλει το άστρο ενός Αλαβάνου; Τι να πούμε; Σε ένα μέρος του κόσμου όπου οι οπαδοί (τα θύματα δηλαδή) ενός απατεώνα κάνουν διαδηλώσεις υπέρ του, κάθε άλλος απατεώνας μπορεί να νοιώθει ασφαλής!

Εν τω μεταξύ, η καϋμένη η λ.α.ε., προσπαθεί να αποδείξει α) ότι δεν λέει τα ίδια με όλους τους ευρωπαίους φασίστες, και β) δεν θέλει τα ίδια με τον τρισκατάρατο Σόιμπλε (για την «απελευθέρωση» των καθυστερημένων τμημάτων του ντόπιου κεφάλαιου απ’ την τυραννία του ευρώ). Το πρώτο το έλυσε: έβγαλε τις φωτογραφίες των επώνυμων ευρωπαίων φασιστών με ένα Χ στις φάτσες τους, οπότε «καθάρισε». Μένει να κάνει το ίδιο και με τον Σόιμπλε…

Ελληνο-ευρώ ρεεεε! Όπως το έθεσε, άλλωστε, ο γίγαντας καπετάν Αλέκος: …Δεν χρειάζεται να νοιώθουμε κόμπλεξ ότι καταντάμε μιμητές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτοί κλέψανε από εμάς τη χρήση της Ευρώπης ως όρου για το νόμισμα. Δεν θα την κλέψουμε εμείς από αυτούς. Στο κάτω κάτω της γραφής πριν από 2500 χιλιάδες χρόνια το νόμισμα Ευρώπη, μια παράσταση της Ευρώπης, μητέρας του Μίνωα, πάνω στα κλαδιά μιας ελιάς ή πάνω σε ταύρο είχε κυκλοφορήσει από τα νομισματοκοπεία στην Κνωσό, τη Φαιστό και τη Γόρτυνα της Κρήτης.

Ελληνο-ευρώ λοιπόν.

Και τα κέρατα (του ταύρου) δώρο!!!

________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/argi-alla-otan-ktypai/

Η Ινδονησία ένας σιωπηρός μαζικός τάφος Η φρικιαστική εξόντωση 1.000.000(!) κομμουνιστών και η Ιστορία (και το σινεμά) που δεν λέει να ησυχάσει…


content_picture_first

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Κάποιος να σκοτώνει είναι απαγορευμένο. Επομένως, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται εκτός και αν δολοφονούν μαζικά και με τον ήχο των σαλπίγγων» είχε σημειώσει ο Βολταίρος στις μπροστά σελίδες της Ιστορίας και αυτή έρχεται κάθε φορά να τον επιβεβαιώσει. Άλλωστε τα 250 χρόνια που πέρασαν μέχρι τις μέρες μας στηρίζουν αυτό το κοινωνικό συμπέρασμα, που παραμένει αμετάβλητο. Η μαζική εξόντωση είναι μια πολιτικώς ορθή εξουσιαστική πρακτική όσων κοινωνιών βασίζονται στον ανταγωνισμό και την προάσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Και θύματα αυτοί που την αρνούνται και κυρίως όσοι δεν την κατέχουν.

Το παραπάνω απόφθεγμα του Βολταίρου μας το θυμίζει ξεκινώντας η πολυβραβευμένη ταινία«Η πράξη του φόνου», το ένα από τα δυο σπουδαιότερα κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ – που μαζί με τον «αδελφό» του «Η όψη της σιωπής» -, μας αφήνει άφωνους, αρρωστημένα σοκαρισμένους, μελετώντας μαζί μας μια από τις μεγαλύτερες και πιο κτηνώδης εγκληματικές πολιτικές πράξεις του 20ου αιώνα. Στην Ινδονήσια του 1965 και σε λιγότερο από ένα χρόνο, εν μια νυκτί που λέμε, κράτος (με τις εντολές των Αμερικάνων), παρακράτος και με άμεσους εκτελεστές τη μαφία, τους μαυραγορίτες και τα κατώτερα λούμπεν στοιχεία της κοινωνίας δολοφόνησαν 1.000.000 (!) κομμουνιστές. Οι δολοφόνοι, οι αυτουργοί βρίσκονται μέχρι σήμερα νόμιμα στην εξουσία ενώ on camera κομπάζουν, πανηγυρίζουν και αστειεύονται για τα «κατορθώματα» τους και αναβιώνουν υποκριτικά και θεατρικά τα βασανιστήρια και τους φόνους τους. Αρνούνται χυδαία να λογοδοτήσουν στον οποιονδήποτε. Εκτός από την κάμερα του Joshua Oppenheimer που λειτουργεί ως διεθνές λαϊκό δικαστήριο και ως εκδίκηση της Ιστορίας.

Συνέχεια