Τρεις ταινίες για την Κούβα…


Επειδή είναι άλλο να διαβάζεις για έναν τόπο και άλλο να τον βλέπεις, αποφάσισα μετά το Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη να παρατείνω το νοητό ταξίδι μου στην Κούβα μιλώντας για ορισμένες ταινίες που γυρίστηκαν εκεί. Οι επιλογές είναι λίγες, αλλά δεν αποκλείεται ένα ακόμα ταξίδι στην βασίλισσα της Καραϊβικής στο κοντινό μέλλον. Προσπάθησα οι επιλογές να μην ανήκουν μονάχα σε ένα είδος και να καλύπτουν όσο το δυνατόν περισσότερο ιστορικά και κοινωνικά τον συγκεκριμένο τόπο. Διάλεξα λοιπόν μια παιδική, μια αρκετά γνωστή των τελευταίων χρόνων και ένα σινεφίλ διαμάντι που το κατατάσσω ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες που έχω δει μέχρι στιγμής.

Viva Cuba (2005)

Δύο πιτσιρίκια, η Μαλού και ο Χορχίτο, κάνουν παρέα παρά τις όποιες διαφορές των οικογενειών τους. Όταν η Μαλού μαθαίνει ότι θα η μητέρα της θα την πάρει και θα φύγουν από την χώρα, ο Χορχίτο προτείνει το αδύνατο, να το σκάσουν και να ταξιδέψουν μέχρι την άλλη άκρη της χώρας, να βρουν τον πατέρα της κοπέλας και να αποτρέψουν την φυγή της. Με τους γονείς και την αστυνομία να τρέχουν ξωπίσω τους, τα δύο παιδιά κάνουν ένα ταξίδι που θα τους ενώσει για πάντα και θα τους μάθει τι εστί φιλία.

Παρά τον εκ πρώτης όψεως σεξπηρικό χαρακτήρα της ταινίας, το Viva Cuba αποπειράται να δείξει την σημερινή πραγματικότητα της χώρας από μια πιο αφελή σκοπιά. Η μητέρα της Μαλού, χωρίς αυτό να επιβεβαιώνεται, επιβιώνει μάλλον από το επάγγελμα της πόρνης. Περιμένει τον θάνατο της μητέρας της για να μπορέσει να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον για εκείνη και την κόρη της στο εξωτερικό. Από την άλλη έχουμε τον Χορχίτο. Ο μικρός μεγαλώνει στα πλαίσια της τυπικής μικροαστικής οικογένειας, που ναι μεν δεν ζει πλουσιοπάροχα, αλλά δεν αποζητάει διακαώς κάποια ορισμένη αλλαγή. Οι διαφορές των δύο οικογενειών επισφραγίζονται με την κοινή απαγόρευση της φιλίας των παιδιών, αλλά όταν ότι πολυτιμότερο έχεις βρίσκεται σε κίνδυνο ελάχιστη σημασία δίνεις στην κοινωνική ή οικονομική θέση αυτού που μπορεί να σε βοηθήσει.

Συνέχεια

Ουμπέρτο Έκο – Πώς να μην αφήνετε τον καιρό σας να πάει χαμένος…


από

Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή ευθυμογραφημάτων του Ουμπέρτο Έκο, Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως.

του Ουμπέρτο Έκο

Όταν τηλεφωνώ στον οδοντογιατρό μου, για να κλείσω ένα ραντεβού, κι εκείνος μου λέει ότι για ολόκληρη την επόμενη εβδομάδα δεν έχει ούτε μια ώρα ελεύθερη, εγώ τον πιστεύω. Είναι ένας αξιοπρεπής επαγγελματίας. Αλλά, όταν κάποιος με προσκαλεί σ’ ένα συνέδριο, σ’ ένα στρογγυλό τραπέζι ή με παρακαλεί ν’ αναλάβω την οργάνωση ενός συλλογικού έργου, να γράψω ένα δοκίμιο, να συμμετάσχω σε μια κριτική επιτροπή κι εγώ του λέω ότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο, δε με πιστεύει. «Ελάτε τώρα, κύριε καθηγητά, λέει, ένας άνθρωπος, όπως εσείς, πάντα βρίσκει χρόνο». Προφανώς εμείς των ανθρωπιστικών επιστημών δε θεωρούμαστε σοβαροί επαγγελματίες, είμαστε χασομέρηδες.

Κάθισα και τα λογάριασα. Και παρακαλώ τους συναδέλφους που κάνουν ανάλογα επαγγέλματα να δοκιμάσουν κι αυτοί και να μου πουν αν έχω δίκιο. Σ’ ένα μη δίσεκτο χρόνο υπάρχουν 8.760 ώρες. Οχτώ ώρες ύπνου, μια ώρα για ξύπνημα και τουαλέτα, μισή ώρα για γδύσιμο και για να βάλεις το χωνευτικό πάνω στο κομοδίνο και όχι περισσότερο από δυο ώρες για γεύματα μας κάνουν 4.170 ώρες. Δύο ώρες για τις μετακινήσεις στην πόλη μάς κάνουν 730 ώρες.

Με τρία δίωρα μαθήματα την εβδομάδα και ένα απόγευμα συναντήσεων με τους φοιτητές το Πανεπιστήμιο μου παίρνει, για τις είκοσι εβδομάδες στις οποίες συμπυκνώνεται η εκπαιδευτική περίοδος, 220 ώρες διδασκαλίας και πρέπει να προσθέσω άλλες 24 ώρες εξετάσεων, 12 συζητήσεων πτυχιακών εργασιών και 78 διαφόρων συνελεύσεων και συμβουλίων. Αν υπολογίσουμε ένα μέσο όρο πέντε πτυχιακών εργασιών ανά έτος, από 350 σελίδες η μία, οι οποίες διαβάζονται τουλάχιστον δύο φορές, πριν και μετά από την πρώτη παρουσίαση, με μέσο όρο τρία λεπτά ανά σελίδα, φτάνω στις 175 ώρες. Όσον αφορά τις ασκήσεις, επειδή πολλές τις κοιτάζουν οι συνεργάτες μου, περιορίζομαι στο να υπολογίσω τέσσερις ανά εξεταστική περίοδο, από τριάντα σελίδες η μία, πέντε λεπτά τη σελίδα μεταξύ ανάγνωσης και προκαταρκτικής συζήτησης και φτάσαμε στις 60 ώρες. Χωρίς να υπολογίζουμε την έρευνα, είμαστε ήδη σ’ ένα σύνολο 1.465 ωρών.

Διευθύνω ένα περιοδικό σημειακικής, το VS, που εκδίδεται τρεις φορές το χρόνο μ’ ένα σύνολο 300 σελίδων. Χωρίς να υπολογίζουμε τα χειρόγραφα που διαβάζω και απορρίπτω, αφιερώνοντας δέκα λεπτά στη σελίδα (αξιολόγηση, διόρθωση, δοκίμια), φτάσαμε στις 50 ώρες. Ασχολούμαι με δύο σειρές που άπτονται των επιστημονικών μου ενδιαφερόντων: αν υπολογίσουμε έξι βιβλία το χρόνο μ’ ένα σύνολο 1.800 σελίδων, δέκα λεπτά η σελίδα μάς κάνουν 300 ώρες. Για τα δικά μου κείμενα που μεταφράζονται, δοκίμια, βιβλία, άρθρα, εισηγήσεις σε συνέδρια, αν υπολογίσουμε μόνον τις γλώσσες που μπορώ να ελέγξω, βάζω ένα μέσο όρο 1.500 σελίδες το χρόνο με είκοσι λεπτά τη σελίδα (ανάγνωση, έλεγχος του πρωτοτύπου, συζήτηση με το μεταφραστή αυτοπροσώπως, τηλεφωνικά ή γραπτά) και φτάνουμε στις 500 ώρες. Έπειτα υπάρχουν τα πρωτότυπα κείμενα. Ακόμα κι αν πούμε ότι δε γράφω ένα βιβλίο, μεταξύ δοκιμίων, παρεμβάσεων σε συνέδρια, εισηγήσεων, σημειώσεων για τα μαθήματα κτλ., φτάνουμε εύκολα στις τριακόσιες σελίδες. Αν υπολογίσουμε ότι μέχρι να σκεφτώ, να κρατήσω σημειώσεις, να δακτυλογραφήσω, να διορθώσω, μου παίρνει τουλάχιστον μια ώρα η σελίδα, φτάνουμε στις 300 ώρες. «Το Φακελάκι της Αθηνάς», με αισιόδοξους υπολογισμούς, μέχρι να βρω το θέμα, να κρατήσω σημειώσεις, να συμβουλευτώ κάποιο βιβλίο, να το γράψω, να το φέρω στις κατάλληλες διαστάσεις και να το στείλω ή να το υπαγορεύσω, μου παίρνει τρεις ώρες: πολλαπλασιάζω επί πενήντα δύο εβδομάδες και έχω 156 ώρες (δεν υπολογίζω τα έκτακτα άρθρα). Τέλος η αλληλογραφία, στην οποία αφιερώνω, μην μπορώντας να την αποφύγω, τρία πρωινά την εβδομάδα από τις εννιά ως τη μία, μου παίρνει 624 ώρες.

Υπολόγισα ότι μέσα στο 1987, αποδεχόμενος μόνον το δέκα τοις εκατό των προτάσεων που μου γίνονται και παριστάμενος μόνο σε συνέδρια αυστηρά του κλάδου μου, παρουσιάσεις εργασιών που διηύθυνα προσωπικά εγώ και οι συνεργάτες μου, αναπόφευκτες υποχρεώσεις (ακαδημαϊκές τελετές, συγκεντρώσεις των αρμόδιων υπουργείων), δαπάνησα 372 ώρες ουσιαστικής παρακολούθησης (χωρίς να υπολογίζω το νεκρό χρόνο). Καθώς πολλές απ’ αυτές τις υποχρεώσεις ήταν στο εξωτερικό, υπολογίζω 323 ώρες μετακινήσεων. Στον υπολογισμό μου αυτό πήρα υπόψη μου ότι μια διαδρομή Μιλάνο – Ρώμη παίρνει τέσσερις ώρες ανάμεσα σε ταξί για το αεροδρόμιο, αναμονή, ταξίδι, ταξί στη Ρώμη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και μετακίνηση στο χώρο της συνάντησης. Ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη παίρνει 12 ώρες.

Το συνολικό άθροισμα είναι 8.094 ώρες. Αν τις αφαιρέσουμε από τις 8.760 που έχει ένας χρόνος, έχουμε ένα υπόλοιπο 666 ώρες, δηλαδή μια ώρα και σαράντα εννιά λεπτά την ημέρα, χρόνο τον οποίο αφιέρωσα σε: σεξ, συναντήσεις με φίλους και συγγενείς, κηδείες, ιατρικές θεραπείες, ψώνια, σπορ και θεάματα. Όπως βλέπετε, δεν υπολόγισα το χρόνο ανάγνωσης διαφόρων εντύπων (βιβλία, άρθρα, κόμικς). Αν δεχτούμε ότι διάβαζα στη διάρκεια των μετακινήσεών μου, μέσα σε 323 ώρες, με πέντε λεπτά τη σελίδα (καθαρή και απλή ανάγνωση και σημειώσεις), κατάφερα να διαβάσω 3.876 σελίδες, δηλαδή μόλις 12,92 βιβλία 300 σελίδων το καθένα. Και το κάπνισμα; Με εξήντα τσιγάρα τη μέρα, μισό λεπτό μέχρι να βρω το πακέτο, ν’ ανάψω και να σβήσω, είναι 182 ώρες. Δε γίνεται. Πρέπει να κόψω το κάπνισμα.


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/11/umberto-eco-xamenos-kairos/

Ο καλλιτέχνης και τα άστρα…


Αποτέλεσμα εικόνας για Banksy

Αποτέλεσμα εικόνας για Banksy

Ο Banksy είναι βέβαια πολιτικός γκραφιτάς… Πολιτικός με μια plain, αγγλοσαξονική εκδοχή: κάτι εύκολα αντιληπτό στο ευρύ κοινό μέσα από εικόνες. Εικαστικά ενδιαφέρον, αλλά ως εκεί.

Τώρα έπεσε στον λάκο της ευκολίας· ίσως παραείναι άγγλος. Το graffiti στο Dover είναι σαν η φαντασίωση (των συνεπειών) του brexit. Ένα αστέρι φεύγει – φεύγει (απ’ την σημαία της ε.ε.) και όλη η ε.ε. αρχίζει να ρηγματώνει.

Πρώτον (ρε καλλιτέχνη!) τα αστέρια είναι 12 αλλά τα μέλη 28! Όσο και αν δικαιούται το Λονδίνο να λέει «είμαι ένας απ’ τους αρχικούς», άρα ένα απ’ τα δώδεκα αστέρια, άλλο τόσο δικαιούνται οι 16 που βρίσκονται εκτός συμβόλου να πουν: Ποιο αστέρι φεύγει; Είμαι εγώ εδώ για να πάρω την θέση του!!!

Δεύτερον (πάλι ρε καλλιτέχνη!) ποιος σου είπε ότι μεγάλο κακό θα βρει την ε.ε. αν φύγει η αγγλία; Ποιός σου είπε ότι το αγγλικό αστέρι είναι η «χρυσή βίδα»;

(Δεν ξέρεις ότι αυτή είναι το ελληνικό;)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/o-kallitechnis-ke-ta-astra/

Ένας βρόμικος πόλεμος – 10. Η γέννηση των Ερυθρών Χμερ…


Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, ο ινδός βραχμάνος Καμπού, ακολουθώντας ένα βέλος που είδε στον ύπνο του, έφτασε κάπου στην νοτιοανατολική Ασία ψάχνοντας γυναίκα. Εκεί συνάντησε την πριγκήπισσα Μέρα, την παντρεύτηκε και τα παιδιά τους πήραν το όνομα Κμερ (Καμπού+Μερα). Για να προικίσει την κόρη του, ο βασιλιάς πατέρας της ρούφηξε την θάλασσα και χάρισε την γη που αποκαλύφθηκε στο νιόπαντρο ζευγάρι. Ο Καμπού τον ευχαρίστησε και έδωσε στην περιοχή το όνομά του: Καμπούτσεα, Καμπότζη. Αυτά λέει ο μύθος. Αλλά και η πραγματικότητα λέει ότι τα παραθαλάσσια εδάφη της Ν.Α. Ασίας αποκαλύφθηκαν από το χαμήλωμα των νερών του ωκεανού, όπως λέει επίσης ότι οι Κμερ (ή Χμερ) είναι ένας από τους πιο παλιούς λαούς της περιοχής, καθώς βρίσκονται διαπιστωμένα εκεί τουλάχιστον εδώ και 4.000 χρόνια. Χρόνια στα οποία μεγαλούργησαν, κυρίως με την Αυτοκρατορία του Άνγκορ, που κράτησε από τον 9ο μέχρι τον 15ο αιώνα.

Όμως, ποιά σχέση έχουν όλα αυτά με την αφήγησή μας. Προσέξτε: στην Καμπότζη μεγαλουργούν οι αρχαίοι Κμερ, στο Λάος παράγουν πολιτισμό οι αρχαίοι Τάι και το Βιετνάμ έχει λόγους να καμαρώνει για την αρχαία αυτοκρατορία τού Αννάμ. Την εποχή που κάθε λαός ήταν στην ακμή του, άρπαζε κι ένα κομμάτι γης από τους γείτονές του, το οποίο το ξανάχανε όταν κάποιος γείτονας γινόταν ισχυρότερος. Με τέτοιο παρελθόν και το παρόν να είναι βουλιαγμένο στην πείνα και στους πολέμους, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί άνθισε σ’ ολόκληρη την Ινδοκίνα ο εθνικισμός. Ένας εθνικισμός που μόλυνε και τους κομμουνιστές και οδήγησε σύντομα (το 1951) το ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδοκίνας στην διάσπασή του σε Εργατικό Κόμμα Βιετνάμ, Λάο Ισσάρα και Καμποτζιανό Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα.

Παρίσι, Ιούνιος 1946: Ο 23χρονος βασιλιάς της Καμπότζης Νοροντόμ Σιχανούκ επιθεωρεί γαλλικό άγημα.

Εκείνη την εποχή, μερικοί καμποτζιανοί φοιτητές που σπουδάζουν στο Παρίσι, οργανώνονται σε μια μικρή αλλά ιδιαίτερα μαχητική μαρξιστική ομάδα, την Ένωση Φοιτητών Χμερ, χωρίς να έχουν οποιαδήποτε σχέση με το κομμουνιστικό κόμμα της πατρίδας τους. Ανάμεσά τους ο Σάλοτ Σαρ, ο Ιένγκ Σαρύ, ο Κιεού Σαμφάν, ο Χου Γιουόν και ο Σον Σεν. Το 1949 ο Σαρ και ο Σαρύ γίνονται μέλη του Κ.Κ.Γαλλίας και το 1951 ταξιδεύουν στο Ανατολικό Βερολίνο για να πάρουν μέρος σε ένα φεστιβάλ νεολαίας. Η επαφή τους με τους ανατολικογερμανούς κομμουνιστές τούς πείθει ότι μόνο με τον ένοπλο αγώνα μπορεί να έχει πιθανότητα νίκης οποιαδήποτε επανάσταση.

Συνέχεια

Τα «ταλέντα» του Κούλη και η αστική «δικαιοσύνη»…


Γράφει ο mitsos175.

Κούλη μου, γουρλομάτη μου. Στο είπα χίλιες φορές κλείσε το ρημάδι το στόμα σου. Αφού όταν τ’ ανοίγεις στη μια λέξη που θα πεις οι δυο είναι κουταμάρες.
Μόνο εσύ τέτοιο μοναδικό ταλέντο.

Άσε το άλλο. Ματιάζεις αγόρι μου, ματιάζεις. Μην πεις καλό για κάποιον… πάει! Γι αυτό μένει ο Τσίπρας βρε, τον κακολογείς.

Θυμάσαι τι είχες πει κάποτε για την Κατερίνα Σαββαΐδου, πρώην Γενική Γραμματέα εσόδων; Που να θυμάσαι.
Στο θυμίζω λοιπόν: 23/10/2015 «Λάθος η καρατόμηση Σαββαΐδου όπως ήταν λάθος και η αποπομπή Θεοχάρη. Χρειαζόμαστε πραγματικά ανεξάρτητες δομές στη δημόσια διοίκηση».

Κούλη, η «ανεξάρτητη δομή» μπορεί να παραπεμφθεί σε δίκη.

«Να παραπεμφθεί σε δίκη η πρώην γενική γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, Κατερίνα Σαββαΐδου, για το αδίκημα της απόπειρας απιστίας στην υπηρεσία σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, ζητάει η εισαγγελέας Εφετών, Μαρία Γκανέ. Η υπόθεση αφορά την απόφαση της Κ. Σαββαΐδου να επανεξεταστεί φορολογικό πρόστιμο 78 εκατ. ευρώ που είχε επιβληθεί σε εταιρεία. Την τελική απόφαση για το αν θα παραπεμφθεί σε δίκη θα τη λάβει το Συμβούλιο Εφετών». (902)

Μερικές παρατηρήσεις πριν επιστρέψω στον τσοπάνη της ΝΔ.

1) Μιλάμε για Αστική Ελληνική Δικαιοσύνη οπότε κρατάμε πάντα «μικρό καλάθι». Αν ήταν να τιμωρηθούν όλοι οι καταχραστές θα είχε μείνει η Βουλή σχεδόν άδεια…

2) Αν το πρόστιμο ήταν μερικές εκατοντάδες Ευρώ κάποιου μικρομεσαίου, δεν θα ασχολούνταν κανείς, ενώ αν δεν το πλήρωνε θα του έβγαζαν το σπίτι στο σφυρί. Αλλά για τους μεγάλους υπάρχει ενδιαφέρον, από όλους τους πολιτικούς.

3) «Το πρόστιμο 78 εκατομμυρίων που είχε επιβληθεί σε εταιρεία της Βορείου Ελλάδας για έκδοση εικονικών τιμολογίων, είχε επικυρωθεί και από την επιτροπή διοικητικής επίλυσης φορολογικών διαφορών. Η εν λόγω απόφαση «πάγωσε» επ’ αόριστον το πρόστιμο, καθώς ο επανέλεγχος φέρεται να βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα…. Αναφορικά δε με τη συγκεκριμένη εταιρία, η δικογραφία που έχει σχηματιστεί, έχει παραπεμφθεί και στη Δικαιοσύνη για τοκογλυφία με κατηγορούμενο μεταξύ άλλων και τον πρώην υπουργό και πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Ανθόπουλο»
Μπλέκονται, όπως ακούω, πολλοί, ενώ άκουσα και για κάποιες παρόμοιες υποθέσεις με κανάλια…

4) Φυσικά η κυρία Σαββαΐδου απορρίπτει τις κατηγορίες λέγοντας «πως σε ολόκληρη τη θητεία της κινήθηκε με γνώμονα την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, την τήρηση της νομιμότητας και τη χρηστή διοίκηση». Είναι πιθανό, διότι οι νόμοι, όπως ξέρουμε, είναι υπέρ των πλουσίων…

Κούλη μου, αν κατάλαβες, καλύτερα να μην ξαναγράψεις, ούτε να ξαναπείς τίποτα. Τι να κάνεις; Ότι ο Καραμανλής: Φάε σουβλάκια. Αν μάλιστα πήγαινες στο διάολο, θα μας υποχρέωνες. Βέβαια σκοτίστηκες για τη Γενική Γραμματέα, εξετάσεις στα ντόπια αφεντικά έδινες. Αυτά όμως κάνεις και θα τον πιεις στις εκλογές. Κλείνεις το μάτι στους πλούσιους και τους λες «εγώ είμαι εδώ να σας φροντίσω». Το έκανες άπειρες φορές κι αυτό ο κόσμος το σιχαίνεται. Από τη μια ζητάς απολύσεις εντίμων υπαλλήλων, μειώσεις μισθών και συντάξεων – επαναλαμβάνω εντίμων ανθρώπων, από την άλλη σκίζεσαι για τα αφεντικά και τους πλούσιους, που για να έχουν τόσα φράγκα κάπου τα βρήκαν και δεν ήταν στα δέντρα…

Ανεξάρτητα με την υπόθεση, το Σύστημά σας είναι σάπιο Κούλη. Σάπιος κι εσύ ως το μεδούλι. Αλλά η σαπίλα βρωμά και διώχνει τον κόσμο… 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_84.html

Από το δημόσιο πανεπιστήμιο στο κοινοτικό πανεπιστήμιο…


Αποτέλεσμα εικόνας για πανεπιστημιο αθηνων

Επι σειρά δεκαετιών, ο όρος «δημόσιο πανεπιστήμιο» λειτουργεί ως σημείο αναφοράς μιας σφαίρας διοργάνωσης ακτιβιστικών δράσεων και πρωτοβουλιών οι οποίες επικεντρώνουν στην αναγκαιότητα «υπεράσπισης» ως θεσμό και περιεχόμενο. Ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1990, ο δημόσιος χώρος του πανεπιστημίου μπήκε στο στόχαστρο ενδογενών και εξωγενών διενέξεων με διακύβευμα τη  μετατροπή του σε έναν ιδιωτικό πάροχο υπηρεσίων, ακολουθών κατά πόδας το παράδειγμα των επιχειρηματικών εταιριών.
Ωστόσο, η πολιτική και πολιτισμική κληρονομιά πολλών γενεών έχει αφήσει παρακαταθήκη μεθόδους «άμυνας» κατά της κατάχρησης του εν λόγω θεσμού και έχει καταφέρει – σε ικανοποιητικό βαθμό – να αυτοπροστατευτεί, να κρατηθεί μακριά από το βασίλειο των εμπορευμάτων και της αγοράς όπου η αξία της ζωής και η ακαδημαϊκή πορεία, ιδέες και γνώσεις, κοστολογούνται με κυνικό τρόπο σαν απλά αντικείμενα. Η «άμυνα» που προσπαθεί να κρατήσει το πανεπιστήμιο μακριά από το ιδιωτικό κέρδος είναι βέβαιο ότι θα είναι συνεχής διαφυλάττωντας το «δημόσιο» χαραχτήρα του θεσμού όπου διαρκώς ελοχεύει ο κίνδυνος να χαθεί. Η δομική έννοια του μετα-ρεφορμιστικού Λατινοαμερικάνικου πανεπιστηστιμίου: «αυτονομία» αναφέρεται στην θεσμική συνθήκη όχι μόνο της αυτοδιακυβέρνησης, αλλά επιπροσθέτως στην παραγωγική δύναμη (potencia) της κατακερματισμένης γνώσης (sabares) που επικρατεί στο βασίλειο του εμπορεύματος και ως βασιλιάς της κριτικής προωθεί τη «διάλυση» των γλωσσών, της γνώσης [saberes] και οι εμπειρίες διστάζουν να αναχθούν σε μια απλή ανάλυση κόστους-οφέλους..

Συνέχεια