Road to Escondido…


Dj της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης

Το 1980, ο J. J. Cale πήγε στην Καλιφόρνια κι έζησε για χρόνια απομονωμένος σε ένα τροχόσπιτο χωρίς τηλέφωνο. Όταν, αργότερα, τον ρώτησαν «πώς πέρασε τα 80s», εκείνος απάντησε: «Κουρεύοντας το γρασίδι και ακούγοντας Van Halen και ραπ».

JJ+Cale+photo6

Ποιο γρασίδι; Τεσπά

Κάπου εκεί κοντά στο τροχόσπιτο του Cale, σε ένα χωριό ονόματι Escondido, την ίδια περίπου εποχή, είχε ένα εξοχικό ο Eric Clapton. Εξ ου λοιπόν το όνομα του δίσκου που έβγαλαν μαζί το 2006: Road to Escondido.

Από το οποίο ακούμε το Heads in Georgia: το κεφάλι μου είναι στην Τζόρτζια, μα τα πόδια μου τραβάνε για Καλιφόρνια μεριά.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/03/road-to-escondido/

Advertisements

Πολ Μέρφι: ο Ρομπέν των νερών…


paul merphy

Ένας Ιρλανδός πρώην ευρωβουλευτής απειλείται με ισόβια δεσμά. Το έγκλημά του; Πίστευε ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθό, το οποίο δεν μπορεί να υπερκοστολογείται και να περνά στα χέρια ιδιωτικών μονοπωλίων.

Για αιώνες η φιγούρα του Ρομπέν των Δασών είχε συνδεθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο εκατομμυρίων ανθρώπων με έναν αλτρουιστή ληστή, ο οποίος έπαιρνε τα χρήματα των πλούσιων ταξιδιωτών και τα αναδιένεμε στους φτωχούς – ακριβώς δηλαδή το αντίστροφο απ’ ό,τι συμβαίνει σήμερα με τους σταθμούς διοδίων σε αρκετές αποικίες χρέους της Ευρώπης.

Οι ιστορικοί διαφωνούν εάν ο μύθος στηρίζεται σε υπαρκτό πρόσωπο που έζησε τον 13ο αιώνα στην Αγγλία, αλλά και εάν ο Ρομπέν των Δασών δήλωνε πίστη στον βασιλιά ή αμφισβητούσε το σύνολο της κρατικής εξουσίας.

Οπως έχουμε εξηγήσει όμως και παλαιότερα, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορικές αναλύσεις του μύθου, την οποία παρουσίασε παλαιότερα ο Νόαμ Τσόμσκι, συνδέει τον Ρομπέν των Δασών με το κίνημα κατά των ιδιωτικοποιήσεων.

Η ιστορία που μας διηγείται ο καθηγητής του ΜΙΤ μάς φέρνει πίσω στο 1215 μ.Χ. όταν υπογράφεται η περίφημη Magna Carta, η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, τις σχέσεις Κράτους- Εκκλησίας και στρέφεται εναντίον της παράνομης φυλάκισης ανθρώπων.

Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι η Magna Carta είχε και ένα συνοδευτικό έγγραφο που λεγόταν η Χάρτα των Δασών – το οποίο με την έλευση του καπιταλισμού καταχωνιάστηκε σε κάποιο συρτάρι και λησμονήθηκε.

Συνέχεια

Μόνοι οι έλληνες! …


Οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη, είτε στην ανατολική ασία είτε στην λατινική αμερική, όπου δοκιμάστηκαν οι απάτες τύπου “Σώρρας» (απ’ το ίδιο, μάλλον, κύκλωμα), όταν άρχισαν οι αποκαλύψεις οι μεν «ηγέτες» την έκαναν προς άγνωστη κατεύθυνση για να μην καταλήξουν στη μπουζού, οι δε οπαδοί κούρνιασαν πίσω στα σπίτια τους σιχτιρίζοντας την ευπιστία τους.

Όχι, όμως, εδώ! Το πρώτο μισό έγινε – αρχηγός την έκανε… Αλλά, όλα κι όλα, οι οπαδοί είναι ακατάβλητοι! Διαδηλώνουν, ξαναδιαδηλώνουν, καταγγέλουν την «σκευωρία» (αλλοίμονο!!!) και την συνωμοσία, μοιράζουν φυλλάδια στα διόδια και στις κεντρικές διασταυρώσεις των πόλεων, “τα έχουν στηλώσει”…. με δυο λόγια «συνεχίζουν την αντίσταση»!! Είναι, σα να λέμε, «κινηματικοί»!!! Ότι και να ειπωθεί εναντίον του «αφεντικού», απ’ το ένα αυτί τους μπαίνει και απ’ το άλλο βγαίνει.

Η ελληνική κοινωνία είναι η παγκόσμια πρωτοπορεία των «εναλλακτικών πραγματικοτήτων»!!! Και δεν είναι «πειραματόζωο» – πρόκειται για αυτοφυές, αυθεντικά ελληνικό προϊόν, ίσως το μόνο που δικαιούται το παγκόσμιο trade mark made in greece!

Ηλίθιοι υπάρχουν παντού. Στην ελλάδα όμως, εκτός από πολλοί, είναι και με περικεφαλαία!!!


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/moni-i-ellines/

Η Επιστροφή της Ελένης… 1700 Χρόνια Μετά …


Στην εκκλησία, υπάρχει ένα τεράστιο σύστημα ελέγχου, κατήχησης, και επιβολής του θεόπνευστου λόγου της, ο οποίος αποτελεί και νόμο του Συντάγματος, που της επιτρέπει να περιφρουρεί την κοινωνική της θέση ως μορφή κρατικής εξουσίας. Ο διευρυμένος αυτός εξουσιαστικός μηχανισμός, που προκύπτει από την σύζευξη πολιτικής εξουσίας και εκκλησιαστικού ιερατείου, επιτρέπει την ανύψωση της ορθόδοξης εκκλησίας σε συντελεστή της εθνικής ιδεολογίας. Άρα, λελογισμένα θα λέγαμε, η «ελληνικότητα» των Ελλήνων θρησκευτικοποιείται και ταυτίζεται με την ορθόδοξη θεολογία.

Είναι λοιπόν, περισσότερο από προφανές πως οι συνομιλητές το θεού, ως αυτοδιορισμένοι εκπρόσωποί του, δεν περιορίζονται στην βασική ασχολία τους, δηλαδή την προσευχή και τα παρακάλια, αλλά έχουν συγκροτήσει μια ισχυρότατη κοινωνικό-επαγγελματική τάξη, κατά το κρατικό-διοικητικό πρότυπο, με πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις.

Πράγματι η Εκκλησία είναι μια οικονομική εταιρία με ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες που ξεκινούν από την περιφορά αγίων λειψάνων, προχωρά στις αγοροπωλησίες οικοπέδων, ακινήτων ακόμα και λιμνών, ενοικιάζει θέατρα σπίτια και επενδύει σε μετοχές στο χρηματιστήριο. Κατέχει αγιογραφικά εργαστήρια, κηροποιεία, βιβλιοπωλεία, εφημερίδες, ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και ένα πλήθος  από διάφορες μονάδες που προμηθεύουν  με άγιο υλικό τα  εκκλησιαστικά  τελετουργικά, τα οποία πληρώνονται αδρά από τους πιστούς της μοναδικής αλήθειας.

Την εμπορική αλυσίδα της εκκλησίας συμπληρώνουν οι λαϊκοί εργαζόμενοι, όπως οικονομολόγοι, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, σοφέρ, γραμματείς, κηπουροί, και διάφοροι παρατρεχάμενοι που εξασφαλίζουν την άνετη επιβίωσή τους από το πλεονέκτημα που προσφέρει η πίστη τους.

Δεν υπάρχει όμως λόγος αγανάκτησης όσον αφορά στις οικονομικές προεκτάσεις του εντελώς αμέτοχου από την παραγωγική διαδικασία αγίου ιερατείου, γιατί το χρήμα είναι δύναμη, χωρίς σημαία, πατρίδα ή ευαγγέλιο.

Αυτή η παράξενα συγχρονισμένη ορχήστρα, με τα μαύρα ράσα, τις ράβδους και τα στέμματα αυτόν τον καιρό μνημονεύει με συνέπεια και «αναδεικνύει την πνευματιστική ταυτότητα της Ευρώπης»!

Μα την Παναγία σας λέω!

Έχω μαρτυρίες και θα τις καταθέσω αμέσως:

Συνέχεια

Ένας βρόμικος πόλεμος – 7… o προσωπικός πόλεμος του Λύντον Τζόνσον…


Τυπικά, μέχρι το καλοκαίρι τού 1964 ο πόλεμος στην πρώην Ινδοκίνα διεξαγόταν μεταξύ Βορείου και Νοτίου Βιετνάμ, με τις ΗΠΑ απλώς να βοηθούν τους νότιους. Όμως, όλα άλλαξαν την νύχτα της 4ης Αυγούστου, όταν βορειοβιετναμέζικες δυνάμεις χτύπησαν το πολιτειακό αντιτορπιλλικό Μάντοξ, το οποίο έπλεε στα διεθνή ύδατα του κόλπου τού Τονκίνου. Οι πολιτειακοί βγήκαν αλώβητοι από το επεισόδιο αλλά ο πρόεδρος Τζόνσον βρήκε την αφορμή να πείσει το Κονγκρέσσο να ψηφίσει την «Απόφαση του κόλπου του Τονκίνου», σύμφωνα με την οποία Βουλή και Γερουσία εξουσιοδοτούσαν εν λευκώ τον πρόεδρο να λάβει «κάθε αναγκαίο μέτρο για την προστασία των δυνάμεων στην περιοχή». Ουσιαστικά, δηλαδή, η εν λόγω «Απόφαση» έδινε στον Τζόνσον το δικαίωμα να κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο κατά της Βιετναμέζικης Λ.Δ. του Χο Τσι Μινχ. Ήταν πλέον σαφές ότι ο Λύντον Τζόνσον έπαιρνε αυτον τον πόλεμο πολύ προσωπικά.

Λεπτομέρεια: Αργότερα διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε κανένα στοιχείο για οποιαδήποτε επίθεση κατά του Μάντοξ, ούτε καν καταγραφή εχθρικού πλοίου από τα ραντάρ. Αυτό κίνησε υποψίες ότι το επεισόδιο της 4ης Αυγούστου ήταν στημένο από τις ΗΠΑ. «Νομίζω είναι λάθος να πιστεύουμε ότι ο Τζόνσον ήθελε πόλεμο», δήλωσε αργότερα ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, «αλλά σκεφτήκαμε ότι είχαμε στοιχεία πως το Βόρειο Βιετνάμ κλιμάκωνε την αντιπαράθεση». (*)

20/11/1969: Οι εφημερίδες των ΗΠΑ ανακαλύπτουν επί τέλους μαζικές σφαγές στο Βιετνάμ. (βλ. υπόμνημα)

Συνέχεια

Χαρμόσυνα νέα…


Η πατρίς τον χρειάζεται επειγόντως! Είναι ο μόνος που ξέρει αυτή τη δουλειά. Οπότε, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο (όλα είναι περίεργα πια) ο κυρ Παναγιώτης ο Λαφαζάνης θα μπορούσε να ξαναγίνει “υπουργός παραγωγικής ανασυγκρότησης, περιβάλλοντος και ενέργειας”! Εξωκοινοβουλευτικός φυσικά.

Ο λόγος είναι απλός. Η gazprom, μετά από διάφορα μπρος–πίσω, άρχισε να συναρμολογεί τον σωλήνα που θα πηγαίνει αέριο, γκάζι, στην τουρκία. Οπότε; Οπότε μπορεί να χρειαστεί να περάσει και απ’ τα ιερά ελληνικά χώματα πηγαίνοντας προς ευρώπη μεριά· άρα ο κυρ Παναγιώτης πρέπει Τώρα να τρέξει να εξασφαλίσει εκατομμύρια ρούβλια, σαν μπροστάτζα, να τα τρίψει στα μούτρα του κάθε παλιοευρωπαίου και του κάθε παλιοδντ.

Αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι μόνο ένα όνειρο. Ακόμα και για τον κυρ Παναγιώτη, που είναι αληθινός πατριώτης. “Δεν τα έχουμε τώρα ανάγκη τα λεφτά των ρώσων! Δεν τα θέλουμε τα παλιορούβλια… – θα πάρουμε σεκέλ!”.

Μάλιστα. Ισραηλινά εκατομμύρια θα πάρει η πατρίς, χάρη στους άλλους αγωγούς που περήφανα και αθόρυβα υπέγραψε ένας άλλος υπουργός, ο κυρ Γιώργος (ο Σταθάκης) για τα κοιτάσματα που κλέβει το Τελ Αβίβ απ’ τους παλαιστίνιους.

Μωρέ σωλήνες νάναι, παραδάκι να πέσει, κι ας είναι ότι νάναι!

(Αν είχατε απορία πως στρώνονται οι σωλήνες στους βυθούς, αυτό το ειδικό πλοίο της ελβετικής εταιρείας Allseas Group, που είναι συνεταίρος της gazprom, μπορεί να σας δώσει μια πολύ γενική ιδέα. Αν, ύστερα, αποκτήσετε την απορία από που ως που οι ελβετοί είναι ειδικοί σε δουλειές στις θάλασσες, δεν έχουμε απάντηση…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/charmosyna-nea/

Πολιτισμική ταυτότητα δεν υπάρχει…


του Φρανσουά Ζυλλιέν

Η προσεχής προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία, όπως λέγεται, θα στρέφεται γύρω από την «πολιτισμική ταυτότητα».

Γύρω δηλαδή από τα παρακάτω ερωτήματα: δεν πρέπει άραγε να προστατεύσουμε την «πολιτισμική ταυτότητα» της Γαλλίας απέναντι στην απειλή των κοινοτισμών; Ή μήπως πρέπει να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ ανοχής και αφομοίωσης, αποδοχής των διαφορών και ταυτοτικής διεκδίκησης;

Η συζήτηση αυτή διαπερνά ολόκληρη την Ευρώπη· αφορά, γενικότερα, τη σχέση των πολιτισμών μεταξύ τους σε καθεστώς παγκοσμιοποίησης.

Νομίζω όμως ότι χρησιμοποιούμε τις λάθος έννοιες: δεν μπορεί να γίνει λόγος για «διαφορές» που απομονώνουν τις κουλτούρες, αλλά για αποκλίσεις οι οποίες διατηρούν στο βλέμμα, άρα σε ένταση, και προωθούν, το κοινό μεταξύ τους. Ούτε για «ταυτότητα» μπορεί να γίνει λόγος, εφόσον ίδϊον της κουλτούρας είναι να μεταλλάσσεται και να μετασχηματίζεται· αλλά μόνο για γονιμότητες, ή για κάτι που εγώ θα αποκαλέσω πόρους.

Δεν θα υπερασπιστώ λοιπόν μία –μη ταυτοποιήσιμη- γαλλική πολιτισμική ταυτότητα, αλλά ένα σύνολο γαλλικών (ευρωπαϊκών) πολιτισμικών πόρων –όπου «υπερασπίζομαι» δεν σημαίνει τόσο προστατεύωόσο αξιοποιώ. Διότι, αν είναι ευνόητο ότι τέτοιοι πόροι γεννιούνται μέσα σε μια γλώσσα ή σε μια παράδοση, κατόπιν γίνονται διαθέσιμοι σε όλους και δεν ανήκουν πλέον. Δεν είναι αποκλειστικοί, όπως είναι οι «αξίες»· δεν έχει νόημα να τους υποστηρίξουμε, ούτε να τους «κηρύξουμε». Απλώς τους αναπτύσσουμε, ή και δεν τους αναπτύσσουμε, τους ενεργοποιούμε ή τους αφήνουμε να πέσουν σε αχρησία, και γι’ αυτό είναι ο καθένας υπεύθυνος.

(…)

Συνέχεια