Πεζοδρόμιο: ο κόσμος μας…


 

Μια ιρανοεβραία συνθέτης και τραγουδίστρια (η Michal Elia Kamal) ένας τούρκος σαντουρί-στας (o Metehan Çifçi) και ένας γάλλος κιθαρίστας (ο Julien Demarque) παίζουν στην Istiklal, στην Istanbul. Μια μπάντα του δρόμου, μια μπάντα του κόσμου. Είναι οι Light in Babylon.Εδώ σ’ ένα ερωτικό τραγούδι.

Ποιος, άραγε, γνώρισε τον Κόσμο και δεν τον αγάπησε; Ποιος γνώρισε τον Κόσμο και δεν μίσησε τα σύνορα κι όλους τους διαχωρισμούς, όλες τις ταξινομήσεις, όλες τις ιεραρχήσεις;

(Καλή βδομάδα αλάνια και αλήτισσες!)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/pezodromio-o-kosmos-mas/

 

Η λαϊκή τέχνη του Jose Guadelupe Posada…


posada

“Οπλισμένο με ατσάλινο καλέμι και διαβρωτικό οξύ το χέρι του τεχνίτη χάραξε στο μέταλλο την κραυγή της κακοποίησης από τους εκμεταλλευτές”

Ντιέγκο Ριβέρα

Ο σπουδαίος Ντιέγκο Ριβέρα είχε συνηθίσει τον κόσμο της τέχνης , και όχι μόνο, σε μεγαλοστομίες που στην ουσία έτρεφαν το δικό του εγώ, στην περίπτωση όμως του Χοσε Γουαδαλούπε Ποσάδαμέσα σε λίγες λέξεις μιλά τη γλώσσα της αλήθειας. Ο Ποσάδα, γεννημένος το 1852 στα βόρεια του Μεξικού, έζησε και έδρασε σε μια πολύ ταραγμένη εποχής μια επαναστατημένης κοινωνίας σε ένα κράτος που έχει την ατυχία να βρίσκεται στην μαύρη σκιά της χώρας των γενναίων.

Αυτή η μικρή έκθεση στη νέα Δημοτική Πινακοθήκη στο Μεταξουργείο (θα διαρκέσει μέχρι τις 31/3 και έχει ελεύθερη είσοδο) αποτελείται από αρκετά μικρά, αλλά χαρακτηριστικά, χαρακτικά του Ποσάδα. Ο ίδιος βρισκόταν σε μια συνεχή διάδραση και αλληλεπίδραση με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής του-όντας ενεργό μέρος του-και αυτό εκφράζεται στην πηγαία φρεσκάδα και την ενέργεια (ενέργεια απότοκη της συνεχιζόμενης κοινωνικής αναταραχής στο Μεξικό του τότε) η οποία, είμαι σίγουρος, παραμένει απόλυτα θελκτική σε όσους και όσες στο σήμερα ζουν και κινούνται με τις ίδιες σκέψεις ή στις ίδιες καταστάσεις (έστω μικρογραφημένες) στο παρόν τους.

Δεν μπορώ να διαχωρίσω τα έργα που είδα από τα γεγονότα που συνέβαιναν γύρω του, όπως δεν μπορώ να κάνω delete πως μιλάμε για την ίδια χώρα που έχει δώσει στον παγκόσμιο ριζοσπαστικό χώρο τόσες ελπίδες αλλαγής, τη χώρα μέσα στην οποία, πάνω από δύο δεκαετίες τώρα, συντελείται η κοινωνική Επανάσταση αυτών που ποτέ δεν είχαν τίποτε, των Ζαπατίστας. Δεν είναι ξεχωριστά αυτά, ούτε και ο ίδιος, υποθέτω, δεν λειτούργησε ποτέ αποκομμένα. Μέσα στα θαυμάσια χαρακτικά του διέκρινα την οπτική της ματιάς των από κάτω, τη διύλιση της μεξικάνικης λαϊκής παράδοσης μέσα από το πρίσμα της ταραγμένης εποχής φορώντας της τις μπότες του επαναστατημένου αγρότη, προλετάριου, άκληρου και φτωχού. Η δική του πορεία, ανάλογη με των συμπατριωτών του και κυρίως της τάξης του, τον οδήγησε και σε φιλία με τον ίδιο το Ζαπάτα.

posada 2

Μέσα από τα έργα του διακρίνω τη μεξικάνικη (ίσως όχι μόνο) ιδιορρυθμία της εμμονής με το θάνατο και τις πολλαπλές όψεις και εκφάνσεις του. Πολύ παραστατικές είναι οι απεικονίσεις καταστροφών και των συνεπειών τους στους φτωχούς, οι οποίες, ξετυλίγοντας το μίτο των ενοποιητικών στοιχείων με λαϊκές τέχνες σε άλλα μήκη και πλάτη του κόσμου, μου θύμισαν την καταγραφή ανάλογων σκηνών στα ρεμπέτικα (θυμήσου την Πλημμύρα του Βαμβακάρη). Οι σκελετοί του, άνδρες και γυναίκες, αναδεικνύουν την ίδια πρώτη ύλη της ανθρώπινης φύσης και εξισώνουν τα δύο φύλα. Η λογική της προπαγάνδισης σε συνδυασμό με τη δημιουργία ενός καλλιτεχνικού αποτελέσματος λειτουργούν σωρευτικά σε ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα όπως τα χαρακτικά του σε μέταλλο. Χωρίς να είμαι ειδικός, ούτε να έχω διαβάσει κάτι, κοιτάζοντας τα ανακάλυπτα την ποιότητα μιας μινιμαλιστικής προσέγγισης που, πιθανότατα υπαγορευόταν και από το ρεαλισμό της έλλειψης χρόνου αλλά και μέσων και πρώτων υλών, μιας οπτικής “ουκ εν τω πολλώ το ευ” της οποίας η γλώσσα και η ένταση με καθήλωσε.

Διατρέχοντας την έκθεση για δεύτερη φορά, ανακάλυπτα μοτίβα και εικόνες που σίγουρα τις έχω ξαναδεί, αλλοιωμένες, κάπου αλλού, διαφορετικές ίσως και ίδιες. Οι εικόνες του Ποσάδα είναι trademarks ελπίδας και λαϊκής, μα ποτέ απλοϊκής, έκφρασης που διαχύθηκαν στο χρόνο και άφησαν το σημάδι τους μακρυά από hype και μόδες. Η Νεκροκεφαλή Γκαρντινιέρα (1913) με την παιχνιδιάρικη ειρωνεία του θανάτου, ο Τουφεκισμός των δολοφόνων του Στρατηγού Μπαρίγας με τους εκτελεστές τους να είναι απρόσωποι εκπροσωπώντας τον τιμωρό επαναστατημένο λαό, οΘάνατος ενός επαναστάτη 2 με τη συγκινητική απεικόνιση της εσωτερικής ομορφιάς του νεκρού επαναστάτη να πηγαίνει ένα βήμα μακρύτερα από τους αθώους εκτελεσμένους του Γκόγια, αποτέλεσαν αιτίες που με καθήλωσαν στη μικρή αυτή έκθεση για πολύ χρόνο. Διαχρονικές εικόνες πίστης, αυθεντικής συγκίνησης, επανάστασης και ελπίδας με τον κοινό παρανομαστή της Τέχνης και όχι μιας κάποια στράτευσης.

Φεύγοντας από την έκθεση, συνεχίζοντας να σκέφτομαι το Μεξικό, τη χώρα του καλλιτέχνη, αναρωτιόμουν, τελικά, ποιο Μεξικό αναλογιζόμουν. Αυτό της φτώχειας, των ναρκωτικών, των Ζαπατίστας, του Φουέντες, της μεγαλομανίας του Ριβέρα; Τίποτα από αυτά. Αναλογιζόμουν το Μεξικό του Ποσάδα, τη ζωή, τα θέλω και τα μπορώ ενός απλού ανθρώπου, όλων μας.

ο κουλτουριάρης

@koultouranafigo

Μεταναστεύοντας …αλλά γιατί; ξανά για την προϊστορική μετανάστευση…


Hokulea2012Web

Η μετανάστευση, αν πιστέψουμε τον Άντονι Μαρσέλα και την Έριν Ρινγκ, είναι «εγγενής στην ανθρώπινη φύση – μια ενστικτώδης και έμφυτη προδιάθεση και κλίση προς την περιπλάνηση και την περιέργεια, αναζητώντας νέες ευκαιρίες και νέους ορίζοντες». Ο Ράσελ Κινγκ, πάλι, δηλώνει: «Κατά μία έννοια, οι άνθρωποι είναι γεννημένοι μετανάστες: η εξέλιξή μας συνδέεται θεμελιακά με την πράξη της μετανάστευσης, της μετακίνησης από τον ένα τόπο στον άλλο και της προσαρμογής στο νέο περιβάλλον». Αυτά τα τσιτάτα, κι άλλα παρόμοια, παρατίθενται συχνά και μπορεί να ακούγονται ωραία και ταξιδιάρικα, υπάρχει όμως ο κίνδυνος να πιστέψει κανείς ότι ο άνθρωπος είναι με φυσικό τρόπο μετανάστης (όχι «κατά μία έννοια», αλλά γενικώς) και να θεωρηθεί η ανθρώπινη μετανάστευση κάτι σαν τη μετανάστευση των πουλιών. Αφήνοντας στην άκρη τα πουλιά (όχι ότι είναι λυμένο ζήτημα το πώς και το γιατί της μετανάστευσής τους) και περνώντας στα μεγάλα θηλαστικά, πολλά είδη επεκτείνουν την εμβέλειά τους, την περιοχή της παρουσίας τους, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συγκυρίες, αλλά μάλλον χωρίς κάποια ιδιαίτερη συνειδητοποίηση του γεγονότος και ασφαλώς χωρίς σχεδιασμένη πρόθεση, παρότι οι κλιματικές αλλαγές και οι μετακινήσεις που προκαλούν μπορεί να είναι κάποτε ραγδαίες.

Συνέχεια

 Δώδεκα χρόνια προπόνησης για να μετατραπείς από παιδί σε άλογο κούρσας…


Σε λίγες μέρες παιδί μου το νηπιαγωγείο τελειώνει και το Σεπτέμβρη θα περάσεις την πύλη του Δημοτικού Σχολείου.

Μπαίνεις κι εσύ στο «πρόγραμμα».

Πρέπει από πολύ νωρίς να καταλάβεις πως η προσπάθεια για γράψεις καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινάει από την πρώτη σου μέρα στο Δημοτικό.

Από τη μέρα ακόμα που ο γενειοφόρος εκπρόσωπος του μεγαλοδύναμου σε καταβρέξει στο μικρό σου μέτωπο για πρώτη φορά θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι ξεκινάει το μακρύ και επίπονο ταξίδι με προορισμό την τρίωρη φημισμένη πανελλαδική πασαρέλα αλόγων κούρσας.

Γιατί, θα πρέπει να ξέρεις μικρό μου, πως πλέον δεν θα είσαι παιδί. Θα είσαι ένα πουλάρι που θα προπονηθείς να τερματίσεις πρώτο στην πανελλαδική ιπποδρομία σε δώδεκα χρόνια.

Όλοι θα σε φροντίζουν και θα σε προσέχουν.

Εμείς οι γονείς σου θα φροντίζουμε να τρως και να πίνεις τα καλύτερα.

Οι φαρμακοβιομηχανίες θα σε βοηθούν να συμπληρώνεις τη διατροφή σου με βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία για να αντέχεις στον εξοντωτικό ρυθμό των προπονήσεων.

Εμείς οι σύμβουλοι, οι παιδαγωγοί, οι ειδικοί της εκπαίδευσης και οι υπουργοί Παιδείας θα ετοιμάσουμε τα κατάλληλα βιβλία πλούσια σε ύλη και απαιτήσεις για να ανταποκριθείς στις αυξημένες ανάγκες της εποχής.

Όλοι όσοι συμμετέχουμε στις αμέτρητες επιστημονικές ενώσεις θα σε γαλουχήσουμε με αναρίθμητους διαγωνισμούς για να τρέφουμε και τους δικούς σου με αυταπάτες και όνειρα απατηλά.

Εμείς οι δάσκαλοί σου θα πρέπει από πολύ νωρίς να φροντίσουμε ώστε να μπεις στο πνεύμα των εξετάσεων. Καθημερινά διαγωνίσματα και τεστ ετοιμότητας σε έναν πόλεμο διαρκείας που θα καλείσαι να σκοτώνεις κάθε μέρα την αθωότητά σου, την παιδικότητά σου και τον αυθορμητισμό σου.

Θα παίζεις με το σταγονόμετρο, θα αθλείσαι μόνο αν είναι να κάνεις πρωταθλητισμό, θα κυνηγάς το τέλειο, την πρωτιά και την αριστεία γιατί το μήνυμα που έρχεται από τον Ατλαντικό λέει πως ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα.

Όμως, επειδή η αριστεία και το κυνήγι της πρωτιάς είναι μια αυταπάτη, θα συμβιβαστείς με τη δεύτερη θέση αφού δεν μπορούν να είναι όλοι πρώτοι.

Σε προορίζουν λοιπόν να είσαι ένα «τίποτα» γιατί τα «τίποτα» δεν έχουν απαιτήσεις, δεν αντιδρούν, δεν ζητούν το δίκιο τους δεν γκρεμίζουν δεν ανατρέπουν. Είναι ακίνδυνα.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Θα αποκτήσεις με τον καιρό την καλύτερη συσκευή κινητού και θα σου παρασχεθούν οι υπηρεσίες της καλύτερης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Αυτή θα σε στέλνει να βλέπεις τις ταινίες που θέλουν, να πίνεις τον καφέ σου εκεί που θέλουν, να διαβάζεις τα βιβλία που θέλουν και να πας διακοπές, αν θα μπορείς, εκεί που θέλουν.

Τα γωνιακά μαγαζιά θα υπόσχονται, από πολύ νωρίς, σε μας τους γονείς σου τον «σίγουρο δρόμο για την κορυφή και την επιτυχία». Θα σε ταΐσουν τόνους μασημένης τροφής μέχρι να καταφέρουν να αδρανοποιήσουν τον εγκέφαλό σου, να πάψεις να σκέφτεσαι, να διεκδικείς, να γκρεμίζεις, να ανατρέπεις.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Εμείς οι καθηγητές θα κυνηγάμε αργότερα την «ύλη», και μαζί μ’ αυτήν θα κυνηγάμε ό,τι δημιουργικό και αυθεντικό σου έμεινε πνίγοντάς το σε προκαθορισμένα, κατά παραγγελία προτεινόμενα «δημιουργικά διήμερα».

Κι όταν η μέρα της «μητέρας των μαχών» φτάσει με το καλό, ό,τι θα έχει απομείνει από σένα θα κληθεί να συμμετάσχει ως κομπάρσος σε μια κακοστημένη πανελλαδική παράσταση που την έγραψαν άλλοι και όχι εσύ και την σκηνοθέτησαν έμποροι και όχι καλλιτέχνες.

Ό,τι κι αν συμβεί, είτε «πετύχεις» είτε «αποτύχεις», θα είσαι έτοιμος να τους κάνεις όλα τα χατίρια.

Τουλάχιστον, έτσι νομίζουν.

Μπορείς να τους κάνεις να καταλάβουν ότι έκαναν μεγάλο λάθος που σε θεώρησαν δεδομένο, που νόμισαν ότι σε ξέκοψαν από το «μαζί με τους άλλους», που σε θεώρησαν εύκολο αντίπαλο.

Δείξε τους πως δεν έπρεπε να σε υποτιμήσουν και να σε θεωρήσουν εύκολο αντίπαλο.

Η επόμενη παράσταση στην οποία θα συμμετάσχεις να είναι γραμμένη από σένα, να έχει τη δική σου σκηνοθετική σφραγίδα και να είσαι εσύ ο πρωταγωνιστής.

Μη συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο.

 

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη


Από:http://pandiera.gr/%CE%B4%CF%8E%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%84/

Τι να τα κάνεις τα μνημόνια όταν δεν σου δανείζουν μία; …


Επίθεση κατά της κυβέρνησης εξαπέλυσε ο πρόεδρος της Ν.Δ. με αφορμή τη συμφωνία με τους θεσμούς. Συγκεκριμένα ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι προτίθεται να υπογράψει καινούριο μνημόνιο χωρίς να πάρει δανικό ούτε ένα ευρώ. Κάτι που ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτηρίζει εντελώς χαζό.

 

Γιατί ποιος ο λόγος να υπογράψεις μνημόνιο αν δεν δανειστείς;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε ότι όταν αυτός γίνει κυβέρνηση δεν πρόκειται να υπογράψει μνημόνιο χωρίς να πάρει δανεικά, ό,τι και αν του τάξουν. Έστω ένα ευρώ θα το δανειστεί,  για την τιμή των όπλων.

Για να λέει ότι και αυτός κάτι πήρε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγησε ότι με την Ν.Δ. τα πράγματα δεν θα είχαν φτάσει ως εδώ. Γιατί με την Ν.Δ. πρώτα θα δανειζόμασταν και μετά θα υπογράφαμε μνημόνια. Χωρίς δάνεια δεν θα είχαμε μνημόνια.

Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι κανένα κορόιδο.

Γι’ αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης  υποστηρίζει ότι αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη και τονίζει ότι αν συνεχίσει να κυβερνάει θα φτάσουμε σε σημείο να υπογράφουμε μόνο μνημόνια χωρίς να αναγκάζουμε τους δανειστές να μας δανείζουν.

Τι σόι μνημόνια είναι τούτα; Και τι σόι δανειστές είναι αυτοί;

Και επειδή η παρούσα κυβέρνηση είναι επικίνδυνη, ζητάει εδώ και τώρα εκλογές. Ώστε να μην υπάρξει καμιά πιθανότητα στο μέλλον να υπογράψουμε μνημόνια χωρίς να δανειστούμε.

Λες και είμαστε τα κορόιδα της Ευρώπης.

Και όλα αυτά χωρίς την έγκριση των δανειστών. Που είναι και πιο δύσκολο.


Aπό:http://takoureliatragoudameakoma.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html

Η Σκύλλα έχασε (καλώς!) Τώρα η “γαλλική δημοκρατία” παίζει μόνη της (κακώς!)…


 

Σχετική εικόνα

Τώρα που ο σοσιαλφιλελεύθερος νίκησε στο Παρίσι καιρός για μια (ακόμη) “μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας”. Στα γρήγορα και στα όρθια.

Μακρον-τάκη θα τον έλεγε κάποιος· αν δεν είχε χεστεί (κι αυτός και οι υπόλοιποι) απ’ τις χαρές της καρέκλας. Αλλά τι να κάνει κι αυτός ο έρμος; Προσπαθεί να επιπλεύσει πάνω σε μια τρύπια εθνική σαμπρέλα…

Αλλά η τάξη μας; Η πιο έξυπνη και μορφωμένη (σα σύνολο) εργατική τάξη ever στην ιστορία του καπιταλισμού… κι όμως: τόσο φοβισμένη και ηττοπαθής! Μπορεί να κατέβει στους γαλλικούς δρόμους… Ίσως… Αλλά εκείνες οι μακρόπνοες (και όχι «μακρόν»πνοες!) γραμμές άμυνας και αντεπίθεσης που τόσο απαραίτητες ήταν και είναι, αυτές λοιπόν δεν υπάρχουν.

Ασφαλώς η ιστορία δεν τέλειωσε. Καθόλου. Όμως μην αναβάλλουμε άλλο για «κάποτε» εκείνα που θα έπρεπε να έχουμε ξεκινήσει από χτές


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/i-skylla-echase-kalos-tora-i-galliki-dimokratia-pezi-moni-tis-kakos/

 

Οι ολέθριες συνέπειες της αμερικανικής πολιτικής…


η αδιέξοδη λογική της επιβολής έναντι των αδυνάμων-

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Άλλο η πρόβλεψη και άλλο η προφητεία. Σταθερό σημείο της αναφοράς της πολιτικής είναι η πρόβλεψη: Τι θα αντιμετωπίσουμε αύριο; Τι συνέπειες θα έχει το όποιο μέτρο στο μέλλον; Οι πολιτικοί θέτουν στους εαυτούς τους διαρκώς τέτοιου είδους ερωτήματα και βάσει αυτών γίνονται οι προβλέψεις και λαμβάνονται τα όποια μέτρα. Προβλέψεις γίνονται και επι διεθνών θεμάτων, αν και όταν έρχονται οι κρίσεις τα μικρά κυρίως κράτη σπανίως έχουν δυνατότητα αντιδράσεως.

Η πρόβλεψη, για παράδειγμα, προ μερικών ετών ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επετίθεντο εναντίον του Ιράκ και της Συρίας για να «σώσουν» τη διεθνή ειρήνη και τον κόσμο από τους τζιχαντιστές, όπως τον «έσωσαν» προ ετών και από τα δήθεν τρομερά όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, τα οποία ουδέποτε βρέθηκαν! Η πρόβλεψη αυτή βασιζόταν αποκλειστικά και μόνο στα «μαθήματα» που μας είχαν δώσει οι ίδιες οι ΗΠΑ.

Όσοι παρακολουθούν την επικαιρότητα γνωρίζουν ότι πολλά καθεστώτα ανά τον κόσμο είναι ανελεύθερα, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και απειλούν τους γείτονες τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, έχουν επιλεκτική συνείδηση και μετρούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γι’ αυτό και οι «κακοί» που υποτάσσονται όμως στα αμερικανικά –πλέον και στα ευρωπαϊκά- συμφέρονται δεν ενοχλούνται. Αυτοί είναι «καλοί» για τις ΗΠΑ, όπως, για παράδειγμα, η Τουρκία. Η Ουάσιγκτον δεν βλέπει και δεν ακούει τίποτε για το ερντογανικό καθεστώς και συγχρόνως φορτώνει» τον τουρκικό λαό με δάνεια επί δανείων. Κάπως έτσι τον προετοίμασε για να εισέλθει και στη Συρία και τις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, για να «τελειώσει» τους Κούρδους που δεν «τελείωσε» στην Τουρκία με αμερικανικά όπλα και άλλη βοήθεια. Αντιθέτως, οι «κακοί» που δεν υποτάσσονται στα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους γίνονται «οι κακοί των κακών» και μπαίνουν στο στόχαστρο της αμερικανικής πολεμικής μηχανής.

ARKAS -The Original Page
ARKAS -The Original Page

Συνέχεια