Το εργοστάσιο των κουραδιών…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

to ergo

Πλάθουμε πολλές φορές στο μυαλό μας εικόνες για να σκοτώσουμε την κοσμική μας μοναξιά. Βλέπουμε στους βράχους πρόσωπα και στους ουρανούς θεούς, διαβόλους και αγγέλους.

Απ’ το παιχνίδι της παρατήρησης των πρωτόγονων ανθρώπων περάσαμε αισίως στις χατζάρες και στις σταυροφορίες και στις έξυπνες βόμβες των χριστιανών εναντίον των απίστων και των βαρβάρων.

Όταν ακούω την έκφραση ανοιχτή κοινωνία μου έρχεται να ξεριζώσω τις αρχιδότριχές μου.

Ένας συρφετός υπαλλήλων και μισθοφόρων της πιο άθλιας έκφρασης αυτού που ονομάζουμε δυτική κουλτούρα θρέφει το αυγό του φιδιού με τον πιο λεπτεπίλεπτο συγγραφικό οίστρο.

Όταν ξεσπαθώνεις εναντίον μιας θρησκείας, δηλαδή εναντίον μιας οργανωμένης μεταφυσικής μαλακίας, χωρίς να φανερώνεις τα αίτια που τη γεννούν και την αναπαράγουν τότε ξεσπαθώνεις εναντίον αθώων ανθρώπων, θυμάτων του ιερατείου και της στοχευμένα κακής εκπαίδευσης.

Όταν σε τρώει το μουνί σου ή ο πούτσος σου για το Ισλάμ και δε σε τρώει για το σαρκοβόρο Άγιο καπιταλισμό μέσα στον οποίο ενσωματώνεσαι καθημερινά με τον πιο χυδαίο τρόπο, τότε είσαι αμερικανοτσολιαδάκι με γαλλική κιλότα και οξυζενέ μαλλί.

Μα όλος αυτός ο βρωμερός αναρχισμός του μικροαστού που εκφράζεται συστηματικά από την αμερικάνικη πρεσβεία και τα έντυπά της κουμπώνει πάνω στη νεοελληνική φαρσοκωμωδία.

Ακαδημαϊκοί σαλτιμπάγκοι που πατρονάρονται ως σοφοί στον τηλεοπτικό αχταρμά-με τον καλύτερο απ’ αυτούς να έχει γαμήσει τη μάνα του-, συγγραφείς και δημοσιογράφοι και κωλογλύφτες της εξουσίας, μικροεπιτήδειοι εκδότες που φαντασιώνονται πως είναι απόγονα τέκνα του Προυντόν και του Μπακούνιν, βαρόνοι της ποιητικής κλάψας και της απατεωνιάς περιφέρουν τις καλλιτεχνικές αιμορροΐδες τους στα καθίσματα της πλατειάς Εξαρχείων πουλώντας επανάσταση για την καύλα τους. Για το στομάχι και το χοντρό τους κώλο.

Ντίλερ της λεγόμενης ανοιχτής κοινωνίας που τη νοιάζει μόνο η κωλοτρυπίδα της, τυλίγοντας μέσα της τις λίγες κοκκαλιάρικες «αιώνιες αλήθειες» που χρησιμεύουν μόνο για να μεγαλώνει η κατανάλωση των άχρηστων εμπορευμάτων της.

Φιλάνθρωποι, οικονομιστές, ανθρωπιστές, διορισμένοι νταβατζήδες που ασχολούνται με την καλυτέρεψη της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές της αγαθοεργίας, μητροπολίτες και δημιουργικοί επιχειρηματίες, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας και παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές σέρνονται σαν κουτάβια στην αυλή του μεγάλου Ποσάδα.

Άλλοι περιμένουν το βραβείο τους απ’ την ακαδημία Αθηνών, άλλοι περιμένουν να τρυπώσουν σε επιτροπή σοφών και άλλοι να τα πιάσουν χοντρά για να αγοράσουν εξοχικό στο Αιγαίο. Να κοιτάνε τη θάλασσα και να γράφουν λίβελους για το γαμημένο Ισλάμ, ξέροντας πως η ανοιχτή τους κοινωνία είναι η κρεατομηχανή της εργατικής δύναμης όλων μας.

Advertisements

Οι συνθήκες δημιουργούν τις ιδέες ή μήπως όχι;…


Μια γενικά αποδεκτή γνώμη είναι το ότι οι ιδέες πηγάζουν ή επιβάλλονται αποκλειστικά από τις συνθήκες. Αυτή είναι μια ολότελα αστήρικτη άποψη και πιστεύουμε ότι στηρίζεται στην κοινή καταθλιπτική εντύπωση ότι ο άνθρωπος αποτελεί έρμαιο των συνθηκών ή παθητικό δέκτη των συμβάντων της κοινωνικής και φυσικής ζωής. Αυτή η αντίληψη ενισχύει την αίσθηση της παθητικότητας και μηδαμινότητάς του, ενώ ταυτόχρονα τον απαλλάσσει από το βάρος της ευθύνης του να αντιδράσει και να ανταποκριθεί ορθά και έγκαιρα σε αυτές τις συνθήκες. Και όπως ο άνθρωπος θεωρείται έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών, που πάντοτε κάποιοι άλλοι έλλογοι ή άλογοι παράγοντες δημιουργούν, με τον ίδιο τρόπο θεωρούνται και οι ιδέες ως γεννήματα των συνθηκών. Δηλαδή, οι συνθήκες είναι αυτές που ορίζουν και τον άνθρωπο και τις ιδέες. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από το ότι πάντοτε οι ιδέες αναδύονται έπειτα από συνθήκες πιεστικές, όταν ο άνθρωπος εξαναγκάζεται να δράσει.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και ξεκάθαρα;

Πιστεύουμε πως όχι. Τα φαινόμενα είναι ένα απλό είδωλο του πλήθους των γεγονότων της ζωής και της αιτιατής αλυσίδας τους, όπου εμπλέκονται οι σκέψεις, οι επιλογές, οι δράσεις, οι επιρροές σε ένα πολύπλοκο συνεκτικό σύνολο που τελικά καταλήγει να προκαλεί τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε. Ένα άμεσο παράδειγμα είναι η οικονομική κατάσταση της εποχής μας.

Δηλαδή, έχουμε σε έναν συνεκτικό και ζωντανό ιστό τα εξής στοιχεία: τις συνθήκες, τη συνείδηση του ανθρώπου και τις ιδέες ή αρχές. Ειδικότερα:

1) τις συνθήκες, όπου εμπίπτουν τόσο οι φυσικές συνθήκες π.χ. το κλίμα, η σωματική διάπλαση, όσο και οι κοινωνικές συνθήκες π.χ. φτώχεια, πόλεμος, ευημερία.

2) τηv συνείδηση των ανθρώπων, της οποίας ο ρόλος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν λαμβάνεται σχεδόν καθόλου υπόψη, ενώ αποτελεί την πηγή του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η συνείδηση είναι αυτή που περιλαμβάνει και την παθητικότητα είτε ως επιλογή είτε ως αναπόφευκτη αδυναμία. Η συνείδηση όμως, είτε παθητική είτε ενεργητική, δημιουργεί συνθήκες ή συμβάλλει στη δημιουργία τους.

Συνέχεια

Η βία στις φυλακές: Μια σπονδή ανθρωποθυσιών στον θεό της καταστολής …


Από τον Abraham Gefuropoulos

Ανέκαθεν, η πάντα κραταιά και μεγαλόπρεπη αλλά με ανασφαλή καρδιά Εξουσία, αρεσκόταν στην συμπίεση της δημιουργικότητας και της ζωής, λατρεύοντας την δύναμη της κατασταλτικής βίας και την γοητεία που ασκεί στις μάζες ο πειθαναγκασμός, αφήνοντας την φαντασία και την ελευθερία στους ποιητές και τους καλλιτέχνες.

Η διαιώνιση της εξαρτιόταν άμεσα από την ισχύ της και την αξιοθαύμαστη ομολογουμένως ικανότητα να επιβάλει την θέληση της, άλλοτε με πανουργία και άλλοτε με απλή, αρχέγονη δολοφονική μανία. Η Ανθρωπότητα στο διάστημα χιλιετηρίδων εξελίσσεται αδιαλείπτως  σε τεχνολογική βάση κυρίως, ωστόσο όσο αφορά τις δυναμικές σχέσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό των δομικών της κοινωνικών θυλάκων, η κατάσταση δεν είναι καθόλου παρήγορη ως προς την προοδευτικότητα της, αντίθετα ζέχνει αναχρονισμό και σκονισμένη με υπεροψία αυτοκρατορική νοοτροπία ορισμένων ενοίκων της πυραμιδικής κορυφής.

Παρά την θέση ισχύος λοιπόν της άρχουσας τάξης και της αρπακτικής αλαζονικής ματιάς, ο φόβος και ο ιδρώτας που λούζει το γεμάτο με πολύτιμους λίθους  σώμα της, είναι απτός φρικώδης, σφηνωμένος στο κεντρικό σημείο του τρυφηλού από την καλοπέραση εγκεφάλου της. Τρόμος που πηγάζει από την αφύπνιση των δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, την χειραφέτηση των ζωών τους από κάθε μορφή εξάρτησης. Μια εφιαλτική πραγματικότητα για τους άρχοντες κάθε γεωγραφικής θέσης και χρονικής εποχής, που όμως πάει και έρχεται, εμφανίζεται και εξαφανίζεται σαν μια χαμένη Ατλαντίδα πρόσκαιρων κοινωνικών διεκδικήσεων, παρά σαν μια δυναμική διαρκή κατάσταση.

Πέρα από τις τρομοκρατικές πρακτικές ενστάλαξης με μεγάλες ποσότητες φόβου στις αρτηριακές λειτουργίες των πολιτών, η Εξουσία αρέσκεται να παίζει σαν τη πεινασμένη γάτα με το επικίνδυνο παραβατικό ποντικό , ένα σουρεαλιστικό φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά στο σωφρονιστικό σύστημα, στον μικροσκοπικό σύμπαν των καλών (δικαιοσύνη), κακών (παραβάτες της έννομης τάξης) και των άσχημων (αρχομανών με εκδικητικές τάσεις).

Συνέχεια

America first …


Lawrence Wilkinson 5253335.jpg

Lawrence Wilkerson,


Πολλοί και διάφοροι “είδαν” στην εκλογή του ψόφιου κουναβιού μια “στροφή” της αμερικανικής πολιτικής, ένα είδος αλλαγής έμφασης: απ’ τις διεθνείς στρατιωτικές εκστρατείες (που εκπροσωπούσε, κατ’ αυτούς, μόνο η Κλίντον…) σε κάποιο είδος “εσωστρέφειας” και “ανασυγκρότησης”.

Οποιαδήποτε κριτική ανάλυση και επισκόπηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού θα έδειχνε ότι τέτοιου είδους “αναχωρητισμός” είναι, απλά, αδύνατος. Τα έχουμε πει. Να όμως που τα λέει ωμά κάποιος “από μέσα”. Ο Lawrence Wilkerson, επιτελάρχης του αμερικάνου στρατηγού και στη συνέχεια υπ.εξ. (2001 – 2005, στην πρώτη θητεία του Μπους του Β) Colin Powell, έδωσε μια συνέντευξη στο ανεξάρτητο ιντερνετικό κανάλι real news (καμμία σχέση με το ελληνικό καθεστωτικό συγκρότημα!). Τα λεγόμενά του είναι πολύ πιο πέρα από «απλή προσωπική γνώμη».

Ερώτηση (του δημοσιογράφου Aaron Mate): Ακούμε τώρα ότι ο πρόεδροςTrump θα στείλει περισσότερο στρατό στο Αφγανιστάν, ύστερα από αίτημα των στρατηγών του. Αυτό που με εντυπωσιάζει σ’ αυτή τη συζήτηση είναι ότι όχι και πολύ παλιά, μόλις το 2011, στην κορύφωση της εκστρατείας επί προεδρίας Obama, υπήρχαν 100.000 αμερικάνοι στρατιώτες εκεί. Δεν κατάφεραν να νικήσουν τους Ταλιμπάν. Οπότε τώρα, που υπάρχουν 9.000, γίνεται κουβέντα να πάνε μερικές χιλιάδες ακόμα, λες και πρόκειται να κάνουν την διαφορά. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτόν τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, που δεν δείχνει να τελειώνει μετά από 16 ολόκληρα χρόνια;

Απάντηση (Wilkerson): … Η στρατηγική λογική έχει αλλάξει, και νομίζω ότι θα μείνουμε στο Αφγανιστάν για τα επόμενα 50 χρόνια. Επειδή το Αφγανιστάν είναι για εμάς η μόνη δυνατότητα, η μόνη χερσαία δυνατότητα, το μόνο έδαφος όπου μπορούμε να έχουμε αμερικανικές δυνάμεις έτσι ώστε οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε, οποιαδήποτε στιγμή διατάξει ο πρόεδρος, να εμπλακούμε ή να προκαλέσουμε προβλήματα στους Κινέζους, μ’ αυτήν την θεωρία τους “one belt one road”, που σημαίνει ότι θέλουν να φτιάξουν έναν καινούργιο δρόμο του μεταξιού απ’ την επαρχία Xinjiang ως την Ευρώπη.

… Διαπιστώσαμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο ή και σχεδόν αδύνατο να μπλοκάρουμε αυτήν την ιστορία στην ανατολική Μεσόγειο με ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις. Γι’ αυτό και δεν νομίζω ότι θα φύγουμε απ’ το Αφγανιστάν…

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/america-first/

Αυτό λοιπόν που γίνεται τόσα χρόνια είναι χειρότερο από χρεοκοπία…


Γράφει ο mitsos175.

Ακούω ότι τάχα θα μας ελαφρώσουν το χρέος. «Να κάνουμε ότι λεν οι τοκογλύφοι για να μας ελαφρώσουν το χρέος». Ας αφήσουμε τους Γερμανούς που λένε «δεν υπάρχει περίπτωση» και που ότι διατάζουν γίνεται τα τελευταία χρόνια στη κατεχόμενη Μπανανία μας κι ας πιάσουμε τη Λογική.
Το Μνημόνιο γίνεται για να πληρωθούν τα χρέη των κηφήνων και των Τραπεζών που όλοι ξέρουμε πως έγιναν.

Το Μνημόνιο γίνεται επειδή τα όρνεα θέλουν τα λεφτά ΜΑΣ κι όχι τα λεφτά τους, όπως λένε τα ΜΜΕ.

Το Μνημόνιο όσο πάει και χειροτερεύει. Κάθε χρόνο μας φορτώνουν νέα βάρη.
Πως λοιπόν, αφού κάθε χρόνο πληρώνουμε περισσότερα, θα δεχτούν τα αρπακτικά να μας «ελαφρώσουν», όταν μάλιστα κακόμαθαν δηλαδή τους έχει ανοίξει η όρεξη;
Παλιότερα το έλεγαν επιμήκυνση. Μετά το είπαν κούρεμα. Και επιμηκύνθηκε και το κούρεψαν. Αλλά το τσούξιμο – τσούξιμο. Καινούρια χαράτσια, νέες απολύσεις, περικοπές…

Ο μόνος τρόπος λοιπόν να ελαφρώσει το χρέος πραγματικά είναι να τους πούμε να πάνε στο διάολο και αυτοί και το χρέος. Έτσι απλά. Αν ήθελαν οι πολιτικοί μας να το ελαφρώσουν, θα το είχαν ήδη κάνει. Μόνοι τους, γιατί ποτέ τοκογλύφος δεν συμφώνησε να χαρίσει μέρος του χρέους σε κανένα κράτος.

Αυτό λοιπόν που γίνεται τόσα χρόνια είναι χειρότερο από χρεοκοπία. Είναι αναμφισβήτητα χρεοκοπία αλλά χωρίς το μόνο θετικό της χρεοκοπίας δηλαδή τη διαγραφή των χρεών, μέρος αυτών, ή έστω των τόκων.

Επίσης, επειδή οι βρικόλακες θέλουν τα κέρδη σε σκληρό νόμισμα, μας φυλακίζουν στο Ευρώ υποχρεώνοντας μας σε συνεχή εσωτερική υποτίμηση.

Επομένως το Μνημόνιο έγινε για μπορέσουν οι δανειστές να επωφεληθούν από τον πλούτο της χώρας. Δημόσιο και ιδιωτικό (όσων δεν αντέξουν τα χαράτσια). Φυσικά, για να γίνει κάτι τέτοιο, απαιτείται η συνεργασία αυτών που κυβερνάν και που πείθουν ή υποτάσσουν το Λαό στη θέληση των ορνέων.

Άμα δείτε ελάφρυνση από αυτούς να μου τηλεγραφήσετε. Εκτός, αν βαπτίσουν «ελάφρυνση» κάποια λεηλασία ταμείων. όπως την προηγούμενη φορά. Αν όμως τους πούμε να πάνε να πηδηθούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα… 


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_91.html

Ni Le Pen, Ni Macron: #OnVautMieuxQueCa Η βαρβαρότητα στην κάλπη και η αμφισβήτηση των διλημμάτων…


manif

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Την Κυριακή το βράδυ, οι Γάλλοι και  όλοι οι υπόλοιποι θα ξέρουμε τον νέο ένοικο των Ηλυσίων Πεδίων. Μετά από ένα εντελώς αναμενόμενο αποτέλεσμα στον α’ γύρο προ δύο εβδομάδων.  Και όχι  μόνο επειδή το αποτύπωναν οι δημοσκοπήσεις. Αλλά επειδή το προδιέγραφαν οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή και στην κοινωνία της Γαλλίας.

Ποτέ πριν στη γαλλική πολιτική ιστορία δεν υπήρξε τόσο σαφώς καταγεγραμμένη η απαξίωση του παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού της γαλλικής αστικής τάξης. Μιλώντας για τη γαλλική ακροδεξιά στη γράφουσα και στο 13ο τεύχος του περιοδικού «Δημοσιογραφία»[i], ο Ζαν Υβ Καμύ,Διευθυντής του Παρατηρητηρίου πολιτικού ριζοσπαστισμού -Observatoire des Radicalités Politiques (ORAP)-, και ερευνητής του Ινστιτούτου Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων – Institut de Relations Internationales et Stratégiques (IRIS)-  εξειδικευμένος στην ακροδεξιά, επισήμαινε ότι υπάρχει  εντεινόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης ολοένα μεγαλύτερου μέρους του εκλογικού σώματος απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα, τους σοσιαλδημοκράτες και τους συντηρητικούς. «Στη Γαλλία δεν υπήρχε ποτέ τόσο μεγάλη απόρριψη της κυρίαρχης πολιτικής σκηνής: 4 στους 5 Γάλλους  λένε ότι οι πολιτικοί δεν ασχολούνται με το τι σκέφτονται οι πολίτες, 2 στους 3 θεωρούν ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και μόνο ένα 12% έχει εμπιστοσύνη στα κόμματα» σημείωνε, στο ίδιο άρθρο, η καθηγήτρια κοινωνιολογίας και πολιτειολόγος Νόνα Μάγιερ, Ομότιμη Διευθύντρια Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας –Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS)[ii].

manif2_16-3025313

Συνέχεια