Τζακ Λόντον – Πώς έγινα σοσιαλιστής…


από

 

του Τζακ Λόντον

Πρέπει να παραδεχτώ ότι έγινα σοσιαλιστής κατά τρόπο παρόμοιο μ’ εκείνον με τον οποίο έγιναν χριστιανοί οι τεύτονες παγανιστές: μου επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων. Την εποχή που μεταστράφηκα, όχι μόνο δεν προσέβλεπα στον σοσιαλισμό, αλλά τον αντιμαχόμουν. Ήμουν πολύ νέος και ανώριμος, δεν ήξερα σχεδόν τίποτε, και μολονότι ούτε ακουστά είχα τη σχολή που επονομαζόταν «ατομικισμός», τραγουδούσα τον παιάνα των δυνατών με όλη μου την καρδιά.

Κι αυτό επειδή ήμουν εγώ δυνατός. Με το δυνατός εννοώ ότι είχα καλή υγεία και γερούς μυς, πλεονεκτήματα που είναι φανερό με ποιον τρόπο είχαν αποκτηθεί. Είχα ζήσει τα παιδικά μου χρόνια σε ράντσα της Καλιφόρνιας, μικρό αγόρι πουλούσα εφημερίδες στους δρόμους μιας ευημερούσας δυτικής πόλης και στα νιάτα μου επιδιδόμουν σε μικροκομπίνες στα κρυστάλλινα νερά του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και του Ειρηνικού Ωκεανού. Μου άρεσε η ζωή χωρίς περιορισμούς και ήμουν ικανός να μοχθώ σαν σκλάβος, κάνοντας τις πιο σκληρές δουλειές. Δεν ήξερα καμιά τέχνη, αλλά μεταπηδούσα εύκολα από επάγγελμα σε επάγγελμα. Ατένιζα τον απέραντο κόσμο και τον έβρισκα καλό, απ’ άκρη σ’ άκρη. Θα το επαναλάβω: αυτή η αισιοδοξία οφειλόταν στο ότι ήμουν υγιής και δυνατός, δεν με βασάνιζαν πόνοι ή αρρώστιες, κανένα αφεντικό δεν με είχε απορρίψει λόγω κακής σωματικής κατάστασης και πάντα έβρισκα κάποια απασχόληση, είτε στο φτυάρισμα του κάρβουνου, είτε σαν ναύτης, είτε σε άλλες χειρωνακτικές δουλειές.

Χάρη σ’ όλα αυτά, στα νιάτα μου πετούσα στα σύννεφα. Όντας ικανός να τα βγάζω πέρα μόνος μου στη δουλειά ή στους καβγάδες, είχα γίνει ένας ασυγκράτητος ατομικιστής. Ήταν φυσικό. Ήμουν πάντα νικητής. Κι αυτό γιατί θεωρούσα το παιχνίδι, όπως το έβλεπα να παίζεται, ή όπως νόμιζα ότι το έβλεπα να παίζεται, ένα παιχνίδι εντελώς κατάλληλο για ΑΝΤΡΕΣ. Το να είσαι ΑΝΤΡΑΣ σήμαινε για μένα το να είναι χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα πάνω στην καρδιά σου η λέξη άντρας. Να ριψοκινδυνεύεις σαν άντρας, να αγωνίζεσαι σαν άντρας, να κάνεις τη δουλειά ενός άντρα (έστω και με τον μισθό ενός παιδιού) – όλα αυτά με άγγιζαν βαθιά και με συνάρπαζαν όσο τίποτ’ άλλο. Και ονειροπολώντας φανταζόμουν ένα ομιχλώδες και άπειρο μέλλον, όπου θα έπαιζα ό,τι θεωρούσα πως είναι το παιχνίδι ενός ΑΝΤΡΑ, θα συνέχιζα να ταξιδεύω με ανεξάντλητα καλή υγεία, χωρίς ατυχήματα, και με μυς αέναα ρωμαλέους. Όπως είπα, αυτό το μέλλον ήταν άπειρο. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν τον εαυτό μου να διασχίζει γεμάτος ενθουσιασμό μια ζωή χωρίς τέλος, σαν ένα από εκείνα τα ΞΑΝΘΑ ΚΤΗΝΗ του Νίτσε, ηδονικά περιπλανώμενος, ένας καταχτητής των πάντων χάρη στην απόλυτη υπεροχή και δύναμή μου.

Όσο για τους άτυχους, τους άρρωστους, τους βασανισμένους, τους γέροντες, τους σακατεμένους, πρέπει να ομολογήσω πως ούτε που τους σκεφτόμουν- απλώς αόριστα ένιωθα ότι, αν δεν τους τύχαινε κάποιο ατύχημα, θα μπορούσαν, αν ήθελαν στ’ αλήθεια να μοχθήσουν, να είναι εξίσου καλοί με μένα· ότι θα μπορούσαν να δουλέψουν κι αυτοί το ίδιο σκληρά όπως κι εγώ. Όσο για τα ατυχήματα, αυτά αντιπροσώπευαν τη ΜΟΙΡΑ, μια λέξη επίσης γραμμένη με κεφαλαία, κι από τη ΜΟΙΡΑ δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Ο Ναπολέων είχε ένα ατύχημα στο Βατερλώ, όμως αυτό δεν μετρίαζε την επιθυμία μου να γίνω ένας νέος, όψιμος Ναπολέων. Επιπλέον, η αισιοδοξία μου, που τρεφόταν από ένα στομάχι ικανό να χωνέψει παλιοσίδερα κι ένα κορμί που άνθιζε με τις κακουχίες, δεν μου επέτρεπε να συνδέσω την έστω και αμυδρή πιθανότητα ενός ατυχήματος με τη λαμπρή προσωπικότητά μου.

Ελπίζω να ξεκαθάρισα πως αισθανόμουν περήφανος που συγκαταλεγόμουν ανάμεσα στους προικισμένους από τη φύση αρίστους. Η αξιοπρέπεια της εργασίας αποτελούσε για μένα το πιο εντυπωσιακό πράγμα στον κόσμο. Χωρίς να έχω διαβάσει τον Καρλάιλ ή τον Κίπλινγκ, είχα επινοήσει ένα ευαγγέλιο του μόχθου που ξεπερνούσε και σκίαζε τα δικά τους. Η δουλειά ήταν το παν. Ήταν καθαγιασμός και σωτηρία. Δεν μπορείτε να διανοηθείτε πόση περηφάνια ένιωθα μετά από μια μέρα σκληρής και αποτελεσματικής δουλειάς· ούτε εγώ μπορώ καλά-καλά να τη διανοηθώ, τώρα που ανατρέχω στα αισθήματα εκείνης της εποχής. Ήμουν ο πιο πιστός μισθωτός σκλάβος που είχε ποτέ εκμεταλλευτεί καπιταλιστής. Το να αποφύγω κάποιο θέλημα ή να κάνω τον άρρωστο ήταν μέγιστο αμάρτημα, πρώτα ενάντια στον εαυτό μου και μετά ενάντια στον άνθρωπο που πλήρωνε τον μισθό μου. Το έβλεπα σαν έγκλημα και το κατέτασσα δεύτερο μετά την προδοσία, θεωρώντας το εξίσου βαρύ.

Με δυο λόγια, ο χαρούμενος ατομικισμός μου κυριαρχείτο από την ορθόδοξη αστική ηθική. Διάβαζα τις αστικές εφημερίδες, άκουγα τους αστούς ιεροκήρυκες και επευφημούσα τις ηχηρές κοινοτοπίες των αστών πολιτικών. Και δεν αμφιβάλλω ότι, αν απρόβλεπτα περιστατικά δεν είχαν αλλάξει την πορεία μου, θα είχα εξελιχθεί σε επαγγελματία απεργοσπάστη (έναν από τους Αμερικανούς ήρωες του προέδρου Έλιοτ), και το κεφάλι και το κορμί με το οποίο έβγαζα το ψωμί μου πιθανότατα θα γίνονταν λιώμα από το ρόπαλο κάποιου μαχητικού συνδικαλιστή.

Συνέχεια

Για τον μύθο του «πολιτικού συστήματος» …


Περί εποικοδομήματος, οικοδομήματος και θεμελίων

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

Όπως η αρχιτεκτονική των κτιρίων, που αποτελεί την συνισταμένη όλων των παραμέτρων που συνδυασμένα καθορίζουν την στατική αντοχή και πλοκή των υλικών μερών τους, την πλαστικότητα και λειτουργικότητα του χώρου αλλά και την δυναμική της φόρμας στη διάσταση του χρόνου σε όλα τα ορατά και αόρατα επίπεδα, οριοθετείται βασικά από τα θεμέλιά τους, έτσι και η αρχιτεκτονική των κοινωνικών συστημάτων προσδιορίζεται από τους θεμελιακούς θεσμούς τους που ορίζουν τη σχέση της εργαζόμενης κοινωνίας με τα μέσα παραγωγής και με το προϊόν της παραγωγής, δηλαδή με την παραγωγική βάση και τον πλούτο της κοινωνίας τους.

Όπως η αρχιτεκτονική των κτιρίων εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλάζοντας υλικά, εποικοδόμημα, οικοδόμημα και θεμελίωση, έτσι και τα κοινωνικά συστήματα οφείλουν να εξελίσσονται και να προσαρμόζονται στα καινούργια δεδομένα με σκοπό να ικανοποιήσουν καινούργιες ανάγκες αξιοποιώντας καινούργιες δυνατότητες.

ARKAS -The Original Page
ARKAS -The Original Page

Συνέχεια

Από τους μαχαλάδες στα neighborhoods…


Από τον Anaximandro Soicher

Η νεοελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται από τα τεράστια προβλήματα αυτοπροσδιορισμού της, που ανήκει εν τέλει η Ελλάδα; Ο Παπανδρέου έλεγε η ‘’Ελλάδα ανήκει εις τους Έλληνες’’, ο Καραμανλής έλεγε ‘’ανήκομεν εις την δύσην’’ και πριν μερικές μέρες ο Γιώργος Βαρεμένος προς μεγάλη χαρά όλων μας, μας πληροφόρησε ότι ανήκουμε ‘’στις πλούσιες χώρες’’.

Αφόρητες γενικολογίες βαραίνουν αυτό το ερώτημα. Μια επιδερμική επαφή με την νεοελληνική ιστορία, από το 1830 και μετά, θα σκίτσαρε τον Έλληνα ως ένα Τούρκο που φοράει τσαρούχια και γαλλικό πανωφόρι να διαβάζει Πλάτωνα και να πίνει ουίσκι.

Αυτή η σχιζοφρενική εικόνα επιβεβαιώνεται καθημερινά στα μάτια μας με διάφορες εκδοχές. Ο Χ θα βρίζει στα Τούρκικα για να μας δείξει τον ελληνικό του τσαμπουκά, η Ψ θα γλεντάει όπως μόνον οι Έλληνες ξέρουν, ακούγοντας τουρκοτσιφτετέλια. Ο βασιλόφρων γέρος ρουφώντας τον Τούρκικο καφέ του, θα μιλάει για τους υπανθρώπους της ανατολής και η ενοχλητική κυρία Ευγενία από το διπλανό διαμέρισμα, θα αλατοπιπερώνει τις μελιτζάνες της, για να φτιάξει ιμάμ καθώς θα καταριέται τους μουσουλμάνους.

Η προσκόλληση μας στο παρελθόν, και η καθημερινή προσπάθεια μας να αποδείξουμε την ‘’ελληνικότητα’’ μας, ακόμα και μεταξύ μας, είναι το πιο βροντερό παράδειγμα των αμφιβολιών μας.

Θυμίζουμε τον ήρωα του Καμύ, τον εκκεντρικό Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς, ‘’Με συγχωρείτε, έχω το σύνδρομο του σύρτη. Τη στιγμή που πάει να με πάρει ο ύπνος, δε θυμάμαι ποτέ αν έβαλα το σύρτη. Κάθε βράδυ πρέπει να σηκώνομαι για να το ελέγξω.’’(Αλμπέρ Καμύ, Η Πτώση, Καστανιώτης, σελ.99)

Εμείς έχουμε το ‘’σύνδρομο του διαβατηρίου’’, το ελέγχουμε συνεχώς, για να δούμε αν είμαστε ακόμη Έλληνες και πέφτουμε πάντα στο κρεβάτι με το φόβο μην ξυπνήσουμε το πρωί Τούρκοι. Η ανατολή στο μυαλό των περισσότερων Ελλήνων είναι η Τουρκία, γι αυτό γαντζώθηκαν από τα δυτικά πρότυπα, γιατί δεν πρέπει να έχουμε την όποια σχέση με τους ‘’εχθρούς’’ μας.

Η αντίληψη πολλών  γύρω από την εθνική ταυτότητα και τις καταβολές μας, δεν αποσκοπεί στην υπεράσπιση του ελληνικού πνεύματος, αλλά κατά κύριο λόγο στην υπογράμμιση της ‘’μη τουρκικότητας’’ μας.

Δύση ή Ανατολή λοιπόν; Ένα ερώτημα που έμελλε να τελέσει χρέη θερμοκοιτίδας για πολλούς μικρούς ή μεγάλους διχασμούς στην Ελλάδα. Ο  Αλέξης Πολίτης στο βιβλίο του Ρομαντικά Χρόνια κάνει μια λαμπρή παρατήρηση, ‘’Προτού επιχειρήσουμε να εννοήσουμε κάπως τα πράγματα, ας ξεκινήσουμε από μία λογική, ή έστω, γεωγραφική λεπτομέρεια. Για να ονομάσεις την Ελλάδα, τα Βαλκάνια γενικότερα, ‘’ανατολή’’, σημαίνει πως η σκοπιά- σου είναι ‘’δυτική’’, πως την κοιτάζεις από τη μεριά της Ευρώπης.’’ (Αλέξης Πολίτης, Ρομαντικά Χρόνια, Ε.Μ.Ν.Ε- ΜΝΗΜΩΝ, σελ.92)

Άρα με βάση την παραπάνω αναφορά, πριν αναζητήσουμε τις γεωγραφικές ρίζες μας, πρέπει να ορίσουμε την ‘’σκοπιά’’ μας στο παρόν. Μιλάμε ως δυτικοί για την ανατολή ή ως ανατολικοί για την δύση;

Από το 1940 η ‘’δύση’’ έκανε ένα πρωτοφανές και αποφασιστικότατο ‘’Κωσταλέξι’’ στην Ελλάδα, στόχος ήταν η διακοπή του φλέρτ με την ‘’ανατολή’’. Εκείνα τα πύρινα χρόνια η ‘’ανατολή’’ ήταν η Σοβιετική Ένωση.

Το 1944 η περίφημη ‘’συμφωνία των ποσοστών’’ όρισε το αύριο της Ελλάδας, ο Στάλιν γύρισε την πλάτη του και ο Τσώρτιλ με τις ελευθερίες που του έδινε η νέα συμφωνία, κίνησε λυτούς και δεμένους για να βγάλει τους κομμουνιστές από τη μέση. Το ‘’Κωσταλέξι’’ που προανέφερα δικαιολογείται ως όρος από την αντιμετώπιση που είχαν οι μη ‘’δυτικοί’’ έλληνες, Δεκεμβριανά και Εμφύλιος ήταν η τιμωρία των εξ ανατολάς επηρεαζόμενων.

Η δύση μας αγκάλιασε με το δόγμα Τρόυμαν και το  σχέδιο Μάρσαλ, το 47’ έρχονταν τα Λίμπερτυ το ένα μετά το άλλο για να δώσουν σακάκια στον ελληνικό λαό και ντόλαρς, μιας και χρήζαμε ανθρωπιστικής βοήθειας ως ‘’ανταρτόπληκτοι’’. Η Ελλάδα είχε γίνει και επίσημα αμερικάνικο προτεκτοράτο.

Η ανατολή για τους Έλληνες ήταν πάντα η Τουρκία, η ανατολή για τους  Έλληνες πολιτικούς (από την Μεταξική χούντα και μετά) ήταν η Σοβιετική Ένωση.

Ο Τσώρτσιλ είναι αυτός που με μαριονέτες τον ‘’αχυράνθρωπο’’, ‘όπως αναφέρει ο Σεφέρης, Γεώργιο Παπανδρέου ή αλλιώς ‘’γέρο της δημοκρατίας’’ και τον παθητικότατο Γεώργιο Β’ έκλεισε την υπόθεση και μας έκανε πλέον να μιλάμε ως ‘’δυτικοί’’ για την ‘’ανατολή’’.

Η δύση τα σάρωσε όλα στην χώρα μας, όχι στο όνομα του ‘’αντιτουρκισμού’’ αλλά στο όνομα του ‘’αντικομμουνισμού’’. Ότι τούρκικο, καπηλευτικέ, ότι κομμουνιστικό στο μεγαλύτερο φάσμα του, νερώθηκε και ακρωτηριάστηκε. Οι μαχαλάδες μας λοιπόν γίνανε neighborhoods και εμείς άλλο ένα αστεράκι στην αμερικάνικη σημαία.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/apo-tous-machalades-sta-neighborhoods/

Ένας βρόμικος πόλεμος – 5. Οι ΗΠΑ διαδέχονται την Γαλλία …


    Πρόκειται για ένα διαφορετικό είδος πολέμου. Δεν υπάρχουν πολεμικές στρατιές ή επίσημες δηλώσεις. Μερικές φορές, κάποιοι πολίτες του Νότιου Βιετνάμ, με κατανοητό παράπονο, πήραν μέρος στην επίθεση κατά της κυβέρνησής τους. Αλλά αυτό δεν πρέπει να κρύβει το βασικό γεγονός ότι εδώ έχουμε πραγματικό πόλεμο, ο οποίος καθοδηγείται από το Βόρειο Βιετνάμ και προκαλείται από την κομμουνιστική Κίνα. Στόχος του είναι να κατακτήσει τον νότο, να νικήσει την πολιτειακή εξουσία και να επεκτείνει την κυριαρχία του κομμουνισμού στην Ασία. Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Τα περισσότερα από τα μη κομμουνιστικά έθνη της Ασίας δεν μπορούν από μόνα τους να αντισταθούν στην αυξανόμενη δύναμη και στη φιλοδοξία του ασιατικού κομμουνισμού.
Επομένως, η ισχύς μας είναι ζωτικής σημασίας. Αν αποσυρθούμε από το Βιετνάμ, τότε κανένα έθνος δεν μπορεί να έχει και πάλι την ίδια εμπιστοσύνη στην πολιτειακή υπόσχεση ή στην πολιτειακή προστασία. Σε κάθε χώρα οι δυνάμεις ανεξαρτησίας θα εξασθενίσουν σημαντικά και μια απειλούμενη από την κομμουνιστική κυριαρχία Ασία θα έθετε βεβαίως σε κίνδυνο την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

        Δεν επιλέξαμε να είμαστε οι κηδεμόνες στην πύλη, αλλά δεν υπάρχει κανένας άλλος. Ούτε θα παραδοθούμε στο Βιετνάμ για να έλθει η ειρήνη, επειδή μάθαμε από τον Χίτλερ στο Μόναχο ότι η επιτυχία τροφοδοτεί μόνο την όρεξη της επιθετικότητας. Η μάχη θα ανανεωθεί σε μια άλλη χώρα και στη συνέχεια σε μια άλλη, φέρνοντας μαζί της ίσως ακόμα μεγαλύτερη και πιο σκληρή σύγκρουση, όπως μάθαμε από τα διδάγματα της ιστορίας.
        Επί πλέον, βρισκόμαστε στο Βιετνάμ για να εκπληρώσουμε μία από τις πιο επίσημες υποσχέσεις του πολιτειακού έθνους. Τρεις πρόεδροι -ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, ο πρόεδρος Κέννεντυ και ο σημερινός πρόεδρός σας- εδώ και 11 χρόνια έχουν δεσμευτεί και έχουν υποσχεθεί να βοηθήσουν στην υπεράσπιση αυτού του μικρού και γενναίου έθνους. Ενισχυμένος από αυτή την υπόσχεση, ο λαός του Νοτίου Βιετνάμ έχει αγωνιστεί για πολλά χρόνια. Χιλιάδες από αυτούς έχουν πεθάνει. Χιλιάδες ακόμα έχουν τραυματιστεί από τον πόλεμο. Δεν μπορούμε τώρα να αθετήσουμε τον λόγο μας ή να εγκαταλείψουμε τη δέσμευσή μας ή να αφήσουμε όσους μας πίστεψαν και μας εμπιστεύθηκαν, στην τρομοκρατία και στην καταπίεση και στις δολοφονίες που θα ακολουθούσαν.
        Αυτός, λοιπόν, συμπατριώτες μου, είναι ο λόγος για τον οποίο βρισκόμαστε στο Βιετνάμ.

 

Σαϊγκόν, 12/5/1961: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Λύντον Τζόνσον συναντιέται με τον Νγκο Ντιν Ντιέμ

Συνέχεια

Αυτά κι αν είναι θρησκευτικά τροπάρια!…


Του Γ. Γ

Αδιάβαστους μας πιάνει ο αναγνώστης μας Αγγελος –που σίγουρα τώρα κολάστηκε μ’ αυτά που μας γράφει-, σχετικά με τις «χριστιανικές» δραστηριότητες μιας τύπισσα που παρουσιάζεται σαν καθηγήτρια  της Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Μόσχας.

Αυτή λέγεται Ναταλία Νικολάου, και σύμφωνα με τα όσα μας αναφέρει  ο αναγνώστης μας θεωρείτε το «βαρύ επιστημονικό δυναμικό» της επικρατούσας θρησκείας.

Σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας παρουσιάζεται σαν η κύρια ομιλήτρια σε θρησκευτικές εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι κατά τόπους μητροπόλεις.
Την μια για να εξηγήσει στο ακροατήριο της την δύναμη της «νοερής προσευχής», την άλλη για το πώς μπορεί να αντιμετωπίσει το θρησκόληπτο ποίμνο τις «σκληρές δαιμονικές επιθέσεις» και την επομένη για το πώς «θα αξιωθεί  ο ευσεβής χριστιανός την χάρη ουράνιων οπτασιών». 

Η τελευταία της παρουσία σαν ομιλήτρια θα είναι την Κυριακή 14 Μάη σε μια εκδήλωση που οργανώνει «ο τομέας Επιστημόνων του Συλλόγου «Ο Μέγας Βασίλειος» με θέμα «Οκτωβριανή επανάσταση. Η τραγωδία ενός λαού γεννά τον θρίαμβο της ορθόδοξης Εκκλησίας»».

Κοίτα πόσο ταλεντούχα είναι η κ. καθηγήτρια! Από ευχέλαια και διαβόλους,  τώρα ξεκινάει τροπάριο το πώς το ναυάγιο του παλινορθωμένου καπιταλισμού στην Ρωσία έχει σχέση με την άνθιση του ανορθολογισμού στην πρώην ΕΣΣΔ.

Ούτε ο Λιακόπουλος να ήταν!


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_96.html

Στην Κολομβία των Βαλκανίων, το κράτος κλέβει το κράτος…


Το δημοτικό άσμα λέει «αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν. Μήνα σε γάμο ρίχνονται; Μήνα σε χαροκόπι; Ουδέ σε γάμο ρίχνονται ουδέ σε χαροκόπι». Στην προκειμένη περίπτωση, τα τουφέκια πέσανε στη Βουλή. Για το θέμα του προστίμου των 38 εκατομμυρίων στη ΣΕΚΑΠ.

Με τον Κυριάκο, που έχει μεγάλο οικογενειακό ιστορικό και τεχνογνωσία σχετικά με τη διαπλοκή, να σκίζει τα ρούχα του.
Και τα ΜΜΕ στο σύνολό τους να βυζαίνουν το δάχτυλο.
Να ασχολούνται με τις εντυπώσεις και να χάνουν την ουσία: ότι στην Κολομβία των Βαλκανίων που ακούει στο όνομα Ελλάδα το κράτος κάνειλαθρεμπόριο. Οπως το λέω: το κράτος κλέβει το κράτος.

Και τις καλές εποχές μάλιστα. Πριν κλείσει η κάνουλα με τα δανεικά λεφτά και στεγνώσουν απαξάπαντες. Το ημερολόγιο έγραφε 19 Μαΐου 2009. Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Καραμανλής ο δεύτερος, όταν το motorship «Μιθριδάτης» έπεσε ακυβέρνητο σε ξέρα στη Βόρεια Εύβοια. Προορισμός του φορτίου με τσιγάρα της ΣΕΚΑΠ, της κρατικής εταιρείας που λέγαμε, η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης όμως που ξεκινάει ο «Μιθριδάτης», κάπου χάνει τον δρόμο και κάνει στάση σε λιμάνι της Βόρειας Ιταλίας. Στη συνέχεια βάζει πλώρη για Αλεξάνδρεια κι ενώ σύμφωνα με τα παραστατικά τα τσιγάρα είχαν παραδοθεί στην Αίγυπτο, αυτά βρέθηκαν πάνω στο παπόρι στην Εύβοια. Καραμπινάτη περίπτωση «εικονικής μεταφοράς».

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν η υπεράκτια εταιρεία, που δήθεν είχε αγοράσει τα τσιγάρα, άλλαζε συνεχώς διευθύνσεις και ήταν ανύπαρκτη. Ούτε στη Σομαλία γίνανε αυτά από τίποτα πειρατές ούτε στο Τζιμπουτί ούτε στη Μαυριτανία ή κάποια άλλη χώρα της Αφρικής. Στην Ελλάδα γίνανε, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, πριν από οκτώ χρόνια.

Το κράτος να κάνει λαθρεμπόριο και να κλέβει το κράτος. Κρατική επιχείρηση ήταν η ΣΕΚΑΠ. Με τη διοίκησή της να διορίζεται από την Αγροτική Τράπεζα, η οποία επίσης ανήκε στο κράτος. Και δεν τρέχει κάστανο. Το μείζον ήταν το θέμα με το πρόστιμο. Το ότι το κράτος έκανε λαθρεμπόριο ήταν το έλασσον και γι’ αυτό δεν ενόχλησε κανέναν. Θεωρήθηκε σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η συνέχεια. Τον Φεβρουάριο του 2015 ο τότε διευθύνων σύμβουλος της ΣΕΚΑΠ τρώει πέντεχρόνια φυλάκιση για απόπειρα λαθρεμπορίου, ενώ για το ίδιο αδίκημα καταδικάστηκε και ο αγοραστής των λαθραίων τσιγάρων. Με δεδομένο όμως ότι η Θέμιδα είναι τυφλή και πότε πότε κάνει κανένα λάθος, τον Μάιο του ’16 το Εφετείο αθωώνειτον διευθύνοντα σύμβουλο, και παμψηφεί μάλιστα, όπως και τον έτερο Καππαδόκη.

Καλή ώρα όπως έγινε με το Βατοπέδιο, που βγήκανε όλοι λάδι. Και πάμε τώρα στο διά ταύτα: Το αδίκημα γίνεται τον Μάιο του 2009. Ο Σαββίδης αγοράζει τη ΣΕΚΑΠ τον Ιούλιο 2013. Το πρόστιμο επιβάλλεται έναν χρόνο μετά, το 2014. Και σε ό,τι έχει να κάνει με το ποινικό μέρος, ο βασικός κατηγορούμενος αθωώνεται το 2016.

Πώς γίνεται όμως η εταιρεία να θεωρείται «αστικά συνυπεύθυνη» για τελωνειακές παραβάσεις, να της καταλογίζονται πρόσθετοι φόροι και πολλαπλά τέλη κι ο διευθύνων σύμβουλος και βασικός κατηγορούμενος να αθωώνεται πανηγυρικά; Αν δεν αγόραζε δηλαδή τη ΣΕΚΑΠ ο (όποιος) Σαββίδης, το Δημόσιο θα πλήρωνε πρόστιμο στο Δημόσιο 38 εκατομμύρια;
Κι αυτοί που κάνανε τη δουλειά, λάδι. Και πού θα έβρισκε τα 38 η υπό πτώχευση ΣΕΚΑΠ; Κι εν πάση περιπτώσει, όταν κάνουν λαθρεμπόριο κρατικές εταιρείες και μάλιστα (σε ό,τι έχει να κάνει με το ποινικό σκέλος) με το αζημίωτο, οι ιδιωτικές πώς θα ξηγηθούνε; Θα φωνάζουνε τον παπά για να κάνουνε ευχέλαιο; Αυτά.

Η γλώσσα των πολιτικών θα ζει και θα βασιλεύει στα βάθη των αιώνων

Πόσες γλώσσες υπάρχουν στον πλανήτη; Πέρα δηλαδή από τις πλέον διαδεδομένες, ισπανικά, εγγλέζικα κλπ. Σύμφωνα με τον Ethnologue, που διαθέτει τον πλέον ολοκληρωμένο κατάλογο, οι γλώσσες είναι 6.809.
Σ’ αυτές, πλέον των ευρέως διαδεδομένων, υπάρχουν και περίπου 1.700, που ομιλούνται από λιγότερους από χίλιους ανθρώπους.

Υπολογίζεται μάλιστα ότι μέσα στον επόμενο αιώνα 3.000 απ’ αυτές θα έχουν εξαφανισθεί. Μία γλώσσα ωστόσο, και παρά το γεγονός ότι τη μιλάνε ελάχιστοι, θα ζει και θα βασιλεύει στα βάθη των αιώνων. Και θα εμπλουτίζεται και θα ανανεώνεται συνεχώς, μάλιστα: η γλώσσα των πολιτικών.
Οποιος έχει την εντύπωση ότι οι πολιτικοί μιλάνε κανονικά ελληνικά, είναι βαθιά νυχτωμένος.

Οι Ελληνες πολιτικοί μιλάνε μια 100% δικιά τους γλώσσα. Οι νταβατζήδεςμετονομάστηκαν σε θεσμούς. Η σφαγή στους μισθούς και στα εργασιακά δικαιώματα, μεταρρυθμίσεις. Και κάπως έτσι φτάνουμε στην Εφη Αχτσιόγλου που, παρά το νεαρόν της ηλικία της, μπήκε με τη μία στο νόημα. Ηταν ποτέ δυνατόν, Αριστερή υπουργός Εργασίας, να μιλήσει για περικοπές στις συντάξεις;

Πέταξε λοιπόν μια «παρέμβαση στη συνταξιοδοτική δαπάνη» κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

 

Του Κώστα Καίσαρη (από sentragoal.gr)


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/05/blog-post_32.html

Ο Φαραώ Μπουτάρης κι ένα σχολείο για γκρέμισμα…


Όταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μπροστά απ’ το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης υπάρχει ένα σχολείο, το 12ο Δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης.

Είναι μια προκάτ αντισεισμική κατασκευή, που τοποθετήθηκε “προσωρινά” πριν 30 χρόνια, προκειμένου να καλύψει την έλλειψη σχολικών κτιρίων στην περιοχή.

Σ’ αυτό το σχολείο, δεν έχει γίνει συντήρηση τα τελευταία χρόνια, παρά τα αιτήματα της διεύθυνσης και του συλλόγου Γονέων.

“Δεν υπάρχουν χρήματα”, θα πουν οι καλοπροαίρετοι αφελείς.

Κι όμως, χρήματα υπάρχουν, όταν δίνονται στα κατάλληλα άτομα, στους διαπλεκόμενους φίλους.

Στο ίδιο προαύλιο στεγάζεται σε κοντέινερ κι ένα λύκειο.

Πόσα πληρώνει το δημόσιο για την ενοικίαση (και μόνο) των κοντέινερ; Το απίστευτο ποσό των 10.000 ευρώ το μήνα!

Ως τώρα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας έδωσε η αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, χρωστάμε (εμείς, δεν τα πληρώνει ο κύριος κύριος Μπουτάρης) 160.000 ευρώ για την ενοικίαση των κοντέινερ.

Όμως στο κτίριο παραδίπλα δεν δίνονται χρήματα για συντήρηση.

Πριν λίγες μέρες ένα τζάμι στο 12ο Δημοτικό έφυγε απ’ τη θέση του, χωρίς -ευτυχώς- να τραυματιστεί κάποιο παιδί. Η διευθύντρια, μαζί με το Σύλλογο Γονέων, ζήτησε εγγράφως (πάλι) να γίνει συντήρηση.

Η απάντηση του κυρίου κυρίου Μπουτάρη ήταν άμεση. Κάποιος μηχανικός απ’ το Αρχιτεκτονικό Τμήμα του δήμου Θεσσαλονίκης, ήρθε, είδε, και απήλθε.

Το κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο και μόνη λύση είναι η άμεση κατεδάφιση του.

Ή αλλιώς: “Πέφτει τζάμι, κατεδαφίζουμε σχολείο”.

Να χτιστεί νέο σχολείο στη θέση αυτή δεν επιτρέπεται, αφού ο χώρος είναι χαρακτηρισμένος ως χώρος πρασίνου, οπότε μπορεί να γίνει ένα πράσινο πάρκινγκ για το Μέγαρο Μουσικής.

~~

Το 12ο σχολείο θα καταργηθεί και οι 120 μαθητές θα μοιραστούν στα ήδη υπεράριθμα σχολεία της περιοχής (το πιο κοντινό, το 87ο έχει 25 μαθητές ανά τμήμα και δύο τμήματα ανά τάξη).

Στο μόνο κοντινό χώρο όπου θα μπορούσε να χτιστεί ένα νέο σχολείο χτίστηκε μια καινούρια εκκλησία (με μια τεράστια ταμπέλα πάνω του: “Ενισχύστε την αποπεράτωση του Ιερού Ναού”).

Αυτή είναι η πραγματικότητα στην χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, η φιλοσοφία και το σουβλάκι.

Απ’ τη μία οι διαπλεκόμενοι νεοφιλελεύθεροι δήμαρχοι, που προβάλλονται απ’ τα media ως εκσυγχρονιστές, επειδή φοράνε σκουλαρίκι.

Απ’ τη μία τα Μέγαρα και οι Ναοί. Κι απ’ την άλλη τα σχολεία που πρέπει να κατεδαφιστούν.

Αυτό δεν είναι Μεσαίωνας, μη βαυκαλίζεστε. Είναι η εποχή των Φαραώ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προσθήκη, ένα χρόνο μετά:

Το σχολείο δεν γκρεμίστηκε το 2016. Δεν του έγινε καμία συντήρηση, αλλά συνέχισε να λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα κοντέινερ του λυκείου (10.000 το μήνα) συνεχίζουν να υπάρχουν.

Πριν λίγες μέρες (τέλη Απριλίου 2017) πάρθηκε -ξανά- η απόφαση να γκρεμιστεί το σχολείο και να γίνει χώρος πρασίνου. Τα παιδιά θα τα στείλουν όπου βρουν κι όπου χωρέσουν.

Πήγαμε στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης να διαμαρτυρηθούμε (ο γιος μου πηγαίνει σ’ αυτό το σχολείο) και ο Φαραώ Μπουτάρης ενοχλήθηκε απ’ τις φωνές των παιδιών.

Είπε ότι τα παιδιά που φωνάζουν έκαναν “μπουρδέλο”[sic]με τη διαμαρτυρία τους τον Ναό του Δημαρχείου.

Αυτός ο άνθρωπος είναι αιρετός, αλλά νομίζει ότι είναι δήμαρχος ελέω θεού (ελέω κεφαλαίου μάλλον).

~~

ΥΓ: Ο Τηλέμαχος, ο γιος μου, καθώς και οι συμμαθητές του, τις τελευταίες μέρες έχουν κρίσεις άγχους. Το να διαλυθεί το σχολείο τους, ένα χρόνο πριν τελειώσουν, και να πρέπει να βρεθούν σε κάποιο νέο περιβάλλον, για την έκτη δημοτικού, δεν είναι ό,τι καλύτερο για ένα παιδί.

Προσπαθώ να τον χαλαρώσω, μιλώντας του για τα παιδιά κάποιων άλλων χωρών, που δεν έχασαν μόνο το σχολείο τους, αλλά και το σπίτι τους, την ειρήνη, την πατρίδα τους. Δεν τα καταφέρνω.

“Είμαι θυμωμένος”, μου λέει με δάκρυα στα μάτια.

Αυτόν τον θυμό, κύριε κύριε Μπουτάρη, θα τον βρείτε μπροστά σας κάποια μέρα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός http://sanejoker.info/


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/dead-school-society2/