Εδουάρδο Γκαλεάνο: Η μπάλα…


Η μπάλα των Κινέζων ήταν δερμάτινη, παραγεμισμένη με κάνναβη. Οι Αιγύπτιοι της εποχής των Φαραώ την έφτιαχναν από άχυρο ή πίτυρα, και την τύλιγαν με χρωματιστά πανιά. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την κύστη του βοδιού, την οποία γέμιζαν και έραβαν.

Οι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης έπαιζαν με μια μπάλα σχήματος οβάλ, παραγεμισμένη με αλογότριχες. Στην Αμερική, την έφτιαχναν από καουτσούκ, και χοροπηδούσε όσο σε κανένα άλλο μέρος.

Οι χρονικογράφοι της ισπανικής αυλής αναφέρουν με τι τρόπο ο Ερνάν Κορτές έκανε μια μεξικανική μπάλα να πετάξει ψηλά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του αυτοκράτορα Καρόλου.

Η μπάλα από λάστιχο, που τη φούσκωναν και την κάλυπταν με δέρμα, γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, χάρη στην ευρηματικότητα του Τσαρλς Γκούντγιαρ, ενός Αμερικανού από το Κονέκτικατ. Και χάρη στην ευρηματικότητα τριών Αργεντινών από την Κόρδοβα, του Τοσολίνι, του Βαλμπονέζι και του Πόλο, γεννήθηκε, πολύ αργότερα, η μπάλα χωρίς ραφές.

Οι ίδιοι επινόησαν τον αεροθάλαμο (σαμπρέλα) με βαλβίδα ασφαλείας, τον οποίο γέμιζαν αέρα με αντλία, κι έτσι από το Μουντιάλ του ’38 οι παίκτες δεν έγδερναν πια το κεφάλι τους.

Γύρω στα μέσα του 20ού αιώνα, η μπάλα ήταν καφέ. Στη συνέχεια άσπρη. Σήμερα τα μοντέλα είναι μαύρα σε άσπρο φόντο, με διάφορες παραλλαγές.

Τώρα έχει περίμετρο εβδομήντα εκατοστά και είναι καλυμμένη με πολυουρεθάνη πάνω σε αφρό πολυαιθυλενίου. Είναι αδιάβροχη, ζυγίζει λιγότερο από μισό κιλό, και κινείται γρηγορότερα από την παλιά δερμάτινη μπάλα, που γινόταν ασήκωτη τις βροχερές μέρες.

Την αποκαλούν με διάφορα ονόματα: σφαίρα, τόπι, στρογγυλή θεά.

Στη Βραζιλία δεν αμφιβάλλει κανείς ότι είναι γυναίκα. Οι Βραζιλιάνοι τη λένε χοντρούλα, γκορντουτσίνια, ή κοριτσάκι, μενίνα, και της δίνουν διάφορα ονόματα, Μαρικότα, Λεονόρ ή Μαργαρίτα.

Ο Πελέ τη φίλησε στο Μαρακανά, όταν έβαλε το χιλιοστό του γκολ, και ο Ντι Στέφανο της έστησε μνημείο στην είσοδο του σπιτιού του, μια μπρούντζινη μπάλα με την επιγραφή

Σ’ ευχαριστώ, παλιοκόριτσο.

Η μπάλα είναι πιστή. Στον τελικό του Μουντιάλ του ’30 οι δυο ομάδες επέμεναν να παίξουν με τη δική τους μπάλα. Ο κριτής, σαν τον σοφό Σολομώντα, αποφάσισε ότι στο πρώτο ημίχρονο θα έπαιζαν με την μπάλα της Αργεντινής και στο δεύτερο με την μπάλα της Ουρουγουάης. Η Αργεντινή κέρδισε στο πρώτο ημίχρονο, και η Ουρουγουάη στο δεύτερο.

Όμως η μπάλα έχει και τις ιδιοτροπίες της, και καμιά φορά δεν θέλει να μπει στο τέρμα, γιατί αλλάζει γνώμη στον αέρα, και λοξοδρομεί. Είναι, βλέπετε, πολύ μυγιάγγιχτη. Δεν ανέχεται να την κλοτσάνε εκδικητικά, ή να την κακομεταχειρίζονται. Απαιτεί να τη χαϊδεύουν, να τη φιλάνε, να τη νανουρίζουν στο στήθος, ή στο πόδι τους. Είναι πολύ περήφανη, και ίσως λιγάκι αλαζονική, αλλά δεν έχει άδικο: ξέρει καλά πως δίνει χαρά σε πολλές ψυχές, και πως πολύς κόσμος κοψοχολιάζεται όταν πέφτει άγαρμπα.

*****

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο υπήρξε «ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα» μιλώντας και γράφοντας πολύ και για την«ιστορία του ποδοσφαίρου που είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο». Κατάφερε να συγκεράσει με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο δύο μεγάλες παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής στον 20ο αιώνα, το ποδόσφαιρο και τη λογοτεχνία. Στις 13 Απριλίου 2015 πήγε να συναντήσει τους αγαπημένους του Σκιαφίνο και Βαρέλα που συνεχίζουν να παίζουν με ουρουγουανικό στυλ στο γήπεδο του ουρανού.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πάπυρος.

Πηγή: footballista


Από: http://antikleidi.com

Advertisements

Δυο φωτογραφίες, δυο σημαίες, ένας πόλεμος…


—του Γρηγόρη Καραγρηγορίου—

Γέμισε το διαδίκτυο και η τηλεόραση με την εμβληματική φωτογραφία των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, που σηκώνουν την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Ράιχσταγκ. Είναι τα 70 χρόνια από το τέλος του Πολέμου στην Ευρώπη και σωστά όλοι βρήκαν την φωτογραφία του Γιεβγκένι Κχαλντέι την πιο χαρακτηριστική. Μιλάει από μόνη της: Οι ναζί νικήθηκαν, με το αίμα από εκατομμύρια θύματα κλείνει το πιο μαύρο κεφάλαιο του εικοστού αιώνα και ξεκινά μια νεα εποχή. Από τις πιο δυνατές εικόνες, γεμάτη με την ιστορία όλου του εικοστού αιώνα. Πόλεμος, ειρήνη, ναζί, Σοβιετική Ένωση, πόνος, θάνατος, ελπίδα — κι όλα αυτά χωρίς ηγέτες, χωρίς στρατηγούς, μόνο με σύμβολα και με απλούς, ανώνυμους ανθρώπους, που αλλάζουν την ιστορία. Η ιστορία αυτής της καταπληκτικής φωτογραφίας όμως ξεκινά από μια άλλη φωτογραφία, μιας άλλης σημαίας, δυόμιση μήνες νωρίτερα.

23 Φεβρουαρίου 1945, Ειρηνικός Ωκεανός, στο νησάκι Ιβοτζίμα

Οι 70.000 Αμερικανοί πεζοναύτες κι οι 23.000 Γιαπωνέζοι στρατιώτες βρίσκονται εδώ και 4 μέρες σε μια λυσσασμένη μάχη σώμα με σώμα για μερικά χιλιόμετρα μαύρου ηφαιστειογενούς βράχου στη μέση του ωκεανού. Μεχρι τα τέλη Μαρτίου, που επίσημα θα κυρήξουν το νησάκι «ασφαλές κι υπό πλήρη κατοχή των ΗΠΑ», οι Αμερικανοί θα θρηνούν 26.000 απώλειες — 7.000 νεκρούς και 19.000 βαριά τραυματίες. Κι όσοι επιζήσουν θα τυραννιούνται μια ζωή με την «ενοχή του επιζήσαντα», αυτό που οι ψυχίατροι των στρατιωτικών νοσοκομείων θα ονομάσουν αργότερα «Iwojima Survivors Guilt». Οι Γιαπωνέζοι από την άλλη θα παλέψουν μέχρι θανάτου. Η παράδοση ή κι η σκέψη ακόμη της επιβίωσης είναι βλασφημία κι επιφέρει αιώνια ατίμωση, όπως αναφέρει το Bushido, ο αρχαίος κώδικας τιμής του πολεμιστή που η αυτοκρατορική, ρατσιστική, μιλιταριστική Ιαπωνία έχει επιβάλει στην ψυχή και στο σώμα κάθε Γιαπωνέζου από την γέννησή του. Έτσι, από τους 23.000 υπερασπιστές, 19.000 θα πεθάνουν στη μάχη ή θα αυτοκτονήσουν τελετουργικά, μερικές φορές συνδυάζοντας και τα δυο, αφαιρώντας τη δυνατότητα στους καταγραφείς να ξεδιαλέξουν σε ποια κατηγορία θα τους καταχωρήσουν. Άλλοι 3.700 θα παραμείνουν κρυμμένοι για χρόνια σε σπηλιές, να υπερασπίζονται έναν αυτοκράτορα που έχει ήδη συνθηκολογήσει και πίνει σάκε με τον αμερικανό πρέσβη και επενδυτές από την Οκλαχόμα στο παλάτι του στο Τόκιο. Οι τελευταίοι θα παραδοθούν πολλά χρόνια αργότερα, αφού πρώτα απεσταλμένοι του αυτοκράτορα θα τους πείσουν ότι τα πράγματα άλλαξαν αδιανόητα πολύ. Μόνο 300, τέλος, θα πιαστούν αιχμαλώτοι και θα αναγκάσουν τους Αμερικανούς να τους δέσουν για μέρες χειροπόδαρα γιατί με το παραμικρό προσπαθούν να αυτοκτονήσουν.

Συνέχεια

Ο πρόεδρας …


Το παρακάτω βίντεο είναι ενδεικτικό (και κατά τη γνώμη μας όχι υπερβολικό) του τι φυράματος είναι η τωρινή αμερικανική διοίκηση. Δυστυχώς πρέπει να ξέρει κανείς μερικά αγγλικούλια για να το παρακολουθήσει.

 

Κατά τα υπόλοιπα, η βιτρίνα αυτής της διοίκησης, το ψόφιο κουνάβι, έχει πείσει ότι είναι, στα γεράματά του, ο εξής τύπος: αν πάει και τον σκουντήσει κάποιος λέγοντάς του είσαι άντρας ρε; αν είσαι ρίξε καμιά 20αριά πυραύλους στην βόρεια κορέα! αυτός θα δώσει την διαταγή.

Πίνοντας την σαμπάνιά του και κλάνοντας. Όμως τι άλλο αξίζει μια αυτοκρατορία που παρακμάζει εκτός από έναν Κόμμοδο;

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/o-proedras/

1949: Όταν οι αμερικανοί διόριζαν πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη…


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Στην εκκλησιαστική ιστορία είναι πολλές οι «λευκές σελίδες», ή, για την ακρίβεια, η αποσιώπηση των πραγματικών γεγονότων και της αλήθειας που συνήθως κρύβεται πίσω από ωραιοποιημένες παρουσιάσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις «λευκές σελίδες» έχουν σχέση με τη στάση της Εκκλησίας σε καθοριστικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας και την υποστήριξη που παρείχαν οι εκκλησιαστικοί ταγοί στην άρχουσα τάξη αλλά και στους ξένους πάτρωνες .

Μια από αυτές τις σελίδες αφορά τον διορισμό από τους Αμερικανούς του αρχιεπισκόπου Αμερικής Αθηναγόρα στη θέση του Οικουμενικού Πατριάρχη και την αξιοποίηση του Πατριαρχείου στον Ψυχρό Πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης, των συμμάχων της και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Αυτές, ακριβώς, τις σελίδες θα προσπαθήσουμε να συμπληρώσουμε με το σημερινό σημείωμα.

Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στον Ορθόδοξο κόσμο μέρος του Ψυχρού Πολέμου

Άς πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄40 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεπλάκη σε μια σκληρή διαμάχη με το Πατριαρχείο της Μόσχας για την πρωτοκαθεδρία στον Ορθόδοξο κόσμο. Επρόκειτο για μια αντιπαράθεση καθαρά πολιτική , που αποτελούσε κομμάτι του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ δύο κόσμων: των Δυνάμεων της καπιταλιστικής Δύσης από τη μια μεριά και της Σοβιετικής Ένωσης, των συμμάχων της και του ισχυροποιημένου μετά τον πόλεμο Κομμουνιστικού Κινήματος από την άλλη.

Ο Πατριάρχης Ρωσίας Αλέξιος A΄

Οι ανάγκες της αντίστασης των Σοβιετικών κατά της ναζιστικής εισβολής οδήγησαν τη σοβιετική κυβέρνηση στην αναθεώρηση της στάσης της απέναντι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας. Έτσι το 1943 με την εκλογή του πατριάρχη Σέργιου, πληρώνεται ο πατριαρχικός θρόνος της Μόσχας, που παρέμενε κενός από το 1923. Δύο χρόνια αργότερα, τον Σέργιο διαδέχεται ένας ικανότατος κληρικός, ο Αλέξιος Α΄, που αναδιοργανώνει εκ βάθρων τη ρωσική Εκκλησία. Παράλληλα κινείται δραστήρια στο εξωτερικό και κυρίως στο χώρο των Εκκλησιών της Ανατολής. Η Μόσχα παίζει αποφασιστικό ρόλο στην άρση του βουλγαρικού σχίσματος και την αναγνώριση από το Φανάρι του Αυτοκέφαλου της βουλγαρικής Εκκλησίας το 1945. Την ίδια χρονιά, η σοβιετική κυβέρνηση προσκαλεί επίσημα στη Μόσχα τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και το 1947 ο Αλέξιος προσπαθεί να οργανώσει στη Μόσχα Διορθόδοξη Διάσκεψη, στην οποία αρνείται να πάρει μέρος το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Οι συνεργάτες των ναζί

Αντικείμενο διαμάχης αποτελεί και το ζήτημα της δικαιοδοσίας στις ρωσικές Εκκλησίες της διασποράς. Στα τέλη του 1946 το Οικουμενικό Πατριαρχείο σπεύδει να περιλάβει στη δικαιοδοσία του 100.000 ορθόδοξους Λετονούς, που είχαν καταφύγει τους τελευταίους μήνες του πολέμου στη Γερμανία. Η ενέργεια αυτή προκαλεί οργισμένες αντιδράσεις στη Μόσχα. Η σοβιετική κυβέρνηση και το Πατριαρχείο της Μόσχας καταγγέλλουν ότι η πλειοψηφία αυτών των προσφύγων είναι συνεργάτες των γερμανών που βαρύνονται με εγκλήματα κατά των λαών των περιοχών που κατακτήθηκαν από τους ναζί.

Προβλήματα δημιουργούνται και στην Ουκρανία. Οι μητροπολίτες οι οποίοι με την εισβολή των ναζί αποσχίσθηκαν, συγκρότησαν Αυτοκέφαλη Εκκλησία , συνεργάσθηκαν με τους κατακτητές και μετά την υποχώρησή τους διέφυγαν στη Δύση, ζήτησαν να υπαχθούν στη δικαιοδοσία του Φαναρίου.

Αντίθετα στην Πολωνία κληρικοί και απλοί πιστοί ζήτησαν να κηρυχθεί παράνομη η ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου με τον Τόμο του 1924 του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να επανασυνδεθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία με το Πατριαρχείο της Μόσχας, ενώ στη Ρουμανία οι αρχές προχώρησαν στην απέλαση του εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Συνέχεια

Ένας βρόμικος πόλεμος – 3. Η Ινδοκίνα αλλάζει …


Στις αρχές τού 1946 και καθώς ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος πλησιάζει στο τέλος του, οι πάλαι ποτέ μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις δυσκολεύονται να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος αλλάζει και μαζί του αλλάζει και η Ινδοκίνα. Παρ’ ότι οι ιάπωνες έχουν εγκαταλείψει την νοτιοανατολική Ασία, τα βρεττανικά τάγματα που έχουν έλθει από την Ινδία δεν εννοούν να φύγουν από την περιοχή. Υπό την διοίκηση του υποστράτηγου Ντάγκλας Γκρέισυ, παραμένουν με σκοπό να βοηθήσουν τους γάλλους να ανακτήσουν την κυριαρχία τους. Από την μεριά του, το Παρίσι εκτιμά ότι οι Βιέτ-Μινχ δεν διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό, οπότε είναι πεπεισμένο ότι δεν θα δυσκολευτεί να καθυποτάξει μερικούς ξυπόλυτους. Σύντομα, βρεττανοί και γάλλοι συνειδητοποιούν την πλάνη τους. Από τον βορρά, ο Χο Τσι Μινχ διακηρύσσει την απαίτηση του βιετναμέζικου λαού να αποχωρήσουν όλοι οι αποικιοκράτες από την χώρα και αναθέτει στον στρατηγό του Βο Νγκιέν Γκιαπ την προετοιμασία για μακρόχρονο και σκληρό πόλεμο.

Ο Γκιαπ δεν είχε πάρει καμμιά στρατιωτική μόρφωση. Γεννημένος από φτωχούς ρυζοκαλλιεργητές γονείς το 1911, κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο, όπου πήρε διδακτορικό στην ιστορία. Από νωρίς εντάχθηκε σε αντιγαλλικές οργανώσεις και γι’ αυτό κυνηγήθηκε από τους γάλλους. Στα τέλη τής δεκαετίας τού ’30 κατάφερε να διαφύγει στην Κίνα. Εκεί γνώρισε τον Χο Τσι Μινχ, ο οποίος διέβλεψε τις ικανότητές του και του ανέθεσε την στρατιωτική οργάνωση του Βιετ-Μινχ. Λένε πως ο Γκιαπ μπορούσε να σχεδιάσει από μήμης τις διατάξεις όλων των παρατάξεων στις μεγάλες μάχες τής ιστορίας.

Σαϊγκόν, 28/1/1946: Ο βρεττανός υποστράτηγος Ντάγκλας Γκρέισυ (δεξιά) παραδίδει
την διοίκηση των αποικιοκρατικών δυνάμεων στο γάλλο στρατηγό Ζακ Λεκλέρκ.

Για να αντιμετωπίσει τους γάλλους, ο πανούργος Γκιαπ καταστρώνει ένα πρωτοποριακό πλάνο: αντιλαμβανόμενος ότι ο πόλεμος θα τραβήξει σε μάκρος, αποφασίζει να διασπάσει τις δυνάμεις του και να ανοίξει πολλά μικρά μέτωπα σε όλη την χώρα. Με τον τρόπο αυτό, θα εμποδίζει την συγκέντρωση ισχυρής γαλλικής δύναμης σε ένα σημείο ενώ οι δικές του δυνάμεις θα διαθέτουν το πλεονέκτημα του καλύτερου και ευκολώτερου εφοδιασμού. Η ευφυΐα του Γκιαπ αποδεικνύεται με τρόπο αργό αλλά σαφή και επώδυνο για τους γάλλους. Δίχως την παραμικρή βιασύνη, ο βιετναμέζος αρχιστράτηγος ξηλώνει τις γαλλικές θέσεις μία προς μία, επιμένοντας περισσότερο στον νότο ώστε να περικυκλώσει και να στριμώξει τους αντιπάλους του στον βορρά. Και καθώς οι μήνες και τα χρόνια περνούν, οι μεγάλες δυνάμεις του δυτικού κόσμου αρχίζουν να ανησυχούν.

Οι ΗΠΑ θεωρούν την νοτιοανατολική Ασία ως χώρο ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντά τους. Η περιοχή διαθέτει σημαντικές πηγές πρώτων υλών καθώς και εμπορικές αγορές απαραίτητες για την ανοικοδόμηση των διαλυμένων από τον πόλεμο οικονομιών των συμμάχων τους, της Βρεττανίας και της Γαλλίας. Επίσης, η Ιαπωνία, η οποία εξελίσσεται σε σημαντικό σύμμαχο των ΗΠΑ στον αγώνα τους κατά του κομμουνισμού, είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τη νοτιοανατολική Ασία για την οικονομική της ανάκαμψη. Μια κομμουνιστική νίκη στην περιοχή, κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκάσει τους ιάπωνες να έρθουν σε συμβιβασμό με την ΕΣΣΔ και την Κίνα, υπονομεύοντας έτσι την παρουσία τής Ουάσιγκτον όχι μόνο στην ανατολική Ασία αλλά και στον Ειρηνικό ευρύτερα. Ο Λευκός Οίκος είναι απολύτως σίγουρος ότι το Κρεμλίνο θα επιχειρήσει να επεκταθεί στην περιοχή, ενισχύοντας την στρατιωτική ισχύ των κατά τόπους κομμουνιστικών στοιχείων.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ένα ιστορικό χαρακτηριστικό. Πριν ακόμη τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος, οι ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί ότι οι παραδοσιακές αποικιοκρατικές δυνάμεις έχουν ξεδοντιαστεί και προετοιμάζονται για να καλύψουν το κενό που εκείνες θα αφήσουν πίσω τους. Έτσι, η πολιτική τους ενθαρρύνει έμμεσα (ενίοτε δε και άμεσα) τις δυνάμεις αυτές (πρωτίστως μεν την Βρεττανία και την Γαλλία , δευτερευόντως δε την Πορτογαλία και την Ισπανία) να αποχωρήσουν από τις αποικίες τους. Ωστόσο, σε όσες από τις αποικίες αυτές φαίνεται ότι υπάρχουν απελευθερωτικά κινήματα με κομμουνιστικές τάσεις, οι πολιτειακοί υποστηρίζουν ευθέως τους ευρωπαίους.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, οι ΗΠΑ ανησυχούν για την εξάπλωση του κομμουνισμού στην Ασία, ειδικά μετά την κατάληψη της εξουσίας στην Κίνα από τον Μάο Τσε-Ντουνγκ το 1949. Στις 17 Μαΐου 1951, η αρμόδια για θέματα Ασίας υπηρεσία τού πολιτειακού υπουργείου εξωτερικών εκτιμά (*):

Το κενό εξουσίας που μένει από την ήττα της Ιαπωνίας είναι ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Κρεμλίνο μπορεί να προσπαθήσει να εξασφαλίσει τον έλεγχο της Ιαπωνίας και έτσι να γεμίσει το κενό είτε με μια ανοικτή επίθεση είτε με τις βραδύτερες έμμεσες μεθόδους ανατροπής και διείσδυσης. Όσο αμερικανικά στρατεύματα σταθμεύουν στην Ιαπωνία, μια επίθεση της ΕΣΣΔ θα προκαλούσε σύγκρουση με τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και αναμφισβήτητα τον πόλεμο μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών. Ως εκ τούτου, εκτός εάν το Κρεμλίνο έχει αποφασίσει να ξεκινήσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε μια επίθεση στην Ιαπωνία θα είναι μέρος μιας παγκόσμιας στρατηγικής, η σοβιετική πολιτική έναντι της Ιαπωνίας πιθανότατα θα κατευθυνθεί προς την προώθηση και εκμετάλλευση των πολιτικών και στρατιωτικών αδυναμιών της χώρας (…) Η απώλεια της Ινδοκίνας από κομμουνιστικό έλεγχο θα αυξήσει σημαντικά την απειλή για τα άλλα ηπειρωτικά κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας και την Ινδονησία. Το Βιέτ-Μινχ, με την βοήθεια ισχυρής κινεζικής κομμουνιστικής στρατιωτικής παρέμβασης, μπορεί να κατακτήσει την Ινδοκίνα. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις που αντιτίθενται στο Βιέτ-Μινχ πρέπει να αυξήσουν ταχύτατα την στρατιωτική τους δύναμη. Πρέπει να αναζητηθεί αυξημένο αντικομμουνιστικό εργατικό δυναμικό από τα συνδεδεμένα κράτη, κυρίως το Βιετνάμ.

Tο ίδιο έγγραφο επισείει τον κίνδυνο ενός φαινομένου ντόμινο, σημειώνοντας ότι, αν η Ινδοκίνα πέσει στα χέρια των κομμουνιστών, αυτό θα θέσει τα αμερικανικά συμφέροντα παγκοσμίως σε σοβαρό κίνδυνο. Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πολιτειακοί βλέπουν φαντάσματα. Η αλήθεια είναι πως ούτε η ΕΣΣΔ ούτε η Κίνα επιθυμούν να εμπλακούν σε μεγάλο βαθμό στην Ινδοκίνα. Αν και η Μόσχα αναγνώρισε το καθεστώς του Χο Τσι Μινχ το 1950, το ενδιαφέρον της στη νοτιοανατολική Ασία παραμένει μηδαμινό, όντας επικεντρωμένο στην ανατολική Ευρώπη. Στο δε Πεκίνο, ο Μάο Τσε-Ντουνγκ και το κομμουνιστικό κόμμα είναι απορροφημένοι με την εδραίωση της ισχύος τους στο εσωτερικό μέτωπο και δεν έχουν λόγο να ασχοληθούν με την Ινδοκίνα, εκτός -ίσως- από το να στέλνουν περιορισμένη υλική και οικονομική βοήθεια στον Χο Τσι Μινχ. Ουσιαστικά, δηλαδή, οι Βιέτ-Μινχ δεν βασίζονται σε εξωτερική βοήθεια.

Απρίλιος 1946: Στρατιώτες Βιέτ-Μινχ παρελαύνουν στους δρόμους του Ανόι.

Παρά ταύτα, ο αγώνας ενάντια στο βιετναμέζικο αντάρτικο αρχίζει να αναδεικνύεται σε βασικό μέλημα της κυβέρνησης Τρούμαν. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτειακοί δεν θέλουν να εμπλακούν στρατιωτικά στην νοτιοανατολική Ασία επειδή προτιμούν να ρίξουν το βάρος τους στην ανατολική Ευρώπη, όπου φοβούνται στρατιωτική δραστηριότητα των σοβιετικών. Έτσι, ο αγώνας τους κατά του Βιέτ-Μινχ περιορίζεται σε πολιτική και οικονομική στήριξη του αυτοκράτορα Μπάο Ντάι, τον οποίο επανέφεραν οι γάλλοι, με παράλληλη ενίσχυση των γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων με αεροσκάφη και στρατιωτικό υλικό.

Όλα αυτά, όμως, δεν φαίνεται να στενοχωρούν ιδιαίτερα τον Γκιαπ, ο οποίος συνεχίζει απτόητος τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, στριμώχνοντας τους γάλλους όλο και περισσότερο. Καθώς φτάνουμε στο 1954, οι στρατιωτικές δυνάμεις των γάλλων περιορίζονται προς νότο στην περιοχή τής Σαϊγκόν και προς βορρά στο Τονκίνο. Κάπου εκεί στον βορρά, όχι πολύ μακρυά από τα σύνορα με την Κίνα και πολύ κοντά στα σύνορα με το Λάος, ο γαλλικός στρατός κρατάει με νύχια και δόντια μια φυσικά οχυρωμένη περιοχή: το Ντιεν Μπιεν Φου…


Από:

http://teddygr.blogspot.gr/2017/05/3.html

Οι φίλοι της Ουάσιγκτον…


Ο άντρας στη μέση της φωτογραφίας είναι ο Abdi Ferhad Sahin, κούρδος, αξιωματικός του pkk. Ο άλλος δεξιά, με το γυαλί, είναι (τι άλλο;) αμερικάνος καραβανάς. Είναι σε συριακό έδαφος, κοντά στα σύνορα με την τουρκία.

Είναι μάλλον δευτερεύον το τι κάνουν εκεί, όπως και το ποσό με το οποίο έχει επικηρύξει η Άγκυρα τον Sahin εδώ και χρόνια. Είναι επίσης δευτερεύον ακόμα και το ότι η Ουάσιγκτον θεωρεί πάντα το pkk «τρομοκρατική οργάνωση»… Το βασικό είναι ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν διστάζει να ντοκουμεντάρει απέναντι στην Άγκυρα τις επιλογές των συμμαχιών του (των υποτακτικών του πιο σωστά) στο συριακό πεδίο μάχης. Αμερικανικά τεθωρακισμένα περιπολούν φανερά σε ορισμένα σημεία των συρο-τουρκικών συνόρων, σε περιοχές ελεγχόμενες απ’ τις κουρδικές ypg, εν είδει «προστασίας» – κι αυτές οι περιπολίες δεν έχουν καμία σχέση με την «καταπολέμηση του isis”.

Μοιάζει ότι το τουρκικό καθεστώς βρίσκεται μπροστά σε σταυροδρόμι. Είτε θα συμβιβαστεί μ’ αυτό που θεωρεί προδοσία εκ μέρους της Ουάσιγκτον, μια προδοσία που ωστόσο προστίθεται στις υποψίες (μόνο υποψίες;) ότι πίσω απ’ το περσινό πραξικόπημα υπήρχε, επίσης, αμερικανικός δάκτυλος. Είτε θα δοκιμάσει τις «αντοχές» των αμερικάνων εισβάλλοντας σε κάποιο σημείο της κουρδοκρατούμενης βόρειας συρίας, με την «δικαιολογία» ότι ο στρατός του κατευθύνεται προς την Raqqa.

Θα φανεί. Ίσως υπάρχουν κι άλλα δεδομένα… Απομένει (κατά την φτωχή μας άποψη) αυτό: οι κούρδοι της συρίας θα έπρεπε να είναι σοφότεροι έχοντας επίγνωση ότι οι λυκοφιλίες (και μάλιστα με την Ουάσιγκτον…) καταλήγουν πάντα σε βάρος του πιο αδύνατου…

Αλλά δεν είναι. Δίνουν «γη και νερό» στον στρατό που έχει αιματοκυλήσει τον πλανήτη απ’ το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά, σε κάποιες περιπτώσεις (προκειμένου να κάνει την δουλειά του) τρώγοντας τους ίδιους τους συμμάχους του.

Τέτοιες επιλογές δεν λέγονται «ρεαλισμός».

__________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/i-fili-tis-ouasigkton/

Το ποιος νίκησε το φασισμό αλλάζει… συν τω χρόνω …


reichstag us flag

Όταν ο φωτογράφος Yevgeny Khaldei απαθανάτισε τους στρατιώτες Meliton Kantaria και Mikhail Yegorov να υψώνουν τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης στο Ραϊχσταγκ, στις 2 Μαΐου του 1945, ο κόσμος γνώριζε ότι ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε τελειώσει.

Κυρίως όμως ο κόσμος γνώριζε ότι η χαριστική βολή απέναντι στον φασισμό δόθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ με τους εκατομμύρια νεκρούς και την προέλαση του κόκκινου στρατού.

Όπως μας θύμισε πρόσφατα το @Ypopto_mousi, σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το Μάιου του 1945 στη Γαλλία, το 57% των ερωτηθέντων απάντησε ότι η ΕΣΣΔ «ήταν η χώρα που συνέβαλε περισσότερο στην ήττα της Γερμανίας». Ακολουθούσαν οι ΗΠΑ με 20% και η Βρετανία με 12%.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με άλλες χώρες της Ευρώπης οι Γάλλοι πολίτες είδαν πρώτα αμερικανικά και βρετανικά στρατεύματα στο έδαφος τους κατά τη διάρκεια της αποχώρησης των ναζιστικών στρατευμάτων. Παρόλα αυτά αναγνώριζαν το συνολικό ρόλο που έπαιξε η ΕΣΣΔ στη νίκη κατά του φασισμού.

Απαντώντας στην ίδια ερώτηση το 1994 οι Γάλλοι πολίτες απάντησαν κατά 49% ότι τον πιο καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι ΗΠΑ. Το 2004 στην ίδια ερώτηση το ποσοστό αυτών που θεωρούσαν ότι ο φασισμός νικήθηκε πρωτίστως από τις ΗΠΑ έφτανε το 58%.

ussr wwii

Αυτοί που έζησαν λοιπόν τα γεγονότα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου αναγνώριζαν το ρόλο της πρώην ΕΣΣΔ. Οι επόμενες γενιές που ενημερώθηκαν από τις αμερικανικές ταινίες και τους αναθεωρητές της ιστορίας είχαν διαφορετική άποψη.

Είχαν μεσολαβήσει 50 χρόνια αντισοβιετικής αλλά κυρίως αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, η οποία έφτασε σε σημεία παροξυσμού όχι μόνο στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου αλλά πολύ περισσότερο στα χρόνια του «τέλους της ιστορίας» με την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

Το Χόλιγουντ είχε δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια στο ξαναγράψιμμο της ιστορίας ενώ ακόμη και η ΕΕ είχε μπουκώσει με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τα στόματα και τις γραφίδες πανεπιστημιακών, ιστορικών και  συγγραφέων που ήταν πρόθυμοι να συγκρίνουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό.

Άρης Χατζηστεφάνου


Από:http://info-war.gr/to-pios-nikise-to-fasismo-allazi-syn-to-chrono/