Ευαισθησία στα χρόνια της μιζέριας…


Ο Yann Tiersen, η σιωπή, το μοναχικό πιάνο και οι ήχοι της Βρετάνης

maxresdefault

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Ωραίος ο Yann Tiersen. Συνεχίζει να είναι ωραίος. Όπως σχεδόν όλοι μας τον γνωρίσαμε με την χρωματική μελωδική παλέτα που ζωγράφιζε τους δρόμους του Παρισιού και μας σύστηνε σχεδόν ερωτικά την Amelie. Κι ας μην έγραψε κανένα νέο κομμάτι για αυτό. Όλα τα τραγούδια του soundtrack ήταν μια συλλογή από τα τρία πρώτα του άλμπουμ. Άρεσαν στο σκηνοθέτη Jean-Pierre Jeunet και τα έβαλε πλάι – και ίσως πάνω από την εικόνα -. Αυτό και μόνο. Αδικαιολόγητο λοιπόν, το όνομα Tiersen, να παραμένει συνώνυμο του Amelie. Ο τύπος είναι μουσικός, όχι έμπορας.

Ταυτόχρονα έχει αυτή την φάτσα ο μάγκας, στηρίζοντας μια cool ιδιοσυγκρασία, έτσι σιωπηλός, βουβός. Σαν να έχει ξεχάσει τις γλωσσικές του υποχρεώσεις, σωπαίνει επί τούτου και επικοινωνεί μαζί μας μονάχα με νότες, με επαναληπτικά μοτίβα που χτίζονται συνεχόμενα όλο και πιο δυναμικά και ημερεύουν τις νευρώσεις. Και σαφώς, θα ήταν γελοίο να ισχυριζόταν κάποιος, παρά τις όποιες προτιμήσεις του, πως δεν είναι όμορφη η μουσική του Tiersen.

Αυτός ο τύπος πάντα μου άρεσε γιατί είναι ο δικός μας, της γενιάς μας, ο μοντέρνος post αλήτης αλητεύοντας σεμνές στιγμές ακέραιης ομορφιάς, ένας μοναχικός και παρείσακτος που εισχωρεί στις νεκρές μας ώρες και επιβάλει την αιωρούμενη σκόνη να χορεύει, ένας παράγοντας ηχητικής εμπειρίας που δεν παραγοντίζει κι ας είναι σπουδαιότερος από πολλούς που ποντάρουν στο αλλοπρόσαλλο στυλ για να πουλήσουν σκατά για τέχνη. Δεν είναι κανένας πολυλογάς που μοιράζει υποσχέσεις και κρύβεται πίσω από μεγαλοστομίες. Καλλιτέχνης που έχει ενσωματωθεί στην τέχνη συλλέγοντας ήχους μελαγχολίας και στοργικότητας, που προσφέρει άπλετα την απλότητα του ήχου – μια αυθεντικότητα πηγαία -. Θυμάμαι να ακούω τον δίσκο “Le phare” με τις ιδιότροπες και εκκεντρικές ενορχηστρώσεις με ήχους από γραφομηχανές και αλυσίδες ποδηλάτου και να σκέφτομαι πως καταφέρνει το avanguard να είναι ταυτόχρονα τόσο pop. Και κάτι τέτοιο είναι τα πεντάγραμμα του μιας και «δεν είμαι κλασικός συνθέτης και δεν έχω κλασική μουσική παιδεία», ίσον δηλαδή πεντάγραμμα – τρικάκια που έχουν τοποθετηθεί όμορφα και απέριττα γύρω μας. Μουσική δίχως πρόσωπο μα προσωπική και με ουσιώδη προσωπικότητα.

Παίζει δεκάδες όργανα, τα ηχογραφεί όλα μόνος του, απομονωμένος, σχεδόν αόρατος, έτοιμος όμως να συνδεθεί μαζί μας, προσφέροντας μας πάντα κάτι πάνω από το συνήθες . Ποτέ δεν απογοήτευσε. Ένας punk καλλιτέχνης, ένας ζωγράφος μουσικός, δίχως ηλεκτρικές βαβούρες και δίχως πινέλα. Η γνωστή street art ατάκα πως «the earth without art is just eh» ταιριάζει απόλυτα στο στυλ του. Σύγχρονος και μεταμοντέρνος παράλληλα που περνάει τις γέφυρες και τους δρόμους του παρελθόντος με ένα σύγχρονο βηματισμό για να μην γκρεμιστούν και να ξαναβρούνε την παλιά τους γοητεία και χρησιμότητα. Αληθινός, ειλικρινής, απλός. Κάνει το ανοίκειο, οικείο. Άνθρωπος όπως τον θέλουμε. Όπως τον γουστάρουμε.

Yann Tiersen Eusa 2

Ένα βουβό ηφαίστειο, ένα μοναχικό δένδρο στην μέση ενός ξερότοπου, τα κύματα που ξεβράζονται άηχα στην ακτή, κάτι τέτοιο είναι ο νέος του δίσκος «EUSA», ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα στο πιάνο. Ένα μουσικό έργο, είναι αδύνατο να μεταμορφωθεί σε λέξεις αρθρογραφήματος. Ο καθένας μας ταυτίζεται με την ειλικρίνεια του, το συναίσθημα που παράγει, το βίωμα που του ξυπνάει. Το «EUSA» – όπως όλη η άνευ στίχου μουσική – είναι μια μελωδία που ποτέ δεν διαφεύγει και αυτοσχεδιάζεται μονίμως τόσο ανεξάντλητη όσο ανεξάντλητη είναι η πολυπλοκότητα των ανθρώπων, των χώρων, των χρόνων, των στιγμών. Μίνιμαλ σημαίνει ανοιχτοσύνη, πλατιά πρόσληψη, πλατιά συναισθηματική ερμηνεία.

Η μουσική είναι κάτι το παράδοξο πολλές φορές, ένας εσωτερικός κόσμος αλλόκοτος. Ο δίσκος «EUSA» είναι μια επαναλαμβανόμενη αυταπάτη μιας ευαισθησίας που δύναται και που θα ήθελε να επικρατήσει. Μα σαφώς απατηλής. Είναι η μουσική συνέπεια μιας αιματερής γαλήνης, ενός άλυτου ζητήματος. Ενώ η μιζέρια επικρατεί γύρω μας, το πιάνο τονίζει τους ήχους της φύσης και του αγέρα και μια γυναικεία φωνή αργοσέρνεται και χάνεται μαζί με τη μελωδία. Πανέμορφο μα τόσο ψευδές. Για αυτό και υπέροχο. Ένα έργο τέχνης που δημιουργεί μια ψεύτικη σύμβαση ευχαρίστησης και ευτυχίας σε ένα κόσμο αχαριστίας και δύστροπων στιγμών. Δεν είναι συγκρουσιακό – όπως τίποτα δικό του – μα ανθρωποκεντρικά γαλήνιο που επηρεάζει τις εσωτερικές μας νότες και τις μετατρέπει σε συγχορδίες. Μουσική υγιής σε ένα κόσμο άρρωστο.

«Ας παίξουμε με τον ήχο, ας ξεχάσουμε κάθε γνώση και όλες τις μουσικές δεξιότητες και να χρησιμοποιήσουμε μονάχα το ένστικτο – όπως έκανε η punk». Δεν έχω να πω πολλά. Πολύ ωραίος δίσκος. Ακούστε τον για να ησυχάσετε λίγο, αλλά μην προδοθείτε, μην ξεγελαστείτε, μην παραμυθιαστείτε, κρατάει λίγο η ομορφιά σε ένα άσχημο κόσμο. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος για την επόμενη προσέλευση της.

*Από ό,τι φαίνεται έχει βάλει ολόκληρο τον δίσκο του δωρεάν στο διαδίκτυο.

 ___________________________________________________________

O tempora! …


Αυτό είναι η κατάρα του post modern καπιταλισμού και του 4ου παγκόσμιου. Μια γριά αλεπού (δεξιά) να συναγελάζεται με έναν πρίγκηπα γιάπη που (το πιθανότερο είναι ότι) «δεν λειτουργεί» χωρίς τα σκονάκια του. Αλλά έτσι τα φέρνει η ζωή: αυτός αριστερά είναι ο σαουδάραβας υπ.εξ Adel al-Jubeir.

Και μην ρωτήσετε τι κουβέντιασαν στη Μόσχα. Τσακώθηκαν. Αλλά με αυτό το διπλωματικό στυλ που όταν γίνονται οι επίσημες δηλώσεις εκφράζεται σαν «ο ένας λέει το ένα, ο άλλος λέει το άλλο» – οπότε σημειώσατε Χ.

«Χ»; Ποιος; Η ρωσία με την σαουδική αραβία; Ο Λαβρόφ με έναν τύπο που τον ήξεραν μόνο στα καζίνα και στα «πρακτορεία συνοδών», αλλά μετά έγινε «αξιωματούχος» και έχει τώρα την αναίδεια να δηλώνει ότι «δεν υπάρχει χώρος στη συρία ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο» για το Ιράν και την Χεζμπ’ αλλάχ;

Που πας ρε καρα-Adel; Ε ρε αμμοβολή που  χρειάζεσαι!!!


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/o-tempora/

«Τα σκόρπια νέα της εβδομάδας»…


 Φωτογραφία της Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου.

*

Ένα ληστρικό κράτος επιτίθεται ακόμα και στις ευπαθείς ομάδες· πετσοκόβει, «ελαφρά τη καρδία», συντάξεις χηρείας· θέτει «επιτρεπόμενα, χρονικά όρια» στο γάμο και στην οικογένεια, στην απώλεια και στο πένθος, στην επιβίωση και στη διαβίωση μετά από αυτά.
*

Ένας λαός κάθεται και «ηθικολογεί» στο διαδίκτυο όλη την εβδομάδα για το ποια είναι η «φυσιολογική» και «επιτρεπτή» διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα ζευγάρια (!)
Άλλωστε, είναι δυνατόν ο «φυσιολογικός» και, «καθόλου», παρεμβατικός Έλληνας γονέας να μην έχει άποψη για το πώς θα ζήσει το «ενήλικο μωρό» του;
*

Ταυτοχρόνως, επειδή αυτός ο λαός θέλει να «ξεσκάσει» από τις στενοχώριες του, συνεχίζει να παρακολουθεί survivor· και διδάσκεται την «τέχνη» της επιβίωσης.
Έτσι «ξεσκάνε» σήμερα οι άνθρωποι· αντί να πάρουν τις μοναξιές τους και να τις βγάλουν βόλτα στη λιακάδα μ’ έναν καφέ στο χέρι.
*

Φυσικά, δε λείπουν ποτέ κι εκείνοι που θριαμβολογούν, καθώς βλέπουν την -ατομική- τους ανάπτυξη να έρχεται.
Θα τους δεις να περιορίζουν την επιχειρηματολογία τους στο να αποδίδουν «χαρακτηρισμούς» για την προσωπικότητα όσων δεν συμφωνούν μαζί τους· μήπως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, αποδυναμώσουν τους διαφωνούντες πριν καν μιλήσουν.
*

ΥΓ. Κάπου διάβασα ένα θαυμάσιο κείμενο για την πίστη και την αγάπη του σκύλου στον άνθρωπο· το οποίο προέτρεπε εμάς, τους ανθρώπους, να μάθουμε να λειτουργούμε όπως οι σκύλοι.
Όμως, το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι πείθονται και χορταίνουν με ένα ξεροκόκαλο, δεν το κάνουν από πίστη ή αγάπη· αλλά από αμάθεια, αβουλία ή συμφέρον.
*
*
*

____________________________________________________________

Από:
Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

«Τα κρουασάν είναι αυστριακή ανακάλυψη: Καταρρίπτοντας κυρίαρχες αφηγήσεις για τις γαλλικές εκλογές» …


Του Νίκου Βασιλόπουλου

Όντως ο τίτλος ξενίζει, αλλά το κρουασάν σύμφωνα με το θρύλο κατασκευάστηκε για να δείξει τη νίκη του Σταυρού του Οίκου των Αψβούργων επί της Ημισελήνου των Οθωμανών, κατά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683. Η ιστορία της γαστρονομίας δε, θέλει το κρουασάν να εμφανίζεται πρώτα σε αυστριακά ζαχαροπλαστεία ενώ η πρώτη γαλλική συνταγή δεν καταγράφεται πριν το 1860 περίπου. Το παρόν άρθρο βέβαια, αν σας έχει ανοίξει την όρεξη, θέλει να καταδείξει διάφορα «προφανή» για τις γαλλικές εκλογές, που δεν είναι και τόσο προφανή τελικά.

Θα ξεκινήσουμε με μια σημαντική επισήμανση. Υπάρχει από την εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ ως σήμερα, μια αφήγηση, ιδιαίτερα δημοφιλής, κατά την οποία οι «λαοί» (γενικά) αντιδρούν μέσω της ψήφου τους στις επιλογές «των ελίτ» (γενικά) και στην υστερία που οι τελευταίοι δημιουργούν. Με αυτό το σχήμα έχουν εξηγηθεί διαφορετικά μεταξύ τους φαινόμενα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το Brexit, o Τραμπ κοκ. Το ίδιο το σχήμα αυτό έχει πολλά κενά και αφήνει διάφορα ζητήματα αναπάντητα. Το σημαντικό είναι ότι κάθε φορά προκύπτει ένα μανιχαϊστικού τύπου δίπολο, το οποίο στήνεται πάνω σε ηθική έγκληση με όρους καλού-κακού, στο οποίο κάθε ένας καλείται να απαντήσει σα να πρόκειται για το πιο φυσικό ή αυτονόητο πράγμα στον κόσμο. Κρατώντας το παραπάνω ως θέση αρχής, όσον αφορά τις πρόσφατες γαλλικές εκλογές υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα τα οποία δεν αναλύθηκαν όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον στον ελληνικό δημόσιο λόγο, καθώς η συζήτηση επικαθορίστηκε από μια σειρά μύθους.

Η πρώτη σημαντική παράλειψη είναι η συνθήκη κράτους έκτακτης ανάγκης (état d’urgence). Η Γαλλία βρίσκεται εντός της συνθήκης έκτακτης ανάγκης από τις 20 Νοεμβρίου του 2015 και μετά από τέσσερις διαδοχικές επεκτάσεις της αρχικής ανακοίνωσης, η συνθήκη έκτακτης ανάγκης αναμένεται να λήξει με το πέρας των γαλλικών εκλογών στα τέλη του Ιουνίου 2017. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η καθημερινή κοινωνική και πολιτική ζωή στη Γαλλία βρίσκεται στη σκιά ενός κράτους που γίνεται ολοένα και πιο αυταρχικό και στο έδαφος του οποίου συγκρούονται κινήματα, αντιστάσεις, ο ανοιχτός ρατσισμός που υπάρχει στη γαλλική κοινωνία και μια ταχεία φτωχοποίηση πρώην μικροαστικών στρωμάτων.

Το βασικό σημείο το οποίο δεν συζητιέται είναι ότι κανείς από τους κύριους διεκδικητές της Γαλλικής Προεδρίας, συμπεριλαμβανομένων και άλλων δυνάμεων όπως το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, έχουν υπερψηφίσει το κράτος έκτακτης ανάγκης και τις επεκτάσεις του και έκτοτε δεν αποτελεί κεντρικό θέμα. Είναι εντυπωσιακό ότι σε μια χρονική περίοδο ενάμιση έτους και σε όλη την προεκλογική εκστρατεία, το γεγονός ότι η Γαλλία είναι εντός του état d’urgence δε φαίνεται να απασχόλησε. Ακόμα και στο λόγο πχ. του Μελανσόν υπήρχε ως ανοιχτό ερώτημα η εγκατάλειψη του κι όχι μια βέβαιη δέσμευση στην οποία να δίνεται βάρος.

Συνέχεια

Για κάποιους, ο Μένγκελε δεν πέθανε ποτέ: Πρόγραμμα ευγονικής στην Σουηδία με χιλιάδες θύματα…


Πάνω από 230 χιλιάδες άνθρωποι στειρώθηκαν για την… προστασία της φυλής!

702F57272A47245703D5D6E1514F580D

Είναι τρομακτικό πως τα ιδεώδη των ναζιστών όχι μόνο δεν πέθαναν ποτέ ουσιαστικά, αλλά όλο το διάστημα από το τέλος του πολέμου συνέχισαν το δηλητηριώδες έργο τους σε όλη τον πλανήτη, ακόμα και σε χώρες που στην κοινή αντίληψη μοιάζουν… πρωτοποριακές σε πολλούς τομείς, όπως στην Σουηδία.

Πιο συγκεκριμένα, το όχι και τόσο μακρινό 1997, η σουηδική εφημερίδα «Dagens Nyheter» έκανε μια  αποκάλυψη που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Από το 1935 έως το 1976, Σουηδοί  επιστήμονες εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα με σκοπό να διατηρήσουν την «καθαρότητα της φυλής». Στο πλαίσιο του προγράμματος περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, στειρώθηκαν, καθώς θεωρούνταν «κατώτεροι». Οι λόγοι για αυτό δεν ήταν μόνο επειδή ήταν ήταν μιγάδες. Το ρεπερτόριο των ευγονιστών περιελάμβανε άτομα με νοητική υστέρηση, ψυχολογικά προβλήματα ή  ακόμα «παρεκκλίνουσα» συμπεριφορά, όπως έντονη σεξουαλική δραστηριότητα. Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα εφαρμόστηκε σε όσους τα χαρακτηριστικά τους θεωρήθηκε ότι δεν άρμοζαν στο πρότυπο της άριας φυλής.

dagens1-700x353

Εντύπωση προκαλεί πως το πρόγραμμα δεν το διεξήγαγε κάποια μυστική οργάνωση, που νοσταλγούσε το ναζιστικό καθεστώς, αλλά αντίθετα, αποτελούσε νόμο του κράτους! Το πρόγραμμα στειρώσεων άρχισε να εφαρμόζεται μετά τη ψήφιση σχετικού νόμου το 1934. Την σχετική έρευνα που έφερε στο φως το εν λόγω πρόγραμμα  έκανε ο δημοσιογράφος Ματσιέχ Ζαρέμπα και στο ρεπορτάζ του φιλοξένησε τη μαρτυρία μιας γυναίκας, της  Μαρία Νόρντιν,  η οποία κατήγγειλε ότι όταν ήταν μαθήτρια, υπεβλήθη σε στείρωση παρά την θέληση της.  Οι σχολικές αρχές την κατέταξαν στα «καθυστερημένα παιδιά» λόγω… μυωπίας, την έβαλαν σε ειδικό σχολείο και σε ηλικία 17 ετών, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την κάλεσαν να υπογράψει «κάτι χαρτιά». Η μαρτυρία της 72χρονης, τότε, γυναίκας είναι συγκλονιστική

«Υπέγραψα γιατί ήξερα ότι πρέπει να το κάνω για να βγω από εκεί. Με οδήγησαν σε νοσοκομείο όπου μου έκαναν ολική αφαίρεση γεννητικών οργάνων. Ένας γιατρός μου είπε: δεν είσαι και πολύ έξυπνη, δεν πρέπει να κάνεις παιδιά.»

Το ρεπορτάζ συνεχίζει αναφέροντας πως οι στειρώσεις, επισήμως, ήταν οικειοθελείς.  Ωστόσο, πολλά θύματα  κατήγγειλαν, ότι αναγκάστηκαν να υπογράψουν, με την απειλή ότι αν δεν το έκαναν, θα έχαναν τα παιδιά τους, αν αποκτούσαν, καθώς και όλες τις κοινωνικές παροχές. Η αποκάλυψη δημιούργησε σάλο στη σουηδική κοινή γνώμη και προκάλεσε την παρέμβαση της τότε υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων Μαργκότ Βάλστρομ.  Η ίδια αποκάλεσε το μέτρο “πράξη βαρβάρων” και διέταξε έρευνα για τη διαλεύκανση του ζητήματος. Η σουηδική κυβέρνηση  απάντησε διόριζοντας τον καθηγητή Καρλ Γκούσταφ Άντρεν επικεφαλή μια επιτροπής για να φωτίσει την υπόθεση.

6577b-eugenics

Τρία περίπου χρόνια μετά, ο καθηγητής παρέδωσε στην σουηδική Βουλή τα συγκλονιστικά στοιχεία που βρήκε. Πάνω από 230.000 άτομα υπέστησαν στείρωση στη Σουηδία από το 1935 έως το 1996, και μάλιστα οι 63.000 στειρώσεις  έγιναν από το 1935 έως το 1976 στο πλαίσιο των νόμων που είχαν την ομόφωνη στήριξη της Βουλής εκείνης της εποχής. Το κλίμα καταπίεσης δεν άλλαξε ούτε το 1976, την χρονιά δηλαδή που ψηφίστηκε νέος νόμος που όριζε ως αναγκαία την προηγούμενη συγκατάθεση των ενδιαφερομένων. Στα χρόνια που ακολούθησαν έως το 1996, υπέστησαν στείρωση περίπου άλλοι 166.000 άνθρωποι.

Ίσως όμως το πιο φρικτό από όλη αυτή την ιστορία είναι, όπως υποστήριζε και η  έρευνα που δημοσιεύθηκε στη «Dagens Nyheter» επί τέσσερις ημέρες,  ότι το πρόγραμμα δεν εφαρμοζόταν μόνο στη Σουηδία. Η Δανία και η Νορβηγία είχαν θέσει σε εφαρμογή αντίστοιχα προγράμματα «φυλετικών εκκαθαρίσεων» μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο….

Με πληροφορίες από την Μηχανή του Χρόνου


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%B5-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%80%CE%AD%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD/#.WQEAw1SLQ2o

Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη…


Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη

Στο δρόμο μου, σταμάτησα στο Βερολίνο και ζωγράφισα μερικά ενδιαφέροντα έργα εκεί. Ο φίλος και οικοδεσπότης μου, ο Βίλι Μίντσενμπεργκ1, μου έθεσε πολλά ερωτήματα για τη ζωή και το έργο μου, και οι δηλώσεις μου ενσωματώθηκαν σε ένα εξαιρετικό βιβλίο από μία άλλη φίλη, τη Λότε Σβάρτζ. Τιτλοφορούμενος Das Werk Diego Riveras (το έργο του Ντιέγκο Ριβέρα), ο τόμος αυτός καλύπτει τη σταδιοδρομία μου μέχρι τα έργα που μόλις είχα ολοκληρώσει. Δημοσιεύθηκε από τη Neuer Deutscher Verlag, τον εκδοτικοίκο του Μίντσενμπεργκ.

Το 1928, η Γερμανία ήταν στα πρόθυρα μιας κρίσης που, κατά τον επόμενο χρόνο, θα γινόταν παγκόσμια. Τα μεγάλα γερμανικά καρτέλ κατρακυλούσαν στην πτώχευση, το ένα μετά το άλλο. Υπήρξε ένα κύμα αυτοκτονιών μεταξύ της αστικής τάξης. Ο Ούγκο Στίνες, επικεφαλής της βιομηχανίας χάλυβα, ο ναύαρχος φον Τίρπιτζ, ένας εφοπλιστής και ο Δρ Σάιντεμαν, το αφεντικό της χημικής βιομηχανίας, όλοι έβαλαν τα περίστροφα στα κεφάλια τους και τίναξαν τα μυαλά τους.

Μια επιδημία τρέλας είχε εξαπλωθεί στη χώρα. Την αισθάνθηκα σε δύο ξεχωριστές, φαινομενικά άσχετες περιπτώσεις.

Μια νύχτα ο Μίντσενμπεργκ, μερικοί άλλοι φίλοι και εγώ μεταμφιεστήκαμε και, με πλαστά πιστοποιητικά, παρακολουθήσαμε την πιο εκπληκτική τελετή που έχω δει ποτέ. Πραγματοποιήθηκε στο δάσος του Γκρούνβαλντ, κοντά στο Βερολίνο.

Πίσω από μια συστάδα δέντρων, στη μέση του δάσους, εμφανίστηκε μια παράξενη πομπή. Οι πορευόμενοι άνδρες και γυναίκες φορούσαν λευκούς χιτώνες και στεφάνια από ιξό, το τελετουργικό φυτό των δρυίδων. Στα χέρια τους κρατούσαν πράσινα κλαδιά. Ο ρυθμός τους ήταν αργός και τελετουργικός. Πίσω τους, τέσσερις άνδρες μετέφεραν έναν αρχαϊκό θρόνο στον οποίο καθόταν ένας άνθρωπος που αναπαριστούσε το θεό του πολέμου, τον Βόταν. Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πάουλ φον Χίντεμπουργκ2! Ντυμένος με αρχαία ενδυμασία, ο Χίντεμπουργκ ύψωσε μια λόγχη στην οποία ήταν χαραγμένα δήθεν μαγικά γράμματα του ρουνικού αλφάβητου. Το κοινό, εξήγησε ο Μίντσενμπεργκ, εκλάμβανε τον Χίντεμπουργκ ως μετενσάρκωση του Βόταν. Πίσω από τον Χίντεμπουργκ εμφανίστηκε ένας άλλος θρόνος, τον οποίο κατείχε ο Στρατάρχης Λούντεντορφ3, ο οποίος εκπροσωπούσε τον θεό του κεραυνού, Τορ. Πίσω από τον «θεό» συνωστιζόταν ένας συρμός πιστών που αποτελούνταν από διακεκριμένους χημικούς, μαθηματικούς, βιολόγους, φυσικούς και φιλοσόφους. Όλα τα πεδία της γερμανικής «κουλτούρας» εκπροσωπήθηκε στο Γκρούνβαλντ εκείνο το βράδυ.

Η πομπή σταμάτησε, και άρχισε η τελετή. Για αρκετές ώρες, η ελίτ του Βερολίνου τραγουδούσε και κραύγαζε προσευχές και τελετές από το βαρβαρικό παρελθόν της Γερμανίας. Εδώ ήταν η απόδειξη, αν κάποιος τη χρειάζεται, της αποτυχίας δύο χιλιάδων ετών ρωμαϊκού, ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι αυτά που έβλεπα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια μου.

Κανείς ανάμεσα στους γερμανούς αριστερούς φίλους μου δεν μπορούσε να μου δώσει κάποια ικανοποιητική εξήγηση για την παράξενη αυτή διαδικασία. Αντ’ αυτού, προσπάθησαν να ξεμπερδέψουν κοροϊδευτικά, αποκαλώντας τους συμμετέχοντες «τρελούς». Ως σήμερα, προβληματίζομαι με τη συλλογική τους έλλειψη αντίληψης. Ενθυμούμενος αυτό το όργιο στεγνής μέθης και ντελίριου, στάθηκε αδύνατο να φανταστώ και τον ελάχιστα ευαίσθητο θεατή να αντιπαρέρχεται ό,τι είχα δει μόνο ως μια ακίνδυνη μασκαράτα.

Συνέχεια

Της κορέας…


Η συγκέντρωση στρατών γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο και η φιλοπόλεμη ρητορική της Ουάσιγκτον πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες ανάφλεξης στο κυρίως μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Φαίνεται πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να κερδίσει το έδαφος που έχει χάσει στην ανατολική ασία στη διάρκεια της φιλόδοξης μεν αλλά όχι ιδιαίτερα πετυχημένης εκστρατείας “Asian pivot” της προηγούμενης διοίκησης (Ομπάμα). Μια ακόμα απόδειξη της συνέχειας στην αμερικανική «εξωτερική πολιτική».

Κάνουμε ωστόσο την σκέψη ότι ο αποφασιστικός παράγοντας για το τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες και βδομάδες εκεί ΔΕΝ είναι ο διακηρυγμένος αμερικανικός τσαμπουκάς αλλά οι αδήλωτες προθέσεις του Πεκίνου. Κάνει μεγάλη διαφορά αν το κινεζικό καθεστώς ξεκαθαρίσει στην Ουάσιγκτον ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά της Πγιονγκ Γιανγκ θα θεωρηθεί επίθεση και κατά του Πεκίνου, ή όχι.

Το είδος των όπλων που μαζεύει η Ουάσιγκτον στην κορεατική χερσόνησο κάνει για αεροπορικές επιδρομές κατά της βόρειας κορέας, και ως εκεί. Παρότι το βορειοκορεατικό καθεστώς διαθέτει 1200 (ρωσικής κατασκευής) αεροπλάνα, τόσο αυτά όσο και το σύστημα αεράμυνάς του θεωρείται «παλιομοδίτικο» και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικό· πράγμα που θα έκανε ευκολότερη την δουλειά της αμερικανικής αεροπορίας και των συμμάχων της. Το είδος της απάντησης που το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει «δουλέψει» επί χρόνια είναι πυραυλική. Με ή χωρίς πυρηνικά. Αρχίζοντας με το ευκολότερο, επειδή είναι κοντά: με στόχους στη νότια κορέα ή/και στην ιαπωνία. Και οι δύο έχουν εξοπλιστεί με (αμερικανικά) αντιπυραυλικά συστήματα, που σημαίνει ότι το βορεοκορεατικό καθεστώς θα έχει ελπίδες «να βρει στόχο» όσο περισσότερους πυραύλους εκτοξεύσει μαζί και ταυτόχρονα.

Η Ουάσιγκτον δεν θα χαλιόταν ιδιαίτερα αν υπήρχαν σοβαρές απώλειες στους δύο «συμμάχους» της, τη νότια κορέα ή/και την ιαπωνία – μάλλον θα χαιρόταν (κρυφά) επειδή έτσι θα αναγκάζονταν να δεθούν ακόμα περισσότερο στο δικό της άρμα. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι από οικονομική άποψη ο ιαπωνικός καπιταλισμός είναι σταθερά ανταγωνιστικός του αμερικανικού…

Όμως η άμεση στρατιωτική εμπλοκή του κινεζικού στρατού στην υπόθεση (για να μην μιλήσουμε για τον ρωσικό…) είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Γιατί σε αντίθεση με το καθεστώς της Πγιονγκ Γιανγκ το Πεκίνο έχει την δυνατότητα να κτυπήσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα· αποφεύγοντας το έδαφος της νότιας κορέας ή/και της ιαπωνίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ άσχημο «νέο» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, που θα έπρεπε υποχρεωτικά να κλιμακώσει τον πόλεμο, με εξαιρετικά αβέβαια αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση το να χάσουν έστω και ένα αεροπλανοφόρο θα ήταν για τους αμερικάνους το τέλος της ηγεμονίας τους στις θάλασσες του πλανήτη.

Κρίνουμε, λοιπόν, ότι το «κλειδί» βρίσκεται στο Πεκίνο. Αν, δηλαδή, έχει τους δικούς του (όχι γνωστούς…) λόγους να «αφήσει» την Πγιονγκ Γιανγκ για «λίγο στην τύχη» της, δηλαδή σε μια ορισμένη ήττα. Μια «ελεγχόμενη» ήττα που θα συνοδευτεί από σοβαρές ζημιές (σε καπιταλιστικές υποδομές) τόσο της νότιας κορέας όσο και της ιαπωνίας, εξαιτίας της όποιας βορειοκορεατικής «άμυνας». Αν δεν έχει τέτοιους λόγους, κι αν δεν θέλει επ’ ουδενί να έχει η Ουάσιγκτον μια στρατιωτική επιτυχία κάτω απ’ την μύτη του, τότε εικάζουμε ότι η Ουάσιγκτον με το μέγεθος των «αρμάδων» που έχει μεταφέρει στην περιοχή, θα περιοριστεί σε μια παρέλαση… Ενόσω το βορειοκορεατικό καθεστώς θα εμφανίσει κάποια στοιχεία «υποχώρησης» και «διάθεσης για διάλογο». (Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τέτοιος είναι ο βασικός στόχος της Ουάσιγκτον προς το παρόν: με μια καλή ένοπλη παρέλαση να αναγκάσει το Πεκίνο να «μαζέψει» την Πγιονγκ Γιανγκ…).

Σε κάθε περίπτωση ακούγεται μακιαβελικό το ότι οι συγκρούσεις ενός παγκόσμιου πολέμου δεν είναι υποχρεωτικά «ευθύγραμμες». Πρέπει να σημειώσουμε πάντως ότι αυτή τη στιγμή ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει αρχίσει να αποκτάει πρόβλημα και στο αφγανικό πεδίο μάχης… Που σημαίνει (κατ’ εμάς) ότι επείγεται, προς το παρόν, για «εύκολες νίκες» και όχι για έναν full παγκόσμιο πόλεμο.

Ακούγεται αισιόδοξο; Ίσως. «Προς το παρόν».

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tis-koreas/