Ένας μάγκας απ’ την ιρλανδία…


 

Αν υπήρξε ποτέ εποχή αθωώτητας της rock ‘n’ roll, αυτός είναι ένας απ’ τους αγίους της. Εδώ, στο Shadow play, σε μια εμφάνιση του 1979 στην ελβετία. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι: Rory Gallagher! Τύμπανα, μπάσο, κιθάρα – τέλος!!! (Χωρις ντρόγκες, χωρίς μπράβους…)

Δύο χρόνια μετά ήρθε και στα μέρη μας. Στη Ν. Φιλαδέλφεια (είχε γήπεδο και δεν το λέγαν «εκκλησία»…). Οι μπάτσοι όμως είχαν άλλη άποψη: η συναυλία άρχισε αλλά δεν τέλειωσε ποτέ…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/enas-magkas-ap-tin-irlandia/

Advertisements

Καλός υπάλληλος … (Κ. Καρυωτάκης)


Είναι ένας αγαθός γεροντάκος. Έπειτα από τριάντα χρόνων υπηρεσία, έχει να διατρέξει όλους τους βαθμούς. Γραφεύς στο πρωτόκολλο.

Πάντα έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα, σχεδόν με κέφι. Σκυμμένος από το πρωί ως το βράδυ στο παρθενικό βιβλίο του, περνούσε τους αριθμούς και αντέγραφε τις περιλήψεις. Κάποτε, μετά την καταχώριση ενός εισερχομένου ή ενός εξερχομένου, ετράβαγε μια γραμμή που έβγαινε από την τελευταία στήλη και προχωρούσε προς το περιθώριο, έτσι σαν απόπειρα φυγής. Αυτή η ουρά δεν είχε θέση εκειμέσα, όμως την τραωούσε βιαστικά, με πείσμα, θέλοντας να εκφράσει τον εαυτό του. Αν έσκυβε κανείς πάνω στην απλή και ίσια γραμμούλα, θα διάβαζε την ιστορία του καλού υπαλλήλου.

Νέος ακόμη, μπαίνοντας στην υπηρεσία, εχαιρέτησε με συγκαταβατικό χαμόγελο του συναδέλφους του. Έτυχε να καθίσει σ’ αυτήν την καρέκλα. Κ’ έμεινε εκεί. Ήρθαν άλλοι αργότερα, έφυγαν, επέθαναν. Αυτός έμεινε εκεί. Οι προϊστάμενοί του τον θεωρούσαν απαραίτητο. Είχε αποκτήσει μια φοβερή, μοιραία ειδικότητα.

Ελάχιστα πρακτικός άνθρωπος. Τίμιος, ιδεολόγος. Μ’ όλη τη φτωχική του εμφάνιση, είχε αξιώσεις ευπατρίδου. Ένα πρωί, επειδή ο Διευθυντής του τού μίλησε κάπως φιλικότερα, επήρε το θάρρος, του απάντησε στον ενικό, εγέλασε μάλιστα ανοιχτόκαρδα και τον χτύπησε στον ώμο. Ο κύριος Διευθυντής τότε, μ’ ένα παγωμένο βλέμμα, τον εκάρφωσε πάλι στη θέση του. Κ’ έμεινε εκεί.

Τώρα, βγαίνοντας κάθε βράδυ από το γραφείο, παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο, βιαστικός βιαστικός, γυρίζοντας δαιμονισμένα το μπαστούνι του με την ωραία, νικέλινη λαβή. Γράφει κύκλους μέσα στο άπειρο. Και μέσα στους κύκλους τα σημεία του απείρου. Όταν περάσει τα τελευταία σπίτια, θ’ αφήσει πάντα να ξεφύγει ψηλά με ορμή το μπαστούνι του, έτσι σαν απόπειρα λυτρωμού.

Μετά τον περίπατο τρυπώνει σε μια ταβέρνα. Κάθεται μόνος, αντίκρυ στα μεγάλα, φρεσκοβαμμένα βαρέλια. Όλα έχουν γραμμένο πάνω απ’ την κάνουλα, με παχιά, μαύρα γράμματα, τ’ όνομά τους: Πηνειός, Γάγγης,. Μισσισσιππής, Τάρταρος. Κοιτάζει εκστατικός μπροστά του. Το τέταρτο ποτηράκι γίνεται ποταμόπλοιο, με το οποίο ταξιδέυει σε θαυμάσιους, άγνωστους κόσμους.

Από τα πυκνά δέντρα, πίθηκοι σκύβουν και τον χαιρετάνε. Είναι ευτυχής.

*****


Από:http://antikleidi.com/2017/04/22/kariotakis_kalos_ipalilos/

Έθνη και Ναρκισσισμός…


» H Hχώ και ο Νάρκισσος», 1903, John William Waterhouse


Φωτεινή Μαστρογιάννη

Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ

«Ο βάρβαρος, όπως το θηρίο, είναι κακός, αλλά δεν έχει την κακία του πολιτισμένου ανθρώπου. Η κακία είναι η εκδίκηση του ανθρώπου απέναντι στην κοινωνία για τους περιορισμούς που επιβάλλει. Αυτή η εκδικητικότητα ενθαρρύνει τον επαγγελματία μεταρρυθμιστή και τον μηχανορράφο…

Οι πιο δυσάρεστες συνήθειες και η πιο κακή ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου, ο δόλος του, η δειλία του, η έλλειψη σεβασμού έχουν γεννηθεί από την ελλιπή προσαρμογή του σε έναν σύνθετο, συμπλεγματικό πολιτισμό. Είναι το αποτέλεσμα της πάλης ανάμεσα στα ένστικτα και στην κουλτούρα μας».

Σίγκμουντ Φρόιντ από τη συνέντευξη που έδωσε το 1930 στον Τζωρτζ Σιλβέστερ Βίρεκ και δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Glimpses of the Great.

Ο ναρκισσισμός  έχει λάβει πλέον διαστάσεις επιδημίας. Εάν και πρόκειται για διαταραχή της προσωπικότητας για την οποία έχουν αναφερθεί στο παρελθόν πολλοί κορυφαίοι ψυχολόγοι, εν τούτοις, από τη δεκαετία του 1980, άρχισε να λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και να πλήττει πλέον  και τις γυναίκες ενώ παραδοσιακά έπληττε κυρίως τους άντρες (το 75% των ναρκισσιστών είναι άντρες). Πλήττει όμως και ολόκληρες κοινωνίες μεταξύ αυτών και η ελληνική.Ο ναρκισσισμός όπως ανέφερα στο κείμενό μου «Ναρκισσισμός, οικονομία και οικονομικές κρίσεις» θεωρείται και ως μία βασική αιτία δημιουργίας οικονομικών κρίσεων.

Τί είναι όμως ο ναρκισσισμός και πώς δημιουργείται; Η American Psychiatric Association (1994) ορίζει τον ναρκισσισμό ως το αίσθημα μεγαλείου, την ανάγκη για θαυμασμό και την παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης που μπορεί να έχει κάποιος.  Για τους ψυχολόγους, ο ναρκισσισμός θεωρείται διαταραχή της προσωπικότητας.Δημιουργείται στην παιδική ηλικία ως αποτέλεσμα της παιδικής κακοποίησης – στο σημείο αυτό οι ψυχολόγοι επισημαίνουν, ότι κακοποίηση είναι και η υπερβολική παροχή των πάντων σε ένα παιδί (όπως κάνουν πολλοί γονείς τα τελευταία σαράντα σχεδόν χρόνια στην Ελλάδα, κάτι που μου ανέφερε και η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα σε συνέντευξή της μαζί μου). Οι γονείς παρέχοντας τα πάντα στα παιδιά τους, δεν αναγνωρίζουν ούτε αποδέχονται την ατομικότητα του παιδιού. Δεν υπάρχουν όρια στη σχέση τους μαζί του, γίνονται  «φιλαράκια» με τα παιδιά τους αντί για γονείς.

Συνέχεια

Ρότσιλντ εναντίον νεοφασισμού στο δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών…


Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο νεοφιλελεύθερος πρώην τραπεζίτης των Ρότσιλντ, Εμανουέλ Μακρόν, θα αντιμετωπίσει τη νεοφασίστρια Μαρίν Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών σε μια αναμέτρηση που σηματοδοτεί τον de facto θάνατο της πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας.

Το σύστημα που συνόδευσε την Γαλλία, από τα χρόνια της εκρηκτικής μεταπολεμικής ανάπτυξης μέχρι τις ημέρες μας, στο οποίο κυριαρχούσε η εναλλαγή δυο βασικών πολιτικών σχηματισμών, διαλύεται με κρότο καθώς οι σοσιαλιστές κυριολεκτικά εξαφανίζονται από το πολιτικό σκηνικό και οι συντηρητικοί του Φιγιόν γλύφουν τις πληγές τους από την πορεία του κρατικοδίαιτου «άριστου» υποψηφίου.

Κατά τα φαινόμενα η Γαλλία θα γίνει η τρίτη χώρα μετά την Ελλάδα και την Ιταλία που θα κυβερνηθεί από έναν τραπεζίτη – σενάριο που επιβεβαιώνει την τάση των οικονομικών ελίτ να αναλαμβάνουν την εξουσία αδιαμεσολάβητα από το πολιτικό κατεστημένο. Όπως ακριβώς συνέβη δηλαδή και στις ΗΠΑ με την εκλογή του επιχειρηματία Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Μακρόν υπόσχεται ακόμη πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Άλλωστε όλοι στη Γαλλία θυμούνται ότι «το όνομά του φέρει ο νόμος που διεύρυνε το ωράριο λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, ενώ είναι ηθικός αυτουργός όλων των μέτρων που φιλελευθεροποίησαν την οικονομία έτσι ώστε το 2016 το 86,4%των συνολικών προσλήψεων να είναι προσωρινές θέσεις κι εξ αυτών το 80% να αφορά συμβάσεις διάρκειας μικρότερης του 1 μήνα».

Το υγιές ευρωσκεπτικιστικό μέτωπο της γαλλικής κοινωνίας μένει και πάλι χωρίς αριστερή, προοδευτική εκπροσώπηση στο δεύτερο γύρο των εκλογών, προς μεγάλη ικανοποίηση των χρηματοπιστωτικών κέντρων στην ΕΕ.

Η απάντηση λοιπόν αναμένεται και πάλι στους δρόμους… εκεί που οι Γάλλοι τα καταφέρνουν συνήθως πολύ καλύτερα απ ότι στις κάλπες.

info-war.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/rotsilnt-enantion-neofasismou-sto-deftero-gyro-ton-gallikon-eklogon/

6 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ…


syrian_flag_by_ali_saa-d6i4zjt

άρθρο του συντρόφου Τ.Σ. από την ΚΟ Ανασύνταξη, που αξίζει να διαβαστεί. 

Η Συρία, τα τελευταία 6 χρόνια, βρίσκεται στο στόχαστρο της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Διαλύεται από ένα πόλεμο που προκάλεσε και χρηματοδότησε όλος ο δυτικός κόσμος, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ε.Ε. και φυσικά ευθύνες βαραίνουν και την Ελλάδα ως χώρα του ΝΑΤΟ. Η τακτική του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή είχε για μπροστάρη εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις και κυρίως το Ισλαμικό Κράτος (IΚ) και την Αλ-Νούσρα, σήμερα Τζαμπάτ Φατάχ Αλ Σαμ, (παρακλάδι της Αλ-Κάιντα). Αυτοί είναι οι «αντάρτες που πολεμάνε τον δικτάτορα Άσαντ» και πλάι τους αναρίθμητοι πολέμαρχοι που εξοπλίστηκαν είτε απευθείας από τον ιμπεριαλισμό, είτε εκμεταλλευόμενοι την υποχώρηση του συριακού κυβερνητικού στρατού. Αυτή είναι η μια πλευρά του πολέμου που επιτίθεται επί 6 χρόνια εναντίον του καθεστώτος του Άσαντ.

Πριν κάποιος καθορίσει τη στάση του, οφείλει, τουλάχιστον, να δει ποια στρατόπεδα μάχονται. Ξέρουμε, από την καθημερινή μας εμπειρία ότι το μόνο σαφές σε αυτό τον πόλεμο είναι η συμμαχία Συρίας-Ιράν-Χεζμπολάχ-Ρωσίας και ο στόχος τους να παραμείνει η Συρία υπό τον έλεγχο του Άσαντ. Γιατί το άλλο στρατόπεδο, που είναι κυρίαρχο οικονομικά-πολιτικά-στρατιωτικά και προπαγανδιστικά σε όλο τον πλανήτη έχει κατά περίσταση διαφορετική σύσταση και όνομα, διαφορετικούς στόχους και ευαισθησίες ανάλογα τι βολεύει τη συγκυρία και τη ρητορική του ΝΑΤΟ.

 Από την «συριακή αντιπολίτευση», στην «μετριοπαθή αντιπολίτευση» και τους «αντάρτες» και τούμπαλιν.

Η Δύση έχει απαντήσει σαφέστατα για το χαρακτήρα του πολέμου. Ενδυνάμωση της παρουσίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή. Στόχος ο πλούτος της Μέσης Ανατολής και μια ρεβάνς για την αποτυχία εισβολής στο Ιράν. Βεβαίως με την υποστήριξη των πετρο-μοναρχιών του περσικού κόλπου (Κατάρ, Σ. Αραβία, Μπαχρέιν). Η Δύση ήθελε μια αφορμή για στρατιωτική επέμβαση. Έπρεπε να βρεθεί η φόρμουλα για να κηρύξουν τον Άσαντ έκπτωτο και να νομιμοποιήσουν την επέμβαση κατά τα πρότυπα του «πολέμου ενάντια στο δικτάτορα» σε Ιράκ και Λιβύη. Η πρώτηαφορμή που έψαξαν ήταν ο βομβαρδισμός της πόλης Χόμς, την πόλη που επιχειρούσε να θέσει υπό τον έλεγχό του ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA), η τότε «συριακή αντιπολίτευση» που υποστηριζόταν από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τις ΗΠΑ κλπ. και οι οποίοι ήδη είχαν βγάλει το συμπέρασμα ότι «ο Άσαντ είναι έκπτωτος και πρέπει να αποχωρήσει». Είναι αλήθεια ότι τμήματα της πόλης ισοπεδώθηκαν και πως μεγάλος αριθμός ενόπλων και αμάχων έχασε τη ζωή τους, όμως ζητούμενο δεν είναι η πτωματομετρία. Η Συρία είχε κερδίσει μια μάχη. Η ήττα της «συριακής αντιπολίτευσης» απέτρεψε τη δυνατότητα συσπείρωσης δυνάμεων μέσα στη Συρία και την προσπάθεια οικοδόμησης ενός κράτους μπανανίας στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, κατά τα πρότυπα του εκφυλισμένου κρατικού μηχανισμού σε Λιβύη, Ιράκ και Αφγανιστάν. Επίσης δεν επέτρεψε ούτε την εδραίωση των Αδελφών Μουσουλμάνων, τους πρωταγωνιστές της Αραβικής Άνοιξης (την κατά πολλούς «επανάσταση» της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Συρίας κλπ). Το ΝΑΤΟ δεν μπορούσε να στηρίξει με τη δική του παρουσία ένα κίνημα που ηττήθηκε εν τη γενέσει του. Η στρατιωτική ήττα της αντιπολίτευσης στέρησε την ύπαρξη ενός «ντόπιου κινήματος» που θα ζητά από τη Δύση να επέμβει. Η προσπάθεια των ΗΠΑ, της ΕΕ και των χωρών του ΝΑΤΟ να νομιμοποιήσουν μια εισβολή στη Συρία επιχειρήθηκε μέσω της σφραγίδας του ΟΗΕ. Είμαστε στον Φεβρουάριο του 2012 όταν Ρωσία και Κίνα αρνήθηκαν να ψηφίσουν την καταδίκη της επίθεσης στην Χομς. Η συμμαχία Συρίας-Ρωσίας μπαίνει στη εξίσωση, αλλά έχει δρόμο για να περπατήσει. Ο πόλεμος έχει περάσει σε άλλη φάση γιατί πλέον εδραιώνεται το Ισλαμικό Κράτος ως πρώτο βιολί στην «αντιπολίτευση». Και πράγματι μέχρι τα τέλη του έτους ελέγχει τα σύνορα Ιράκ-Συρίας. Μέχρι τότε η πτωματομετρία δεν υπάρχει, δεν δολοφονούνται άμαχοι Σύριοι και Ιρακινοί. Το Ισλαμικό Κράτος αποδεδειγμένα χρηματοδοτείται από της πετρο-μοναρχίες, τις ΗΠΑ, την Τουρκία κλπ και προσπαθεί να κάνει ό,τι δεν πέτυχε καταρχήν ο FSA. Να ισοπεδώσει την Συρία. Η Συρία καταλαμβάνεται σε μεγάλο μέρος της από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά και από τον FSA, και σε καμιά περίπτωση από κάποιο επαναστατικό κίνημα. Η αντιπολίτευση πλέον διαθέτει τους «αντάρτες»(=Ισλαμικό Κράτος) και την «μετριοπαθή αντιπολίτευση» (=FSA). Αυτή η ορολογία δεν είναι αιώνια και αλλάζει ανάλογα με την φάση του πολέμου. Στη Συρία ήδη από το τέλος του 2013 έχουμε δυο στρατόπεδα: το Ισλαμικό Κράτος («αντιπολίτευση») και τον κυβερνητικό στρατό. Η «συριακή αντιπολίτευση» πλέον  έχει αναδιαταχθεί και ο ισχυρός και αποφασιστικός βραχίονας είναι το Ισλαμικό Κράτος. Η Αλ-Νούσρα και ο FSA έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Αυτό δεν χωρά αμφισβήτηση το 2016. Πλάι στις πολεμικές επιχειρήσεις οργανώνεται και η παραπληροφόρηση μέσω του βρετανικού Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, των λογαριασμών facebook και twitter που αποτελούν την πηγή για τα «εγκλήματα» του Άσαντ και της Ρωσίας και τις «αγαθοεργίες» της αντιπολίτευσης.

Συνέχεια

Η επιτομη του Ελληναρα αποτυπωμένη σε λίγες γραμμες…


Σε έρευνα που δημοσιεύται σήμερα στον τύπο  ,  επιχειρείται μια αποτίμηση της κοινής γνώμης σε σχέση με τα αίτια τηε κρίσης μετα απο εφτα χρόνια μνημονίων.  Εκείνο που καταδεικνύεται με τον πλέον κατηγορηταματικό τρόπο, είναι η ευθυνοφοβία της κοινής γνώμης να αναλάβει τις όποιες ευθύνες που της αναλογούν (σε οτι εχει να κάνει με πολιτικές επιλογές, νοοτροπία επι των ζητημάτων της καθημερινότητας κλπ) και να κουνήσει το δάχτυολο σε άλλους τους αλλους. Ενδεικτικά παραθέτουμε δυο χαρακτηριστικά αποτελέσματα της έρευνας οπου έρχονται στην επιφάνεια οι αντιφάσεις μιας κοινωνίας οπου απο τη μια αναμασά με περισσή ευκολία τα επιχειρήματα που αναπαράγονται απο την πλειοψηφία των ΜΜΕ, και απο την άλλη θεωρεί οτι αυτή αναλογεί σε ολους τους άλλους πλην του εαυτου της:

1)    »Επτά χρόνια από την ανακοίνωση στο Καστελόριζο για προσφυγή της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, πώς αποτιμούν την ψήφο τους οι πολίτες στις τέσσερις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν; «Ψήφισα σωστά» απαντά σχεδόν χωρίς διακυμάνσεις το 68,5%. Και πώς ψήφισε το σύνολο του εκλογικού σώματος στις αντίστοιχες αναμετρήσεις; «Ψήφισε λάθος» απαντά το 60,5% – 72,5%.»

2) »Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και οι απόψεις για τη διαχείριση των οικονομικών πριν από την κρίση. Η κοινωνία ξόδευε περισσότερα από όσα μπορούσε να παραγάγει, δηλώνει το 72%, αλλά όταν η ερώτηση αφορά προσωπικά τους ερωτηθέντες η απάντηση «ξόδευα όσα έπρεπε» συγκεντρώνει ποσοστό 75,5%.»

 Στα παραπάνω, κατι που δεν περιλαμβάνεται στην έρευνα, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς και μια ειδική κατηγορία της κοινωνίας τους δημοσίους υπαλλήλους που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα και εχουν ουκ ολίγες φορές στοχοποιηθεί ως η κύρια πηγή του κακού. Συζητώντας λοιπόν κανείς με ανθρώπους που δουλεύουν στο δημόσιο τομέα, διαπιστώνει κανείς πως όλα οσα τους καταλογίζονται (ρουσφετολογικές προσλήψεις, τεμπελιά κλπ) ισχύουν στο ακέραιο αλλα για όλους τους άλλους πλην των ιδίων ,η και του τομέα στον οποίο απασχολούνται, και ατόμων που βρίσκονται στο στενό οικογενειακό η φιλικό τους περιβάλλον.
Ο Ελληνάρας λοιπόν χαρακτηρίζεται απο αλλέγικες τάσεις ως προς το να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να  αναλογιστεί τις ευθύνες που του αναλογούν, αλλα είναι έτοιμος στην πρώτη ευκαιρία που θα του δοθεί να ξιφουλκήσει εναντίον όλων των άλλων. Αυτό λοιπόν είναι και ένα απο τα κύρια χαρακτηριστικά που καλείται να αντιμετωπίσει κανείς προκειμένου να ανατρέχει τα δεδομένα σε επίπεδο κοινωνίας και να οδηγήσει σταδιακά και στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.

Aπό:http://kkepedia.blogspot.gr/2017/04/blog-post.html

Έχει χαθεί η μπάλα ή το γήπεδο; …


Δεν θα το φανταζόμασταν: διαδηλώσεις υπέρ της επιστήμης!! Στον 21ο αιώνα!!! Γιατί; Επειδή το ψόφιο κουνάβι «αμφισβητεί» τις όποιες ανθρωπογενείς αιτίες της όποιας κλιματικής αλλαγής (ζήτημα που, πάντως, από καθαρά επιστημονική άποψη είναι ιδιαίτερα σύνθετο, και μάλλον ανοικτό…) μόνο και μόνο για να δώσει πόντους στις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες… Και επειδή, ίσως, μερικές χιλιάδες απόγονοι των πιθήκων υποστηρίζουν την «ευφυή δημιουργία», δηλαδή τις «6 μέρες της δημιουργίας του κόσμου», της εβραϊκής μυθολογίας. Ο.Κ.! Ας υποστηρίξουν και ότι η γη είναι επίπεδη!

Με το συμπάθειο, αλλά νομίζαμε ότι τα πάντα, απ’ τις καρφίτσες και τις μπαντονέτες μέχρι τον CERN είναι υπεραρκετά σαν απάντηση στις δόλιες βλακείες. Απ’ την άλλη μεριά μην μας πει κανείς ότι η χορήγηση και η η χρήση της ντεπακίνης, σαν αντιεπιληπτικού, από έγκυες γυναίκες, που μετράει ήδη στην γαλλία 4.100 γεννήσεις παραμορφωμένων παιδιών (και ποιος ξέρει πόσα άλλα έχουν γεννηθεί αλλού), δεν είναι ένα real «επιστημονικό κατόρθωμα»!!!

«Κάτω τα χέρια απ’ την επιστήμη»; Σύμφωνοι.

Και απ’ τους επιστήμονες; Σίγουρα; Και απ’ τις επιχειρήσεις που τους πληρώνουν;


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/echi-chathi-i-bala-i-to-gipedo/