Ο Στόουνερ του John Williams…


GANAS.jpg

Ποιός θα ήταν άραγε τόσο τρελός, ασυναίσθητα τρελός, για να αλλάξει όλη του την ζωή στο άκουσμα μερικών στίχων του Σαίξπηρ; Να επιλέξει έναν παντελώς άγνωστο δρόμο, μακριά από τα όσα μέχρι πρότινος γνώριζε, και να τον ακολουθήσει χωρίς στην ουσία να ξέρει που καταλήγει; Ελάχιστοι, μπορεί και κανείς. Κι όμως το έκανε κάποιος κάποτε και αξίζει να διαβάσουμε για αυτόν, ακόμα και αν υπήρξε μονάχα στη φαντασία του John Williams. Κυρίες και κύριοι, να σας συστήσω έναν από τους πιο γοητευτικούς λογοτεχνικούς χαρακτήρες που διάβασα ποτέ, τον Στόουνερ!

Ο John Williams γεννήθηκε το 1922 στο Τέξας. Οι παππούδες του ήταν αγρότες και ο πατριός του επιστάτης στο ταχυδρομείο. Ήδη από την έναρξη της φοίτησής του στο πανεπιστήμιο εργάστηκε σε έντυπα και ραδιοφωνικούς σταθμούς, δραστηριότητες που σταμάτησε λίγο καιρό αργότερα λόγω στρατολόγησης. Ο ίδιος υπηρέτησε για δυόμιση χρόνια στην Ινδία και στην  Βιρμανία στις δυνάμεις της Πολεμικής Αεροπορίας. Στην επιστροφή του από το μέτωπο είχε ήδη στα χέρια του το σχέδιο για το πρώτο του μυθιστόρημα. Η αγάπη του για την μελέτη της λογοτεχνίας τον έκανε να ακολουθήσει ακαδημαική καριέρα. Συνολικά έγραψε τέσσερα μυθιστορήματα με πιο γνωστό από όλα τον Στόουνερ (1963), το μόνο που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά μέχρι στιγμής. Ο Williams έφυγε από την ζωή το 1994, αφήνοντας ένα μικρό αλλά σπουδαίο έργο πίσω του.

Ποιός είσαι εσύ; Ένα απλό παιδί όπως προσποιείσαι στον εαυτό σου; Α, μπα. Είσαι και εσύ από τους ανάπηρους – εσύ είσαι ο ονειροπόλος, ο τρελός σ’ ένα κόσμο πιο τρελό, ο δικός μας μεσοδυτικός Δον Κιχώτης χωρίς τον Σάντσο του, που διασκεδάζει κάτω από τον γαλανό ουρανό.

Αυτός είναι ο Στόουνερ. Το παιδί μιας αγροτικής οικογένειας που άφησε τις σπουδές του στο γεωπονικό τμήμα του πανεπιστημίου για να ασχοληθεί με την μελέτη της λογοτεχνίας. Αιτία αυτής της απόφασης είναι ένα χωρίο από τα Σονέτα του Σαίξπηρ. Ο Στόουνερ δίχως να υπάρξει ποτέ αναγνώστης συγκρούεται με το μεγαλείο του λογοτεχνικού κόσμου και δένεται για πάντα μαζί του. Καθόλη την διάρκεια του βιβλίου παρακολουθούμε την ζωή και τις επιλογές του. Παντρεύεται μια γυναίκα που καθυστερημένα αντιλαμβάνεται ότι δεν θα τον κάνει χαρούμενο και ρίχνει όλο του το ενδιαφέρον στην ακαδημαική του καριέρα. Και σε αυτό τον τομέα τα πράγματα δεν θα του έρθουν εύκολα. Ο πρωταγωνιστής μας θα πρέπει να δώσει αγώνα τόσο με άλλους συναδέλφους όσο και με τον ίδιο του τον εαυτό. Σε ένα σεμινάριο θα γνωρίσει μια γυναίκα πολύ μικρότερή του, θα ερωτευτούν και θα συνάψουν μια παθιασμένη σχέση. Το μετά είναι προδιαγεγραμμένο, αλλά σε αυτό που συμφωνούν και οι δύο εραστές είναι ότι σημασία έχει η επίγνωση του τώρα και μόνο. Αυτού που υπήρξαν μαζί.

Στα σαράντα τρία του χρόνια ο Γουίλιαμ Στόουνερ έμαθε αυτό που άλλοι, πολύ νεότεροι, είχαν μάθει πριν από αυτόν: ότι το πρόσωπο το οποίο αγαπάς στην αρχή μιας σχέσης δεν είναι το ίδιο που αγαπάς στο τέλος της σχέσης, και ότι η αγάπη δεν είναι τέρμα αλλά μια διαδικασία μέσα από την οποία το ένα πρόσωπο προσπαθεί να γνωρίσει το άλλο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας από εμάς. Ένας άνθρωπος που συμβιβάζεται με τις, έστω και λανθασμένες, επιλογές του από αδυναμία να λάβει καινούργιες. Πίσω από αυτή την αδυναμία ίσως κρύβεται ο φόβος και η λιγοψυχία ή ίσως κάτι ακόμα χειρότερο, η συνήθεια. Όπως και να ΄χει, ο ήρωας μας ζει μια ζωή επιβιώνοντας και χάνοντας ότι δικαιωματικά θα του άξιζε από την πίτα της ευτυχίας. Στον αντίποδα της προσωπικής του καταστροφής έρχεται η εργασιακή καταξίωση, όχι όμως και αυτή δίχως σκοπέλους. Για μεγάλο διάστημα αμφισβητεί τον εαυτό του και δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος στο όποιο διδασκαλικό ταλέντο διαθέτει. Ισορροπία στους δύο αυτούς πόλους θα βάλει η τραγική συνειδητοποίηση της ήττας από την ίδια την ζωή.

Όπως αναφέρεται και στο επίμετρο του βιβλίου, το μυθιστόρημα τελειώνοντας αφήνει μια πικρία. Το θαυμαστό είναι ότι όλο αυτό επιτυγχάνεται χωρίς καμία υπερβολή. Συμβαίνει αβίαστα, όπως και στην πραγματικότητα. C’est la vie που λένε και οι Γάλλοι.

ali-land-five-books-788x306.jpg

Σε προσωπικό επίπεδο το βιβλίο με κατέπληξε. Ήδη από πριν μεταφραστεί μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι μέσα σε 400 σελίδες θα συνυπήρχαν τόσο αρμονικά το πάθος και η απάθεια. Η αναφορά στις κλασσικές σπουδές, στη μελέτη, και η αγάπη για το βιβλίο ως φορέα της γνώσης δίνουν στον Στόουνερ ένα διαχρονικό χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, το ρομαντικό στοιχείο, δοσμένο μάλιστα από δύο πρίσματα, δίνει έναν πιο ανάλαφρο τόνο στην όλη αφήγηση, πάλι μη χάνοντας την πικρή επίγευση.

Θεωρώ τον Στόουνερ ένα από τα τελευταία δείγματα κλασσικής λογοτεχνίας που έδωσε ο προηγούμενος αιώνας. O Williams ήταν ολιγογράφος, αλλά κατάφερε μέσα σε ένα έργο του να κλείσει όσα προσπαθούν άλλοι σε τόμους ολόκληρους. Προτείνεται σε όσους αγαπούν την κλασσική λογοτεχνία και σε όσους μαγεύτηκαν από το Ένα κάποιο τέλος του Barnes.


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/04/06/stonerbyjohnwilliams/

Ζήτημα συνείδησης…


Υπάρχει κάποιος λόγος σ’ αυτόν τον άθλιο κόσμο για να μην είναι κανείς αδιαπραγμάτευτα με την μεριά των πάνω, εναντίον των κάτω;

Σωστά το καταλάβατε: παλαιστίνιοι εναντίον της ισραηλινής στρατοαστυνομίας· ή το ανάποδο. Τώρα. Χτες. Προχτές…

Αν οι αισθήσεις εύρισκαν το δίκιο τους…

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/zitima-synidisis/

o εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ! …


Γράφει η Σοφία Βεργοπούλου
Φώτο: Νίκος Αθανασίου

Ναι αλλά για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα.


Για κάποιους από μας η φράση έγινε inside joke για κάθε φορά που ο διάλογος στα social media πήγαινε άπατος. Εκεί που η συζήτηση ήταν απλώς απαγγελία του ποιήματος του εκάστοτε συμμετέχοντα.  Για ποιον ακριβώς λόγο τα πάντα στα ελληνικά social media γίνονται αντικείμενα αντιπαράθεσης

Εγώ;
 –
Γιατί η επιχειρηματολογία αντικαταστάθηκε από πιασάρικα συνθηματικά, παιδιά δεν είστε διαφήμιση.
 –
Στη διαφήμιση πρέπει να βρεις μια φράση που θα κολλήσει στο μυαλό του καταναλωτή, το περίφημο σλόγκαν που λέγαν οι παλιοί και ζηλεύουν οι νεότεροι που έχουν να αντιμετωπίσουν την υπερπληθώρα πληροφορίας και πρέπει να ξεχωρίσουν.
 –
Για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα, ναι αλλά έκανε δρόμους, ο θίασος, τα σλόγκαν του facebook είναι όπως και αυτά των διαφημίσεων.
Είναι πασπαρτού.
 –
Κατανοεί κανείς εύκολα πως είναι δύσκολο να κάνεις μια συζήτηση στα σχόλια μια ανάρτησης.
 –
Καταρχήν ο τόνος σου, αυτός που θα καθορίσει το ύφος είναι απών. Και άρα παρεξηγήσιμος. Εύκολα.
 –
Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι τους καθημερινούς εμφύλιους για το θέμα της ημέρας υπάρχει μια απόσταση. Διότι αν δεν το έχετε παρατηρήσει υπάρχει πάντα θέμα της ημέρας.
 –
Αν πεθάνει κάποιος επώνυμος είναι μια τέλεια μέρα για να ριπάρουν οι μισοί και οι άλλοι μισοί να κράξουν αυτούς που ριπάρουν, διότι έτσι.
 –
Αν κάποιο site βγάλει έναν πιασάρικο τίτλο, ο οποίος κλασικά είναι επιλογή από μια φράση που αν τη διαβάσεις ΟΛΗ θα δεις ότι δεν είναι και τόσο πιασάρικος, θα σημάνει πόλεμο.
 –
Θα τσακωθούνε όλοι με όλους για το αν είχε δραματουργικό υπόβαθρο ο Στάθης Ψάλτης.
 –
Αν χρειάζεται δημόσιος θρήνος για τον Παντελίδη.
Αν η γη είναι στρογγυλή.
 –
Εξυπακούεται πως όταν το θέμα είναι «πολιτικό» η αντιπαράθεση αγγίζει τα όρια του αυτισμού.
 –
Κανείς δεν ακούει κανέναν, οι φράσεις είναι ίδιες και συνήθως είναι επιθέσεις επί προσωπικού, πέφτουν και μερικά μπλοκ και άκου κει που θα μου πει εμένα αυτός!
 –
Διότι το μπλοκ είναι μια λύση.
 –
Έτσι φτιάχνεις ένα timeline που συμφωνεί σε όλα όσα λες, αλληλοσυγχαίρεστε και κοροϊδεύετε τους άλλους και τις ιδεοληψίες τους.
 –
Α! Αυτό με τις ιδεοληψίες έγινε πολύ της μοδός τους τελευταίους μήνες.
 –
Βεβαίως έτσι πολύ απλά φτιάχνεις μια τεχνητή πραγματικότητα καδράρεις το σύμπαν κατά πως σε βολεύει και φυσικά δεν έχεις καμία επαφή με την πραγματική πραγματικότητα. Όχι τη δική σου, αυτή που έφτιαξες αποφεύγοντας τους αντιφρονούντες.
 –
Ο εμφύλιος υπάρχει κάτω από κάθε ανάρτηση.
 –
Βάζει κάποιος τα νεογέννητα γατάκια που του φερε η γάτα της γειτονιάς και τσουπ οι τζιχαντιστές φιλόζωοι θα τον κατακεραυνώσουν.
Θα απαντήσουν όσοι είναι υπέρ του ελεύθερου έρωτα και στο τέλος θα βρίζονται μέχρι το σχόλιο 172.
 –
Σεξουαλικές προτιμήσεις, διατροφή, μηχανάκια, συνταγές, λαϊκές αγορές, το survivor παντού ο εμφύλιος.
 –
Κι αυτή η αδήριτη ανάγκη να συντριβεί ο άλλος. Γι’ αυτό σου λέω ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ!
_____________________________________________________________

Αναζητείται πρόεδρος της Γαλλίας …


Οι τέσσερις υποψήφιοι που φαίνονται επικρατέστεροι για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία

  Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, αναμφίβολα, θα επηρεάσουν τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τρόπος θα αρχίσει να φαίνεται την επόμενη Κυριακή, στο δεύτερο γύρο, όταν θα έχει εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της χώρας. Προς το παρόν στη συζήτηση, στη Γαλλία, κυριαρχεί το θέμα της ασφάλειας και της τρομοκρατίας, μετά και από την τελευταία ένοπλη επίθεση στο Παρίσι, την οποία ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

 Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να αναλύσει ποιος γέννησε και ποιος εξόπλισε την τρομοκρατία και τον «ισλαμικό ολοκληρωτισμό», όπως τον αποκαλούν. Είναι οι ίδιοι, και στη Γαλλία, που είχαν (και έχουν;) πάρε – δώσε με αυτούς που στρέφουν τα όπλα τους στις πρωτεύουσες και στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε μόνο ότι η γαλλο-ελβετική πολυεθνική εταιρεία τσιμέντου Lafarge αναγκάστηκε να παραδεχθεί, πρόσφατα, πως χρηματοδότησε τον ISIS.  Η ένοπλη επίθεση στο Παρίσι αναμένεται να επηρεάσει – με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο- ορισμένους από τους αναποφάσιστους, οι οποίοι πλησίασαν και το 30%, όπως κατέγραψαν οι έρευνες.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η εικόνα παραμένει όπως τις προηγούμενες μέρες, δηλαδή τέσσερις υποψήφιοι με μεγάλες πιθανότητες να περάσουν στο δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής (να σημειωθεί πως και στη Γαλλία οι δημοσκόποι δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά στις εκλογικές αναμετρήσεις…).  Η δημοσκόπηση της Opinionway (18 μέχρι τις 20 Απριλίου) δείχνει πως ο Εμανουέλ Μακρόν λαμβάνει 23%, η Μαρίν Λεπέν 22%, ο Φρανσουά Φιγιόν 21% και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν 18%. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Ipsos/Sopra/Steria (19 και 20 Απριλίου) ο Μακρόν προηγείται με 24% και ακολουθούν η Λεπέν με 22% και οι Φιγιόν και Μελανσόν με 19%. 

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης παρουσιάζουμε τους τέσσερις υποψηφίους, που φαίνονται επικρατέστεροι για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, την επόμενη Κυριακή 30 Απριλίου. 

Συνέχεια

Ο Δράκουλας στο μικροσκόπιο της ιατρικής…


Του Παναγιώτη Χριστοδούλου*

Ο Θρύλος του Κόμη Δράκουλα έχει εμπνεύσει όχι μόνον τη λογοτεχνία του φανταστικού αλλά και τον ιατρικό κόσμο. Περνώντας από την κυριαρχία του μεταφυσικού του προϊστορικού ανθρώπου και το κυνήγι μαγισσών στο μεσαίωνα, ο επιστημονικός κόσμος συνεχίζει να γοητεύεται από την αναφορά των μύθων του παρελθόντος. Η σύγκρουση μεταφυσικού και επιστήμης προχωρά από τη σημειολογία της Μεγάλης Οθόνης, στην έρευνα και τη μελέτη ασθενειών με αναφορά στο Δράκουλα. Μετά από την ανασκόπηση, διαπιστώνεται ότι η δαιμονοποίηση είναι ένα πολύ ωραίο θέμα για την τέχνη αλλά και μια πολύ κακή μέθοδος για να αντιμετωπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και η διαφορετικότητα.

Είναι συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων να αποδίδουν στο μεταφυσικό, ότι δε μπορούν να κατανοήσουν με τις παρούσες γνώσεις τους. Από τους κεραυνούς και τη φωτιά των προϊστορικών ανθρώπων, τους θεούς του Ολύμπου έως τις εσχατολογικές προφητείες για το θάνατο και την αναγέννηση που επιβιώνουν έως σήμερα. Το ίδιο συνηθισμένη πρακτική είναι η απόδοση θεϊκών ή σατανικών διαστάσεων στο διαφορετικό που δε μπορούν να αντιληφθούν. Στην Αρχαία Ελλάδα οι ερμαφρόδιτοι θεωρούταν παιδιά της Αφροδίτης και του Ερμή, ημίθεοι. Στο Μεσαίωνα όμως, το φονταμελιστικό κλίμα της εποχής με όρους του σήμερα, απέδιδε κυρίως στη διαφορετικότητα κάτι διαβολικό. Οι γυναίκες επιστήμονες καιγόταν στην πυρά ως  μάγισσες, ενώ το κλίμα τρομοκρατίας ευνοούσε τη γέννηση μύθων για τέρατα.

Με την απελευθέρωση από τα δεσμά του σκοταδισμού, το κύμα λογοτεχνίας που εμφανίσθηκε συνδύαζε το ρομαντισμό με την τραγικότητα του μεταφυσικού και της αιώνιας καταδίκης. Μύθοι μετατράπηκαν σε λογοτεχνικά αριστουργήματα: το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Φρανκενστάιν και ο Δράκουλας. Ο Bram Stoker συνδύασε μύθους που αφορούσαν έναν νεαρό βοεβόδα (πρίγκηπα) της Ρουμανίας και συγγράμματα που έχουν ως αφετηρία τον Λόρδο Βύρωνα, σε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα τρόμου και φαντασίας (Weiss, 2012).Οι ιστορίες για την αγριότητα του Vlad Tepes (παλουκοτής) αποδόθηκαν στο γεγονός ότι ήταν βρικόλακας, ένα πλάσμα  που εξασφάλιζε την αιώνια ζωή πίνοντας αίμα ανθρώπων.

Ορόσημο στην καλλιτεχνική ιστορία του Δράκουλα είναι η ταινία του 1992 Dracula του Francis Ford Copola. Ο Anthony Hopkins ως Professor Van Helsing είναι καθηγητής ιατρικής που προσπαθεί να μελετήσει την ύπαρξη του μεταφυσικού με επιστημονικούς όρους. Η εμφάνιση του συνοδεύεται με διάλεξη για τη σύφιλη, οι ενέργειες του για πρώιμες μεταγγίσεις αίματος, η μελέτη του στο θρύλο των Καρπαθίων. Η όλη φιλοσοφία γύρω από το αίμα που χαρίζει ζωή (the blood is the life) επηρέασε τη σύγχρονη απεικόνιση του θρύλου σε έργα όπως το Blade, 30 days of night, Dracula: The path of the dragon στα οποία τα βαμπίρ συνδέονται με ασθένειες όπως η λευχαιμία και μπαίνουν κυριολεκτικά στο μικροσκόπιο (Eriksson and Hänni, 2012).  Μάλιστα το μότο the blood is the life ενέπνευσε και τη δημιουργία σύγχρονων τεράτων όπως ο Μέγκελε (ταινία ο Γερμανός Γιατρός)

Συνέχεια

Βενεζουέλα: Λίγες αλήθειες και πολλά ψέματα…


Αντιπολίτευση, «αυταρχισμός», αόρατοι Τσαβίστας και άλλα παραμύθια…

chavistas

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

H Bενεζουελάνικη οπερέτα δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μεθοδευμένα ψέματα και μισές αλήθειες διαμορφώνουν ένα παράλληλο, πλην ανύπαρκτο, σύμπαν. Την ώρα που κάποιοι καταπίνουν την κάμηλον (σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Τουρκία, Ουκρανία κ.λπ.), διυλίζουν τον κώνωπα στη Βενεζουέλα ξεπερνώντας τα όρια του θυμού και αγγίζοντας το γελοίο. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία προσπερνάται διαρκώς ότι πρόκειται για απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία έχει ακόμη, όπως αποδεικνύουν οι μαζικές φιλο-κυβερνητικές διαδηλώσεις που ΔΕΝ βλέπουμε ποτέ, την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.

Ψέμα νούμερο 1

Ο λαός διαδηλώνει στους δρόμους αντιδρώντας στο αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο, που προσπάθησε να «καταργήσει» το εκλεγμένο κοινοβούλιο.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο κύμα διαμαρτυριών (γιατί δεν είναι το πρώτο) είχε ως αφορμή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, στις 29 Μαρτίου, να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές εξουσίες του Κοινοβουλίου, κατηγορώντας το για πλήρη περιφρόνηση της Δικαιοσύνης.  Αυτό που ονομάστηκε «πραξικόπημα» από την αντιπολίτευση και από τον γενικό γραμματέα της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.

Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν εκλέχτηκε το νέο κοινοβούλιο που ελέγχεται, με ελάχιστες έδρες, από την αντιπολίτευση, αυτή έχει περιφρονήσει όλες τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου. Αρχής γενομένης από την οδηγία για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο κρατίδιο Αμαζόνας όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία (που και δόθηκαν στη δημοσιότητα και είναι στη διάθεση του όποιου ενδιαφερόμενου) ότι «αγοράστηκαν» σωρηδόν ψήφοι. Η απόφαση αφορά τόσο δύο βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και έναν από το κόμμα του Μαδούρο PSUV και έναν από την λίστα των ιθαγενών (ο οποίος στηρίζει την αντιπολίτευση).  Το κοινοβούλιο δεν προχώρησε ποτέ σε επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας, καθώς οι τρεις βουλευτές του κρατιδίου Αμαζόνας είναι αυτοί που δίνουν στην αντιπολίτευση την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Το άλλο πρόσχημα είναι η επιμονή της αντιπολιτευόμενης πλειοψηφίας του κοινοβουλίου να γίνει «πολιτική δίκη του Μαδούρο» γιατί έχει «γατζωθεί στην εξουσία» (βέβαια είναι εκλεγμένος κανονικά), ενώ ταυτόχρονα του ζητούσε να κηρυχθεί «έκπτωτος επειδή εγκατέλειψε το θώκο του» (το πώς συνδυάζονται ταυτόχρονα αυτά είναι ένα μείζον ερώτημα). Επίσης, η πλειοψηφία του κοινοβουλίου ζήτησε ανοιχτά παρέμβαση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που ελέγχονται πρακτικά από τις ΗΠΑ, παραβιάζοντας την εθνική κυριαρχία της χώρας. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό από τον Οργανισμό λόγω της αντίδρασης άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Το τελευταίο πρόσχημα είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να δηλώσει στις 29 Μαρτίου, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα της κυβέρνησης ότι δεν είναι υποχρεωμένη να περάσει από το κοινοβούλιο την απόφασή της για κοινοπραξίες στον πετρελαϊκό τομέα, δεδομένου ότι η αντιπολιτευόμενη πλειοψηφία  δεν σέβεται τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι το Δικαστήριο αναλαμβάνει τις νομοθετικές αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου και ότι εφόσον η πλειοψηφία του Κοινοβουλίου δεν σέβεται τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, ούτε το Δικαστήριο αναγνωρίζει βουλευτική ασυλία σε όλους τους βουλευτές.

Συνέχεια

Τα μεταξωτά βρακιά…


Καταλαβαίνουμε ότι μερικών μερικών ο εθνικός εγωϊσμός πληγώθηκε που υψηλόβαθμο στέλεχος του κινεζικού καθεστώτος έκανε επίσκεψη στην Άγκυρα και κουβέντιασε με τον Ερντογάν την επόμενη του δημοψηφίσματος… (Ενώ, σύμφωνα με τις ελληνικές υπηρεσίες και τους οπαδούς τους, θα έπρεπε το Πεκίνο να φτιάξει καινούργιο μεγάλο τείχος στα ανατολικά του για να μην το πάρουν τα κομμάτια απ’ την επερχόμενη διάλυση της τουρκίας…)

Δεν είναι, όμως, όλα μαύρα. Το Πεκίνο νοιάζεται και για το ελλαδιστάν. Και υπολογίζει σ’ αυτό για τον «δρόμο του μεταξιού». Δεν έχει πόδι στον Πειραιά; Έχει.

Να λοιπόν τα ευχάριστα. Ο κοτζάμ πρόεδρος της δημοκρατίας συναντήθηκε με κάθε τιμή με τον κύριο αριστερά (πάνω φωτογραφία). Ο οποίος είναι (κινέζος φυσικά, λέγεται Cai Mingzhao… ) … πρόεδρος του ειδησειογραφικού πρακτορείου Xinhua…. Και κουβέντιασαν και για τον «δρόμο του μεταξιού». Όπου ο αληθινό περισκόπιο πρόεδρος (ο έλληνας) δήλωσε ότι το μαγιάτικο φόρουμ στο Πεκίνο για την πρωτοβουλία «Ζώνη και Δρόμοι» είναι παγκόσμιας σημασίας. Είναι καλεσμένος; Θα φανεί.

Η σοβαρότητα του θέματος αυτής της συνάντησης αποδεικνύεται και απ’ την επόμενη φωτογραφία. Όπου ο γνωστός «αντ’ αυτού», φωτογραφίζεται (στη μέση) κατά την υπογραφή μιας συμφωνίας μείζονος σημασίας, που ξανατοποθετεί το ελλαδιστάν στο κέντρο του παγκόσμιου γίγνεσθαι: για την συνεργασία μεταξύ του πρακτορείου Xinhua (αριστέρα) με το «αθηναϊκό πρακτορείο ειδήσεων» (δεξιά). Χμμμμ… Τα ελληνικά (καθεστωτικά) νέα θα κατακλύσουν την ασία!

Τρέμε σύμπαν!!!

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/ta-metaxota-vrakia/