15.000 ευρώ κι ένα βιβλίο στα σκουπίδια…


law-books-in-dumpster

Ή: Μεγάλο το δίκιο σου, Μαρκ Τουαίην

—της Ελένης Κεχαγιόγλου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Φανταστείτε τώρα την έκπληξη των εργαζομένων στο Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ) Ηρακλείου, όταν κατά την εργασία ρουτίνας τους, όπου διαχώριζαν ανά υλικό ό,τι είχαν παραλάβει, ανακάλυψαν ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου χαρτονομίσματα ύψους 15.000 ευρώ. Το ρεπορτάζ, δυστυχώς, δεν αναφέρει για ποιο βιβλίο επρόκειτο, και έτσι χάνουμε την ευκαιρία να φανταστούμε τα χέρια στα οποία βρισκόταν. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, εικάζεται πως ανήκε σε άνθρωπο ο οποίος πέθανε, ίσως αιφνιδίως, και οι κληρονόμοι του (ή όποιοι μπήκαν στο σπίτι του) πέταξαν τα βιβλία του στα σκουπίδια.

Κι εδώ δεν μπορούμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να σκεφτούμε πως τους εν λόγω κληρονόμους, οι οποίοι προφανώς δεκάρα δεν έδιναν για τα βιβλία, τους εκδικήθηκε ο θεός της ανάγνωσης, στερώντας τους ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Σκεφτόμαστε, όμως, επίσης, πώς ένα τέτοιο γεγονός, που, ως ρεπορτάζ βιβλίου, θα αναγόταν σε διήγημα, στα χέρια των ρεπόρτερ του ελεύθερου καθίσταται στην καλύτερη περίπτωση η βαρετή, διεκπεραιωτική είδηση που μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, και την οποία αναπαρήγαγαν πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα,[1] στη χειρότερη ένα άρθρο που καίει μερικά εγκεφαλικά μας κύτταρα, όπως όταν διαβάζουμε στην Espresso (οι υπογραμμίσεις, δικές μου): «[Ο]ι υπάλληλοι βρήκανένα βιβλίο με χοντρό εξώφυλλο, το οποίο σε διαφορετική περίπτωση μάλλον θα περνούσε απαρατήρητο, καθώς κανείς δεν θα έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτό,λόγω της παλαιότητάς του». Κι έτσι, η σκληρόδετη έκδοση γίνεται βιβλίο με χοντρό εξώφυλλο και πληροφορούμαστε ότι ένα παλαιό βιβλίο περνά απαρατήρητο ως άχρηστο, παρότι μια παλαιά έκδοση συνήθως προσδίδει αξία.

Η είδηση, λοιπόν, ανάγεται, με τον τρόπο αυτό, σε άλλη μια υπενθύμιση του τι μειοψηφία-τάγμα ξυπόλητο είμαστε όσοι έχουμε φετίχ με τα βιβλία ως αντικείμενο και με την ανάγνωσή τους ως διαδικασία. Εκεί όπου οι κάτοικοι της «χώρας βιβλίο» θα ενδιαφερόμασταν για τα πλήρη βιβλιογραφικά στοιχεία της έκδοσης, αναζητώντας ως Πουαρώ ενδείξεις ταυτότητας του κατόχου του που έπαιξε αυτό παιχνίδι στους κληρονόμους του, διαβάζουμε ρεπορτάζ όπου η έμφαση δίνεται στο ποσό και στο γεγονός ότι ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου (αλλού παραδίδεται ο ισχυρισμός ότι επρόκειτο για τετράδιο), υπήρχαν ακόμη και χαρτονομίσματα (άκουσον, άκουσον!) των 500 ευρώ! Διότι αυτό θα γαργαλήσει το ενδιαφέρον των περισσότερων κατοίκων της «χώρας Ελλάδα», πολύ περισσότερο που δίνεται η εικόνα των υπαλλήλων που ανοίγουν το βιβλίο και από μέσα του αρχίζουν να ξεπηδούν χαρτονομίσματα.

Βέβαια, την απαξίωση μορφωτικών αγαθών που έχουν καταλήξει στα σκουπίδια δεν είναι η πρώτη φορά που τη διαπιστώνουμε, ούτε μας εντυπωσιάζει αν σκεφτούμε ότι το αρχείο ολόκληρου εθνικού ήρωα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη βρέθηκε στα σκουπίδια, από εκεί σε ρακοσυλλέκτη και κατόπιν στα χέρια του συλλέκτη και ιδρυτή του πολύτιμου Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, Μάνου Χαριτάτου. Μας υπενθυμίζει βέβαια ότι η πλειονότητα του κόσμου αδιαφορεί για τα βιβλία, πολλώ δε μάλλον για κάτι εκεί πέρα σημειώσεις σε χαρτί (χειρόγραφα μειζόνων λογοτεχνών έχουν καταλήξει στα σκουπίδια). Επιπλέον, όμως, το ειδησάριο αυτό δείχνει πώς το ύφος συνιστά περιεχόμενο, καθώς η ίδια είδηση μπορεί να διαθέτει από την αδιάφορη λιτότητα μιας διεκπεραιωτικής αναφοράς έως να γίνεται σενάριο ταινίας τύπου Στάθη Ψάλτη στην οποία μάλιστα, σε απαύγασμα ημιμάθειας, γίνεται επίσης αναφορά στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου «Ο θησαυρός του μακαρίτη» – σου λέει, με τέτοιο τίτλο όλο και κάποια σχέση θα έχει με την υπόθεσή μας. Έλα, όμως, που δεν έχει.

Εν κατακλείδι, η περιήγησή μας στα ρεπορτάζ για το θέμα, όπου είδαμε πως όσο μαζικότερο το μέσο, τόσο χειρότερο το ύφος της είδησης —τόσο γελοιωδέστερη δηλαδή η παρουσίασή της—, επιβεβαιώνει τον σπουδαίο Μαρκ Τουαίην: «Ο άνθρωπος που δεν διαβάζει καλά βιβλία δεν κερδίζει τίποτα σε σύγκριση με αυτόν που δεν διαβάζει καθόλου».

 

[1] Η είδηση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Μικρό θησαυρό έκρυβε ένα βιβλίο που είχε πεταχτεί για ανακύκλωση. Το βιβλίο εντοπίσθηκε από εργαζομένους στο εργοστάσιο ανακύκλωσης του Ηρακλείου, όταν κατά τη διάρκεια διαχωρισμού των υλικών οι εργαζόμενοι ανακάλυψαν πως μέσα σε αυτό ήταν κρυμμένα 15.000 ευρώ σε χαρτονομίσματα.

»Το βιβλίο με τα χρήματα πιθανότατα ανήκε σε κάποιον ηλικιωμένο, ο οποίος φύλαγε τα χρήματά του στις σελίδες του, και όταν έφυγε από τη ζωή κανείς δεν αντιλήφθηκε τα ευρώ που υπήρχαν μέσα σε αυτό, με αποτέλεσμα να καταλήξει στα σκουπίδια».

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/04/19/money-in-a-book/

Advertisements

ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ…


Alexei-Jawlensky-1911-xx-Head-of-a-Youth-xx-Kunstmuseum-Bern-960x1033.jpg

από Δημήτρης Πούλιος

Ερχόταν τελευταία στο μυαλό του εκείνη η ιστορία που είχε ακούσει στη δουλειά:

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η Αμερικάνικη Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα θα ολοκλήρωνε ένα μεγάλο ανασκαφικό έργο στην Αγορά της Αθήνας και ένα Μουσείο στη Στοά του Αττάλου, γεγονός που θα έφερνε χιλιάδες επισκέπτες στον αρχαιολογικό χώρο. Σαφώς προβληματισμένος με το γεγονός, ο υπεύθυνος ανασκαφών της Σχολής στην Κόρινθο, σκεφτόταν έναν τρόπο που η Αρχαία Κόρινθος θα μπορούσε να ανταγωνιστεί σε επισκέπτες την Αθήνα. Όμως δεν είχε ούτε κονδύλια, ούτε κάποιους άλλους πόρους. Είχε μόνο μια ιστορία. Σύμφωνα με την παράδοση, υποτίθεται ότι κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Κόρινθο τον 1ο αιώνα μ.Χ., ο Απόστολος Παύλος οδηγήθηκε στο Βήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς και δικάστηκε με την κατηγορία των «παράνομων δοξασιών». Δεν υπήρχε όμως τίποτα στην ιστορική και αρχαιολογική έρευνα που να υποδείκνυε πού ακριβώς έγινε αυτό ή αν πράγματι έγινε. Ίσως να ήταν στο κέντρο της Αγοράς ίσως και όχι. Έτσι ο υπεύθυνος των ανασκαφών σκαρφίστηκε ένα ψέμα, οριοθέτησε μια περιοχή και είπε ότι εκεί είναι το Βήμα όπου δικάστηκε ο «Απόστολος των Εθνών». Σήμερα ο Αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Κορίνθου έχει σχεδόν τους αντίστοιχους επισκέπτες με αυτό της Αγοράς των Αθηνών. Ένας προορισμός για όλους εκείνους τους πιστούς που ακολουθούν τα βήματα του Αποστόλου Παύλου*.

Σκεφτόταν την δυναμική που μπορούν να έχουν οι αυταπάτες, τη ζωτική δύναμη που μπορεί να έχει ένα ψέμα, μέχρι που η φωνή του αδελφού του τον ταρακούνησε.

  • «Ξύπνα ρε, τι κάθεσαι σα νεκρό κουνάβι».

Είχε ξεχαστεί μέσα στις σκέψεις του. Καθόταν αρκετή ώρα ακίνητος, πράγματι σαν νεκρός, με το βλέμμα καρφωμένο στην θεία του στην άλλη μεριά του τραπεζιού. Εκείνη στιγμιαία του χαμογέλασε, και με τα χέρια γεμάτα λάδια πήρε άλλο ένα κομμάτι αρνί από την πιατέλα στο κέντρο του τραπεζιού.

Περίμενε υπομονετικά, όπως σε κάθε οικογενειακό τραπέζι, την ίδια ερώτηση. Πιθανότατα θα την έκανε ο θείος Μάρκος με μια δόση ειρωνείας, συνοδευόμενος από έναν στοργικό και λίγο συμπονετικό σχολιασμό της ξαδέλφης Ελένης.

Παλιότερα δεν τον πείραζε καθόλου, αντίθετα ήταν ενθουσιασμένος, το έβλεπε κάπως σαν μια παράσταση που έπρεπε να δώσει. Απ’ όλα τα οικογενειακά ακροατήρια αυτό της Κυριακής του Πάσχα ήταν το πιο δύσκολο, το πιο απαιτητικό. Ήταν όλοι και όλες εκεί και ήταν τότε που είχε την μοναδική ευκαιρία να πείσει έναν ξάδελφο που θα τον έβλεπε μια φορά το χρόνο, να την πει σε έναν λίγο άγνωστο οικογενειακό φίλο και να εξηγήσει πράγματα και όρους στη θεία του την Ελένη που πολλές φορές ούτε αυτός καταλάβαινε. Ότι και να γινόταν δεν θα άφηνε κουβέντα να πέσει κάτω, σχόλιο που να μην απαντηθεί, συζήτηση που να μην χωθεί.

Πλέον όμως δεν έχει να πει απολύτως τίποτα. Όλα φαινόταν αδιάφορα, κάθε συζήτηση χωρίς νόημα.

Κάτι όμως έπρεπε να πει. Έτριψε έτσι για μια στιγμή το πρόσωπο του προσεχτικά και έκλεισε τα μάτια με την σκέψη σε όλα εκείνα τα πράγματα που τον κάνανε χαρούμενο. Να λέει αστεία σαν τον καλύτερο κωμικό, να χορεύει σαν τον πιο ακούραστο χορευτή και να ονειρεύεται όπως οι ήρωες των αγαπημένων του βιβλίων. Του άρεσαν πάντα οι μικροί και ταπεινοί, όλοι εκείνοι και εκείνες που παλεύαν για κάτι πέρα από αυτούς. Και ήταν όλοι νέοι. Όπως ο μικρός ράφτης της Σούρπης. του Χατζή*. Θυμόταν σχεδόν απέξω εκείνο το απόσπασμα:

«η μικρή του ζωή ένιωθε να ενώνεται με την μεγαλοσύνη της κοινής ανθρώπινης υπόθεσης. Ο μικρός ράφτης της Σούρπης ονειρευότανε. Τον κόσμο – τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Ονειρευόταν. Αυτό που βρίσκεις εσύ να λείπει στο καφενείο, να λείπει στα κόμματα τα σημερινά. Ο μεγάλος μύθος. Ο ακέριος».

Αλλά τώρα ήταν σαν ο μύθος να είχε τραυματιστεί, η στράτευση άρχισε να κλονίζεται. Στη ζωή εισέβαλαν πάλι, τα μικρά, τα καθημερινά, τα ασήμαντα να καλύψουν το κενό. Αλλά αυτό δεν καλύπτεται με τίποτα. Η δοτικότητα έπρεπε κάπου να στραφεί. Έτσι τα μικρά γιγαντώθηκαν και τα τιποτένια πήραν μυθικές διαστάσεις. Οι νυχτερινοί περίπατοι φτάνανε πλέον μέχρι το πρωί, τα ποτά από ένα-δύο γίνανε εύκολα πέντε και βάλε. Οι χειρότεροι ήταν οι έρωτες. Ερωτευότανε και αγαπούσε σαν να είχε απέναντί του κάθε φορά τη Λίλι Μπρικ. Στην πολιτική ένιωθε ότι όλα σάπιζαν τριγύρω του, έψαχνε αγωνιωδώς από κάπου να πιαστεί και ας είναι η πιο μικρή εξέγερση, στο πιο μακρινό μέρος του κόσμου. Τον έπιανε εύκολα μια τάση προς το μηδενισμό, δεν πίστευε πλέον σε τίποτα. Μήπως και ο μεγάλος του μύθος ήταν εξαρχής αδιέξοδος, ηττημένος; Μήπως ζούσε εν γνώση του σε μια κατάσταση ενός Ιψενικού «ζωτικού ψεύδους», και τώρα που η αλήθεια αποκαλύφθηκε ένιωθε να του πήραν τη χαρά, τη γη κάτω από τα πόδια;

Άλλα θα μπορούσε να πάει διαφορετικά; και γιατί είναι τόσο κακό να ζεις με τις αυταπάτες; Τους πιστούς του Αποστόλου Παύλου στην Αρχαία Κόρινθο δε τους ένοιαζε καθόλου, καθώς στο αθώο ψέμα του αρχαιολόγου βρήκαν διέξοδο για το δικό τους μύθο.

Θα μπορούσε λοιπόν μια αυταπάτη αν αυτή αποτελεί κινητήρια δύναμη, οδηγό για να προχωρήσεις, να αποτελεί κάτι το θετικό κάτι το απελευθερωτικό. Και αν ήταν ο δικός του μύθος, «ο ακέριος», γεμάτος αυταπάτες, ήττες, απογοητεύσεις, αποτυχίες. Ήταν και ένα όνειρο, ένα όραμα για στράτευση και αυτό τον έκανε μοναδικό. Ήταν αυτός ο μύθος που όπως έλεγε ο Μπολάνιο έπεισε πολλούς πως ήταν «η πιο γενναιόδωρη των αιτιών του κόσμου…και παρέδωσαν το λίγο που είχανε, το πολύ που είχανε, τη νιότη τους…χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα».

Αποφάσισε να προχωρήσει με όλα όσα πίστευε ότι ήταν λάθος και αδιέξοδα, όσα θα τον πληγώνανε και θα τον απογοητεύανε, χωρίς να περιμένει τίποτα. Αυτά που τον ταλαιπωρούσαν περισσότερο «ήταν άλλωστε όλα αυτά που τον συνέδεαν με όλους τους ανθρώπους που ήταν ζωντανοί, ή υπήρξαν ποτέ ζωντανοί»*.

Άρχισε να μπαίνει μουσική, τον φώναξαν να χορέψει. Όπως κατευθυνόταν στην αυτοσχέδια οικογενειακή πίστα σκέφτηκε την προτροπή του Χιλμπέρτο Όουεν, «…πάντα παιδί και πάντα αιώνιος. Αν πρέπει να ζήσω, ας είναι δίχως τιμόνι και σε ντελίριο».

 

*Την ιστορία για το Βήμα του Αποστόλου Παύλου μας την διηγήθηκε περίπου έτσι ο σημερινός υπεύθυνος ανασκαφών της Αρχαίας Κορίνθου. Για την νιότη και την στράτευσή διαβάσαμε την «Ομιλία του Καράκας» του Μπολάνιο. Τον μικρό ράφτη της Σούρπης θα τον βρείτε στο Διπλό Βιβλίο του Χατζή. Στο τέλος αναφερόμαστε σε απόσπασμα συνέντευξης του Τζειμς Μπαλντγουιν από το LIFE το 1953.

Εικόνα: Το κεφάλι ενός νέου του Alexei Jawlensky


Από:https://k-lab.zone/to-paschalino-trapezi/

Σύγχυση, αντιλαϊκιστικός λόγος και φιλελεύθερα ά-λογα…


Fernando Botero – Los Musicos

Μια σύντομη κριτική στα λεγόμενα του Γιώργου Δερτιλή, στους ισχυρισμούς του περί ημιμάθειας και αμάθειας που πλήττουν τον μέσο πολίτη (απειλώντας δήθεν τη δημοκρατία στην Ελλάδα και διεθνώς), επιχειρήσαμε ήδη σε προηγούμενη ανάρτηση. Στο άρθρο αυτό θα συζητηθούν περαιτέρω ορισμένες εκφάνσεις των απόψεων που ο ίδιος εκφράζει, απόψεις που κατά βάση συμμερίζονται οι υπερασπιστές της φιλελεύθερης ιδεολογίας, του μητροπολιτικού κοσμοπολιτισμού, του αντιλαϊκιστικού μετώπου, και του τόξου της «κοινής λογικής», ενάντια στον «ανορθολογισμό» των «απαίδευτων μαζών». Τούτο το κειμένο επιχειρεί να εντοπίσει γενεαλογικά τις πρώτες βάσεις αυτής της ιδεολογίας στις απολυταρχικές πολιτικές θεωρίες του 16ου αιώνα και στα θετικιστικά ρεύματα του 19ου και 20ού αιώνα αντίστοιχα. Επιπλέον, με αφορμή τις τοποθετήσεις του καθηγητή στο πλαίσιο του 2ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, θα προσπαθήσουμε να εισάγουμε στο άρθρο αυτό μια εκ νέου κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων, της πολιτικής και της τρέχουσας πραγματικότητας όπως αυτή ξεπροβάλει μπροστά μας.

Δημοκρατία: μερικά ξεκαθαρίσματα

Λέει λοιπόν ο Δερτιλής πως η δημοκρατία ως πολίτευμα «είναι ανοιχτή σε όλους, εφόσον όλοι μπορούμε να ψηφίζουμε και να εκλεγόμαστε σε δημόσια λειτουργήματα» φέρνοντας ως απόδειξη για αυτό το γεγονός ότι«όλοι μπορούμε να γράφουμε και μιλάμε ελεύθερα σε εφημερίδες και σε δημόσιους χώρους» αλλά και «στο διαδίκτυο». Αυτό που προκαλεί, βέβαια, μεγαλύτερη εντύπωση στα λεγόμενά του είναι οι σύντομες και επιφανειακές αναφορές στον Κορνήλιο Καστοριάδη, για τον οποίο η δημοκρατία αποτελεί «το μόνο πολίτευμα που στηρίζεται στην κρίση και στη δημιουργική φαντασία των πολιτών». Αναμφισβήτητα, αν ο Καστοριάδης ερχόταν σε επαφή με μια τόσο βεβιασμένη προσέγγιση πάνω στο έργο του – η οποία εκτός των άλλων αγνοεί μια από τις πιο βασικές πτυχές της πολιτικής του σκέψης, τουτέστιν, τη διαφοροποίηση του σύγχρονου κοινοβουλευτικού πολιτεύματος με τη δημοκρατία – κατά πάσα πιθανότητα θα έβγαζε μαλλιά. Για τον Καστοριάδη, οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες ουδέποτε υπήρξαν δημοκρατικές, αλλά αντιθέτως πρόκειται για φιλελεύθερες ολιγαρχίες που εμπεριέχουν σπόρους δημοκρατίας. Η δημοκρατία (με βάση τον Καστοριάδη) δεν μπορεί να ταυτιστεί με τις εκλογές, ένας θεσμός κατεξοχήν αριστοκρατικός, όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν τον πιο «άριστο» διαχειριστή των δημόσιων υποθέσεων. Θα ήταν, ωστόσο, λάθος να εκλάβουμε το αρχαίο Ελληνικό παράδειγμα ως μοναδικό οδικό μας χάρτη στην αναζήτηση ενός ορισμού για το πολυσυζητημένο αυτό πολίτευμα. Αναμφισβήτητα η εύρεση ενός καθολικού ορισμού για τη δημοκρατία βάσει μιας συγκεκριμένης ιστορικής δημιουργίας θα μπορούσε να μας κάνει να παραβλέψουμε την αξία όλων εκείνων των ιστορικών γεγονότων που γέννησαν προτάγματα δημοκρατικά, και εισήγαγαν τομές στην δυτική (και ίσως όχι μόνο) πολιτική σκέψη. Από την άλλη, βέβαια, θα ήταν μέγιστο σφάλμα να ενστερνιστούμε κάποια σχετικιστική προσέγγιση που θα μας οδηγούσε σε βολικά συμπεράσματα του τύπου «δημοκρατία είναι ό,τι επιθυμούμε εμείς να είναι». Καλούμαστε, ωστόσο, να αμφισβητήσουμε τη νεωτερική κατανόηση της δημοκρατίας, ως ένα πολίτευμα ταυτισμένο με τον κοινοβουλευτισμό και την εκχώρηση των εξουσιών σε ομάδες εκλεγμένων αντιπροσώπων.

Συνέχεια

Λιθουανία: Τιμά θύματα του Ολοκαυτώματος αρκεί να μην πολέμησαν τους Ναζί…


Όταν το χυδαίο και τραγικό αγγίζει το γελοίο με την εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού

t1larg.yadvashem

Το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους στη Λιθουανία ανακοίνωσε ότι θα τιμήσει μετά θάνατο τους εβραίους φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα, υπό έναν όρο όμως: Να μην έχουν πολεμήσει με τους αντάρτες εναντίον των Ναζί γιατί οι αντάρτες που πολέμησαν τους Ναζί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν, ήταν κομμουνιστές ή φιλο-Σοβιετικοί!

Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου,  καλούνται οι συγγενείς των νεκρών φοιτητών να κάνουν σχετική αίτηση για την απόδοση τιμής με την σαφή διευκρίνιση ότι θα πρέπει να προσκομίσουν και σειρά έγγραφων στοιχείων που ν’ αποδεικνύουν ότι δεν είχαν καμία σχέση με τη Σοβιετική Ένωση.  Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια ιδιαιτερότητα της διοίκησης του Πανεπιστημίου. Πρόκειται για εφαρμογή της νομοθεσίας, η οποία ενσωματώνει την επίσημη κρατική αφήγηση της μετα-Σοβιετικής Λιθουανίας, σύμφωνα με την οποία η κομμουνιστική και η ναζιστική ιδεολογία είναι παρόμοιες και το Γ’ Ράιχ μαζί με την ΕΣΣΔ είναι ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε αποκλειστικό προνόμιο της Λιθουανίας, ούτε ορισμένων μόνο χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ, άλλωστε, αλλά επίσημη άποψη της ΕΕ.  Η Λιθουανία βέβαια έχει κάνει ένα βήμα παραπάνω καθώς είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που χαρακτηρίζει γενοκτονία, χωρίς φυσικά να υπάρχει κανένα από τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που ορίζουν τη γενοκτονία, την περίοδο που βρισκόταν στους κόλπους της ΕΣΣΔ!

77608

Οι δύο φωτογραφίες του κειμένου, από το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ, αποτυπώνουν πογκρόμ κατά των εβραίων από Λιθουανούς παραστρατιωτικούς συνεργάτες των Ναζί

Μάλιστα, σε μια αντικομμουνιστική έξαρση, το 2008, οι λιθουανικές αρχές προσπάθησαν να σύρουν σε δίκη για εγκλήματα πολέμου πρώην  αντάρτες, εβραίους, που πολέμησαν μαζί με τους Σοβιετικούς τους Ναζί χωρίς να είναι όμως κομμουνιστές, κατηγορώντας τους για εγκλήματα πολέμου, στα οποία συμπεριλάμβαναν και δολοφονίες συνεργατών των Ναζί κατακτητών. Η δίκη δεν έγινε ποτέ καθώς προκλήθηκε παγκόσμια κατακραυγή, αρχής γενομένης από το γεγονός ότι ένας εκ των …«κατηγορουμένων» ήταν ο μετέπειτα διευθυντής του μουσείου για το Ολοκαύτωμα στο Ισραήλ «Γιάντ Βασέμ», Γιτζάκ Αράντ. Ο Αράντ  δήλωνε ξεκάθαρα ότι ο ίδιος ουδέποτε υπήρξε κομμουνιστής, αντίθετα με πάρα πολλούς Λιθουανούς εβραίους, αλλά ουδέποτε μετάνιωσε που πολέμησε τους Ναζί μαζί με τους Σοβιετικούς, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε τότε κανένας άλλος τρόπος να σώσεις τη ζωή σου απέναντι στις ανεξέλεγκτες σφαγές που εξαπέλυσαν κυρίως οι Λιθουανοί συνεργάτες της ναζιστικής κατοχής.

Μεθοδευμένη διαστρέβλωση της ιστορίας χαρακτηρίζει την επίσημη λιθουανική αυτή αφήγηση και ο Εφραίμ Ζούροφ, γνωστός «κυνηγός» Ναζί ανά τον κόσμο και επικεφαλής του ισραηλινού γραφείου του γνωστού κέντρου Σιμόν Βίζενταλ, που ουδεμία σχέση με κομμουνιστές και ΕΣΣΔ έχει. Ο Ζούροφ υποστηρίζει ότι οι, μετα-σοβιετικές, ηγεσίες της Λιθουανίας έχουν υιοθετήσει με τόσο επιμονή και πάθος αυτήν την εξίσωση μεταξύ Ναζί – Σοβιετικών θέλοντας να αποκρύψουν το τεράστιο ποσοστό συνεργασίας του πληθυσμού με τις κατοχικές ναζιστικές δυνάμεις, θυμίζοντας ότι περίπου το 95% του εβραϊκού πληθυσμού της χώρας, που αριθμούσε περί τα 230.000 άτομα, εξοντώθηκε μέσα σε τρία χρόνια.  «Είναι μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η Λιθουανία σαν θύμα χωρίς να δώσει ποτέ εξηγήσεις για το ρόλο πολλών Λιθουανών  ως συνενόχων των Ναζί» εκτιμά και έχει θέσει ως στόχο δικό του και του κέντρου ν’ αποκατασταθεί κάποια στιγμή η αλήθεια ως προς τις διώξεις κατά των εβραίων της Λιθουανίας.

__________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AC-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1/#.WPfdNVSLQ2o

Συστήματα εξουσίας…


Αποτέλεσμα εικόνας για εκλογες τουρκια 2017

Για να ξεμπερδεύουμε με τα εύκολα: ο Ερντογάν και το ισλαμοδημοκρατικό κόμμα εκπροσωπούν τα συμφέροντα ηγεμονικών τμημάτων του τουρκικού κεφάλαιου, καθώς και της μικροαστικής – μεσοαστικής συμμαχίας που δημιουργήθηκε ήδη απ’ τα τέλη των ‘90s, με κύρια γεωγραφική προέλευση την κεντρική και ανατολική τουρκία. Εντάξει; Ας μας βρει τώρα κάποιος πολιτικές βιτρίνες πρώτης γραμμής που να μην εκπροσωπούν συμφέροντα ηγεμονικών τμημάτων των αφεντικών και των κοινωνικών συμμάχων τους – για να αποκτήσουμε κι εμείς ένα μέτρο σύγκρισης…

Μήνες (αν όχι χρόνια) τώρα, η ενορχηστρωμένη δυτική δημαγωγία (και η ελληνική σαν το πρόθυμο τσουτσέκι που μόνιμα παθαίνει «υπερβάλλοντα ζήλο» ένα πράμα, όταν πρόκειται για τα «εθνικά συμφέροντα») διατράνωσε σε όλους τους τόνους ότι το προεδρικό σύστημα στην τουρκία ισοδυναμεί με (σχεδόν) δικτατορία. Δεν έκαναν τον κόπο, φυσικά, να μας εξηγήσουν το γιατί. Να μας εξηγήσουν, δηλαδή, γιατί το γαλλικό (προεδρικό) σύστημα ή το αμερικανικό (προεδρικό) σύστημα έχουν δικτατορικές τάσεις. Για την ακρίβεια: έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην υπάρξει καμία τέτοια συσχέτιση: του προεδρικού συστήματος στην τουρκία (για το οποίο έγινε το δημοψήφισμα την περασμένη Κυριακή) με τα αντίστοιχα αλλού.

Με τα χίλια ζόρια, την τελευταία στιγμή, και επειδή είχαν πει δεκάδες φορές τα ίδια φλύαρα και κενά νοήματος, αποκάλυψαν στο σκάνδαλο: ο τούρκος πρόεδρος (ο Ερντογάν ή όποιος άλλος στο μέλλον) θα διαλέγει, λέει, τους υπουργούς! Ωωωωωω! Ο γάλλος και ο αμερικάνος πρόεδρος, δηλαδή, τι κάνουν; Ακόμα χειρότερο, λέει: θα μπορεί να κάνει υπουργούς και «εξωκοινοβουλευτικούς»! Ωωωωωωω! Ο αμερικάνος και γάλλος πρόεδρος, δηλαδή, τι κάνουν; Η απόδειξη, λέει, την κρυπτοδικτατορικής λειτουργίας του τουρκικού προεδρικού συστήματος: θα επιλέγει, λέει, ο πρόεδρος, τους επικεφαλής του δικαστικού συστήματος… Ωωωωω!!! Ανατριχιάσαμε!!! Δηλαδή το ψόφιο κουνάβι τι έκανε;

Το μόνο που δεν ακούσαμε είναι ότι ο Ερντογάν, σαν ενισχυμένος πρόεδρος πια, θα «ξενοκοιμάται»… Όχι, αυτά είναι προνόμια άλλων…

Όποιος θέλει να είναι Ηλίθιος (με το «η» κεφαλαίο) στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες όχι μόνο μπορεί να είναι τέτοιος, αλλά υπάρχουν πολλοί να του δώσουν πιστοποιητικά ευφυίας. Γι’ αυτούς που δεν θέλουν να είναι Ηλίθιοι, με πιστοποιητικά, περικεφαλαία, ή χωρίς, είναι γνωστό: στις «δυτικές δημοκρατίες» υπάρχουν δύο δομές πολιτικής εξουσίας, που θεωρούνται και οι δύο δημοκρατικές. Η «πρωθυπουργοκεντρική» και η «προεδροκεντρική». Στην πρώτη υπάρχει σαν ανώτατος άρχων ένας «πρόεδρος της δημοκρατίας» (όταν δεν υπάρχει βασιλιάς…). Ο πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα, απ’ το κοινοβούλιο, και έχει περιορισμένες αρμοδιότητες «έκτακτης ανάγκης». Ο βασιλιάς δεν εκλέγεται από κανέναν, είναι «ελέω θεού», κι έχει κι αυτός περιορισμένες αρμοδιότητες «έκτακτης ανάγκης». Μια σειρά ευρωπαϊκά κράτη έχουν σαν ανώτατο άρχοντα «γαλαζοαίματο /η»: ισπανία, ολλανδία, βέλγιο, αγγλία, δανία, σουηδία, νορβηγία, λουξεμβούργο (αυτό έχει «μέγα δούκα»…). Και κανείς δεν αμφιβάλει για την «δημοκρατικότητά» τους… Κακώς… Θα έπρεπε!

Στο «προεδρικοκεντρικό σύστημα» (γαλλία, ηπα, ρωσία) ο πρόεδρος εκλέγεται κατευθείαν απ’ τους ψηφοφόρους, με απόλυτη πλειοψηφία (ή, στις ηπα, με απόλυτη πλειοψηφία εκλεκτόρων). Έχει ιδιαίτερα αυξημένες αρμοδιότητες, και είναι ο ανώτατος άρχων. Δεν υπάρχει άλλο πόστο πιο πάνω. Μπορεί να υπάρχει επίσης πρωθυπουργός, πιο κάτω, που εκλέγεται με χωριστές εκλογές (γαλλία, ρωσία) ή να μην υπάρχει (ηπα). Πάντως κανείς δεν έχει μιλήσει για δικτατορία ούτε στη γαλλία ούτε στις ηπα – εξαιτίας του ότι ο πρόεδρος είναι η ανώτατη πολιτική βιτρίνα… (Για την ρωσία, ο.κ., ξέρουμε…).

Που βρίσκεται, λοιπόν, το σκάνδαλο, στην μετατροπή του «πρωθυπουργικού» συστήματος στην τουρκία σε «προεδροκεντρικό»;

__________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/systimata-exousias

ΔΕΗ: Οι ληστές με τα …πράσινα …


του Πέτρου Μουρουζάκη

Η τηλεοπτική διαφήμιση παρόχων ρεύματος προς τους καταναλωτές, μας πληροφορεί θριαμβευτικά πως προσφέρεται δίμηνο δωρεάν παροχής ρεύματος προς τους νέους πελάτες.

Σε σχετική μας ερώτηση, πληροφορούμαστε πως αυτή η «απλοχεριά» προέρχεται από ευρωπαικά προγράμματα, δηλαδή από έμμεση φορολογία των εργαζομένων της ΕΕ, οι οποίοι τροφοδοτούν τα ευρωπαϊκά ταμεία μέσω του ευρωπαικού «τέλους» κάθε προϊόντος που κυκλοφορεί εντός κοινής αγοράς.

Τι παράγουν ή τι κατέχουν στην αγορά ενέργειας οι ιδιώτες ώστε να το προσφέρουν κιόλας σε «τιμή ευκαιρείας»; Ας τα δούμε με τη σειρά:

Πρώτο, τη στιγμή που η καθαρή ισχύς του συνόλου των ΑΠΕ και των μεγάλων υδροηλεκτρικών μονάδων στο σύστημα φθάνει περίπου στις 7.000 MW και η ισχύς του συνόλου των θερμικών μονάδων (ΔΕΗ και ιδιωτών) στις 13.000 MW, η Protergia (συμφερόντων Μυτιληναίου), όπως και ο ΗΡΩΝ (ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ), με 1.200 MW περίπου ο καθένας, ήτοι 6% της εγκατεστημένης ισχύος, διεκδικούν απεριόριστο ποσοστό του πελατολογίου λιανικής κατανάλωσης. Πως γίνεται να διεκδικεί κάποιος μερίδιο πώλησης σε κάτι που δεν παράγει κατά 94%;

Δεύτερο, η νέα κλιμακωτή τιμολόγηση, προβλέπει τρεις κλίμακες υπολογισμού του τιμολογίου με βάση την τελική τιμή κατανάλωσης και όχι τον επιμερισμό της ανά κλίμακα. Έτσι, η αυξημένη φετεινή κατανάλωση λόγω διάρκειας του ψύχους το φετεινό χειμώνα αλλά και λόγω άυξησης του φόρου κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης, οδήγησαν συχνά σε υπέρβαση της κατώτερης (1.600-2.000) και της μέσης κλίμακας (2.000-3.000) κιλοβατωρών, με αποτέλεσμα την τιμολόγησης του συνόλου των πέραν των 3.000 κιλοβατωρών, με το αντίστοιχο αυξημένο (2-3 φορές) τιμολόγιο της ανώτερης κλίμακας.

Και πάλι όμως, αυτή δεν είναι η κύρια αιτία αύξησης του λογαριασμού της ΔΕΗ που κατέκαψε το τσουρουφλισμένο έτσι κι αλλιώς λαϊκό πορτοφόλι, γιατί:

Τρίτο, στα τιμολόγια που πληρώσαμε προ μηνός, η αύξηση η οποία άγγιζε συχνά το 100%, οφείλεται σε τέλη υπέρ ΑΠΕ και ΔΕΔΗΕ, δηλαδή σε φόρο που καλούνται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι για τη χρηματοδότηση των ιδιωτών που επενδύουν σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) και στον υπό ιδιωτικοποίηση Διαχειριστή του Δικτύου Μεταφοράς ενέργειας (ΔΕΔΗΕ)!

 

Εμείς πληρώνουμε την κοινωνική πολιτική

 

Σε αντίθεση με τα εισοδήματα που καταβαραθρώνονται, οι τιμές των οικιακών (και μόνο) τιμολογίων της ΔΕΗ αυξήθηκαν κατά 49% από το 2010 μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα επιβαρυνόμαστε με το Ειδικό Τέλος Μείωσης Αέριων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) που θεσπίστηκε για την «αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές» (Κοπελούζος, Μυτιληναίος κ.ά.) και αυξήθηκε κατά 1.175% από το 2010 καθώς και για τις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ – κοινωνικό τιμολόγιο, νησιά κ.ά.) που παρέχει το κράτος (αλλά πληρώνουμε πάλι εμείς…) στις ευπαθείς ομάδες και για φόρους-τέλη προς κράτος, Δήμο και ΕΡΤ.

Και για να ολοκληρωθεί το (κατά κυβέρνηση-ΕΕ) «κοινωνικό έργο της ΔΕΗ» απειλούνται με έξοδο από το «κοινωνικό τιμολόγιο», όσοι ξεπερνούν το όριο κατανάλωσης (λόγω του βαρύ χειμώνα)

Τελικά, οι χρεώσεις αυτές και οι αυξήσεις είναι άμεσα δεμένες με την πορεία της ΔΕΗ προς την ιδιωτικοποίηση που επιβάλλουν η ΕΕ και το κεφάλαιο (και με τη συμφωνία της κυβέρνησης, η οποία βρίσκεται σήμερα στο τελικό της στάδιο), ώστε να έχουν εξασφαλισμένα και μεγάλα περιθώρια κερδοφορίας οι νέοι υποψήφιοι αγοραστές.

 

Έτσι, ενώ συνεχίζονται τα φτηνά τιμολόγια συνεχίζονται κι οι σκανδαλώδεις διευκολύνσεις σε ενεργοβόρες βιομηχανίες και μεγάλες επιχειρήσεις όπως ο Μυτιληναίος που, παρά τα 110 εκατ. ευρώ του χρέους του στη ΔΕΗ, δημιούργησε την “PROTERGIA” για να αγοράζει από τη ΔΕΗ φτηνό και να πουλά στους καταναλωτές ακριβό ρεύμα!


Aπό:https://www.kommon.gr/i/896-petros-mouzoyrakis

Οι δύο πλευρές της κοινωνικής δικτύωσης…


Τα social media είναι ένα εικονικό πεδίο κοινωνικότητας, όπου ο κοινωνικός χρόνος μετατρέπεται σε ψηφιακό χώρο. Έναν εικονικό, ψηφιακό χώρο όπου εκατομμύρια χρήστες εναποθέτουν κομμάτια της καθημερινής τους δραστηριότητας, απόψεις, συναισθήματα, εμπειρίες, μετατρέποντας όλα αυτά οικειοθελώς σε πληροφορία της μορφής που δέχεται το κάθε μέσο. Για παράδειγμα σε μία φωτογραφία, σε ένα like, σε έναν χάρτη της ημερήσιας διαδρομής που κάποια ακολούθησε, όπως τον παρήγαγε το gps του κινητού της, σε αριθμό θερμίδων που κάποιος άλλος κατανάλωσε, σε 140 χαρακτήρες.
Και ενώ υπάρχει μία διάχυτη εντύπωση και έχουν συχνά διατυπωθεί απόψεις για την απελευθέρωση της πληροφορίας στο διαδίκτυο ή για την ισότητα που χαρίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στους χρήστες τους ως προς το βήμα έκφρασης, θα υποστηρίξουμε ότι τα μήντια του διαδικτύου είναι και αυτά, όπως τα παραδοσιακά μήντια, μέσα συναισθηματικής και διανοητικής παρακμής, αλλά και μέσα κοινωνικού ελέγχου. Μπροστά σε οθόνες πάλι, με ένα πληκτρολόγιο αντί για τηλεκοντρόλ.
Η tv, δεν έχει βέβαια πεταχτεί στα σκουπίδια. Παραμένει και αυτή στο σαλόνι, στο υπνοδωμάτιο σαν ένα έπιπλο του σπιτιού που έχει κατοχυρώσει την αξία του μέσα στα χρόνια. Παίζει στο background κρατώντας σταθερή την ένταση των ήχων της επικοινωνίας. Ζεστά αποχαυνωτική, χωρίς να περιμένει κάτι από εσένα, παίζει με σιγουριά το πρόγραμμά της.
Αυτό που αλλάζει με τις δικτυωμένες συσκευές που έχουν κερδίσει την προσοχή, είναι ότι οι πάντες μπορούν να έχουν την αίσθηση ότι βρίσκονται στην θέση και του πομπού και του δέκτη.

“Aπελευθερωμένη” πληροφοριοποίηση

Σκεφτείτε μία πλατεία με πολλές εξέδρες, όπου όλοι και όλες μπορούν να παίρνουν μια ντουντούκα ό,τι ώρα θέλουν και να διαλαλούν τα προσωπικά τους, τις γνώμες τους και ό,τι γενικά τους κατέβει. Αν αυτό συνέβαινε, ίσως να τραβούσε την προσοχή κάποιου κοινού που θα μαζευόταν κατά διαστήματα χαζεύοντας, χειροκροτώντας ή γιουχάροντας. Μια τέτοια κατάσταση θα είχε ξεκάθαρα την εικόνα κατανάλωσης trash θεάματος του στιλ “έχεις ταλέντο”. Είναι όμως βέβαιο ότι δεν θα μπορούσε να αποτελέσει κεντρικό κομμάτι της καθημερινής δραστηριότητας. Στα social media συμβαίνει ακριβώς αυτό, με την διαφορά ότι οι απόψεις, οι προτιμήσεις, τα προσωπικά του καθενός και της καθεμιάς αποτυπώνονται σε μορφή data και αυτό συμβαίνει πάνω σε ηλεκτρονικούς τοίχους και όχι πάνω σε εξέδρες στον πραγματικό κόσμο. Το διαδίκτυο δημιουργεί την αίσθηση της ιδιωτικής επικοινωνίας, αφού αυτή συμβαίνει μέσα από ιδιωτικές συσκευές και ιδιωτικούς χώρους. Οι πληροφορίες που εκτίθενται, μπορεί να μην χρειάζονταν ή να ήταν καλύτερο να μην δημοσιευθούν. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι – κατά κανόνα – οι κοινωνικά δικτυωμένοι δεν νιώθουν τόσο έντονη ανάγκη να επικοινωνήσουν την κάθε μικρή λεπτομέρεια που δημοσιεύουν, αλλά περισσότερο είναι ο φετιχισμός που οδηγεί σε αυτήν την ακατάσχετη χρήση των μήντια. Όπως κάποιος φετιχιστής με τις φωτογραφικές μηχανές, δεν ενδιαφέρεται τόσο για το περιεχόμενο μιας φωτογραφίας, όσο για τα μετά-δεδομένα της: ποιο μοντέλο μηχανής χρησιμοποιήθηκε, σε τι συνθήκες έκθεσης φωτός έγινε η λήψη κλπ, ο φετιχισμός του μέσου οδηγεί τους χρήστες των δικτυακών μηντιακών μηχανών να θεωρούν την ίδια τη χρήση τους πρωτεύουσας σημασίας. Την ίδια στιγμή αγνοούν τη σημασία του περιεχομένου που εκθέτουν μέσα σε αυτές. Η κατασκευή της προσωπικής ηλεκτρονικής εικόνας και η τακτική ψηφιακή αυτοέκθεση απέναντι σε μικρούς και μεγάλους κουτσομπόληδες χαρίζουν ως αντάλλαγμα μία θέση ύπαρξης στον διαδικτυακό κόσμο και συμμετοχή στην σύγχρονη μαζική επικοινωνία. Από αυτήν τη θέση μπορεί κανείς να εκπέμπει την ύπαρξή του και σε αντάλλαγμα να παίρνει πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, αλλά και  – το πιο σημαντικό – likes, followers, και όλα τα σχετικά που χτίζουν μια καλή ηλεκτρονική φήμη.

Συνέχεια