Οι 10 ταινίες sci-fi/ noir που φέρνουν την δυστοπία ένα βήμα (ακόμα) πιο κοντά …


Όταν οι σκοτεινές πόλεις μετακομίζουν στα άστρα

alphaville

Γράφει ο Νίκος Γιακουμέλος

Ειναι σχεδόν εγκληματικό το πόσο καλά ταιριάζει η επιστημονική φαντασία με τα περισσότερα είδη του κινηματογράφου. Έχουμε ήδη δει αγαπημένες ταινίες δράσης σεsci-fi σκηνικό, κωμωδίες, τρόμο, υπαρξιακά θρίλερ, ακόμα και ρομαντικές κωμωδίες. Μερικές από τις πιο πετυχημένες σειρές που έχουμε δει ποτέ είναι sci-fi western (από το Fireflyμέχρι το Westworld δεν είναι μεγάλη η απόσταση). Επομένως, προφανώς και θα συνέβαινε το πάντρεμα της με το στρυφνό και δύσκολο είδος του noir. Το εκπληκτικό πάντως δεν είναι ότι συνέβη, αλλά ότι συνέβη πολύ νωρίτερα από όσο θα πιστεύαμε! Ήδη από τα πρώτα του βήματα, το noir γοητεύτηκε από το μελλοντολογικό και απροσδιόριστο της επιστημονικής φαντασίας και κατάφερε να το μεταπλάσει σε πανέμορφα, δυστοπικά τοπία και εφιαλτικούς κόσμους. Μερικοί από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες ασχολήθηκαν με αυτό το υβριδικό είδος και έφτιαξαν πραγματικά σπουδαίες ταινίες.

Ας πάρουμε μια γεύση

10)Μinority Report

0-GIEkFelizCz1ovZQ

Ίσως η πιο περιπετειώδες  προσθήκη της λίστας, το blockbuster του Steven Spielberg  διατηρεί όλα του τα noir στοιχεία. Είναι βέβαια πιο αραιωμένα και δεν συνάδουν με την ατμόσφαιρα που είχε το έργο του Philip K. Dick, στο οποίο βασίστηκε, όμως αυτό δεν αναιρεί πως η δουλειά που έκανε ο μεγάλος παραμυθάς φάνηκε. Αίσθηση άγχους, ανηλεές κυνηγητό και μάχη απέναντι σε ένα απροσπέλαστο σύστημα, ένα έγκλημα που φαντάζει τέλειο και ένας αστυνομικός που παίρνει το νόμο στα χέρια του, τα χαρακτηριστικά του noir είναι εδώ, παντρεμένα με την ασυναγώνιστη εικονογραφική φαντασία του Spielberg. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε επίσης πως αυτή η ταινία γέρασε πολύ καλύτερα από όσο πιστεύαμε όταν πρωτοβγήκε, το μακρινό 2002. Επίσης  να αναφέρουμε πως οριακά χειρίζεται το θέμα του branding καλύτερα από το Civil War 2 τηςMarvel…

9)The Groundstar Conspiracy

hqdefault

Αυτό το οριακά cult διαμαντάκι θα ξέφευγε εντελώς της προσοχής μας αν δεν υπήρχε το μαγικό Ιντερνετ. Δεν άλλαξε την πορεία του κινηματογράφου, δεν επηρέασε μεγάλους δημιουργούς. Στέκει εκεί, μόνο του, στην προσπάθεια να μεταπλάσει το κλασσικό noir σε κάτι πιο εμπορικό, πιο 70s (με την κακή έννοια) αλλά δεν τα καταφέρνει. Η ταινία όμως του Lamont Johnson (The Execution of Private Slovik, Spacehunter: Adventures in the Forbidden Zone) κερδίζει την αγάπη του κοινού για την αμεσότητα, την ειλικρίνεια  και την παντελή έλλειψη κάθε έννοιας επιτήδευσης.

8)Code 46

code46e

Ο Tim Robbins θα μένει για πάντα στις καρδιές μας το αριστούργημα The Shawshank Redemption. Ωστόσο τον αγαπάμε και για άλλα πράγματα, όπως αυτό το σκατόψυχο, ψυχαναλυτικό  noir διαμάντι του Michael Winterbottom (A Mighty Heart,he Killer Inside Me ) που ακολουθεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο που αναζητεί και, στο τέλος, ερωτεύεται τον κλώνο της μητέρας του. Γήινοι τόνοι, μοντάζ μεστό και αεικίνητο που σε σαγηνεύει είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας. Κυρίως όμως μένεις για αυτή την αίσθηση ματαιότητας, καταπίεσης και οδύνης. Για όσους πιστεύουν ότι δεν είναι noir, προτείνουμε το The Lone Star για απάντηση.

7)Gattaca

gattaca-stairsΊσως όχι αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν noir, το αριστούργημα του Andrew Niccol (In time, Truman Show) διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά ενός noir: η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η πόλη-φυλακή, το έγκλημα (ακόμα και αν δεν είναι φόνος και γνωρίζουμε ήδη όλη την συνωμοσία) . Ακόμα και η femme fattal είναι παρούσα, στο πρόσωπο της σαγηνευτικής Uma Therman (Kill Bill 1+2). Πολύ περισσότερο από την ανθρώπινη φύση, η ταινία διαπραγματεύεται την καταπίεση και τον ρατσισμό, θέματα καθόλου άγνωστα σε πιο παραδοσιακά noir, ενώ οι σκοτεινοί τόνοι βάφουν το film. Σημεία που ξεχωρίζουν είναι οι τρομερές ερμηνείες των Jude Law (Alfie, Sleouth ) και Ethan Hawke (The Magnificent Seven, Boyhood).

6)Who Framed Rogger Rabbit

whoframedrogerrabbit-theaterΗ πιο παραδοσιακή ταινία noir της λίστας και η μόνη κωμωδία! Και μάλιστα, με cartoons που κρατούν τους βασικούς ρόλους. Το αγέραστο θαύμα του  Robert Zemeckis (Τhe Walk, Back to the Future) καταφέρνει να επικοινωνεί με τον πυρήνα του noir και ταυτόχρονα να κάνει το είδος να φαντάζει φρέσκο και αγέρωχο, αιώνιο απέναντι στις προκλήσεις της νέας εποχής. Τα cartoons, σε αντίθεση με πολλά cgi του σήμερα, φαντάζουν απόλυτα αληθινά, ακριβώς γιατί δεν προσπαθούν να είναι. Φαίνεται πως καταλαμβάνουν φιλμικό χώρο και αλληλεπιδρούν με το ταλέντο των ηθοποιών σε τέλεια ισορροπία. Αξεπέραστος ο Bob Hoskins (Enemies at the gate, Brazil) στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

5)12 Monkeys

9625d4_274329037e60436898dccd77c4b968ad-mv2

Μακριά από την ντροπιαστική σειρά. Μιλούμε μόνο για το μεγάλο έργο του Terry Gilliam(σκηνοθέτη των ανυπέρβλητων Monty Pythons). Mια δυστοπική, κριτική ματιά στο έξω, στο γύρω και στο μέσα μας, που ακολουθεί τις φόρμες του noir μόνο σαν τις βασικές συγχορδίες ενός σόλο που κατά βάση είναι αυτοσχεδιασμός. Το 12 Monkeys είναι πολλά πράγματα και συνεχίζει να αποτελεί κάτι το αξεπέραστο. Τρομερές ερμηνείες από ηθοποιούς που δεν το περίμενες, όπως ο Bruce Willis (Die Hard,Looper, Lucky Number Slevin) και από κάποιους που το περίμενες αλλά πάλι τους θαύμασες, όπως τον υπερκινητικό Brand Pit (World War Z, Inglourious Basterds).

4) Soylent Green

3134188489_6e213601b7

Μπορεί να λέγεται πράσινο, αλλά το Soylent Green  περιγράφει ίσως την πιο μαύρη, δυστοπική κοινωνία του κινηματογράφου, ακριβώς γιατί είναι τόσο ρεαλιστική η προσέγγιση του. Βαθιά επηρεασμένος από παλαιότερες ταινίες noir/sci-fi, ο πολυτάλαντος Richard Fleischer (Conan the Destroyer, Tora Tora Tora) στρατολογεί ένα εριστικό, καυστικό και μηδενιστή Charlton Heston (Ben Hur, Planet of the Apes) για να βυθίζει κάθε ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας, κάθε φως, κάθε όνειρο. Εδώ ο Heston λέει και την δεύτερη πιο διάσημη ατάκα της καριέρας του, που όμως δεν καταφέρνει να σταματήσει τίποτα: Soylent Green is…

3)Blade Runner

men_police_men

Τι λίστα θα ήταν αυτή χωρίς το κατεξοχήν noir/sci-fi film; Το πολυεπίπεδο έργο του Ridley ScottThe Martian, Alien) όρισε τον κινηματογραφικό φουτουρισμό, την ίδια την έννοια του μέλλοντος και το πως αντιλαμβανόμαστε ως θεατές τον φιλμικό χρόνο αλλά και την τεχνολογία και την σχέση μας μαζί της. Αποτελεί τεράστιο κομμάτι της μαζικής κουλτούρας, όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα δεις κάποιο κομμάτι αυτής της ταινίας καπου. Σημαντικό στοιχείο αυτής της μεγαλοπρεπούς ταινίας είναι και  ο ημίθεος Rutger Hauer (Sin City, Batman Begins)  για την ίσως καλύτερη αυτοσχεδιάστική ατάκα που ειπώθηκε ποτέ σε ταινία. Επίσης, ο sci-fi πατέρας της χρονιάς, Harrison Ford (Star Wars, Indiana Jones) κάνει και εδώ πολύ καλή δουλειά.

2)Dark City 

Dark-City-5

Πολλά έχουν ειπωθεί για την ταινία του εριστικού και μνησίκακου Alex Proyas (I, Robot, The Crow). Το μόνο σίγουρο είναι πως τα αξίζει όλα. Μία από πιο όμορφες αισθητικά και μεστές νοηματικά ταινίες όλων των εποχών καταφέρνει να μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πως συγκροτείται η ανθρώπινη ταυτότητα, τι είναι αυτή και στο τέλος, αν εχει νόημα, όλα αυτά στο δρόμο για το Shell Beach. Επίσης είναι από τις λίγες ταινίες που ο πραγματικά σπουδαίος Rufus Sewell (The Man in the High Castle, The Pillars of the Earth) είχε τον χώρο να αναπνεύσει δημιουργικά.

1) Alphavile

2384

Το Alphavile του 1965 αποτελεί μία από τις ομορφότερες ταινίες (του είδους, αλλά και γενικά) του τιτάνα Jean-Luc Godard και μία από τις βασικές στιλιστικές επιρροές των περισσότερων σκηνοθετών που αναφέραμε πιο πάνω, οι οποίοι  υιοθέτησαν πολλά στοιχεία του οράματος του Godard, κάποιες φορές μάλιστα σχεδόν αυτούσια. Κλειστοφοβικό μέσα στην επιβλητικότητα του, πολυπρισματικό μέσα στην αοριστία του, το Alphavile παραμένει αξεπέραστο δείγμα αισθητικής και σεναριακής σύλληψης.Oι φιλοσοφικές του προεκτάσεις είναι πραγματικά απεριόριστες, ενώ κάθε θέαση επιτρέπει και μια διαφορετική ανάγνωση. Επίσης ,η Anna Karina στον πρωταγωνιστικό ρόλο παραμένει ερωτεύσιμη, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ένα αναμφισβήτητο must-see.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-10-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-sci-fi-noir-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF/#.WPZlw1SLQ2o

Ο Χίτλερ, η Γερμανία και η αφετηρία του πολέμου στην Ευρώπη…


από

Του Alastair Parker*

ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ αποτέλεσαν τον «Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»: ένας στην Ευρώπη και ένας στηνΆπω Ανατολή. Μετά το 1941, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχαν και στους δύο. ενώ οι αντίπαλοί τους διεξήγαν ξεχωριστούς πολέμους και, μέχρι τις τελευταίες μέρες, η Σοβιετική Ένωσημαχόταν μόνο στην Ευρώπη. Αυτοί οι δύο πόλεμοι προκλήθηκαν από τις αντιθέσεις που γεννήθηκαν ανάμεσα στις ενέργειες των ηγετών της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, και σε ό,τι οι κυβερνήσεις και οι πολιτικώς ισχυρές ομάδες της Βρετανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να αποδεχτούν. Το 1939 η κυβέρνηση της Πολωνίας, με την ενθάρρυνση της Βρετανίας και της Γαλλίας, επέλεξε να πολεμήσει παρά να αφήσει να χαθεί η ανεξαρτησία της Πολωνίας· το 1940, o Μουσολίνι ενέπλεξε με τη θέλησή του την Ιταλία στον ευρωπαϊκό πόλεμο, αλλά μόνον επειδή υπέθεσε ότι ο πόλεμος είχε ήδη κερδηθεί. Οι υπόλοιπες -πολυάριθμες- χώρες που πολέμησαν ή έγιναν αντικείμενο διαμάχης δεν είχαν άλλη επιλογή. Προς το τέλος του πολέμου συνέπραξαν κι άλλα κράτη στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, προκειμένου να νομιμοποιηθούν ως ιδρυτικά μέλη των Ηνωμένων Εθνών: η συμμετοχή τους, συνήθως, ήταν κατ’ όνομα μόνον συμμετοχή.

Οι ενέργειες της Γερμανίας και της Ιαπωνίας και οι αντιδράσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Πολωνίας και των ΗΠΑ εξηγούν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σημαντικότερο είναι να μελετηθεί η Γερμανία· η γερμανική κυβέρνηση άρχισε τον πόλεμο στην Ευρώπη. Αν δεν είχε ήδη ξεκινήσει αυτόν τον πόλεμο η Γερμανία, οι Ιάπωνες δεν θα μπορούσαν να επιτεθούν στη Βρετανική Αυτοκρατορία και στις ΗΠΑ. Το παράδοξο της ναζιστικής εξουσίας στη Γερμανία ήταν ότι η χιτλερική κυβέρνηση ήταν ταυτόχρονα μη αντιπροσωπευτική και δημοφιλής. Μόνο ένα μικρό ποσοστό Γερμανών θα ενέκρινε προκαταβολικά τις επεκτατικές, βίαιες και φονικές ενέργειες του Χίτλερ, παρ’ ότι το δικτατορικό του καθεστώς είχε κερδίσει προφανώς την υποστήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας για αρκετά χρόνια και τη σχεδόν πλήρη συναίνεση μέχρι το τέλος. Η υποστήριξη των Γερμανών προς τον Χίτλερ οφειλόταν στην άγνοιά τους για τα δεινά που έμελλε να προκαλέσει το καθεστώς του. Βέβαια, οι εθνικοί στόχοι που συγκινούσαν τους περισσότερους Γερμανούς δύσκολα θα μπορούσαν να επιτευχθούν ειρηνικά· όμως αυτό δεν καθιστούσε αναπόφευκτο έναν πανευρωπαϊκό πόλεμο. Χρειάστηκε η ιδιαίτερη σκληρότητα και επικινδυνότητα που προσέδωσαν οι ναζί στη γερμανική εξωτερική πολιτική.

Συνέχεια

Μάνος Χατζιδάκις – Πού καιρός για επανάσταση! …


“Πού καιρός για επανάσταση! Και γιατί άλλωστε; Να διορθωθεί τι και με ποιο τρόπο; Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης, όπως είπαμε Κυρίας. Της Εξουσίας.

Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μια επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες. Η καταπίεση ευνοεί την αντίσταση και την ψυχική υγεία. Η επιτυχία και η επικράτηση κάνει ν’ αναβιώσει η εγωπάθεια, ο απολυταρχισμός, ο συγκεντρωτισμός και η απανθρωπιά.

Η αντίσταση ξαναγεννά. Η Εξουσία φθείρει, καταστρέφει τα ζωογόνα κύτταρα του ανθρώπου. Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν’ αντέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.

Ο άνθρωπος σε μια έξυπνη στιγμή του, έβγαλε τον Θεό και το Δαίμονα από μέσα του και τους εναπόθεσε στους ουρανούς. Θέσπισε Νόμους, έχτισε εκκλησίες και έγινε ανεύθυνος στη μοίρα του, μοιράζοντας τις ευθύνες έξω από αυτόν. Μια σειρά τελετουργιών προδικάζουν την επιρροή του καλού και του κακού. Κι έτσι αφέθηκε να τον καθοδηγεί η ανθρώπινη αδυναμία του και όχι μια σμιλεμένη ανθρώπινη κρίση.

Η πολιτεία, το Κράτος, ευνοεί την εκπαίδευση εκείνη που δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο αλλά τον περιορίζει σε ειδικά πλαίσια, επωφελή για το σύνολο. Και η ανθρώπινη κρίση άρχισε να περιορίζεται στα καθ’ ημάς και όχι στις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης μας.

Πώς να αντιδράσουμε όταν η μεγάλη πλειοψηφία ζει την πλάνη, πως εκπροσωπείται από τους τυχοδιώκτες του Τύπου και της Πολιτικής και πως η θέλησή της κυβερνά; Πώς θα μπορέσει να αποφύγει τη θανάσιμη ψευδαίσθηση που έντεχνα έχουν δημιουργήσει οι εκάστοτε κρατούντες κι ακόμη περισσότερο οι ψευτοσοσιαλιστές και οι αριστερίζοντες καιροσκόποι; […]

Μια καινούργια τάξη αρχίζει να γεννιέται από τους φωτισμένους και ανησυχούντες κάθε παράταξης. Και φυσικά καλούμεθα να ζήσουμε διωγμούς και καταδιώξεις όλων αυτών των ανήσυχων και πεφωτισμένων, στο όνομα του λαού και του Σοσιαλισμού, ετούτη τη φορά. Όπως παλιά στο όνομα της Πατρίδας και του Έθνους ημών του Ιερού.

Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί και όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.

Το θέμα όμως παραμένει επιτακτικό και τυραννικό. Πώς ένας πολίτης που σκέφτεται και δεν εννοεί να συμβιβάζεται ή να βολεύεται στις ομαδικές πλάνες, μη συμμετέχοντας στα ομαδικά ή συντεχνιακά συμφέροντα, πώς ένας τέτοιος πολίτης είναι δυνατόν να διατηρήσει τη φωνή του και τη σημασία της, με το κύρος που του παρέχει η επιτυχής προσωπική του εργασία;

Εδώ παρατηρούμε μια συνεχή διαρροή επιτυχών πολιτών που για τον έναν ή άλλο λόγο δεν άντεξαν στην επιτυχία ή στην καθιέρωση. Το Κράτος τους κολακεύει με τη συμμετοχή τους στην άσκηση πολιτικών πράξεων. Τους χρίζει βουλευτές. Ένας πρώτος και εύκολος εκμαυλισμός τους. Τους εισάγει στη Βουλή κι ενώ είναι γνωστό πως η Βουλή έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί κέντρο λήψης αποφάσεων. Έχει καταλήξει σε κέντρο επικυρώσεως κυβερνητικών αποφάσεων. Είναι μια βιτρίνα-επίφαση μιας δήθεν Δημοκρατίας. Και ο ‘επιτυχών’ ευνουχίζεται σε μια παράσταση που έχει πάψει προ πολλού να σημαίνει κάτι παραπάνω από μια ‘τελετουργία νεκρού θέματος’.

Και το κακό είναι πως οι πολίτες συνηθίζουν στην παρερμηνεία των λέξεων και στις κενές περιεχομένου σπουδαιοφανείς ορολογίες, που επικίνδυνα έχουν επικρατήσει στους νεοελληνικούς καιρούς μας. Κι όχι μόνο στον τόπο μας, αν και εδώ το κακό έχει παραγίνει. Έχουμε φτάσει σ’ εγκληματικά όρια και η αντίδρασή μας δεν πρέπει να χωράει αναστολή. Προφέρονται ανενδοίαστα λέξεις-φράσεις χωρίς ίχνος από το αρχικό τους περιεχόμενο.

Και χαρακτηρίζεται ολόκληρη η κυβερνητική δραστηριότητα από μια τέτοια κενή περιεχομένου λεξιχρησία, χωρίς ενδοιασμό, ντροπή ή επιφύλαξη, που υποτιμά την στοιχειώδη νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη, τουλάχιστον στο ποσοστό των μ’ευαισθησία ανησυχούντων και σκεπτόμενων. Ζούμε την προετοιμασία νεοφασιστικών καιρών, στ’ όνομα του παντοδύναμου λαού και των ‘απλών’ ανθρώπων. Και φυσικά ήταν επόμενο να φανούν ‘δημοσιογραφικά’ όργανα για να υπηρετήσουν τον προετοιμαζόμενο νεοφασισμό, με εκχυδαϊσμένη γλώσσα, εσκεμμένος λεξινοθείες και ευτελείς κολακείες γερόντων και υποανάπτυκτων πολιτών.’

Απόσπασμα από το Κείμενο: “Ο λόγος για τους Έλληνες νέους του ΄88′

Μάνος Χατζιδάκις, «Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι», εκδ. ‘Ικαρος, 2011

poiein


Από:http://antikleidi.com/2017/04/18/xatzidakis_epanastasi/

Τουρκικό δημοψήφισμα: νίκη ή …


8446300-3x2-700x467

Το καθαρό αποτέλεσμα της διαδικασίας μαθηματικοποίησης της θέλησης ή αλλιώς δημοψήφισμα, στην Τουρκία, έδωσε προβάδισμα στο ΝΑΙ (EVET) 51,41% έναντι 48,59% του ΟΧΙ. Σε αυτό το πρώτο σχόλιο για αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδικασία από πολιτική άποψη (του πως δηλαδή η Δημοκρατία καταργεί τον εαυτό της όχι με Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης, αλλά μέσα από τη Βούληση του Λαού) θα παραμείνουμε στην νομικομαθηματική φόρμουλα και στις αντιφάσεις της.

Οι αντιφάσεις της Δημοκρατίας εκδιπλώνονται σε τέτοιες οριακές καταστάσεις: μια μαθηματική φόρμουλα κι ένας καθαρός αριθμός προσπαθεί να παραστήσει τη βούληση του Λαού ενοποιημένη εντός του διαχωρισμού της προκειμένου, ύστερα, κάτι τέτοιο να μετατραπεί στη νομική μορφή καικάτι να γίνει πραγματικότητα δράσης μέσα από τη συνηθισμένη δημοκρατική διαδικασία: επίκυρωση, νόμος του κράτους, εκτελεστική κυβέρνηση, κρατικά όργανα να εφαρμόζουν ή/και να εποπτεύουν την εφαρμογή του νόμου.

Η ύψιστη αφαίρεση εκκινεί απο το συγκεκριμένο, φτάνει στα δυσθώρητα ύψη της κενής νομικής φόρμουλας και επιστρέφει ύστερα, να επιβάλει στην πραγματικότητα, στο συγκεκριμένο την απόφαση που συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό. Κάτι τετοιο μακρυά από το να αποτελεί, στην συγκεκριμένη περίπτωση, την ”δικτατορία του Ερντογάν” είναι η καθιερωμένη ύπαρξη του Κράτους εν μέσω Δημοκρατίας: ως το ενεργητικό θέαμα της κοινωνίας, το κράτος αφαιρεί συνεχώς από το περιεχόμενο της προκειμένου να επιστρέψει σε αυτήν με τα πειστήρια της δράσης του, εντός της και ενάντιά της.

Ωστόσο, η λαθροχειρία είναι εμφανής: δεν υπάρχει βούληση του Λαού επαρκώς εκφρασμένη σε καθαρούς αριθμούς και αν η διαφορά δεν είναι αρκετή ώστε από μόνη της να θεωρηθείποσοτικά νόμιμη τότε υπάρχει πρόβλημα. Αυτό ακριβώς, υποδεικνύει την ανεπάρκεια της μαθηματικοποίησης που προτάσσουν οι εκλογές. Το 51% του ΝΑΙ δεν είναι νόμιμο, ακόμα κι αν είναι τυπικά. Οι αντίπαλοί του λαμβάνουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα καθαρά ως σήμα δραστηριότητας ενάντια στην μη-νομιμότητά του και η ίδια η δραστηριότητά τους συνιστά περαιτέρω απονομιμοποίηση του καθαρού αποτελέσματος. Είναι σαν ένα προϊόν να πουληθεί σε οριακά χαμηλότερη τιμή από αυτή που η “κοινή λογική” μπορεί να δεχθεί, το δίχως άλλο ο ιδιοκτήτης του θα αντιδράσει.

Έτσι, το μόνο που κατάφερε ο Ερντογάν είναι να οξύνει την πάλη ενάντια στο καθεστώς εν μέσω έκτακτης ανάγκης, κάτι που θα κρίνει την νομιμοποίηση του ΝΑΙ ή όχι. Η βούληση του Λαού στις επαρχίες που υποστηρίζουν τον Ερντογάν μπορεί να συμβολοποιήθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό από το κομμάτι που δεν τον υποστηρίζει ωστόσο, η ταξική πάλη είναι κάτι που δεν ταυτίζεται με τις δημοκρατικές διαδικασίες και το κέντρο της δεν είναι το πολιτικό θέαμα ούτε το κενό πρόσωπο του ηγέτη. Η νίκη του ΝΑΙ μετατράπηκε σε προσωρινό σύμβολο πάλης ενάντια στην αδικία τόσο της νοθείας όσο και της οριακότητας των αριθμών που θέλουν να επιβάλλουν ”κομμάτια θέλησης” επάνω σε άλλα. Το άλυτο αίνιγμα της δημοκρατικής απόφασης δημιουργεί αποσταθεροποίηση διότι οι βάσεις του δεν είναι στέρεες, ενώ οι δικτατορικές μορφές επιτείνουν απλά την κρίση.

Το κράτος δεν είναι το απόμακρο μυστικό κέντρο ευφυίας που γνωρίζει ό,τι η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει, το κράτος είναι τυφλό.

_______________________________________________________________________

Ταλιμπανιστήρια…


Γράφει ο mitsos175.

Ταλιμπανιστήρια: Τηλεχειριζόμενα αμερικανικά κατασκοπευτικά αεροπλάνα χωρίς πιλότο για την παρακολούθηση των Ταλιμπάν. (Ανέκδοτο).
Βέβαια υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες: «Τα λέω χύμα», «Είμαι πάρα πολύ εργατικός, Πυροβολημένος», «Ματάκιας» (εκ του Ταλιμπάν + μπανίζω ) κλπ. Η έννοια χρησιμοποιείται και για δείξει τον φανατικό κάθε θρησκείας – ιδεολογίας, που αμολάει κατηγορίες σε όλους κι αδιαφορεί για τις αρνητικές συνέπειες των όσων λέει.

Ταλιμπανιστήρια υπάρχουν κυρίως στη Δεξιά. Ανόητοι, που ακολουθούν πιστά την κομματική γραμμή, ακόμα κι όταν είναι ολοφάνερα λάθος, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα.

Ο Άδωνης είναι ένα τέτοιο ταλιμανιστήρι. Προκειμένου να υπερασπιστεί το Μνημόνιο, προκαλεί αηδία, οργή, αγανάκτηση κι έτσι τελικά κάνει κακό στο κόμμα του. Ελπίζω να συνεχίσει, γιατί θεωρώ ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί τα ταλιμπανιστήρια. Υπάρχει μια κακή νοοτροπία στα αστικά κόμματα, όπου ο «τσοπάνης» τραβάει μια γραμμή και τα «πρόβατα» ακολουθούν. Οι οπαδοί δε, θεωρούνται «αναλώσιμοι». Το ταλιμανιστήρι κάνει το «τσοπανόσκυλο», αλλά τα σκυλιά με λύσσα δεν έχουν ποτέ καλό τέλος. Ας αφήσουμε όμως την (ακρο)δεξιά να αυτοκτονεί.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν ταλιμπανιστήρια και στην Αριστερά, ευτυχώς πολύ λιγότερα. Όταν μια άποψη μας δεν πείθει πολύ κόσμο δεν είναι κατ’ ανάγκη λάθος, αλλά ίσως χρειάζεται να την πούμε με κάποιον άλλο τρόπο. Γιατί, αν ειρωνευτείς κάποιον κι απαξιώσεις τους αγώνες του, θα σε «πληρώσει» με το ίδιο ακριβώς «νόμισμα». Κάποιος που ακούει βλακείες, συνήθως στέκεται απέναντι από αυτόν που τις ξεστομίζει. Κι αν κάνουμε το λάθος να μην έχουμε επιχειρήματα κι απλώς να κατηγορούμε τους πάντες γιατί δεν μας «προσκυνούν», πολλαπλασιάζουμε τους εχθρούς μας. Και ναι, δείχνουμε υπέρμετρη αλαζονεία.

Η άποψη «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» δεν ισχύει πάντοτε. Για μένα όποιος δεν είναι εναντίον μου είναι μαζί μου. Όταν πρόκειται για απλούς ανθρώπους λχ που αγωνίζονται με το δικό τους τρόπο, είναι τακτικό λάθος, επικοινωνιακό, αν θέλετε, να τους αποπαίρνουμε. Καλό είναι οι Αριστεροί, οι Κομμουνιστές, οι Αναρχικοί, σαν πιο σοβαροί, να θυμόμαστε ότι η Κριτική και η Αυτοκριτική είναι βασικός παράγοντας Προόδου. Γι αυτό και προσωπικά ευχαριστώ όλους για την καλόπιστη Κριτική τους. Λαμβάνω πάντα υπόψη τα όσα λέγονται, ακόμα και όταν δεν μπορώ λόγω χρόνου να απαντήσω σε όλους. Μπορούμε να πούμε μεταξύ μας κάποια πράγματα αρκεί βέβαια να τεκμηριώνουμε τα όσα λέμε, αλλιώς χάνουμε εμείς κι αυτά που πιστεύουμε.

Στην Αριστερά το να υπερασπίζεσαι σθεναρά μια θέση είναι ένδειξη συνέπειας και αυτό τιμά τον άνθρωπο που το κάνει. Όταν όμως χρησιμοποιεί κάποιος λάθος τρόπο, τότε η θέση αυτή χάνει, έστω κι αν είναι σωστή. Πολύ μεγαλύτερο σφάλμα βέβαια είναι να επιμένουμε σε ολοφάνερα λάθη, τα οποία, μοιραία, μετά από κάποιο χρόνο θα τα παραδεχθούν κάποιοι άλλοι σύστροφοί μας, που θα έρθουν μετά από μας, όπως συνέβη αρκετές φορές.

Όταν λοιπόν, Σύντροφοι, μια θέση μας δεν έχει ευρύτερη αποδοχή, όπως πχ στο Δημοψήφισμα, δεν είναι όλοι οι άλλοι λάθος, εμείς πρέπει να εξετάσουμε γιατί δεν πείσαμε. Και φυσικά οι επόμενες κινήσεις μας να είναι καλύτερες, ώστε να πείσουμε ακόμα περισσότερους. Τα λέω αυτά, γιατί πιστεύω κι ελπίζω, πως είμαστε σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή. Μια χρονική συγκυρία, όπου θα τους χρειαστούμε όλους. Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ κι αυτό θα φανεί. Στη μάχη λοιπόν που έρχεται θα χρειαστούν όλα τα «όπλα» μικρά και μεγάλα…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/04/blog-post_34.html

Αντιπροσώπευση εναντίον Δημοκρατίας: Ο Ζακ Ρανσιερ για τις Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές …


photo : Ulf Andersen/Aurimages/AFP

Ζακ Ρανσιέρ
Μετάφραση: Εύα Πλιάκου

Για τον φιλόσοφο Ζακ Ρανσιέρ, η περίεργη προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας δεν αποτελεί έκπληξη. Πιστεύει πως ένα γαλλικό σύστημα, το οποίο εναποθέτει όλη του την εξουσία σε επαγγελματίες πολιτικούς, ανακυκλώνει μηχανικά υποψηφίους της «ρήξης». Ο Éric Aeschimann μίλησε με τον Ρανσιέρ για το εβδομαδιαίο γαλλικό περιοδικό L’Obs.

Από την απόφαση του Φρανσουά Ολλάντ να μην είναι υποψήφιος, έως τα νομικά προβλήματα του Φρανσουά Φιγιόν, η τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία επεφύλασσε μία σειρά από δραματικές ανατροπές. Εσείς, κ. Ζακ Ρανσιερ, αποτελείτε έναν εξαιρετικό παρατηρητή αυτού του θεάματος. Εδώ και χρόνια έχετε καταγγείλει τα αδιέξοδα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την οποία θεωρείτε ανίκανη να παράξει μία πραγματική δημοκρατία. Πώς θα αναλύατε αυτό που συμβαίνει;

Η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» είναι κάτι παραπάνω από μία απλώς διφορούμενη έννοια. Δίνει την εσφαλμένη εντύπωση ενός ήδη συσταθέντος λαού, ο οποίος εκφράζεται μέσω της επιλογής των αντιπροσώπων του. Ωστόσο, ο λαός δεν είναι ένα δεδομένο που προϋπάρχει της πολιτικής διαδικασίας: αντιθέτως, αποτελεί το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Το τάδε ή το δείνα πολιτικό σύστημα δημιουργεί τον τάδε ή τον δείνα λαό, και όχι το αντίστροφο. Εκτός αυτού, το πολιτικό σύστημα βασίζεται στην ιδέα ότι υπάρχει μια τάξη στην κοινωνία η οποία αντιπροσωπεύει τα γενικά της συμφέροντα. Στα μυαλά των Αμερικάνων ιδρυτών-πατέρων, αυτή ήταν η τάξη των πεφωτισμένων γαιοκτημόνων. Αυτό το σύστημα δημιουργεί έναν λαό που προσδιορίζει τους νόμιμους αντιπροσώπους του σαν να προέρχονται από αυτή την τάξη, επιβεβαιώνοντας το γεγονός αυτό περιοδικά και στην κάλπη.

Το αντιπροσωπευτικό σύστημα έγινε βαθμιαία μία υπόθεση για επαγγελματίες, οι οποίοι αναπαράγουν τους εαυτούς τους. Με αυτόν τον τρόπο όμως, το σύστημα δημιούργησε την ίδια του την αντιστροφή, τη φανταστική δηλαδή ιδέα ενός λαού που δεν αντιπροσωπεύεται από αυτούς τους επαγγελματίες και φιλοδοξεί να βρεί άλλους νέους που θα τον αντιπροσωπεύουν πραγματικά. Αυτό είναι το θεατρικό παιχνίδι -του οποίου συνεχώς μειώνεται η ποιότητα- και το οποίο αναπαράγουν όλες οι εκλογές σήμερα.

Συνέχεια