«Καλησπέρα. Σήμερα δεν υπάρχουν ειδήσεις»…


Εκφωνητής ειδήσεων, BBC Radio, c1930

Εκφωνητής ειδήσεων, BBC Radio, c1930

«Σε τούτο τον κόσμο τίποτα δεν είναι σίγουρο, εκτός από τους φόρους και τον θάνατο». Με αυτές τις λέξεις, ο Benjamin Franklin περιέγραψε το 1789 την αβεβαιότητα που είχε κυριεύσει την αμερικανική κοινωνία, κατά την περίοδο που θεσπιζόταν το πρώτο της Σύνταγμα. Αλήθεια, τι θα γινόταν εάν μια μέρα δεν συνέβαινε τίποτα άλλο, εκτός από τους αναπόφευκτους φόρους και τον αναπόφευκτο θάνατο; Τι θα γινόταν εάν μια μέρα δεν υπήρχε κανένα νέο, καμία επιβεβαιωμένη είδηση;

Παράλογη υποθετική κατάσταση, θα έσπευδα να απαντήσω, αν δεν υπήρχε το ραδιόφωνο του BBC στο Λονδίνο, το οποίο την Παρασκευή 18 Απριλίου του 1930, δύο μέρες πριν από την Κυριακή του Πάσχα, στις 6.30 το απόγευμα ανακοίνωσε:  «Καλησπέρα. Σήμερα είναι Παρασκευή και δεν υπάρχουν ειδήσεις». Μουσική για πιάνο αντικατέστησε τα δελτία ειδήσεων και τις ειδησεογραφικές εκπομπές, μέχρι να επανέλθει το πρόγραμμα στην κανονική του ροή.

Blattnerphone, μια από τις πρώτες συσκευές ήχου που εγκατέστησε το BBC

Blattnerphone, μια από τις πρώτες συσκευές ήχου που εγκατέστησε το BBC.

Ήταν η εποχή που το BBC είχε πάψει να συνεργάζεται με πρακτορεία ειδήσεων και στηριζόταν αποκλειστικά στη δική του δημοσιογραφική ομάδα. Είχε μάλιστα εγκαταστήσει, κατά το πρότυπο των πρακτορείων, μαγνητόφωνα για να καταγράφει τις ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων του. Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης του 1930, κάποια εφημερίδα είχε δημοσιεύσει πληροφορίες σχετικά με μια συνέντευξη του υπουργού Εσωτερικών και το υπουργείο ήθελε κατεπειγόντως να τις διαψεύσει. Δεδομένου ότι  τη Μεγάλη Παρασκευή δεν κυκλοφορούν οι εφημερίδες, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να απευθυνθεί στο ραδιόφωνο, που εξέπεμπε κανονικά δελτία ειδήσεων. Μετά την παρέλευση είκοσι τεσσάρων ωρών, όμως, οι συγκεκριμένες πληροφορίες δεν αποτελούσαν πια είδηση, κι έτσι και το BBC αποφάσισε να υπαινιχθεί τι είχε συμβεί, με αυτόν τον ιδιαίτερα καυστικό τρόπο. Θεώρησε ότι τα χθεσινά νέα δεν ήταν «νέα».

Από την δημοσιογραφική έρευνα που έγινε αργότερα, προέκυψε ότι, κατά την ημέρα εκείνη, μια ομάδα νεαρών στην περιοχή του Chittagong στην Ινδία (σήμερα, στο Μπαγκλαντές), η οποία ήταν ακόμη υπό βρετανική κυριαρχία, κατέλαβε το αστυνομικό τμήμα και ύψωσε την ινδική σημαία, ζητώντας την ανεξαρτησία της χώρας. Λίγες μέρες αργότερα, οι εξεγερμένοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα βρετανικά στρατεύματα σε μια φονική μάχη. Εκείνη την ημέρα, την ημέρα που κατά το BBC «δεν υπήρχαν ειδήσεις», είναι αμφίβολο εάν ο ραδιοφωνικός σταθμός γνώριζε τις αναταραχές στο Chittagong.

BBCYearBook30Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1930, οι δημοσιογράφοι του ραδιοφώνου του BBC δεν ήξεραν ποιες από τις ειδήσεις που είχαν στα χέρια τους έπρεπε να εντάξουν στο ειδησεογραφικό τους δελτίο. Η μέρα ήταν επίσημη αργία. Η παγκόσμια οικονομία φαινόταν να αρχίζει να ανακάμπτει από το «οικονομικό γεγονός» της Wall Street του 1929, γνωστό και ως «κραχ». Η Ευρώπη φαινόταν ήρεμη. Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν ένας πολιτικός με ελεγχόμενη ακόμα δύναμη και, παρόλο που η Βρετανία είχε υπό την κατοχή της πολλές αποικίες, τίποτα δεν φαινόταν να συμβαίνει ούτε εκεί. Ακολουθώντας μια υποτονική ροή ειδήσεων, οι δημοσιογράφοι του BBC μάλλον προέβησαν στην πιο έντιμη δημοσιογραφική ανακοίνωση στην ιστορία της δημοσιογραφίας:

«Κυρίες και κύριοι, δεν υπάρχουν ειδήσεις σήμερα».

Η ραδιοφωνική ανακοίνωση της 18ης Απριλίου του 1930 είναι καλή αφορμή για να αναρωτηθούμε τη σημασία των ειδήσεων που ακούμε κάθε μέρα. Η βιομηχανία της ενημέρωσης, αλλά συχνά και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, μας υποβάλλουν διαρκώς σε ειδήσεις αμφιβόλου σπουδαιότητας — αντίθετα με αυτό που αποφάσισε να κάνει το ραδιόφωνο του BBC εκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή. Το δελτίο εκείνο ανακηρύχθηκε από το ίδιο το BBC ως η τρίτη πιο σημαντική είδηση σε ολόκληρη την Αγγλία μέχρι σήμερα.



Από:https://dimartblog.com/2013/04/18/no-news-day1/

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ: Το βιβλίο που τον εξηγεί…


Το αυτοβιογραφικό “Ζω για να τη διηγούμαι” αποκαλύπτει τον μεγάλο Κολομβιανό συγγραφέα.

17972005_10156103930673345_6940521915016900775_o

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

17904150_10156103930653345_3310282413278972728_nΟ Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ στην αυτοβιογραφία του “Ζω για να τη διηγούμαι”, έχει ως προμετωπίδα τη φράση: “Η ζωή δεν είναι όπως την έζησε κανείς, αλλά όπως τη θυμάται και έτσι να τη διηγηθεί”. Είναι η βάση του έργου του, διότι η μνήμη στον Κολομβιανό λειτουργεί μοναδικά, μαγικά. Στη μυθοπλασία του έχει φτιάξει έναν κόσμο δικό του στον οποίο οι χαρακτήρες οδηγούνται από το πάθος και την τιμή. Κατοικούν σε μια περιοχή αποκομμένη από τον υπόλοιπο πλανήτη, στη μοναξιά. Μια περιοχή που το ασυνήθιστο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.

Δύο γυναικείες μορφές κυριαρχούν

Το εν λόγω βιβλίο κατέχει σημαντική θέση στη βιβλιογραφία του Μάρκεζ, όχι γιατί μιλά για τον ίδιο, αλλά γιατί εξηγεί τον ίδιο. Για πολλά χρόνια πάλευε με τον καρκίνο και δεν είχε τη δύναμη να συνεχίσει να φτιάχνει τους φανταστικούς κόσμους του. Αντίθετα, προσπάθησε να βρει την πραγματικότητα πίσω από τον μύθο. Τη δική του και μάλλον τα κατάφερε διαβάζοντας το “Ζω για να τη διηγούμαι” (Living to Tell the Tale ο αγγλικός τίτλος).

Ο Μάρκεζ μας ταξιδεύει στις πρώιμες αναμνήσεις του μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει, νεαρός, να φύγει από την Κολομβία για να κυνηγήσει το όνειρο του. Να γίνει δημοσιογράφος-συγγραφέας στην Ευρώπη. Δύο γυναικείες μορφές κυριαρχούν, η μητέρα του, η οποία του έδωσε ζωή στις 6 Μαρτίου 1927 και ήταν η πηγή της ξεχωριστής ματιάς του για τη ζωή, και η Μερσέντες Μπάρχα, στην οποία πρότεινε γάμο από τα 13 της.

Το ταξίδι της επιστροφής

Συνέχεια

Ζαν-Λυκ Γκοντάρ – ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ…


383149

 του Γιώργου Κεραμιδιώτη

Στην ιστορία του κινηματογράφου υπάρχουν ταινίες που άλλαξαν την αντίληψή μας για τα θεμέλια της κινηματογραφικής τέχνης, δηλαδή του χώρου και του χρόνου.

Η ταινία «ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙΗΝ» του Όρσον Γουέλς εισάγει το βάθος πεδίου, το πλάνο-σεκάνς, κι ένα νέο-εξπρεσσιονισμό στην εικόνα. Ο Πολίτης Καίην (πρωταγωνιστής) είναι ήδη νεκρός και η ιστορία του εξιστορείται από τη σκοπιά ενός νεκρού.

Η «ΠΑΪΣΑ» του Ροσελίνι (μαζί με την ταινία του Βισκόντι «ΟΣΕΣΣΙΟΝΕ») εγκαινιάζουν το νεορεαλισμό προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο νεορεαλισμό, ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να αντιδράσει στο πρόβλημα του κόσμου όπως συνέβαινε στον κλασικό κινηματογράφο (δράση – αντίδραση). Η καταστροφή λόγω του πολέμου είναι τόσο μεγάλη ώστε το μόνο που του απομένει είναι να περιπλανάται σε μια ζοφερή καθημερινότητα. Ο Νεορεαλισμός ως κινηματογράφος της συνείδησης αντιμετωπίζει το πλάνο ως εικόνα–γεγονός. Το δε σενάριο συγκροτείται απο μπλοκς πραγματικότητας.

Ο πρωταγωνιστής συνεχίζει να περιπλανάται και στην πρώτη ταινία του Γκοντάρ «ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ» (Νουβέλ Βαγκ), σ’ έναν κόσμο όμως που βρίθει από εικόνες κλισέ και που δυστυχώς τις φέρνει και εντός του. Είναι η περίοδος της ταχείας ανοικοδόμησης της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ο Γκοντάρ απαντά στο πρόβλημα του κόσμου με τις εικόνες του κόσμου, κάνοντας κριτική στις εικόνες. Αυτό δεν είχε γίνει μέχρι τότε στον κινηματογράφο. Ερωτά τι είναι μια εικόνα κλισέ; μπορεί να ανοιχτεί στο αυθεντικό;

Αν ο Φελίνι έφερε στον κινηματογράφο καινούργιες εικόνες όπως εκείνες των παιδικών αθώων χρόνων, ο Γκοντάρ πλουτίζει τον κινηματογράφο με εικόνες – σκέψεις, κείμενα, ποιήματα και στοχάζεται την σχέση εικόνας – ήχου. Με τι άλλο θα μπορούσε να επιτεθεί στον κόσμο των εικόνων – κλισέ για να τις διαρρήξει;

Με την τελευταία του ταινία «ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ», φαίνεται ότι ο Γκοντάρ οδηγεί τον κινηματογράφο αλλού, σ’ ένα αλλού που ακόμη δεν μπορεί να ονομαστεί. Για να είμαστε πιο ακριβείς αυτό άρχισε με την προηγούμενη ταινία του «ΦΙΛΜ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» εδώ όμως ολοκληρώνει την νέα του ιδέα για τον κινηματογράφο. Οι δύο ταινίες εξ άλλου έχουν κάποια κοινά υλικά στοιχεία. Το «ΠΛΟΙΟ» που στην προηγούμενη ταινία έπλεε στην oμηρική Μεσόγειο, τώρα πλέει σε μια ελβετική λίμνη. Στο «ΦΙΛΜ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» η κάμερα παρακολουθεί πάνω στο πλοίο τη ζωή μιας ομάδας Ευρωπαίων συνταξιούχων, στο γλέντι, στο φαγοπότι, στο χορό, στον τζόγο κλπ., χωρίς χαρά και νόημα, όσο το πλοίο προσεγγίζει χώρους που συμπυκνώνουν την ιστορία της Ευρώπης (Αίγυπτο, Ελλάδα, Παλαιστίνη, Ιταλία, Οδησσό, Βαρκελώνη). Στη τωρινή του ταινία το πλοίο απλώς πλέει, φτάνει, αναχωρεί, ενώ η κάμερα παρακολουθεί τις ιστορίες των ανθρώπων και των χώρων εκτός πλοίου, στην πόλη και στη φύση. Επίσης, στις δυο ταινίες τα ζώα παίζουν έναν σημαντικό ρόλο.

Αν στην ταινία «ΦΙΛΜ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» το ερώτημα είναι QUO VADIS EUROPE? (πού πηγαίνει η Ευρώπη;), εδώ κατά την άποψή μου το ερώτημα είναι «Σε τι να απευθυνθούμε τώρα που η σύγχρονη πόλη συνεχίζει να κυριαρχείται από το νόμο της μεγάλης ιστορίας (από τη γαλλική επανάσταση), συνεχίζει δηλαδή να παράγει βία και φόνο;».

Συνέχεια

Το κουκ(ου)λοθέατρο της άρχουσας τάξης…


Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

«Ρατσιστές κι άλλοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές διατηρούν ενεργή παρουσία στις ΗΠΑ, έχοντας σχέσεις με τμήματα της αστυνομίας και άλλες υπηρεσίες επιβολής του νόμου». Μ’ αυτή την πρόταση ξεκινούσε πριν λίγο καιρό το άρθρο της η δημοσιογράφος της ανεξάρτητης δημοσιογραφικής πύλης «The Intercept», Αlice Speri. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή καταγγελία, η οποία έρχεται σε μια εποχή που ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, κατά την προεκλογική περίοδο, φάνηκε απρόθυμος να απεκδυθεί την υποστήριξη της ΚΚΚ.

Σύμφωνα με το άρθρο, πριν δυο χρόνια, σε έναν πολιτικό οδηγό του FBI  για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, σημειώνεται ότι οι «έρευνες για την  τρομοκρατία, επικεντρώνονται (…) σε (…)ομάδες ακροδεξιών  εξτρεμιστών, οι οποίοι έχουν ενεργές διασυνδέσεις με τους ανώτερους αξιωματικούς της αστυνομίας».

Είναι αλήθεια ότι στις ΗΠΑ, όπως και σε πολλές άλλες χώρες του δυτικού κόσμου δεν υπάρχουν ορισμένα κριτήρια για την εισαγωγή σε μία από τις 18.000 αστυνομικές υπηρεσίες, πολλές εκ των οποίων μάλιστα έχουν βαθιές ιστορικές διασυνδέσεις με ρατσιστικές ιδεολογίες.

Η Επιτροπή Τρούμαν  για τα πολιτικά δικαιώματα το 1947 συστήθηκε, ακριβώς, για να διαχωρίσει τη βία του όχλου από την κρατική βία. Η διαφορά βέβαια δεν έγκειται στο γεγονός ότι κάποιος είναι ρατσιστής και κάποιος όχι, αλλά στο ότι η αστυνομία είναι εξουσιοδοτημένη από την πολιτεία να πράττει κατά αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές. Έτσι εξηγείται σε πολλές περιπτώσεις η απροθυμία των αρχών να εξετάσουν την αυξανόμενη απειλή του δεξιού εξτρεμισμού.

Μια Έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης της υπηρεσίας του FBI τον Οκτώβριο του 2006, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου αναφορικά με τη «διείσδυση τέτοιων στοιχείων στους κόλπους της αστυνομίας». Το υπόμνημα υπογράμμιζε ότι αυτή η κατάσταση «μπορεί (…) να διακινδυνεύσει την ασφάλεια των πηγών ή του αστυνομικού προσωπικού».

Εκείνη η Έκθεση εμφανίστηκε μετά από την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση του βετεράνου T. McVeigh και των συνεργών του στο Ομοσπονδιακό κτίριο Alfred P. Murrah στο κέντρο της Οκλαχόμα το 1995, καθώς και μετά από μια σειρά σκανδάλων σε τοπικά αστυνομικά τμήματα όπως στο Λος Άντζελες , στο Σικάγο, στο Κλήβελαντ, στο Τέξας κ.α.

Ωστόσο, κάτι που επισημαίνεται και από τον έγκριτο κοινωνιολόγο – καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Chapman, Pete Simi, η «ιστορία της αστυνομίας στις ΗΠΑ είναι συνυφασμένη με το χαρακτήρα της λευκής υπεροχής».

Συνέχεια

Συγχωροχάρτια, εγγύηση μεταθανάτιας σωτηρίας…


από

Το συγχωροχάρτι είναι έγγραφο που βεβαιώνει άφεση αμαρτιών, το οποίο χορηγούταν έναντι αμοιβής, υποσχέσεων ή άλλου είδους παραχώρησης.

Σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, η εξομολόγηση δεν αρκεί για την πλήρη άφεση αμαρτιών, και το υπόλοιπο μπορεί να αντισταθμιστεί με το πλεόνασμα καλοσύνης των αγίων το οποίο διαχειριζόταν ο Πάπας (και το οποίο πουλούσαν με αντάλλαγμα το συγχωροχάρτι – «indulgentia»). Η πρακτική αυτή είχε ευρεία εφαρμογή κατά τον Μεσαίωνα και, αν και καταδικάστηκε επίσημα, μαρτυρείται μέχρι και τον 20ο αιώνα.

Στην Ορθόδοξη εκκλησία η χρήση των χαρτιών αυτών δεν είχε το ίδιο θεολογικό περιεχόμενο (δεν αναγνωρίζεται εκεί ‘πλεόνασμα καλοσύνης’) και η χρήση τους δεν επιφέρει αλλαγές στους θεσμούς μετάνοιας, εξομολόγησης, άρσης αφορισμού κτλ. Κάποιοι πατριάρχες εξέδωσαν τέτοια χαρτιά επί Τουρκοκρατίας, με περιεχόμενο ευχές, για να συνοδεύσουν άλλες πράξεις όπως την άρση αφορισμού ζωντανών ή νεκρών. Για κάποιες πράξεις, λοιπόν, που γίνονταν έτσι κι αλλιώς, εξέδιδαν παράλληλα και τέτοια συγχωροχάρτια. Συγκεκριμένα στο πατριαρχείο Ιερουσαλήμ δόθηκε προνόμιο από την Κωνσταντινούπολη να εκδίδει αντίστοιχα έγγραφα σε προσκυνητές με σκοπό τη διάσωση χριστιανικών μνημείων της περιοχής, τα οποία αποτελούσαν τεκμήριο της παρουσίας των προσκυνητών στους ιερούς τόπους. Εκδίδονταν και με κενό το χώρο αναγραφής ονόματος ώστε να συμπληρωθεί αργότερα από ιερέα για λόγους μνημόνευσης του αναγραφόμενου στην αγία τράπεζα (κάτι που γίνεται μέχρι σήμερα στα ‘δίπτυχα’).

Η ιστορία των συγχωροχαρτιών στην Ορθόδοξη εκκλησία είναι αρκετά θολή, αλλά φαίνεται ότι η προθυμία έκδοσής τους εξαρτιόταν σε κάποιο βαθμό από την προσηλυτιστική ικανότητα της Ρωμαιοκαθολικής. Εφόσον η ύπαρξή τους στην Καθολική εκκλησία εγγυόταν τη σωτηρία των αγοραστών, πολλοί ορθόδοξοι άλλαζαν στρατόπεδο λόγω της απουσίας τέτοιας εγγύησης στη δική τους θρησκεία. Υπήρξανε, παράλληλα, και καταδικαστικές παρεμβάσεις από πατριάρχες της Ορθοδοξίας, λόγω της αντίθεσης των συγχωροχαρτιών στην πίστη ότι μόνο ο θεός μπορεί να εγγυηθεί συγχώρεση.

Συνέχεια

Η δημοκρατία που κινδυνεύει & πλάγιοι (φιλελεύθεροι) σκοποί …


David M. Bowers – Ship of Fools, 24 x 34, oil on linen


Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γιώργος Κουτσαντώνης, Αθανάσιος ΓεωργιλάςΜιχάλης Θεοδοσιάδης

Τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες μέσω των οποίων η ημιμάθεια και η αμάθεια απειλούν τη δημοκρατία στην Ελλάδα και διεθνώς, περιέγραψε στην διάλεξή του, ο καθηγητής Γιώργος Δερτιλής στο πλαίσιο του 2ουΟικονομικού Φόρουμ των Δελφών. Μια γεύση από τον πυρήνα της σκέψης του κ. Δερτιλή μπορεί κανείς να πάρει από το κείμενό του με τίτλο «Η Τυραννία της Αμάθειας», καθώς και από μια πρόσφατη συνέντευξή του.

Το να υποστηρίζει κανείς ότι η δημοκρατία μας απειλείται προϋποθέτει πρώτα -και αυτό είναι το ελάχιστο- την διευκρίνηση, πως το πολίτευμα στο οποίο αναφέρεται ο κ. Δερτιλής δεν είναι άλλο από ένα ταξικό, γραφειοκρατικό, κομματοκρατούμενο μόρφωμα∙ κυριαρχίας μιας απομονωμένης από τον πληθυσμό πολιτικής τάξης, και μόνον ακροθιγώς αντιπροσωπευτικό στην βάση του. Είναι ευρέως διαδεδομένη η σύγχυση που αναπαράγεται διαρκώς, για λόγους ευνόητους -εφησυχασμού του πλήθους- μεταξύ δύο πολύ διαφορετικών πραγμάτων, δηλαδή ανάμεσα στη δημοκρατία και στο αντιπροσωπευτικό πολίτευμα (κοινοβουλευτισμός).Τέτοιες απόψεις εκφράζονται συστηματικά από καθηγητές, όπως ο κ. Δερτιλής, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται μέσα από τη φιλελεύθερη ιδεολογία. Μάλιστα τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τέτοιες προσεγγίσεις, γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί σε εύλογα ερωτηματικά. Στόχος του παρόντος κειμένου, είναι η κριτική αυτών των απόψεων, αλλά και η αναζήτηση των πραγματικών προθέσεων του εν λόγω καθηγητή.

Για τον κ. Δερτιλή το πλήθος των αμαθών και των ανόητων καλύπτει το μισό έως τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος! Δεν μας εξηγείται, βέβαια, τι γίνεται με το υπόλοιπο του εκλογικού σώματος, αλλά και με όσους δεν ψηφίζουν στις εκλογές. Αυτοί οι τελευταίοι ασφαλώς δεν είναι αμελητέα «ποσότητα», δεδομένου ότι η αποχή στις βουλευτικές εκλογές του 2015 διαμορφώθηκε στο 43,91% και το κόμμα που κυβερνάει σήμερα απέκτησε το κυριαρχικό του δικαίωμα από 1.920.000 ψήφους, δηλαδή το 18% του συνόλου του πληθυσμού. Άλλωστε είναι γνωστά τα πολύ υψηλά ποσοστά αποχής από τις εκλογές και σε άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία.

Συνέχεια