Υπέρ πίστεως…


—της Μαρίκας Τσεβά—

Είμαι συνειδητά άθεη από τα δεκαπέντε μου. Δεν με επηρέασε κάτι ώστε να «απαρνηθώ την πίστη μου», ούτε άνθρωπος ούτε βιβλίο (ή ταινία, τραγούδι κ.λπ.). Ούτε είχα καμία κόντρα επιφοίτηση, αλίμονο. Μόνη μου αποφάσισα ότι δεν γίνεται να πιστεύω σε κάτι που δεν έχει αποδειχτεί ότι υπάρχει – πόσο μάλλον να βασίσω τη δική μου ύπαρξη σε μια αβάσιμη πεποίθηση. (Ήθελα αποδείξεις. Ακολουθούσα, χωρίς να το ξέρω, μια παράδοση που ξεκινάει από τους προσωκρατικούς. Ορθολογισμός, αυτή η μάστιγα.)

28f701b9b472494b29a19f904d91d84c

Πέρασαν μερικά χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων απλώς αδιαφορούσα για το θέμα. (Those were the days of wine and roses – τότε που ήμουν αθάνατη, όπως όλοι οι έφηβοι.) Από την ενηλικίωση και πέρα, πέρασα στη φάση όπου θεωρούσα όλους ανεξαιρέτως τους πιστούς αφελείς. Δήλωνα, τάχαμου μεγαλόθυμα, «ζηλεύω αυτούς που πιστεύουν». Δολίως υπονοούσα ότι ζήλευα την άγνοιά τους και τη συνεπακόλουθη γαλήνη του απόντος πνεύματός τους: μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι και τα σχετικά. (Τη δολιότητα μου αυτή την ομολογώ τώρα· τότε την αρνιόμουν μετά βδελυγμίας, ως όφειλα λόγω ηλικίας.) Τους ζήλευα, δήθεν, που δεν κούραζαν το μυαλό τους, αυτοί οι πνευματικά νεκροί. Ένοχη έπαρσης και αλαζονείας, αναμφίβολα. (Και πνευματικά οκνηρή: σαν να ’κλεβα εκκλησία.) Με την πάροδο του χρόνου, κατάλαβα ότι έσφαλα. (Όχι ουσιαστικά, αλλά πρακτικά. Ο χρόνος σ’ το κάνει αυτό: υποβάλλει την ουσία στη βάσανο των πράξεων.) Στις παρυφές της μέσης ηλικίας, άλλαξα βιολί. (Ή μάλλον: δεν άλλαξα βιολί, αλλά το κουρντίζω αλλιώς.) Δεν έχω πλέον τόσο έντονα συναισθήματα για το θέμα. Δέχομαι το «credo quia absurdum» («πιστεύω επειδή είναι παράλογο») ως επαρκή συνθήκη πίστης, ως επιλογή ζωής. Σέβομαι.

Δεν «ζηλεύω» πια τους πιστούς επειδή πιστεύουν. Δεν τους ζηλεύω ούτε χωρίς εισαγωγικά. Αντιθέτως, τους κατανοώ – κι ας διαφωνώ. Σέβομαι, κατ’ επιλογήν, τις παραδόσεις μιας κοινωνίας της οποίας είμαι μέλος. Όχι επειδή πρέπει, όχι επειδή με υποχρεώνουν, αλλά επειδή θέλω να είμαι μέλος της. Αυτό δεν αλλάζει τις  πεποιθήσεις μου: πιστεύω σ’ αυτά που πιστεύω (γιατί σε κάτι πιστεύω κι εγώ τελικά, κι ας λένε). Πιστεύω απαρέγκλιτα (μέχρι αποδείξεως του εναντίου). Δηλαδή, όχι δογματικά. Αν υπάρχει Λόγος, αλλάζω γνώμη. Γνώμη, όχι στάση. Ή μάλλον, ακόμα και στάση· πάντως, όχι υπόσταση. (Δεν μου χρειάζεται εγχειρίδιο θεόπνευστης ηθικής για να διάγω ενάρετο βίο.) Εξακολουθώ να μην έχω μεταφυσικές ανησυχίες. Ο δικός μου θεός δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως αναρίθμητες θρησκείες, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι υπεύθυνες για σωρεία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, διαχρονικά. (Δεν φταίνε οι θρησκείες, ως τέτοιες· φταίει εκείνος που τις χρησιμοποιεί κατά το δοκούν: ο άνθρωπος. Ο οποίος τις κατασκεύασε για ίδιον όφελος ή/και για παραμυθία: ανθρώπινο· πολύ ανθρώπινο.)

Συνέχεια

Advertisements

Κωστής Παπαγιώργης: Οι πρώην…


από

Κείμενο: Κωστής Παπαγιώργης*

Εφόσον κάθε ωρίμανση βασίζεται στα σφάλματα της νεότητας –δηλαδή όχι μόνο της εφηβείας, αλλά και της αφέλειας εν γένει– η σοβαρότητα, όπως και αν την καταλάβουμε, έχει πάντα ένα αμφίβολο παρελθόν. Σαν τους αυτοδημιούργητους μεγιστάνες που ξεκίνησαν πένητες αλλά ευφάνταστοι, σαν τις ηρωίδες του Ντοστογιέφσκι που τρέφουν την ιταμή τους περηφάνια με την οργή για το ταπεινωμένο τους παρελθόν, υπάρχει κάποια σημαντική καμπή στη ζωή τους.

Πίνακας του Francis Bacon (1561 - 1626)
Πίνακας του Francis Bacon (1561 – 1626)

Προφανώς δεν ισχύουν γενικοί και απαράβατοι κανόνες. Είναι γνωστό ότι στα τέλη της ζωής του ο Πλάτων συνέγραψε τους «Νόμους», ήτοι ένα ρεαλιστικό κείμενο και άφησε σε χρυσή θήκη την «Πολιτεία». Επίσης ο Χούσερλ της ώριμης περιόδου θεωρούσε τη φαινομενολογία «χαμένο όνειρο». Αλλά υπάρχουν και οι περιπτώσεις του Χέγκλε και του Κίρκεγκωρ που βεβαιώνουν το αντίθετο. Ωστόσο, όπως κι αν δούμε το μάκρος μιας ζωής, σαν ενότητα ή σαν ρήξη, δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε μιαν άξια του εαυτού της ωρίμανση, που να μην αναγνωρίζει –στο παρελθόν– μιαν εποχή πλάνης και ειρήσθω εν παρόδω κωμωδίας που αντιμετωπίζει τον εαυτό της στα σοβαρά. Η θεωρία, η δράση, η συγγραφή, κάθε λογής δραστηριότητα τέλος πάντων που αναμετράται με τη ζωή, για να εκδηλωθεί έχει ανάγκη ένα ποσοστό ζωτικής απειρίας. Διαφορετικά δυσκολεύει την αναπνοή και τον βηματισμό της.

Κάθε σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι πρώην. Πρώην μαρξιστής, πρώην φαινομενολόγος, πρώην σωτήρας της ανθρωπότητας, πρώην εθνικιστής.

Αυτή ακριβώς η αφέλεια, η οποία είναι ανορθόλογος παράγοντας άγνοιας, θυμικών ενορμήσεων, ασύνειδων διαθέσεων, θα γίνει κατά την ώριμη ηλικία το βήμα απ’ όπου κανείς κατακεραυνώνει τον εαυτό του. Όταν τα ανθρώπινα έργα αποτυγχάνουν, δηλαδή αυτοκατηγορούνται, έρχεται και η ώρα των πικρών, και γι’ αυτό ρεαλιστικών διαπιστώσεων. Κάθε σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι πρώην. Πρώην μαρξιστής, πρώην φαινομενολόγος, πρώην σωτήρας της ανθρωπότητας, πρώην εθνικιστής κ.λπ. Ολόκληρος θρύλος υπάρχει για την απέχθεια που γεννούσε στον Ρεμπώ η σκέψη των νεανικών του σκαλαθυρμάτων. Για τη συγκατάβαση του Πάουντ έναντι στο ποιητικό του έργο και τη σκοτεινή παραγγελία του Κάφκα που υπαγόρευε το απλούστερο των πραγμάτων: Κάφτε τα!

Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι κάποτε –τα χρόνια της πολλής δουλειάς και του λειψού ρεαλισμού– οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι παθιάζονταν με πίστη και αυτοπεποίθηση. Η πλάνη γεννάει πάντα γόνιμες διαθέσεις και κοπιαστικές προσπάθειες. Και τα μεγάλα πάθη, όσο ευτελή κι αν είναι τα αποτελέσματά τους, είναι πολύτιμα διότι γεννούν μεγάλες μετάνοιες. Με άλλα λόγια, όποιον άνθρωπο κι αν συναντήσουμε με κάποιο ίχνος σοβαρότητας, αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά του πρώην. Ο μεγάλος χαρτοπαίκτης που σπατάλησε χρήμα, καρδιά, φιλίες και χρόνο για το πάθος του, έρχεται η στιγμή που καίει τα χέρια του, που κλείνει τις πόρτες, πετάει τις μάρκες, ξεχνάει τον κύκλο των συμπασχόντων και αποχωρεί. Ενδέχεται να ακούει για τις ολονυχτίες, τα μεγάλα κέρδη, τους άθλους αυτού ή εκείνου. Αλλά κινείται πλέον έξω από το δίχτυ. Άσχετο αν είναι πια κάτι παραπάνω ή κάτι παρακάτω από αυτό που ήταν, εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι η απόσταση από το παρελθόν. Το νυν όπου κατοικεί τον ενδιαφέρει από το ένδοξο άλλοτε.

Η στρατιά των ανθρώπων που αισθάνονται καλά μόνο αν πλάι τους χάσκει κάποιο κενό, συνήθως ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Για κάποια εποχή πωλούν ακόμα και τα χρυσά δόντια της μάνας τους ικανοποιώντας το πάθος τους. Για κάποια άλλη εποχή, ζουν αναπολώντας και μετανοώντας. Ίσως έτσι αφτιασίδωτοι, καταγγέλλοντας ό,τι υπηρέτησαν (την εξυπνάδα, τις στρατηγικές, τον εγωτισμό και την πλεονεξία), να συνάπτουν καλύτερες σχέσεις με τη ζωή. Όσο για την πολυσυζητημένη μουτσούνα τους, όλοι σχεδόν, τη βρίσκουν όχι στο παρόν (όπου τους περιθάλπει η απραξία και η φρόνιμη ζωή), αλλά στο παρελθόν της σπατάλης και της ανάλωσης.

Μπορεί κανείς να φανταστεί μια λέσχη απροσδιόριστων ορίων που να απαρτίζεται από διάφορους πρώην: θεωρητικοί που τώρα πια γιατρεύονται με τη σιωπή καθότι πια ξέρουν ότι γνώρισμα της ειλικρίνειας είναι η αυτοκαταγγελία. Άνθρωποι του πάθους που τώρα λυπούνται το οξυγόνο που ξόδεψαν κυνηγώντας ίσκιους. Πρώην μεγάλους εραστές και ερωμένες. Πρώην συγγραφείς που τώρα πια έχουν ως ύφος τον σεβασμό της λευκής σελίδας.

Μέσα σε μια παρόμοια λέσχη με ραγισμένες καρδιές και ψαλιδισμένες γλώσσες, ενδέχεται να βρει κανείς τους φίλους του.

Πρόκειται για το τελευταίο κείμενο του Κωστή Παπαγιώργη.


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/04/14/%CE%BA%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD/

Ακροβασία νυχτερινή πάνω σε έναν ξένο στίχο…


Σφυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και δεν σε αφήνει να κοιμηθείς. Σαν μύγα λαθραία μες την κάμαρα που δεν βρίσκει διέξοδο και μοιράζει τυχαίες τροχιές στον αέρα. Σου υπενθυμίζει την ύπαρξή του χωρίς εσύ να το επιθυμείς. Ένα ποίημα, δυο στίχοι μόνο, άτιτλο. Του Νίκου Καρούζου: «-Δεν σε βλέπω απόψε καλά τι έχεις; – Έχω ύπαρξη». Λίγο για να ξορκίσεις την στιγμή, λίγο για να εξασφαλίσεις πως ο στίχος δεν θα επιστρέψει και το επόμενο βράδυ, λίγο επειδή σε παρασέρνει λόγω αυτού που είναι, ο στίχος ξεκινά τη συνομιλία του μαζί σου.
Ποίημα ελάχιστο. Δεν είναι ποίημα παρά σαν φτάσεις στην τελευταία λέξη. Και ύστερα γυρνάς πίσω και το κοινότοπο της φράσης μεταμορφώνεται. Κοινότοπο απαραίτητο ώστε να υπάρξει η τελευταία λέξη με ποιητικούς όρους και να προκύψει τελικά το ποίημα. Ειπωμένο με τη μορφή ανεκδότου, διεκδικεί τη θέση του ως ποίημα, σαν να κοιτάζει τρυφερά την υποτιμημένη αυτή μορφή του λόγου, σαν να ειρωνεύεται τις πομπώδεις εκδοχές της ποίησης. Ειπωμένο ως διάλογος, ο στίχος παίρνει τη μορφή καθημερινού λόγου. Σαν να συνέβηκε απλά, σαν να υπήρξε τυχαία. Η αίσθηση που αποκτάς είναι πως η ποίηση παραμονεύει, πως σου έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις (πως θα ήταν άραγε μια καθημερινότητα, όπου οι πιο τετριμμένες φράσεις και οι πιο βαρετοί διάλογοι θα κατέληγαν σε τέτοιες ποιητικές αποκρίσεις;). Δεν μπορείς να είσαι ήσυχος πως η ποίηση δεν θα σου επιτεθεί το δρόμο, ντυμένη την όψη ενός γνωστού σου.
Μέσα σε δύο στίχους, ένα ποίημα, δύο φράσεις ο Καρούζος σκηνοθετεί έναν αυτοτελή φιλοσοφικό διάλογο. Τα δύο πρόσωπα είναι εκεί, η νύχτα τους κυκλώνει, ο ένας έχει όψη που φανερώνει πως κάτι δυσάρεστο συμβαίνει, ο δεύτερος ανησυχεί και νοιώθει την ανάγκη να ρωτήσει. Βλέπουμε τα πρόσωπα, καλούμαστε να σχεδιάσουμε τον περιβάλλοντα χώρο, την όψη ενός ανθρώπου που έχει ύπαρξη. Η ελλειπτικότητα —ακριβώς λόγω της αυτοτέλειάς της— καλεί σε συμμετοχή, μας προκαλεί στο ποίημα, στην ποίηση, στην ύπαρξη.

Η ύπαρξη στο ποίημα ταυτίζεται με κάτι το αρνητικό. Ή τέλος πάντων με κάτι που κάνει την όψη του ανθρώπου να μην δείχνει καλά. Δεν υπονοείται, όμως, κάτι από το οποίο μπορεί κανείς να γιατρευτεί. Η ύπαρξη μπορεί να ειπώνεται ως αρχή του κακού. Από τη στιγμή που υπάρχουμε θα υποφέρουμε. Τέρμα με τις ανόητες αισιοδοξίες, τη δικτατορία των ευτυχισμένων. Η ζωή είναι πόνος, αμφιβολία, δοκιμασία. Η ύπαρξη είναι αγκομαχητό. Μια υπόθεση που τσαλακώνει την όψη, μια αρρώστια που από τη στιγμή που την ανακαλύπτεις δύσκολα θα ξεφύγεις. Αν η ζωή είναι αγώνας η ποίηση οφείλει να μας επαναφέρει στη διαπίστωση του πυρετού της ύπαρξης. Και όμως, η διαπίστωση ειπώνεται σε ένα ποίημα που έχει μάλλον κωμική μορφή, που χρησιμοποιεί τη δομή του ανεκδότου (διάλογος-απόκριση-ανατροπή) .Μια νέα ανάγνωση θα μπορούσε ίσως να αμφιβάλει για τη σημασία του ποιήματος και να το κατέτασσε ως απλό ευφυολόγημα. Μα είναι ακριβώς αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη δομή και την τελευταία λέξη (που είναι ταυτόχρονα και η ουσία του ποιήματος) που τελικά κάνει το κείμενο μεγαλειώδες. Κάθε αγωνία, κάθε αγκομαχητό μπορεί να ειπωθεί ως κάτι κωμικό. Μια κωμική στάση που δεν ειρωνεύεται αλλά αντίθετα υπερβαίνει την ποίηση, τη σοβαρότητα, την ύπαρξη δίνοντάς μας τελικά ακόμα μεγαλύτερη ποίηση, ακόμα πιο αμείλικτη σοβαρότητα ακόμα πιο αγωνιώδη ύπαρξη.
Ποίημα που παιχνιδίζει μέσα στη μικρή του μορφή, αλλά είναι ταυτόχρονα μανιφέστο για την ποίηση και ταυτόχρονα φιλοσοφική στάση. Λίγα ποιήματα υπήρξαν τόσο λυτά, τόσο λιτά και ταυτόχρονα τόσο περιεκτικά. Τόσο σύντομα και ταυτόχρονα με τέτοια έκταση. Ποιήματα που όταν τελικά σε επισκεφτούν κάποια ώρα νυχτερινή δεν θα σε αφήσουν να ησυχάσεις. Ταυτόχρονα, όμως, θα σου διαβάζουν ξανά και ξανά τον εαυτό τους μέχρι να σε αιχμαλωτίσουν, δίνοντας σου ποιητική απόλαυση και συγκίνηση ακόμα και αν δεν το περιμένεις, ακόμα και αν δεν είσαι έτοιμος για αυτή.
Γιατί η ύπαρξη πρέπει να είναι πυρετός. Ειπωμένος σαν φράση καθημερινή, σαν στίχος αναγκαίος.

(στην εφημερίδα Εποχή)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/04/blog-post.html

Mixtape : Μουσική για τους τιμημένους εκπροσώπους του Θεού…


«Διάολε φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το θεό»

ekklisia

Γράφει ο Μιχάλης Παπαμακάριος

Δράττουμε την ευκαιρία μέσα στο κλίμα θρησκευτικής κατάνυξης των ημερών να υπενθυμίσουμε τα ιερά και άγια της εκκλησίας και των εκπροσώπων του Θεού επί της γης. Με ένα mixtape από κομμάτια κριτικής της σύγχρονης εκκλησίας και της εκμετάλλευσης του θρησκευτικού συναισθήματος από την πλευρά πολλών επιφανών ταγών της…

(Κεντρική φωτογραφία από ορκωμοσία της Βουλής μετά τις εκλογές τον Γενάρη του 2015 / Φωτό : Μάριος Λώλος)


Ξεκινάμε με το Αιρετικό του Γιάννη Αγγελάκα και των Επισκεπτών από τον δίσκο Από εδώ και πάνω του 2005, σε μια live εκτέλεση.


Για τα Μεγάλα μαύρα ράσα ραπάριζε ο B.D.Foxmoor στο Wasted in Hiphopoly το 2005 και δεν θα μπορούσε βέβαια να λείψει από αυτό το mixtape


Όπως και οι Βαβυλώνα με το Pisti Boys από το συλλογικό άλμπουμ Kamiza II του 2004.


Η πρόκληση χτυπάει κόκκινα με τους Στίχοιμα και το κομμάτι τους «Για ένα μεγάλο εθνάρχη» το οποίο τους στοίχισε μια μήνυση από την αρχιεπισκοπή και αρκετά τραβήγματα… Από το άλμπουμ τους «Η πτώση των Αγγέλων» του 2003


Από το hip hop των Στίχοιμα στο crossover των Μαύρη Μαγιονέζα και την «Προσευχή» από το«Κατέβασε το» του 2010.


Συνεχίζουμε με το ροκ των Skunk Anansie σε μια ξεκάθαρη δήλωση για την εμπορευματοποίηση της θρησκείας και τις επιπτώσεις της. Selling Jesus από το δίσκο Paranoid & Sunburnt του 1995.


Στάση σε έναν από τους πιο κριτικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής. Ο Michael Frantieμε τους The Disposable Heroes Of Hiphopricy στα 1992 και το Satanic Reverses από ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ του Αμερικάνικου hip hop: Hipocricy Is The Greatest Luxury.


Big Mouth Strikes Again δεν μας τραγούδησαν μόνο οι Smiths αλλά και οι Chumbawambaυπογραμμίζοντας την μεγαλοστομία του ιερατείου. Από το άλμπουμ Shhh του 1992.


Και ναι, δεν έχουμε ανάγκη κάποια θρησκεία για να ζήσουμε, όπως ακομπλεξάριστα μας τραγουδούν οι Vodka Juniors στο No Religion από το διπλό άλμπουμ τους Dark Poetry του 2007.


Την σεξουαλική υποκρισία που επιδεικνύεται από την Εκκλησία χτυπούν αλύπητα οι Ska-P, αγαπημένοι αυτής της στήλης στο Sexo Y Religion από το δίσκο El Vals Del Obrero του 1996.


Κλείνουμε το mixtape μας με το συγκλονιστικό Intervention των Arcade Fire από το άλμπουμ τους Neon Bible του 2007. «Working for the church while your life falls apart…»

 

Καλό Πάσχα….

_________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/mixtape-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8E-2/#.WPKXwlSLQ2o

Μεταφυσική προοπτική…


Dies Brumalis

Μια σπουδαία ανάλυση απο το ιστολόγιο Dies Brumalis. Αξίζει να διαβαστεί. Οι υπογραμμίσεις δικές μας

Κι αν έγιναν επαναστάσεις ενάντια στο αστικό καθεστώς, κι αν έγιναν κριτικές στις αστικές συνθήκες ζωής, όμως στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα μοιάζει να μην έχουμε κατορθώσει να συλλάβουμε όλο το σύστημα στην αθλιότητά του, συνεχίζοντας να το αντιμετωπίζουμε σαν συνεχώς ανανεωνόμενο, συμπαγές κι αμετάβλητο στον πυρήνα του, με τις κοινωνικές δυνάμεις –την εργατική τάξη- που πίστεψαν στην κατάλυσή του κι εναντιώθηκαν για να το καταλύσουν να δείχνουν συμβιβασμένες, αν όχι ηττημένες.Μπροστά μας έχουμε ένα σύστημα υλικών και πνευματικών δεσμών, που προσδιορίζεται από  τις ανάγκες και τους τρόπους παραγωγής εκείνους που είναι σύμφυτοι των αστικών κοινωνικών δυνάμεων, το οποίο στηρίζεται σε νομιμοποιημένους θεσμούς με ιδεαλιστικές και θρησκευτικές διακοσμήσεις και  μαζί με όλη τη ιδεολογική συγκρότηση  επιβάλλει, παραπλανά κι αποκοιμίζει.

Θρησκευτική ενίσχυση του κυρίαρχου πολιτικού λόγου ήταν κι  ο λόγος του αρχιεπίσκοπου  στο Σύνταγμα κατά την περιφορά του επιταφίου, ο οποίος ανέτρεξε στην ερμηνεία του εβραϊκού Πάσχα για να συνδέσει τη διάβαση της ερυθράς θάλασσας με τη δική μας διάβαση από αντιθετικές καταστάσεις, που τις χαρακτήρισε με λέξεις συμβολικές αλλά ρητώς υπονοώντας τις σημερινές κοινωνικοπολιτικές περιστάσεις. Κι αν μίλησε για δικές μας προσπάθειες ήταν για να τις συνδέσει με τη χάρη του θεού για να γίνει το θαύμα και να μας προτρέψει να εργαστούμε μαζί με σύμπνοια και ενότητα.

Και κάπως έτσι κι αυτή η εξαθλίωσή μας εξιδανικεύεται κι εκχριστιανίζονται οι όποιες προσπάθειες για το ξεπέρασμα της.  Και κάπως έτσι ο παραμυθητικός λόγος της θρησκείας περιλαμβάνει   στις  απώλειες και συμφορές που ο άνθρωπος δεν ελέγχει και  την εκμετάλλευσή  του και την αλλοτρίωσή του από την κυρίαρχη τάξη,  Και κάπως έτσι μοιάζει αυτονόητο ο εκκλησιαστικός λόγος να τέμνεται με τον πολιτικό στο σημείο που μεταλλάσσεται σε μεταφυσική. Πόσο διαφορετική είναι η θεία χάρις του αρχιεπισκόπου που θα ευοδώσει τις όποιες προσπάθειες του ανθρώπου από την καινοτομία ή  επιχειρηματικότητα των αστών  που θα στέψουν με επιτυχία όποια δράση του ανθρώπου στον καπιταλισμό; Έννοιες ασαφείς, αφαιρετικές, εξωχρονικές που θέλουν ν’ αποκτούν νόημα ανεξάρτητα από την ολότητα στην οποία εντάσσονται.

Όπως και ο χριστιανισμός, ο καπιταλισμός δεν αναγνωρίζει τη δυνατότητα του υποκειμένου να ταυτίζεται κάθε φορά  με μορφές πολιτισμού με τις οποίες εκδηλώνεται σε μια ορισμένη ιστορική περίοδο και ούτε αναγνωρίζει ουσιαστικά καμιά ιστορική θεώρηση και σε ζητήματα δράσης, τρόπου οργάνωσης παραγωγής κλπ. σε συνάρτηση με την κοινωνική ολότητα και τη φάση της ιστορικής εξέλιξης στην οποία εντάσσονται. Με λίγα λόγια όπως θεωρείται  άχρονος ο χριστιανισμός το ίδιο και ο καπιταλισμός. Κι είναι ακριβώς ο λόγος της εκκλησίας που μας έχει ασκήσει σ’ αυτού του είδους τη μεταφυσική, ώστε ακόμα κι αν στις μέρες μας μοιάζει φιλελεύθεροι αστοί ν’ αδιαφορούν για τα θεολογικά ζητήματα ν’ αποφεύγουν επί της ουσίας να συγκρουστούν μαζί της.

Πόσες κατηγόριες εκτοξεύτηκαν από τους κυρίαρχους της πολιτικοοικονομικής ζωής εναντίον των εργαζομένων για τεμπελιά κι ανευθυνότητα χρεώνοντάς τους τις κρίσεις του καπιταλισμού, ακριβώς όπως στη θρησκεία για  το κακό που πηγάζει  από τη σκοτεινή πλευρά της  εσωτερικής ζωής του ανθρώπου! Το συμπέρασμα αμφοτέρων είναι πως η σωτηρία θα έλθει με την εσωτερική, ηθική μας αλλαγή –ν’ αλλάξουμε νοοτροπία μας προτρέπουν για να αποδίδουμε περισσότερο. Τα μνημόνια μάλιστα εμφανίζονται ακόμα και σαν ένα είδος τιμωρίας για την αφροσύνη που δείξαμε τα προηγούμενα χρόνια της ευμάρειάς μας, όπως ο πόνος γίνεται το μέσο λύτρωσης για τον θρησκευτικό άνθρωπο που τον φέρνει κοντά στο θεό συνειδητοποιώντας την ύπαρξή του. Και στην τελική, σ’ αμφότερους τους λόγους διακρίνεται η αντίθεση σε κάθε προσπάθεια  να αγωνιστεί ο άνθρωπος για να απελευθερωθεί από την ταπείνωση και εξαθλίωση, καλλιεργώντας σκοπίμως μια «δουλική ψυχολογία», ασκώντας μας στην υπομονή κι εγκαρτέρηση.

Κι αν η θρησκεία «είναι ο αναστεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η καρδιά του  άκαρδου κόσμου» είναι καιρός πια αυτός ο άκαρδος κόσμος ν’  αλλάξει. Σαν να πισωγυρίσαμε και να μην κάνουμε κάτι άλλο από το να δείχνουμε απλώς  την καταπίεση και τη μιζέρια του εργατικού κόσμου που είναι εξαθλιωμένος και μοιάζει απροστάτευτος, τη στιγμή που πρέπει να δείχνονται οι αιτίες που γεννούν την εξαθλίωση, οι  κοινωνικές δυνάμεις –αστική τάξη-  που εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο, ενώ οι  δυνάμεις αυτές –αυτός ο εργατικός κόσμος- που μπορούν να επιφέρουν  την ανατροπή αυτής της αλλοτρίωσης και εκμετάλλευσης οδηγείται στην απαξίωση και το περιθώριο.  Δεν αρκεί πάλι και πάλι να μη θίγει κανείς τις καταπιεστικές τάξεις στα συμφέροντα και την ιδεολογία τους. Όταν δείχνουμε απλώς την εκμετάλλευση των εργαζομένων και την αλλοτρίωσή τους χωρίς να παίρνουμε θέση για το ξεπέρασμά τους στην ουσία είναι  μια διαμαρτυρία που μπορεί σχετικά να διακανονιστεί από την ίδια την κυρίαρχη τάξη που τις προκαλεί και μπορεί  να συνεχίσει  με διάφορες μορφές να τις  διαιωνίζει.


Από:http://praxisreview.gr/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/

16 πασχαλιάτικοι πίνακες ζωγραφικής…


Δεκαέξι διάσημοι πίνακες ζωγραφικής με θέμα το Πάσχα και τα έθιμά του.

πασχαλιάτικο πρωινό Maurice Denis 1891

πασχαλιάτικο πρωινό Maurice Denis 1891

το πασχαλιάτικο αρνί Niko Pirosmani

το πασχαλιάτικο αρνί Niko Pirosmani

γυναίκα με πασχαλιάτικα αβγά Niko Pirosmani

γυναίκα με πασχαλιάτικα αβγά Niko Pirosmani

Τα αυγά της Λαμπρής -Γεραλής Απόστολος- 1938

Ανάσταση Vladimir Makovsky 1887

Ανάσταση Vladimir Makovsky 1887

Πάσχα - Marc Chagall 1968

Πάσχα – Marc Chagall 1968

 Alphonse Mucha 1896

Alphonse Mucha 1896

καλό πάσχα Michael Sowa

καλό πάσχα Michael Sowa

πρωινή προσευχή το Πάσχα Mykola Pymonenko 1891

πρωινή προσευχή το Πάσχα Mykola Pymonenko 1891

πασχαλιάτικο πρωινό Caspar David Friedrich 1835

πασχαλιάτικο πρωινό Caspar David Friedrich 1835

πασχαλιάτικο φαγητό Constantin Stahi 1916

πασχαλιάτικο φαγητό Constantin Stahi 1916

παιδιά τουγκρίζουν πασχαλιάτικα αυγά Sever Burada

παιδιά τουγκρίζουν πασχαλιάτικα αυγά Sever Burada

πασχαλιάτικο τραπέζιNikolay Bogdanov-Belsky

πασχαλιάτικο τραπέζι Nikolay Bogdanov-Belsky

Ανάσταση Sandro Botticelli 1490

Ανάσταση Sandro Botticelli 1490

η ανάσταση El Greco 1595

η ανάσταση El Greco 1595

Η Ανάσταση - Κωνσταντίνος Παρθένης

Η Ανάσταση – Κωνσταντίνος Παρθένης


Από: http://antikleidi.com