Οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά, τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους…


Είναι καταπληκτικό, πόσο φιλοσοφημένοι, αλλά και πόσο επίκαιροι είναι οι στίχοι της Σώτιας Τσώτου, στο τραγούδι που παραθέτουμε σε ηχητικό. Είναι μια σύνθεση του Τάκη Σούκα με την μοναδική ερμηνεία του Στέλιου Καζαντίδη και έχει τίτλο: «Ξέρω νεκρούς».

Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,
παν στη δουλειά, χτυπάνε κάρτα στις επτά,
στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους
 
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
 
Ξέρω νεκρούς που μες στους δρόμους περπατούν,
κοιτούν βιτρίνες, παζαρεύουν και ψωνίζουν
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν
 
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
_________________________________________________________
Advertisements

Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)…


από

Ο Κυριάκος Σιμόπουλος γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 1921 στο Καστανοχώρι Μεγαλόπολης (Κραμποβό). Σπούδασε στη Νομική Αθηνών. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση και έγραφε με το ψευδώνυμο «Αχιλλέας» στον παράνομο Τύπο της Εθνικής Αντίστασης από το όρος Ελικώνα.

Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)
Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)

Το 1947, και ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, εξορίστηκε στη Μακρόνησο όπου έμεινε μέχρι το 1950. Μετά την απελευθέρωση ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία για 35 χρόνια συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες όπως τη «Δημοκρατική Αλλαγή», «Βήμα» (επί εννέα χρόνια σαν διευθυντής σύνταξης), «Ανεξάρτητος Τύπος», «Σημερινά» και τέλος «Βραδυνή» απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε το 1985. Στα άρθρα του υπέγραφε με το μυθικό ψευδώνυμο Ανταίος. Από το 1961 επιμελούνταν, στο ραδιόφωνο του Ε.Ι.Ρ, την εκπομπή Ο κόσμος του βιβλίου, μέχρι το 1967. Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου του 2001 στην Αθήνα.

Περισσότερα e-books στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του Ερανιστή, ΕΔΩ.

136968162 Σιμόπουλος Κυριάκος Βασανιστήρια Και Εξουσία by xrhstaras7 on Scribd

https://www.scribd.com/embeds/233675484/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-ANSABvBKcQkocb8GK8vl&show_recommendations=true

________________________________________________________

Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/04/13/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1/

 

Περί θρησκευτικής ορθότητας και αθρησκίας…


Απο τον Fidelio

Όλοι ακούμε συχνά ότι, ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει αρκεί να μην ενοχλεί το διπλανό του. Όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε πει ότι, δε με νοιάζει τι πιστεύει ο άλλος. Συνήθως, αυτά που συνηθίζουμε να αναπαράγουμε ως καραμέλα, δεν τα έχουμε σκεφτεί όπως θα έπρεπε και φτάνουμε στο σημείο ως κοινωνία, να πλανώνται εκφράσεις στον αέρα χωρίς την ουσιαστική τους ερμηνεία.

Διανύουμε ήδη μία περίοδο που για τους χριστιανούς αποτελεί σημείο αναφοράς της πίστης τους και της προσωπικής τους σωτηρίας. Το κατά πόσο αυτή η πίστη επιβάλλεται σε ολόκληρη την κοινωνία, οφείλεται στη σύνδεση της θρησκείας με την πολιτεία. Ο σεβασμός προς έναν συνάνθρωπό μας, ο οποίος δε μετέχει της πίστης, είναι μηδαμινός. Και όχι μόνο την περίοδο του Πάσχα, αλλά καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Από την άλλη, ως αντίδραση σε αυτή την κατάσταση, έρχονται κάποιοι αντίθετοι με τον κατεστημένο θεσμό και βρίζουν, γελοιοποιούν ή διοργανώνουν  πάρτι κρεατοφαγίας τις ημέρες της σκληρής νηστείας για τους χριστιανούς.

Και οι δύο περιπτώσεις, όσο αντίθετες και αν μοιάζουν, ακουμπούν σχεδόν ιδεολογικά η μία την άλλη. Και από τις δύο πλευρές μιλάμε για μια κατάσταση αντεκδίκησης στα όρια του μη σεβασμού κάποιων συνανθρώπων μας.

Μεγάλη μερίδα χριστιανών κατά την γνώμη μου, και κατά τη νομιμότητα που τους παρέχει η σύνδεσή τους με την πολιτεία, δείχνουν έλλειψη σεβασμού σε όποιον δεν ακολουθεί το δόγμα, καταφέρονται ενάντια σε όποιον έχει διαφορετική άποψη από αυτούς, θεωρούν «παράδοση του έθνους» να ακολουθούμε όλοι τα ήθη και τα έθιμα της θρησκείας σε όλες τις φάσεις της ζωής μας και γενικότερα επιβάλλονται στην κοινωνία με έναν μεσαιωνικό και οπισθοδρομικό τρόπο.

Ορισμένες ομάδες αθρήσκων από την άλλη, που επιτίθενται με τα ίδια όπλα στην υπάρχουσα θρησκεία, δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να εκθέτουν και να γελοιοποιούν κομμάτια της πίστης των χριστιανών και όχι να προσπαθούν να ελευθερώσουν τον κόσμο από τον κατεστημένο θεσμό, την εκκλησία.

Στόχος είναι και παραμένει, κάθε ύπαρξη να ελευθερωθεί από κάθε εξουσιαστικό δόγμα, από κάθε σάπιο θεσμό, από κάθε κλίκα μαυροφόρων μισανθρώπων που καταφέρονται ενάντια στην ανθρώπινη φύση και στην αρμονική συμβίωση των διαφορετικών ανθρώπων του πλανήτη. Αυτό ισχύει για όλες τις θρησκείες. Και αυτή η απελευθέρωση της συνειδητότητας, δε θα έρθει μέσα από την γελοιοποίηση της πίστης του άλλου. Αυτό φανατίζει περισσότερο. Θα έρθει μέσα από την επικοινωνία και την κατανόηση ότι, ο θεσμός που καπηλεύεται την πίστη σου αποτελεί κομμάτι της εξουσίας που σε κατασπαράσσει ως μονάδα και ως κοινωνία.

Επομένως, είτε η υπάρχουσα εκκλησία χειραγωγεί τον κόσμο προς το διαχωρισμό, το μίσος και τους αφορισμούς, είτε ομάδες αθρήσκων στοχοποιούν την πίστη του άλλου και όχι το θεσμό, για μένα είναι το ίδιο και το αυτό.

Η πίστη, η ανώτερη πηγή δύναμης του καθενός, είναι ένα κομμάτι προσωπικό. Πολύ προσωπικό και εκεί θα πρέπει να μένει. Μέσα μας μόνο. Ούτε να αποτελεί σημείο εξευτελισμού του διπλανού μας, αλλά ούτε να επιβάλλεται στην κοινωνία των ανθρώπων ως καθεστώς.

«…όταν οι άνθρωποι  αποφασίσουν να είναι ελεύθεροι, θα πρέπει να απαλλαγούν από τον διπλό ζυγό της θρησκευτικής και της κοσμικής εξουσίας. Για να το καταφέρουν αυτό, θα πρέπει να ενεργοποιήσουν τις δύο πολύτιμες ιδιότητες με τις οποίες είναι προικισμένοι: τη δύναμη της ελεύθερης σκέψης και την επιθυμία της εξέγερσης».
                                                               
                            Θεός και Κράτος, 1882, Μ.Α. Μπακούνιν

Πρώτη δημοσίευση: tetartopress.gr


Από:http://www.nostimonimar.gr/peri-thriskeftikis-orthotitas-ke-athriskias/

Ο Τζακ και ο Θανάσης…


Πριν διηγηθώ την σημερινή μου ιστορία, πρέπει να πω δυο λόγια για έναν από τους πρωταγωνιστές της, ο οποίος είναι άγνωστος στους πολλούς. Ο λόγος για τον Θεοδόση Άθα. Ο Άθας γεννήθηκε στις 14/1/1936 στο Νεστόριο και μεγάλωσε στην Καστοριά, όπου έβγαλε και το Γυμνάσιο. Μόλις αποφοίτησε, έφυγε για το Λυν τής Μασσαχουσέττης, όπου βρισκόταν ήδη ο πατέρας του. Σπούδασε μεν φυσική και μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης αλλά πολύ σύντομα τον κέρδισε η ποίηση. Εκτός από τα ποιήματα που έγραψε ο ίδιος, μετέφρασε στα ελληνικά πλήθος ποιημάτων πολλών πολιτειακών ποιητών ενώ, παράλληλα, διατηρούσε εκπομπή φιλολογικού περιεχομένου στον ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό τής Νέας Υόρκης.

Το 1971, ο Γιώργος Ζαμπέτας βρέθηκε στις ΗΠΑ, στα πλαίσια μιας σειράς εμφανίσεών του που άφησε εποχή στην ομογένεια. Ο Άθας δεν έχασε την ευκαιρία και κάλεσε τον Ζαμπέτα για μια ζωντανή συνέντευξη στην εκπομπή του. Μια χαρά πήγε η συνέντευξη, συμπάθησε τον νεαρό ο Ζαμπέτας, παίρνει θάρρος ο Άθας. «Κύριε Ζαμπέτα, ξέρετε, γράφω κι εγώ στίχους». Κουμπώνεται ο Ζαμπέτας, που ξέρει ότι όσοι μιλάνε ελληνικά γίνονται και στιχουργοί. «Να σας τους δώσω να τους δείτε κι άμα σας αρέσουν, κάντε τους τραγούδια»«Να τους δω».

Νέα Υόρκη, 1971: Ο Θεοδόσης Άθας συνομιλεί με τον Γιώργο Ζαμπέτα «στον αέρα».

Συνέχεια

Τα άλογα του βασιλιά…


Αν δουλεύατε κάπου, πηγαίνατε στη δουλειά με το λεωφορείο της εταιρείας, και στη διαδρομή έσκαγαν βόμβες τραυματίζοντας έναν συνάδελφο, δεν θα απαιτούσατε δυο – τρεις ημέρες άδεια για να συνέλθετε ψυχοσυναισθηματικά «από το σοκ»; Θα το απαιτούσατε – και θα τις πέρνατε…

Τι νόημα, έχει, άραγε η κουβέντα «τρομοκρατική ενέργεια προκαλεί σοκ»; Για ποιούς είναι το «σοκ»; Για τους καταναλωτές των μήντια; Ή γι’ αυτούς / αυτές «που την γλύτωσαν στο τσακ»;

Όλα αυτά είναι λογικά, εκτός αν αφορούν άλογα του βασιλιά θεάματος: π.χ. ποδοσφαιριστές. The show must go on· έχουν αρχίσει ήδη να μαζεύονται παρόμοια παραδείγματα. Συνεπώς, οι επαγγελματίες (και προφανώς χρυσοπληρωμένοι) ποδοσφαιριστές της Borussia Dortmund την μια μέρα “είδαν το χάρο με τα μάτια τους”, την επόμενη έπρεπε να πάνε για δουλειά. Στην αρένα.

Δεν είναι όλα “όμορφα κι ωραία” για τους stars, ε;

________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/ta-aloga-tou-vasilia/

Οι ανοιχτές φλέβες της ανθρωπότητας…Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο αν και απών παραμένει καθοριστικά αναγκαίος …


galeano-3-chica

«Πριν από εκατό χρόνια, η Αλίκη, μετά το ταξίδι της στην χώρα των θαυμάτων, μπήκε σε ένα καθρέπτη για να ανακαλύψει τον κόσμο απ’ την ανάποδη. Αν η Αλίκη ξαναγεννιόταν στις μέρες μας δεν θα χρειαζόταν να περάσει μέσα από τον καθρέπτη, θα ήταν αρκετό να ρίξει μια ματιά έξω από το παράθυρο.» Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, αυτή την λογική υπηρέτησε σε όλη του την ζωή. Ο κόσμος, αυτός που μας μάθανε να τον κοιτάμε με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά μόνο αν τον δούμε ανάποδα θα τον δούμε όπως έχει, θα το κατανοήσουμε ως πραγματικότητα, μια ματιά έξω από το παράθυρο, όπου το μακελειό συντελείται ενώ ονομάζεται «έτσι έχουν τα πράγματα».

 Στις 13 Απριλίου του 2015 έφυγε από τη ζωή. Εχθρός των απολυταρχικών καθεστώτων, με το έργο του να απαγορεύεται σε περιπτώσεις όπως του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ουρουγουάη το ‘73 και αργότερα στην Αργεντινή, καθοριστική φωνή της ριζοσπαστικής, ελεύθερης πλευράς της λατινοαμερικάνικης ιστορίας, θιασώτης του κόσμου«όπου κάθε νύχτα θα τη ζούμε σαν να ‘ναι η τελευταία και την κάθε μέρα σαν να ‘ναι η πρώτη μας» και φίλος του ποδοσφαίρου, του λαϊκού τούτου αθλήματος.

Με γραφή που συνδυάζει τη δημοσιογραφία, την πολιτική επιστήμη, την ιστορία και το μυθιστόρημα ο Γκαλεάνο υπήρξε σπουδαίος μαρξιστής στοχαστής, πραγματικός εκπρόσωπος της ανυπόταχτης Λατινικής Αμερικής, ο πιο πολιτικός της συγγραφέας. Η «φωνή αφύπνισης» της, όπως χαρακτηρίστηκε. Ο ανατροπέας της δοσμένης ιστορίας που έστησε «καθρέφτες» και φανέρωσε την αλήθεια της εύγλωττα, πολλές φορές με χιούμορ και γλυκόπικρα μα πάντα λαϊκά και ειλικρινά, πάντα στοχευμένα, πάντα εμπεριστατωμένα, φέρνοντας την στο μπόι και στα ίσια της. «Κάθε μέρα έχει μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί, επειδή οι μέρες μας είναι φτιαγμένες από ιστορίες. Οι επιστήμονες λένε ότι είμαστε φτιαγμένοι από μικρά σωματίδια, τα άτομα, αλλά εμένα ένα πουλάκι μου είπε ότι είμαστε φτιαγμένοι από ιστορίες», έγραφε. Αυτές οι μικρές ιστορίες, οι αλληγορίες, οι συνθέσεις, οι συνειρμοί απεικονίζουν μέσα από τα μικρά ειδικά δράματα, τη παγκόσμια γενική τραγωδία. Και με μια πένα, που αντίστοιχη  της δεν υπάρχει δυστυχώς σήμερα.

Συνέχεια