Πέρα απ’ τις στιγμές της ηδονής και της απάτης…


Φοβάμαι. Φοβάμαι τα ύψη και τον θάνατο, φοβάμαι τη ζωή και τις αρρώστιες, τ’ ατυχήματα, φοβάμαι αυτό που θα ‘ρθει απρόσμενα, αυτό που δεν περίμενα να ‘ρθει, αυτό που νόμιζα ότι θα προσπεράσει.

Φοβάμαι τους ανθρώπους, φοβάμαι τον εαυτό μου, τον τρόπο που αντιδρώ, τόσο λίγος, τόσο μικρός.

Φοβάμαι τον χρόνο, που δεν κραυγάζει προσπερνώντας, ούτε καν ψιθυρίζει, μόνο μένει πίσω, στοιβάζεται αθόρυβα, κάνοντας τα μαλλιά μου γκρίζα και τη μέση εύθραυστη.

~~

Ποτέ δεν ήμουν θαρραλέος, ποτέ δεν είχα αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε ν’ αντικρίζω τον κόσμο χαμογελώντας αυτάρεσκα.

Κάποτε τους ζήλευα αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς που ξεχειλίζουν σιγουριά -κι ίσως και τώρα να ‘θελα να τους μοιάζω. Έστω λιγάκι.

Όμως πλέον ξέρω ότι δεν θα γίνω τόσο αρρενωπός όσο ο Μπόγκαρτ, τόσο ασυμβίβαστος όσο ο Μάλκολμ Εξ, τόσο λαμπερός όσο ο Φρέντι Μέρκιουρι, τόσο (έστω λίγο) μεγαλοφυής όσο ο Λεβιστρός.

Είναι μικρός ο ρόλος μου στη σκηνή.
Ένας ηθοποιός που βγαίνει να πει μια ατάκα, κι αυτή ακόμα την μπερδεύει, την ξεχνάει, κι όταν πρέπει να μιλήσει δεν ακούγεται, ξεχνιέται να κοιτάει τα νερά του ξύλου.

~~

Κι υπάρχουν κάποιες στιγμές, μικρές κι ασήμαντες για τον κόσμο, ανύπαρκτες για το σύμπαν, που ‘χουν μείνει στο μυαλό μου.

Πέρα απ’ τις στιγμές της ηδονής και της απάτης, της μοναξιάς και της πλήρωσης, υπάρχουν κάποιες άλλες, που φαντάζουν ασήμαντες, αλλά για μένα, μόνο για μένα, θα είναι καταχωνιασμένες στα ράφια με τ’ απούλητα βιβλία, αυτά που κανείς δεν αγόρασε και κράτησα για τον εαυτό μου.

~~

Πώς το θυμήθηκα αυτό; Πώς το ανέσυρα απ’ τη βιβλιοθήκη μου; Μοιάζει πια σαν να ήταν όνειρο και θα μπορούσε να είναι.

Μια σελίδα, μια εικόνα, ένα βλέμμα, από τότε που ήμουν εικοσάχρονος, τότε που πληρωνόμασταν σε δραχμές.

Γιατί το θυμήθηκα; Κάποιες φορές μοιάζει λες κι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να σε κάνει να μπερδευτείς.

~~

Πρώτη φορά μακριά απ’ το σπίτι, να κερδίζω το ψωμί μου ακούγοντας χριστοπαναγίες από ένα σαδιστικό αφεντικό.

Βοηθός σερβιτόρου, πιτσιρικάς, σ’ ένα εστιατόριο με αστακούς και ζωντανές τσιπούρες. Και στην κουζίνα να βοηθάει τη μάνα του ένα κορίτσι από την Αλβανία -ούτε δεκαπέντε χρονών δεν ήταν.

Κάποια στιγμή εκείνη να ρίχνει και να σπάει ένα πιάτο. Και τ’ αφεντικό να μπαίνει στην κουζίνα βλαστημώντας, ψάχνοντας για τον φταίχτη.

«Ποιος το ‘σπασε;» ουρλιάζει.
Το κορίτσι μαζεύεται, γίνεται ένα με τον τοίχο.
«Ποιος το ‘σπασε;» λέει ξανά ο χοντρός.
«Εγώ», του λέω και στέκομαι μπροστά του ατάραχος, αδιάφορος.

Ο σαδισμός του δεν ικανοποιείται απ’ τον αποδέκτη. Δεν βρίσκει αρκετό φόβο για να τραφεί. Σβήνει.

«Την επόμενη φορά θα το χρεωθείς», μου λέει. «Δεν θα μου το διαλύσετε το μαγαζί.»
Και φεύγει.

Σηκώνω τους ώμους αδιάφορα, αλλά καθώς γυρνάω βλέπω τα μάτια του κοριτσιού. Δεν μου λέει κάτι, δεν μιλάει, τα χείλη δεν κουνιούνται, είναι μόνο τα μάτια της που χαμογελούν, που απλώνονται απ’ τον έναν ως τον άλλον τοίχο της κουζίνας.

Έχω γίνει ο ήρωας της, ένας ιππότης με άσπρο πουκάμισο και τιρμπουσόν στην τσέπη.

~~

Δεν το σκέφτομαι, δεν το αναφέρω καν στους συναδέλφους και στους φίλους, συνεχίζω να στέκομαι -χωρίς ομπρέλα- μες στη βροχή των περιστατικών.

Μουσκεμένος ως το κόκαλο, χρόνια μετά, μίλια μακριά, βλέπω ένα κορίτσι να κοιτάει τον πατέρα της με μάτια που λάμπουν, σαν να είναι ο Μπόγκαρτ, σαν να είναι ο Μάλκολμ Εξ.

Και με χτυπάει στη μνήμη.

~~

Φοβάμαι. Μέσα σ’ ένα όνειρο και φοβάμαι.
Στέκομαι σ’ έναν βράχο, σαράντα μέτρα πάνω απ’ τη θάλασσα. Δεν θυμάμαι πώς και γιατί ανέβηκα, ξέρω μόνο ότι βρίσκομαι εκεί πάνω. Κι ότι φοβάμαι τα ύψη και τα χρόνια.

Έχω τρεις επιλογές: Να μείνω εκεί, να κατέβω πίσω στην ασφάλεια της αμμουδιάς ή να τολμήσω το άλμα.

Όποιο δρόμο και να πάρω ξέρω ότι θα είναι σύντομος.

Να μην κάνω τίποτα δεν γίνεται. Να κατεβώ αργά δεν θέλω. Αλλά φοβάμαι και να πηδήξω.

Μια φωνή, στο όνειρο, λέει: «Κλεισ’ τα μάτια και πήδα!»

Μια άλλη λέει: «Άνοιξ’ τα μάτια και πήδα!»

Φωνάζω καθώς πέφτω. Δεν είναι φόβος, δεν είναι χαρά, δεν είναι ηρωισμός.

Μια υπενθύμιση είναι μόνο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία «l’ horizon vertical» είναι του μάγου Michel Kirch http://www.michelkirch.com/

 ________________________________________________________
Advertisements

Εκουαδόρ: Εκλογική νίκη της πολιτικής Κορέα Μια εκλογική μάχη – νίκη που «αγνόησαν» τα ΜΜΕ γιατί δεν «ταιριάζει» στο «βενεζουελάνικο» αφήγημά τους…


moreno

Γράφουν η Ελένη Μαυρούλη και ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

Είναι οριστικό: Ο Λένιν Μορένο είναι ο νέος Πρόεδρος του Εκουαδόρ. Η επανακαταμέτρηση που είχε ζητήσει ο αντίπαλός του ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 10 Απριλίου και τα αποτελέσματά της ανακοινώθηκαν σε συνέντευξη Τύπου. Ο Λένιν Μορένο συγκέντρωσε 5.060.424 ψήφους και ποσοστό 51.15%  και ο αντίπαλός του Γκιγιέρμο Λάσο 4.833.828 ψήφους και ποσοστό 48,85%. Τις 69.898 έφτασαν οι λευκές ψήφοι και τις 672.234 τα άκυρα.

Η εκλογική αναμέτρηση  στο Εκουαδόρ, δεδομένης της 10ετούς εξουσίας Κορέα, και πολύ περισσότερο το αποτέλεσμά της είναι μεγάλης σημασίας για τις εξελίξεις στην Λ. Αμερική. Ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπ’ όψιν την σφοδρή επίθεση που οι ΗΠΑ, διπλωματικά, οικονομικά αλλά και με κάθε άλλο τρόπο, έχουν εξαπολύσει εναντίον σειράς χωρών όπου από το 2000 και μετά αναδείχτηκαν αριστερές φιλολαϊκές κυβέρνησης, οι οποίες μπορεί να μην ανέτρεψαν τον καπιταλισμό, αλλά τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στο θείο Σαμ αμφισβητώντας την απόλυτη κυριαρχία του αμερικανικού κεφαλαίου και δημιουργώντας πιο ανθρώπινες συνθήκες για την πλειοψηφία. Κι όμως, ούτε η σκληρή εκλογική μάχη, ούτε πολύ περισσότερο το αποτέλεσμά της, δεν έτυχαν ενδιαφέροντος από τα συστημικά μεγάλα ΜΜΕ, πολύ δε περισσότερο από τα ελληνικά ΜΜΕ, καθώς πρόκειται για εξέλιξη που δεν  «ταιριάζει» στο κυρίαρχό αφήγημά τους στο οποίο χώρος υπάρχει μόνο για τις «ειδήσεις» από τη Βενεζουέλα.

Συνέχεια

Αποικίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου…


ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

«Υπάρχουν πράγματα που θα στενoχωρήσουν, όχι πρωτίστως τη διαπραγματευτική ομάδα, αλλά θα στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» – Ευκλείδης Τσακαλώτος

Στις «πολιτισμένες» δημοκρατίες δυτικού τύπου, η χρήση βίας για τον έλεγχο και την μετάβαση στους «επενδυτές» των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των κοινωνικών υπηρεσιών, θα αποτελέσει μόνο την έσχατη λύση. Το ΔΝΤ και οι διάφορες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν στην διάθεση τους πολύ λιγότερο δαπανηρά όπλα, από ότι τα τάνκς και τα πραξικοπήματα, που μπορούν να κάνουν την δουλειά υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Το ΔΝΤ από δημιουργίας του, μισθωμένο από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες,  είχε τον ρόλο του μισθοφόρου κακοποιού για την προστασία του καπιταλισμού και την κάλυψη των αναγκών των «επενδυτών».

Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία μιας ειδικής οικονομικής θεώρησης, τον λεγόμενο φιλελευθερισμό, που χρησιμοποιεί ιδρύματα όπως το ΔΝΤ προς ενίσχυση των ιδιωτικοπολιτικών οικονομικών αρχών και προς υπονόμευση των κοινωνικοπολιτικών αρχών, δημιούργησε  απλώς θύματα. Οι παραληρηματικοί copy paste κανόνες του ΔΝΤ και οι παράμετροι που υπαγορεύουν στις δημόσιες αρχές διάφοροι  «οίκοι αξιολόγησης», αποσκοπούν στην ακύρωση των βαθύτερων αιτιών του κρατικού παρεμβατισμού και των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων. Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία  προτάσσει την υποταγή όλων των πτυχών των κοινωνικών θεσμών, σε χρησιμοθηρικές σταθμίσεις και χρηματιστηριακούς υπολογισμούς!

Οργανισμοί, όμως,  όπως το ΔΝΤ γνωρίζουν πολύ καλά πώς να κρύβουν κάτω από το χαλί το έγκλημα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και πίσω από τα κέρδη τους, που προσδοκούν να αποκομίσουν από τις πλέον πεινασμένες χώρες της Γης.

Όπως έγινε στην Μπουρκίνα Φάσο:

Χρηματοπιστωτικοί κύκλοι όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, στραγγάλιζαν χωρίς ανάπαυλα με όπλο το «χρέος» μια μακρινή χώρα που ονομάζεται Μπουρκίνα Φάσο. Εάν εξαιρέσουμε μια μερίδα εγχώριων οικονομικών συμφερόντων που ζούσαν σε περίφραχτες συνοικίες απολαμβάνοντας μεγάλο πλούτο, ο λαός ζούσε σε μια έρημο αθλιότητας, φτώχιας και βασάνων.  Όμως, ένα «ατύχημα» έφερε στο τιμόνι αυτής της χώρας έναν Προμηθέα: Το όνομα του ήταν Τομά Σανκαρά.

O Τομάς Σανκαρά έλεγε:«Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μάς αρνούνται πόρους για να βρούμε νερό στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου».

Συνέχεια

Ο καλός ευυπόληπτος πολίτης Πρετεντέρης …


Νώντας Σκυφτούλης

«Ποιοι είναι αυτοί εδώ με τα παλούκια που χτυπάνε τους χωροφύλακες; Ποιοι είναι;» αναρωτιέται επιτακτικά προς τους άλλους ο ευυπόληπτος πολίτης Πρετεντέρης.

Είναι ο Νίκος 21 από Ερυθραία, ο Βασιλάκης 19 από Κυψέλη, ο Πέτρος 20 από Λάρισα, ο Αχμέτ 23 από Ξάνθη, ο Σωτήρης 26 (όχι αυτός που είναι άγαλμα στη Σταδίου) από Περιστέρι. Αυτοί είναι. Πιο παλιά είχαν άλλα ονόματα: Γιώργος, Πάνος, Γρηγόρης, Σωτήρης (αυτός που είναι άγαλμα στη Σταδίου), Μιχάλης 15 (αυτός που είναι οδός στο Πολυτεχνείο).

Ακόμη πιο παλιά, ευυπόληπτε πολίτη Πρετεντέρη, είχαν πιο τρομακτικά ονόματα που ακούγοντάς τα έρχονται εφιάλτες και φαντάσματα στον βαθύ λήθαργο των άλλων ευυπόληπτων πολιτών: Νικηφόρος, Περικλής, Πέρδικας. Εντάξει, τέλος. Σκοπός τώρα δεν είναι να ταράξουμε τους ευυπόληπτους αλλά να μπούμε στον κόπο τους. Έχουν και ένα δίκιο οι άνθρωποι. Τους είχαν υποσχεθεί ότι ο πόλεμος της νεολαίας με τους χωροφύλακες τελείωσε, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται χρειάζονται περισσότεροι καλοί ευυπόληπτοι που θα διαχειριστούν τα συμφέροντα των άλλων καλών ευυπόληπτων.

Οι ευυπόληπτοι πολίτες στη χώρα μας είναι πολλοί, έχουν και ιστορία, ακόμα και χωρίς να κινούνται! Δεν βγαίνουν πάντα στο προσκήνιο. Αντιδρούν, λουφάζουν, καραδοκούν και την κατάλληλη στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια. Μα πώς γράφουν ιστορία ενώ δεν κινούνται; Κοιτάξτε, δύσκολο να σας το εξηγήσω κοινωνιολογικά. Καλύτερα να το αφηγηθούμε σαν ιστορία. Λοιπόν, θα σας πω την ιστορία ενός καλού ευυπόληπτου πολίτη, του κ. Πρετεντέρη, ας πούμε.

Όταν το αεράκι του ναζισμού που δρόσιζε τις ψυχούλες των ευυπόληπτων πολιτών ήρθε στην Ελλάδα, αυτοί πρώτοι και καλύτεροι: αξιωματικοί στα τάγματα ασφαλείας, μαυραγορίτες, κουκουλοφόροι ενώ οι περισσότεροι έφυγαν για Ελβετία, Αίγυπτο λόγω παγκοσμιοποίησης του εθνικοσοσιαλισμού. Ήταν για τους ευυπόληπτους η μεγάλη ευκαιρία για χοντρές κονόμες, εξουσίες, στολές κ.τ.λ.

Συνέχεια

Έξι χρόνια χωρίς το κόκκινο μαντήλι …


Ήταν μια μέρα σαν ετούτες που διανύουμε τώρα, πριν έξι χρόνια. 17 Απρίλη 2011. Κυριακή των Βαΐων. Στις παρέες συζητούσαμε ακόμα για τον Μανώλη Ρασούλη, που μας είχε αφήσει έναν μήνα νωρίτερα, όταν ήρθε το καινούργιο, χειρότερο χαμπέρι, πάλι από την Θεσσαλονίκη. Ο Νίκος Παπάζογλου είχε φύγει στα 63 του χρόνια για να συναντήσει τον φίλο και συνεργάτη του.

Εκείνη την ημέρα, ο Παπάζογλου πέθανε τυπικά, για ληξιαρχικούς λόγους. Η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικά είχε πεθάνει δυο χρόνια νωρίτερα, στις 9 Μαΐου 2009, όταν οικονομικά προβλήματα τον ανάγκασαν να κλείσει το «Αγροτικόν», το στούντιο που είχε φτιάξει ο ίδιος. Ο ίδιος έκανε και τις παραγωγές, βάζοντας στα βινύλια την ένδειξη «Παραγωγή: Στρογγυλοί δίσκοι» και σήμα ένα… κουλούρι Θεσσαλονίκης. Πριν το κλείσει, πρότεινε στην πολιτεία να της το χαρίσει και να το λειτουργήσει εκείνη ως μουσικό σχολείο και ως χώρο εκπαίδευσης νέων μουσικών. Η προσφορά του απορρίφθηκε και ο Νίκος αναγκάστηκε να πετάξει τα πάντα στην ανακύκλωση. Δεν θα συνερχόταν ποτέ απ’ αυτή την στενοχώρια. Λίγο καιρό αργότερα διαγνώστηκε ο καρκίνος…

Olympians, 1967: Ο τραγουδιστής τού συγκροτήματος Πασχάλης Αρβανιτίδης υπηρετεί την θητεία του
στο ναυτικό και τον αναπληρώνει για έναν ολόκληρο χρόνο ο 19χρονος Νίκος Παπάζογλου.

Συνέχεια

Παν. Κονδύλης: Πόλεμος και πολιτική – η θέση του Clausewitz…


Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης*

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΠΡΩΤΟΝ ΨΕΥΔΟΣ της επικρατούσας ερμηνείας του Clausewitz έγκειται στη θέση ότι η έννοια του πολέμου, η οποία διατυπώνεται στην αρχή του κύριου έργου του, είναι κάτι ιδεατό και ανυπόστατο, ένας ιδεώδης τύπος πέραν της πραγματικότητας, μια καθαρά θεωρητική αντίληψη ή μια πλασματική κατασκευή. Και επειδή μέσα στην έννοια αυτή δεσπόζει, μεταξύ άλλων, ο παράγοντας «βία», από τον δήθεν αφηρημένο χαρακτήρα της έννοιας συνάγεται ο αφηρημένος χαρακτήρας της ίδιας της βίας, και στο εννοιολογικό ζεύγος «αφηρημένος πόλεμος-τυφλή βία»αντιπαρατίθεται η σύζευξη πραγματικού πολέμου και έλλογης, ήτοι μετριοπαθούς πολιτικής δράσης. Με άλλα λόγια: αφού η αμετρίαστη βία φαίνεται εξ ορισμού απόρροια της εννοιολογικής αφαίρεσης, για το όλο πεδίο της πραγματικότητας, το οποίο πράγματι συνιστά κατά τον Clausewitz το πεδίο της πολιτικής, δεν απομένει τίποτε άλλο παρά η μετριοπαθής δράση· και τελικά η δράση αυτή συσχετίζεται με ορισμένους πολιτικούς (δηλ. μη στρατιωτικούς), οξυδερκείς και υπεύθυνους φορείς, των οποίων η ηγετική θέση κατά τη διεξαγωγή πολέμου εμφανίζεται ως επιταγή αντλούμενη τάχα από την ίδια τη θεωρητική διαπίστωση του πολιτικού χαρακτήρα του πολέμου. Αντίθετα, εμείς θα αποδείξουμε παρακάτω ότι η έννοια του Clausewitz για τον πόλεμο δεν αναφέρεται σε κάποιαν αφηρημένη οντότητα, σε κάποιο ens rationis, αλλά περιέχει μιαν ενισχυμένη πραγματικότητα, η οποία, ακριβώς επειδή είναι ενισχυμένη, μπορεί να συλληφθεί νοητικά μονάχα κάνοντας αφαίρεση από την υπόλοιπη πραγματικότητα· ότι ο πρώτος και αποφασιστικός μετριασμός της άκρας, εννοιολογικά αμιγούς βίας οφείλεται σε παράγοντες εντελώς άσχετους από τη δράση και τις προθέσεις οποιασδήποτε πολιτικής ή στρατιωτικής εξουσίας, αναγόμενους δηλ. σε ανθρωπολογικές και πολιτισμικές σταθερές, η επενέργεια των οποίων παραμένει ανεξάρτητη από τη βούληση και τη γνώση κυβερνήσεων και υπηκόων και ότι ήδη για τους λόγους αυτούς εδώ δεν έχουν καμμία θέση ηθικές-κανονιστικές αποφάνσεις: πρακτικές αρχές διατυπώνει ο Clausewitz (και πάλι δίχως ηθική-κανονιστική πρόθεση) μόλις σ’ ένα θεωρητικά υποδεέστερο επίπεδο, όπου υπεισέρχεται η πολιτική με την έννοια των υποκειμενικών πράξεων και προθέσεων και όπου αναλύεται η αντίθεση μεταξύ πολέμου εκμηδενίσεως και περιορισμένου πολέμου.

Οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι ήταν μια σειρά πολέμων που κηρύχθηκαν ενάντια στην Α' Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα από αντίπαλες συμμαχίες που έλαβαν χώρα από το 1803 μέχρι το 1815.
Οι Ναπολεόντιοι Πόλεμοι ήταν μια σειρά πολέμων που κηρύχθηκαν ενάντια στην Α’ Γαλλική Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα από αντίπαλες συμμαχίες που έλαβαν χώρα από το 1803 μέχρι το 1815.

Συνέχεια