Βρομάει αμβροσία…


Το διαβάσαμε, το βρήκαμε εύστοχο και το μοιραζόμαστε μαζί σας. Αναφερόμαστε σε ένα κείμενο που υπογράφει ο δημοσιογράφος – συγγραφέα Παύλος Μεθενίτης και το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Documento:

Σε μια εβδομάδα, στην Ανάσταση, ο Αμβρόσιος θα πει «δεύτε λάβετε φως». Ελπίζω να χρησιμοποιήσει κανονικές λαμπάδες και όχι πούστηδες ή κουμμούνια ως ανθρώπινους δαυλούς

Προχτές ο μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος ανάρτησε στο ιστολόγιό του τα εξής: «Ο χωρίς τη Γραβάτα της αξιοπρέπειας πρωθυπουργός του κόμματος “ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ”, βρήκε το χρόνο για να μεταβεί στην Αμαλιάδα, προκειμένου να παραστεί στα Εγκαίνια του Μουσείου ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, του γνωστού μεγαλοαγωνιστού Κομμουνιστο-Συμμορίτη, πράκτορος των Σοβιετικών Μπολσεβίκων και άρα προδότη της Πατρίδος μας, σφαγέα των Ελλήνων αδελφών του κατά την περίοδο του Συμμοριτοπολέμου!».

Ο «άγιος» Καλαβρύτων, κατά κόσμον Αθανάσιος Λενής, υπηρέτησε και ως ιερέας της Χωροφυλακής από το 1968 έως το 1976. Καθ’ όλη τη διάρκεια της χούντας ο Αμβρόσιος ήταν επικεφαλής της Θρησκευτικής Υπηρεσίας της Χωροφυλακής, στην ιεραρχία της οποίας έφτασε μέχρι τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Ο Αμβρόσιος έχει δώσει προ πολλού το πολιτικοκοινωνικό στίγμα του: για τους ομοφυλόφιλους, ας πούμε, έχει δηλώσει: «Η ομοφυλοφιλία είναι εκτροπή από τους νόμους της φύσεως! […] Οσοι είτε τη βιώνουν είτε την υποστηρίζουν δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι! Είναι αποβράσματα της κοινωνίας!».

Αυτός λοιπόν ο ακροδεξιάς αρχιμπάτσος της ψυχής παραμένει κρυμμένος στην Εκκλησία της Ελλάδος σαράντα σχεδόν χρόνια, από το 1978, όταν εξελέγη μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Ολο αυτό τον καιρό η αποφορά της σκέψης του έχει φτάσει μέχρι τα ουράνια. Κι όμως, ο πρώην χωροφύλαξ Αθανάσιος Λενής παραμένει μητροπολίτης Καλαβρύτων – είναι μέγα μυστήριον πώς τα καταφέρνει.

Σε μια εβδομάδα, στην Ανάσταση, ο Αμβρόσιος θα πει «δεύτε λάβετε φως». Ελπίζω να χρησιμοποιήσει κανονικές λαμπάδες και όχι πούστηδες ή κουμμούνια ως ανθρώπινους δαυλούς, όπως συνηθίζουν οι ομοϊδεάτες του λευκοντυμένοι ρασοφόροι της Κου Κλουξ Κλαν.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/04/blog-post_73.html

Η ιστορία της «Ευδοκίας»…


Το ιστολόγιο φαίνεται πως επηρεάζεται τόσο από την άνοιξη όσο κι από την ατμόσφαιρα και τις παραδόσεις που σέρνουν κοντά τους τούτες οι μέρες. Έτσι, τό ‘χει συνήθειο κάθε μεγαλοβδόμαδο ν’ αφήνει παράμερα την πολιτική, την οικονομία και όλα τα άλλα «σοβαρά» θέματα που μας μαυρίζουν ολοχρονίς την ψυχή και να χάνεται στους κόσμους τής ποίησης και της μουσικής, σε ιστορίες που έγιναν στίχοι, σε ποιήματα και τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες, που έχουν πίσω τους ιστορίες… Δεν βλέπω να υπάρχει σοβαρός λόγος να χαλάσουμε εφέτος μια συνήθεια που, έτσι κι αλλιώς, μ’ αρέσει.

Η σημερινή μας ιστορία εκτυλίσσεται κάπου στις αρχές τής δεκαετίας τού ’70. Ο 21χρονος Γιώργος Κουτούζης από την Νέα Ερυθραία δουλεύει σε οικοδομή αλλά σήμερα έχει μια σοβαρή υποχρέωση και πρέπει να λείψει. Επειδή ξέρει ότι ο εργολάβος θα «στραβώσει» αν μείνει πίσω η δουλειά, έχει φροντίσει από την προηγούμενη μέρα να πάει σε ένα καφενείο τής περιοχής όπου συχνάζουν εργάτες σαν κι αυτόν και να βρει αντικαταστάτη. Όμως, ο αντικαταστάτης δεν πήγε στο γιαπί. Έτσι, όταν την επόμενη μέρα ο Κουτούζης γυρίζει στην δουλειά του, ο εργολάβος τον απολύει θυμωμένος. Έξω φρενών ο νεαρός ξαναπάει στο καφενείο να ζητήσει εξηγήσεις από εκείνον που τον κρέμασε και, κουβέντα στην κουβέντα, ο άλλος αποκαλεί τον Κουτούζη «αλήτη». Ο Κουτούζης θολώνει, τον βγάζει σηκωτό από το καφενείο και τον αρχίζει στα χαστούκια. Κάποιοι κινούνται εναντίον του αλλά ο γεροδεμένος Κουτούζης αρπάζει ένα μηχανάκι, το σηκώνει στον αέρα και απειλεί να το πετάξει σ’ όποιον πλησιάσει.

Χρήστος Ζορμπάς, Μάνος Λοΐζος, Άγνωστος, Αλέξης Δαμιανός, Κούλα Αγαγιώτου.

Συνέχεια

Καταδίκη Σεϊσίδη: Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή… γιατί «κλείνει» σαφώς το μάτι…


Statue of justice

Γράφει ο Κώστας Φουρίκος

Οι «ληστές με τα μαύρα» (πόσες ώρες τηλεοπτικού ρεπορτάζ αλήθεια έχουν καταναλωθεί για να «στηθεί» αυτό το θέμα με «αποκλειστικές πληροφορίες») δεν υπάρχουν.  Αυτό σφράγισε και με τη βούλα σήμερα το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Και ο Μάριος Σεϊσίδης αθωώθηκε για έξι ληστείες για τις οποίες είχε κατηγορηθεί. Επιπλέον αθωώθηκε για τα αδικήματα της συγκρότησης οργάνωσης και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Και έτσι δεν θα εκτελεστεί, ούτε θα εκτίσει ισόβια. Αλλά …μόνο 36 χρόνια κάθειρξης (με τα 25 υποχρεωτικά πίσω από τα κάγκελα) για ληστεία! Για τη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας, το 2006 και για τρεις πράξεις απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά του φύλακα της τράπεζας και δύο ειδικών φρουρών που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο, κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά ο Γιάννης Δημητράκης. Ο τελευταίος αθωώθηκε για τις δύο απόπειρες, αλλά καταδικάστηκε μόνο για απλή συνέργεια στην τρίτη. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, επίσης,  απέρριψε το αίτημα της υπεράσπισης να έχει αναστέλλουσα ισχύ η έφεση.

Οι ανύπαρκτοι «ληστές με τα μαύρα» και μια απόφαση χωρίς στοιχεία


Με την αθώωση για τις έξι ληστείες και τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης οι Εφέτες καταρχήν ουσιαστικά απέρριψαν την τότε διαδεδομένη άποψη (από τα Media και τους γνωστούς πρωταγωνιστές «δημοσιογράφους» που πάντα κάνουν έγκυρο «ρεπορτάζ» με τη …βοήθεια της ΕΛ.ΑΣ.) πως οι ληστές ήταν οργανωμένη εγκληματική ομάδα που αποκαλούνταν “ληστές με τα μαύρα”. Αυτό άλλωστε ήταν κάτι που τόσο ο Σεϊσίδης, όσο και ο σύντροφος του Γιάννης Δημητράκης, που είχε τραυματιστεί στην ληστεία της Εθνικής και είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 12,5 ετών, από την αρχή δεν δέχθηκαν ποτέ ότι υπήρξε.

Ο συνήγορος υπεράσπισής του Σεϊσίδη, Κώστας Παπαδάκης, δήλωσε ότι η ετυμηγορία ελήφθη «χωρίς κανένας μάρτυρας να τον αναγνωρίσει και χωρίς κανένα άλλο στοιχείο, εκτός από το DNA του, που «τακτοποιήθηκε» σε σημεία της διαφυγής των δραστών και του οποίου η διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και ταυτοποίησης έχει επανειλημμένα καταγγελθεί ως παράνομη».

μπατσοι


Εχθρός του κράτους


Και τίθενται, προφανώς, ορισμένα απλά ερωτήματα, ασχέτως της ιδεολογικής συμφωνίας ή της ταύτισης από τον οποιονδήποτε με τις επιλογές και τις απόψεις που ανοιχτά και ευθαρσώς έχει διατυπώσει ο Μ. Σεϊσίδης:

Από πότε μια ληστεία τράπεζας τιμωρείται με 36 χρόνια κάθειρξης;  Από πότε σοβαρές κατηγορίες όπως η απόπειρα ανθρωποκτονίας αποδεικνύονται με εν αμφιβόλω, μισά ευρήματα «σε σημεία διαφυγής»; Όταν ακόμη και σε κατηγορούμενους με βαρύτερα ποινικά αδικήματα που πέραν πάσης αμφιβολίας διέπραξαν, αναγνωρίζονται ελαφρυντικά, γιατί δεν αναγνωρίστηκαν στην περίπτωση του Μ. Σεϊσίδη; Βρίθει το δικαστικό ρεπορτάζ με περιπτώσεις πλήρους αναντιστοιχίας σε καταδικασθέντες για το ίδιο ή και πιο βαριά αδικήματα που έτυχαν καλύτερης μεταχείρισης από το δικαστικό σύστημα.

Για κάποιους, ίσως, αυτό θεωρείται δικαιοσύνη.  Κάποιος να καταδικάζεται για μια ληστεία τράπεζας 36 χρόνια και να τρέχει από πίσω του όλη η αστυνομία για να τον συλλάβει λες και είναι κατά συρροή δολοφόνος και κάποιος άλλος που έχει ομολογήσει δολοφονία (ένα τυχαίο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ο Γ. Ρουπακιάς που ομολόγησε ότι δολοφόνησε τον Π. Φύσσα), να πηγαινοέρχεται, αν θέλει, ελεύθερος αφού παρήλθε το 18μηνο της προφυλάκισής του,  σε μια δίκη που σέρνεται χειρότερα από το γιοφύρι της Άρτας.

Φαίνεται όμως τελικά, πως ο τίτλος του «πολιτικού κρατούμενου» που το Κράτος δεν αποδίδει επίσημα σε ανθρώπους σαν τον Σεϊσίδη, είναι τίτλος που τον «κερδίζουν» από τον τρόπο που το Κράτος το ίδιο τους συμπεριφέρεται. Φαίνεται επίσης και σε αυτή την περίπτωση, πως ορθά και κυνικά είχε υπογραμμίσει στο παρελθόν, ένας σημαντικός διανοητής – θιασώτης του ολοκληρωτισμού, ο Καρλ Σμιτ,  όσον αφορά τη σημασία της διάκρισης  σε «φίλο και εχθρό» στην πολιτική.

Γιατί η ετυμηγορία που ακολουθεί τον Σεϊσίδη δεν αφορά σε τελική ανάλυση την επίσημη απόφαση, περί του αδικήματος της ληστείας τράπεζας (ήδη θανάσιμο αμάρτημα ουσιαστικά και συμβολικά για κάθε σοβαρό υπερασπιστή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων). Είναι βαθύτερη και πολύ βαρύτερη και έχει να κάνει με τις ιδέες του, τον τρόπο που τις συνδέει με τη δράση του και το γεγονός ότι αρνείται να τις αποκηρύξει δηλώνοντας μετανοημένος. Βγήκε από ανώτερο, σκιώδες δικαστήριο και σε αυτήν αναγράφονται απλά και κυνικά τρεις λέξεις: Εχθρός του κράτους. Τι σημασία έχουν μπροστά σε αυτή την ετυμηγορία τα πραγματικά περιστατικά, τα στοιχεία και άλλες λεπτομέρειες;

Όσοι έχουν ζήσει τι σημαίνει αυτό το κράτος, ειδικά τα τελευταία χρόνια, καταλαβαίνουν ότι εύκολα μπορούν να χαρακτηριστούν αντίστοιχα εχθροί του. Δεν χρειάζεται και πολλά, αρκεί να διαμαρτυρηθούν, να αντισταθούν, να διεκδικήσουν κόντρα στα συμφέροντα που αυτό εκπροσωπεί. Του ενός ή του άλλου επιχειρηματία, των θεσμών, της τράπεζας, της τρόικας ή της …ανάπτυξης. Τότε καταλαβαίνουν ότι η υπόθεση (και) του Σεϊσίδη τους αφορά. Μπορεί να είναι και δική τους υπόθεση. Μια υπόθεση που δεν αφορά απλά μια επίθεση στο πρόσωπο του, αλλά μια επίθεση και στις δικές τους ελευθερίες και δικαιώματα.

Ίσως σε μια τέτοια βάση, ανεξάρτητα από την συμφωνία ή τη διαφωνία με την προτέρα δράση του, για αυτούς, τους πολλούς, ο Σεϊσίδης να μπορεί να θεωρηθεί και φίλος

 ______________________________________________________

Είσαι ό,τι αγοράζεις (;) …


Αποτέλεσμα εικόνας για Είσαι ό,τι αγοράζεις

Στα ‘90s, όταν η κατανάλωση έγινε το κύριο στοιχείο ταυτότητας της μεγάλης πλειοψηφίας των ντόπιων, η κινηματική αντίδραση ήταν (και) αυτό το σύνθημα: είσαι ό,τι αγοράζεις.Άλλοτε με ερωτηματικό, άλλοτε χωρίς, αυτές οι τρεις λέξεις περιέγραφαν με ακρίβεια μια μαζική «οντολογική» εξέλιξη, που στην ελλάδα ήρθε με μικρή χρονική καθυστέρηση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά εκτόνωσε με πολύ μεγαλύτερη ένταση, με την ένταση του λιγούρη, τον κανιβαλισμό της επίδειξης.

Αυτό το «είμαι ό,τι αγοράζω» δεν ήταν απλά ένας μαζικός συνειδησιακός εκφυλισμός. Ήταν, επίσης, μια ανακατασκευή των δημόσιων χωροχρόνων, τόσο με την φυσική έννοια (η πολεοδομία / χωροταξία και η δημόσια τάξη της κατανάλωσης) όσο και σε σχέση με τον «διάλογο του ιδιωτικού με το δημόσιο». Το να «είμαι ό,τι αγοράζω» σήμαινε επίσης να «γίνομαι ό,τι δείχνω»: πέρα απ’ αυτήν καθ’ αυτήν την επίδειξη των εμπορευμάτων (ρούχα, οχήματα, κοσμήματα, οτιδήποτε) οι συμπεριφορές έγιναν γενικευμένες πόζες. Κι αυτή η συν-ήθεια αναμόρφωσε επίσης το τι όφειλε να είναι το «ιδιωτικό Εγώ»: προετοιμασία για την α ή β πόζα ή απολογισμός του τι απέφερε και τι όχι.

Η νεοφιλελεύθερη προτροπή ότι ο «εαυτός μας είναι το κεφάλαιό μας» (μια διεστραμμένη ιδέα που έγινε, ωστόσο, μαζικά και ευχάριστα αποδεκτή) στην μικροαστική της έκφανση έγινε «είμαι ο νταραβεριστής του εαυτού μου»: όταν δεν ποζάρω, γίνομαι ο λογιστής μου, και μετράω κέρδη και ζημιές… Συνεπώς, πίσω απ’ την βιτρίνα του «είμαι ό,τι αγοράζω» και του «είμαι ό,τι δείχνω» φώλιασε για πάντα η δυσ-τυχία: η απειλή της (κοινωνικής) απόρριψης σαν υπαρξιακή χρεωκοπία.

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/ise-oti-agorazis/

Συνηγορία υπέρ της δημοκρατίας: συζητώντας για τον Χανς Κέλσεν…


Είτε μιλάμε για τα αμερικανικά checks and balances είτε για την ελληνική συνταγματική αναθεώρηση, η σκέψη του μεγάλου βιεννέζου στοχαστή είναι επίκαιρη όσο ποτέ.—συζητούν η Μαρία Τοπάλη και ο Βασίλης Βουτσάκης—

Το τόξο της βιογραφίας του μεγάλου στοχαστή του δικαίου και της δημοκρατίας Χανς Κέλσεν, Εβραίου που γεννήθηκε στην Πράγα το 1881, την εποχή της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, και πέθανε στο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας το 1973, αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό και την επιρροή που η σκέψη του εμβληματικού αυτού αντιπάλου του Καρλ Σμιτ άσκησε στο δίκαιο και τη δημοκρατία, όπως τα αντιλαμβανόμαστε στον λεγόμενο «Δυτικό Κόσμο». Το έργο του, ωστόσο, μολονότι θεμελιώδες, παραμένει αμετάφραστο στην Ελλάδα. Το καλογραμμένο και ευσύνοπτο βιβλίο της Sandrine Baume με τίτλο Χανς Κέλσεν, Συνηγορία υπέρ της δημοκρατίας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις (2016, 123 σελ.), εισάγει τον αναγνώστη, ειδικό και μη, στις βασικές αρχές της σκέψης του ως πολιτικού στοχαστή. Με αφορμή την κυκλοφορία του σημαντικού αυτού βιβλίου στα ελληνικά, τη Μαρία Τοπάλη συζήτησε, για λογαριασμό του dim/art, για τον Χανς Κέλσεν με τον Βασίλη Βουτσάκη, δικηγόρο και πανεπιστημιακό (διδάσκει φιλοσοφία του δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ), ο οποίος μετέφρασε το βιβλίο της Μπομ στα ελληνικά. Η συζήτηση έγινε στο καφέ του γερμανικού Ινστιτούτου Γκαίτε της Αθήνας, στην οδό Ομήρου.

getImage.php_

* * *

Μαρία Τοπάλη: Μπορείς να συνοψίσεις με δυο λόγια το βασικό επιχείρημα του βιβλίου;

Βασίλης Βουτσάκης: Δεν θα είναι ακριβώς το επιχείρημα του βιβλίου αλλά το τι κρατάω εγώ από το βιβλίο. Νομίζω ότι δύο είναι τα βασικά σημεία στα οποία θα μπορούσε να σταθεί κανείς. Το πρώτο είναι ότι ο Κέλσεν, σε δύσκολες εποχές, σε εποχές κατά τις οποίες ακόμα η θεωρία περί δημοκρατίας έκανε τα πρώτα της βήματα, ταύτισε τη δημοκρατία με την απουσία της πεποίθησης περί μίας και μοναδικής αλήθειας. Με άλλα λόγια, ανέδειξε το ηθικό υπόβαθρο της δημοκρατίας, που είναι, θα λέγαμε, ο σχετικισμός, η ανυπαρξία, δηλαδή, απολύτων αξιών – αυτό είναι το ένα σημείο. Και το δεύτερο σημείο είναι ότι  ταυτίζει το κράτος με το δίκαιο.

Μ.Τ.: Πώς μπορούμε να το κάνουμε κατανοητό με παραδείγματα; Τι σημαίνει πρακτικά ο σχετικισμός;

Β.Β.: Ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα το οποίο αντιμετώπισε η νεωτερικότητα είναι ότι κατέρρευσαν τα θεολογικά θεμέλια αυτού που θα λέγαμε «έννομη τάξη» και αυτού που θα λέγαμε «κράτος». Το κράτος δεν είναι δεδομένο ούτε ότι εκφράζει τη βούληση του Θεού ούτε ότι αποκρυσταλλώνει την τάξη του κόσμου, όπως ο Θεός την έχει, σε ένα βαθμό, διαμορφώσει. Αν, λοιπόν, το κράτος δεν έχει θεμέλια τέτοιου τύπου, τι θεμέλια έχει; Αυτό το ερώτημα μένει ανοικτό. Από την άλλη μεριά, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον κάποια τέτοια σταθερά σημεία αναφοράς, χρειάζεται να σκεφθούν έναν τρόπο για να οργανώσουν τη συνύπαρξή τους. Η έλλειψη θεμελίων, με άλλα λόγια, και κοινών σημείων αναφοράς δείχνει τη γένεση της πολυφωνίας και του πλουραλισμού και θέτει το ερώτημα του πώς  διαφορετικές απόψεις και στάσεις μπορούν να συνυπάρξουν. Ο Κέλσεν μας πρότεινε έναν τρόπο, μας είπε ότι η λύση είναι η δημοκρατία, η οποία, κατ’ αυτόν, βασίζεται ακριβώς στο ότι δεν έχουμε έναν κοινό τόπο αναφοράς.

Συνέχεια

Προβοκάτσια στη συρία: μια πρώτη αποτίμηση…


Απ’ την στενά εννοημένη γεωπολιτική άποψη, απ’ την σκοπιά δηλαδή του ζητήματος σε ποιο βαθμό η Ουάσιγκτον κατάφερε με την πρόσφατη πυραυλική επίθεση να ξαναεδραιωθεί στο συριακό πεδίο μάχης, δεν θα βιαστούμε να δώσουμε οριστική απάντηση. Κι αυτό το πεδίο, όπως επίσης το ιρακινό, το αφγανικό και το υεμενίτικο, είναι «ανοικτό» εδώ και χρόνια: θέατρα ενός αργού, φονικού και μακρόσυρτου πολέμου όπου μπορούν να συμβαίνουν μικρότερες ή μεγαλύτερες αλλαγές συσχετισμών…

Από «ψυχο-πολιτική» άποψη όμως η προβοκάτσια / επίθεση ήταν, κρίνουμε, επιτυχημένη. Κι αυτό φαίνεται απ’ το πως μπορεί να δουλέψει σαν «προηγούμενο» για μια (ευρύτερη) απειλούμενη ή πιθανή επίθεση στη βόρεια κορέα (για παράδειγμα…).

Α) Το καθεστώς της Δαμασκού, για ελάχιστο ιστορικό χρόνο, φάνηκε ότι βγαίνει απ’ το στόχαστρο της Ουάσιγκτον. Αντίθετα εκείνο της Pyongyang είναι κηρυγμένο επίσημα και μόνιμα σαν «στόχος», απ’ την εποχή του Μπους του Β, αν όχι νωρίτερα. Συνεπώς η ιδεολογική προεργασία (για τη νομιμοποίηση μιας επίθεσης) εναντίον του δεύτερου είναι υπερώριμη, σε αντίθεση με την συριακή περίπτωση.

Β) Το καθεστώς της Δαμασκού κατηγορήθηκε για «χρήση χημικών» στο πόδι, και χωρίς καμία απόδειξη. Αντίθετα εκείνο της Pyongyang κατηγορείται για κατοχή πυρηνικών, και υπάρχουν αρκετές αποδείξεις γι’ αυτό. Συνεπώς δεν χρειάζεται «σκηνοθεσία της επικινδυνότητας».

Γ) Το καθεστώς της Δαμασκού δεν έχει στοχοποιήσει αμερικανικό «πολεμικό υλικό» (ζωντανό ή «πάγιο»…). Αντίθετα εκείνο της Pyongyang αναπτύσσει σταθερά την πυραυλική του τεχνολογία (χωρίς να το κρύβει) και θεωρείται πως έχει ήδη στην ακτίνα δράσης του αμερικανικές βάσεις στην ιαπωνία, στη νότια κορέα, και στον ειρηνικό. Θεωρητικά θα μπορούσε, κάνοντας ένα άλμα, να αποκτήσει βαλιστικούς πυραύλους που να φτάνουν στο σύνολο της αμερικανικής επικράτειας. Συνεπώς ενώ το συριακό καθεστώς είναι αντίπαλος δεύτερης ή τριτης σειράς για την Ουάσιγκτον, το βορειοκορεατικό είναι πρώτης.

Δ) Τέλος η βόρεια κορέα ανήκει στο «μέτωπο του ειρηνικού», που είναι το βασικό για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αφού, λοιπόν, το ψοφιοκουναβικό καθεστώς κατάφερε το ελάσσον (την επίθεση στη συρία) με απόλυτα καουμπόικο τρόπο και, παρ’ όλα αυτά, είχε την χαρά να απολαύσει απλόχερα υποστήριξη ή, έστω, συμπάθεια, τι εμπόδιο θα συναντήσει αν επιδιώξει το μείζον (μια επίθεση στην βόρεια κορέα);

Αυτό είναι το εμπόδιο: εκεί, στον Ειρηνικό, στο κύριο μέτωπο του 4ουπαγκόσμιου, είναι κι άλλοι «με το όπλο παρα πόδα». Όχι αμελητέοι: το Πεκίνο και η Μόσχα. Δεν επιδιώκουν, βέβαια, μια μετωπική αναμέτρηση με την Ουάσιγκτον· πόσο αδρανείς όμως μπορούν να μείνουν στις πολεμικές «πρωτοβουλίες» της; Στον Ειρηνικό ο 4ος παγκόσμιος είναι κυριολεκτικός: διακρατικός, χωρίς proxies, χωρίς προσχήματα.

Σε κάθε περίπτωση, το «ψυχοπολιτικό» κέρδος της Ουάσιγκτον μεταξύ των «δυτικών πληθυσμών» αποτελεί ένα είδος ιδεολογικού κεφαλαίου. Το πως και πότε ακριβώς θα επιχειρήσει να το αξιοποιήσει (ή, απλά, να το φρεσκάρει) είναι κάτι που μένει να το δούμε. Ωστόσο δεν θα το αφήσει να πάει χαμένο…

(φωτογραφία: Δικέ μου τους βλέπεις αυτούς τους τομαχώκ που ρίχνω στη συρία; Έχω και καλύτερους για τη γούνα σου!…)

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/provokatsia-sti-syria-mia-proti-apotimisi/

Επιθέσεις στην Αίγυπτο: Εύθραυστες ισορροπίες και εφιαλτικά σενάρια…


Δεκάδες νεκροί και πολλαπλάσιοι τραυματίες από τις επιθέσεις του ISIS κατά χριστιανών κοπτών

tanta-church-bombing2

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Οι περισσότεροι από 40 νεκροί και 100 τραυματίες στις βομβιστικές επιθέσεις που σημειώθηκαν το πρωί της Κυριακής σε δύο εκκλησίες των Χριστιανών Κοπτών στις πόλεις Τάντα και Αλεξάνδρεια, δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων: ο κύκλος του αίματος παραμένει ανοιχτός στην Αίγυπτο, στην πολυπληθέστερη χώρα του αραβικού κόσμου, όπου η πρόκληση ευρύτερης πολιτικής αναταραχής και αστάθειας παραμένει προ των πυλών.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε, δια του ανεπίσημου ειδησεογραφικού του πρακτορείου AMAQ το «Ισλαμικό Κράτος» και είναι προφανές ότι οι στόχοι και η ημερομηνία (ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων για τους χριστιανούς – εκκλησίες κατά τη διάρκεια της πρωινής λειτουργίας) επιλέχτηκαν προκειμένου να μεγιστοποιηθεί ο αριθμός των θυμάτων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι χριστιανοί κόπτες (που αποτελούν το 10% του αιγυπτιακού πληθυσμού), τα τελευταία χρόνια, γίνονται στόχος αιματηρών επιθέσεων από οργανώσεις που υποστηρίζουν ότι είναι το ISIS  στη χώρα. Η τελευταία τέτοια επίθεση σημειώθηκε κατά τη Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία του 2016, πριν από λίγους μήνες, και στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 25 ανθρώπους.

Έξι χρόνια σε τεντωμένο σχοινί

Έξι χρόνια μετά την ανατροπή Μουμπάρακ υπό το βάρος λαϊκών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων τη δυναμική των οποίων, αν και δεν συμμετείχαν εξαρχής θεωρώντας τες εχθρικές, εκμεταλλεύτηκαν τα μέγιστα οι ισλαμιστές «Αδελφοί Μουσουλμάνοι», λόγω του ότι ήταν η μοναδική τόσο ισχυρή και καλά οργανωμένη οντότητα που βρέθηκε, τότε, στο δρόμο, η κατάσταση στην Αίγυπτο κάθε άλλο παρά έχει βελτιωθεί. Το καθεστώς Μουμπάρακ μπορεί να κυνηγούσε πολύ τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους», αλλά πολύ περισσότερο τα συνδικάτα και κάθε οργάνωση, ιδιαίτερα πολιτική, που προερχόταν από την αριστερά δίνοντας έτσι στην Αδελφότητα τη δυνατότητα να «καλύψει» το χώρο της υπεράσπισης δικαιωμάτων με το δικό της τρόπο και λόγο.

Church-Fire

Οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι», με τη σειρά τους, παίρνοντας την εξουσία βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα «βαθύ κράτος» που δεν πρόλαβαν να ελέγξουν και να «καθαρίσουν» ενώ ταυτόχρονα κατάφεραν να προκαλέσουν την λαϊκή οργή, ακολουθώντας μεθόδους καταστολής και κατάχρησης εξουσίας ανάλογους με τον προκάτοχό τους. Η προσπάθεια, δε, για επιβολή αυστηρότερης «θρησκευτικής καθημερινότητας» με ταυτόχρονα περιστολή πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών (δεν είναι τυχαίο ότι μία από τις πρώτες νομοθεσίες που επεξεργάστηκαν αφορούσε μια σειρά από απαγορεύσεις σχετικές με το συνδικαλισμό, τις απεργίες και την πραγματοποίηση διαδηλώσεων), έθρεψαν κλίμα δυσφορίας εναντίον τους. Το κλίμα αυτό αξιοποίησε για να επιβληθεί δια μέσου στρατιωτικής πυγμής ο στρατάρχης αλ Σίσι, ο οποίος, αρχικά τουλάχιστον, θεωρούνταν από τους «θετικότερους» εκπροσώπους του αιγυπτιακού στρατού απέναντι στους «Αδελφούς Μουσουλμάνους».

Η αιματηρή καταστολή που και ο στρατάρχης εφάρμοσε, αρχής γενομένης από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» αλλά κατ’ επέκταση και απέναντι σε κάθε άλλο κίνημα αμφισβήτησης, (το επαναλαμβανόμενο «τυπικό» που η μία ή άλλη αντιδραστική πολιτική δύναμη καταλαμβάνει την εξουσία και με πρόσχημα τον… αντίπαλο «ξεπαστρεύει» με επιμέλεια κυρίως όσους αμφισβητούν τη συγκεκριμένη μορφή εξουσίας βρήκε την καλύτερη του εφαρμογή στην Αίγυπτο), επανέφερε μια επίφαση κανονικότητας στη χώρα, η κοινωνία της οποίας, όμως, ουδέποτε επανήλθε σε φυσιολογικούς ρυθμούς καθώς ούτε ήταν πλέον η ίδια μετά την εμπειρία της διαδικασίας ανατροπής Μουμπάρακ και του ό,τι ακολούθησε, ούτε οι συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή του αραβικού κόσμου ήταν ίδιες (διάλυση της Λιβύης,  πόλεμος στη Συρία κ.λπ.) Αλλά ούτε και ο αλ Σίσι είναι Μουμπάρακ: αν και παραμένει στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει τηρήσει αποστάσεις από την αμερικανική και γενικότερα δυτική υποστήριξη στους Σύρους αντικαθεστωτικούς και έχει κλείσει μια σειρά από συμφωνίες με τη Ρωσία. Διόλου τυχαία, μάλλον, ο αλ Σίσι ήταν από τους πρώτους με τους οποίους επικοινώνησε τηλεφωνικά ο Ντ. Τραμπ όταν ανέλαβε την προεδρία, θέλοντας να δείξει ότι η δική του πολιτική δεν θα είναι ίδια με του Ομπάμα τόσο απέναντι στην Αίγυπτο όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

Το «Ισλαμικό Κράτος» από το ..Σινά σε όλη την Αίγυπτο

Η γιγάντωση του «Ισλαμικού Κράτους» δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει την Αίγυπτο, την κοιτίδα των «Αδελφών Μουσουλμάνων». Έτσι ήδη από το 2013, όταν πήρε τα ηνία της εξουσίας, και πάλι, ο στρατός δια του αλ Σίσι, στην απομακρυσμένη χερσόνησο του Σινά, μέσα στην έρημο, πρωτοεμφανίστηκε το «Ισλαμικό Κράτος του Σινά», το οποίο, μέχρι σήμερα, έχει αναλάβει την ευθύνη για σειρά επιθέσεων και συγκρούσεων με τον αιγυπτιακό στρατό. Έχει ενδιαφέρον ότιαπό τις επιθέσεις των περασμένων Χριστουγέννων και μετά αυτοπροσδιορίζεται ως «Ισλαμικό Κράτος στην Αίγυπτο» αλλά και ότι οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» έχουν καταδικάσει τις επιθέσεις που στρέφονται κατά των χριστιανών κοπτών, οι οποίοι φαίνεται να έχουν στοχοποιηθεί επειδή τήρησαν θετική στάση απέναντι στον αλ Σίσι (λόγω και της πίεσης και της απειλής που είχαν νιώσει επί της εξουσίας των «Αδελφών Μουσουλμάνων»).

Όπως και να έχει η κλιμάκωση της έντασης και της ανασφάλειας σε όλη την περιοχή από τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία στη Συρία, πολύ δε περισσότερο από την αμερικανική πυραυλική επιδρομή, την Παρασκευή το πρωί, σε, ρωσικού ελέγχου, βάση στη Συρία, κλυδωνίζει εκ θεμελίων την, ούτως ή άλλως, παραπαίουσα σταθερότητα στην Αίγυπτο, η οποία φαίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να διατηρείται. Η σκέψη, άλλωστε, και μόνο ότι η χώρα που φέρει και την βαρύνουσα συμβολική θέση της ναυαρχίδας του αραβικού κόσμου, υπάρχει περίπτωση να παρασυρθεί στη δίνη γενικευμένης αστάθειας, μόνο ως εφιάλτης απροσδιορίστων διαστάσεων για όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, μπορεί να βιωθεί.