Ο Δήμαρχος και το παραλήρημα περί «άριας φυλής»! …


Αυτόπτες μάρτυρες πολλοί.
 –
Διαβάστε τι μας έγραψε ένας από αυτούς που το παιδί του πηγαίνει σε δημόσιο Γυμνάσιο στην Πεντέλη (τα στοιχεία του είναι στη διάθεση του Press Workers, αλλά για ευνόητους λόγους δεν τα δημοσιεύουμε)
 –
«Έντεκα προσφυγόπουλα ασυνόδευτα εντάσσονται στο πρόγραμμα ενός γυμνασίου, άνω των διακοσίων μαθητών στην Πεντέλη, ως ακροατές.
 –
Ποτέ δεν ήρθαν έντεκα. Ήρθαν τέσσερα, έφυγε το ένα, την άλλη μέρα ήρθαν δυο, τελικά είπαν θα έρθουν οχτώ. (Άλλα τόσα έχουν ήδη ενταχθεί σε άλλο γυμνάσιο της περιοχής, χωρίς κανένα πρόβλημα. ‘Έτσι κ αλλιώς, η δομή μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 24 παιδιά, ηλικίας έως 15 χρονών).
 –
Αρχίζει η καταιγίδα.
 –
Ο Σύλλογος Γονέων καλεί σε έκτακτη συνάντηση τους γονείς.
 –
Ξεκινάει η διασπορά πανικού στους ήδη επιφυλακτικούς – από τη οικονομική παρακμή – γονείς.
 –
Το αυγό αρχίζει να επωάζεται.
 –
Οι ερωτήσεις είναι απανωτές.
 –
Κάθε ερώτημα κρύβει κι από έναν υπαινιγμό.
 –
Κάθε υπαινιγμός δημιουργεί αίσθηση βεβαιότητας.
 –
Έχουν εμβολιαστεί; 
 –
Από που έρχονται; 
 –
Πόσο χρονών είναι; 
 –
Τι αρρώστιες κουβαλάνε;
 –
Είναι αξιόπιστα τα πιστοποιητικά υγείας τους; 
 –
Είναι αγόρια; Τα κορίτσια κινδυνεύουν! 
 –
Η επιφύλαξη μετατρέπεται σε πανικό και ο πανικός σε τύφλωση. 
 –
Κάθε φωνή λογικής – ακόμη κι αν προέρχεται από άλλο γονιό του Συλλόγου – δεν ακούγεται. 
 –
Ένας γονιός ψυχολόγος προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα εξηγώντας. 
Ένας γονιός εκπαιδευτικός δηλώνει ότι είναι τιμή του, το παιδί του να κάτσει με ένα προσφυγάκι σ.σ., αχ, και να τον είχαμε δάσκαλο!  Παρεμβαίνει «αντίλογος»: «Δεν είναι πρόσφυγες, είναι λάθρο…»
 –
Ο Πρόεδρος του Συλλόγου, βρίσκει ευκαιρία να δώσει «δωράκι» στο Δήμαρχο. Ο Δήμαρχος θέλει να κινήσει ίδιος το θέμα, πουλώντας εκδούλευση στους συντηρητικούς ψηφοφόρους του και ταυτόχρονα να επιδείξει την παντοδυναμία του. Ήρθαν λιγότερα προσφυγάκια σήμερα. Καλεί σε συνάντηση αρμοδίους από το υπουργείο, από την Δευτεροβάθμια, από την δομή φιλοξενίας.
 –
Ενεργοποιείται ο… συναγερμός.
 –
Παίρνει υποσχέσεις απ’ όλους και ορίζει νέα συνάντηση σε τρεις εργάσιμες μέρες.
 –
Εν τω μεταξύ καταφέρνει να το επικοινωνήσει με δυο συνεντεύξεις σε ραδιόφωνο.
 –
Ερωτηματολόγιο με κατευθυνόμενες απαντήσεις μοιράζονται ηλεκτρονικά.
 –
Η διασπορά πανικού μεταλλάσσεται επικίνδυνα. Το φίδι επωάζεται και ο φόβος αρχίζει να κάνει κουμάντο.
 –
Μιλά για τους κίνδυνους σεξουαλικής βίας δίχως κάνεις να του απαντά ότι ο χώρος του σχολείου επιτηρείται από εκπαιδευτικούς. 
 –
Μιλά για εμπειρίες πολέμου που κάνουν αυτά τα παιδιά επικίνδυνα (!) δίχως κάνεις δεν τον ρωτά για την γενιά των Ελλήνων που βίωσε και αυτή πόλεμο, τον εν αποταξία στρατιωτικό Δήμαρχο. 
 –
Ακούγεται το όνομα της μικρής Μυρτούς που κακοποιήθηκε τόσο βάναυσα από αλλοδαπό δίχως κανείς να απαντήσει πως η βία δεν έχει εθνικότητα. 
 –
Μετράνε πόσα χιλιόμετρα διένυσαν μέχρι εδώ – την ικανότητά τους να το καταφέρουν – ως «στοιχείο» του τι εγκλήματα είναι ικανά να πράξουν! Δήθεν υπερασπιστές του πολιτισμού μας που λησμόνησαν τον Οδυσσέα ή μπορεί να τον θεωρούν κι αυτόν… επικίνδυνο εγκληματία.
 –
Νέα συνάντηση όπου όλοι καλούνται να δώσουν αναφορά στον Δήμαρχο για τις ως τώρα ενέργειες τους.
 –
Άραγε πόσοι να πήγαν σήμερα με του κόσμου όλου τα πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη τους;
 –
Απολογητικοί, σχεδόν όλοι, στον «άρχοντα της πόλης», αναφέρονται σε πρόγραμμα ένταξης για την εκμάθηση της γλώσσας και παράλληλη συμμέτοχη σε μαθήματα όπως: ξένη γλώσσα, γυμναστική, καλλιτεχνικά.
 –
Ικανοποιημένος ο Δήμαρχος αναφέρεται πάλι στην Μυρτώ και στην άρια φυλή μας(!!!) 
Κάνεις δεν σηκώνεται να φύγει! Κανείς δεν θίγεται! Όλοι τρέμουν!!!
 –
 –
Κανείς δεν υπερασπίζεται το συνταγματικό δικαίωμα του κάθε παιδιού στην Εκπαίδευση, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, εθνικότητας.
Κανείς δεν προστατεύει τη Εκπαίδευση ως υπόθεση του αρμόδιου υπουργείου και όχι του κάθε τοπικού άρχοντα που χειρίζεται φοβισμένους γονείς.
 –
Ήδη έχει σταλεί επιπλέον εκπαιδευτικό προσωπικό για επιτήρηση στα σχολεία.
 –
Τις μέρες που μεσολαβούν, εποπτεύουν (παρανόμως) καχύποπτοι γονείς σε κάθε διάλειμμα!
 –
Οι έφηβοι μαθητές νιώθουν ήδη περίεργα.
 –
Στα σπίτια αρχίζουν οι ερωτήσεις.
Τα παιδιά επηρεασμένα, μοιράζονται, χωρίζονται στα δύο. 
 –
Ακόμα κι αυτά που θέλουν να πλησιάσουν τα προσφυγόπουλα, αποθαρρύνονται γιατί νιώθουν ότι θα στοχοποιηθούν από τους καχύποπτους. 
 –
Το αυγό σπάει, εμφανίζεται το… «πουλάκι»! 
 –
Οι δάσκαλοι στριμωγμένοι στον υπαλληλικό τους ρόλο, δεν πιστεύουν πια αυτά που διδάσκουν. 
 –
Η Γενική Συνέλευση Γονέων έπεται των εξελίξεων για να τις διαμορφώνει αυθαίρετα.
 –
Προσέγγιση των αδύναμων κρίκων από τους χειριστές του πανικού. 
 –
Μηνύματα από αγνώστους που σπέρνουν τον τρόμο, στα όρια της απειλής. 
 –
Ψηφοφορία για την έκκριση των έως τώρα νέων κινήσεων του Δ.Σ., εξαγνίζει την καταπάτηση του καταστατικού, το οποίο επίμονα αρνούνται να δώσουν σε μέλη που έχουν αντίθετη άποψη.
 –
Συνέλευση με απίστευτες εντάσεις, συντονίζεται από το μεροληπτικό προεδρείο της Γ.Σ.
 –
Η Τρέλα πλειοψηφεί ως άποψη.
 –
Ψηφίζεται το σουρεαλιστικό αίτημα για σχολική ένταξη (μακάρι και εκτός) σχολείου.
 –
Και ακούγεται η επόμενη ερώτηση από μη φοβισμένους μπαμπάδες και μαμάδες: «Κι αν δεν γίνουν δεκτά τα αιτήματα μας, ποια είναι η επόμενη μας κίνηση; Δεν πρέπει να το δεχτούμε! Πρέπει να αντιδράσουμε. Να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας».
 –
Ο φόβος γίνεται οργή.
 –
Τα ασυνόδευτα προσφυγάκια έρχονται, φεύγουν και έρχονται άλλα. Αύριο η οργή μας θα βρει άλλο στόχο, διότι το «άλλοθι» των «Άλλων», είναι χρήσιμο για κάποιους να το διαιωνίζουν.
 –
Σε βάρος της Ανθρωπιάς, της Δημοκρατίας, των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
________________________________________________________

Η ομιλία του Ντάριο Φο κατά την απονομή Νόμπελ…


από

Ο Dario Fo πήρε το βραβείο Νόμπελ το 1997. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία του στη Σουηδική Ακαδημία. Κατεβάστε το εδώ σε pdf.

Contra Jogulatores Obloquentes

(Εναντίον των γελωτοποιών που δυσφημούν και προσβάλλουν)

Νόμος που θέσπισε ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος ΕΓ στη Μεσίνα το 1221 και όριζε ότι οποιοσδήποτε πολίτης επιτρεπόταν να βιαιοπραγήσει ατιμωρητί εναντίον των γελωτοποιών.

Τα σχέδια που σας δείχνω είναι δικά μου. Σας έχω ήδη μοιράσει σμικρυμένα φωτοαντίγραφά τους. Εδώ και λίγο καιρό, όταν ετοιμάζω μια ομιλία, έχω τη συνήθεια να χρησιμοποιώ εικόνες• δεν την γράφω, αλλά την εικονογραφώ. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάζω, να ασκώ τη φαντασία μου και να σας υποχρεώνω να χρησιμοποιείτε τη δική σας.

Κάθε τόσο, θα σας επισημαίνω σε ποιο σημείο του χειρογράφου μου βρισκόμαστε. Έτσι, δεν θα χάσετε τον ειρμό. Αυτό θα βοηθήσει ιδιαίτερα εκείνους από εσάς που δεν καταλαβαίνετε τα ιταλικά ή τα σουηδικά. Οι αγγλόφωνοι θα έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους υπόλοιπους, επειδή θα φαντάζονται πράγματα που δεν είπα ούτε σκέφτηκα. Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα των δύο γέλιων: όσοι καταλαβαίνουν ιταλικά, θα γελούν αμέσως• όσοι δεν καταλαβαίνουν, θα πρέπει να περιμένουν να κάνει τη μετάφραση στα σουηδικά η Αννα Μπαρζότι. Και ύστερα, υπάρχουν και εκείνοι από εσάς που δεν ξέρουν αν πρέπει να γελάσουν την πρώτη ή τη δεύτερη φορά. Τέλος πάντων, ας ξεκινήσουμε.

– Κυρίες και κύριοι, ο τίτλος που διάλεξα για αυτή τη σύντομη ομιλία είναι «εναντίον των γελωτοποιών»• πρόκειται για ένα νόμο του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β’, «εκ Θεού ηγεμόνα», που στο σχολείο μάς μαθαίνουν να τον θεωρούμε εξαιρετικά φωτισμένο και φιλελεύθερο. Είναι ένας νόμος εναντίον των γελωτοποιών, που δυσφημούν και προσβάλλουν. Ο νόμος επέτρεπε σε όλους τους πολίτες να προσβάλλουν τους γελωτοποιούς, να τους δέρνουν και, αν θέλουν, να τους σκοτώνουν κιόλας, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να οδηγηθούν στα δικαστήρια και να τιμωρηθούν. Σπεύδω να σας βεβαιώσω ότι ο νόμος αυτός δεν ισχύει πια, οπότε μπορώ ακίνδυνα να συνεχίσω.

Κυρίες και κύριοι, ορισμένοι φίλοι μου διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων έχουν διακηρύξει σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις: «Το ύψιστο βραβείο θα έπρεπε να το απονείμουμε στα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας, γιατί είχαν το θάρρος να απονείμουν φέτος το βραβείο Νόμπελ σε έναν γελωτοποιό». Συμφωνώ. Η θαρραλέα πράξη σας αποτελεί σχεδόν πρόκληση.

Αρκεί να δείτε την αναστάτωση που προκάλεσε: υψιπετείς ποιητές και συγγραφείς, που συνήθως συχνάζουν στις ανώτερες σφαίρες και σπάνια ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους που ζουν και μοχθούν, αντέδρασαν σαν να βρέθηκαν ξαφνικά μέσα σε έναν τυφώνα.

Όπως είπα, χειροκροτώ και επαυξάνω αυτά που είπαν οι φίλοι μου.

Συνέχεια

Η αβάσταχτη κι επώδυνη ελαφρότητα της άγνοιας…


ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Η αμάθεια στερεί απ’ τους ανθρώπους την ικανότητα ν’ αντιλαμβάνονται τον κόσμο, ως έχει. Τους στερεί την ομορφιά της γνώσης για τη φύση, την αντίληψη των κοινωνικών φαινομένων, τους καθιστά ανίκανους να γευτούν το μεγαλείο του Σύμπαντος αλλά και να επιδράσουν σ’ αυτό. Τους παγιδεύει στην αγνωσία και τους καθιστά ευάλωτους στον τσαρλατανισμό και θύματα σε κάθε ανοησία.

Η επιστημονική αλήθεια, με την ασύγκριτη ομορφιά της, θυσιάζεται στο βωμό της μαγείας, του αποκρυφισμού, της εξαπάτησης, σε  μια τεράστια βιομηχανία κέρδους που στηρίζεται στην αποκοίμιση των μαζών και στην εξ αυτής, αποκομιδή τεραστίων ποσών.

Ο ανορθολογισμός, ο αποκρυφισμός, οι ψευδοεπιστήμες, εξευτελίζουν την ομορφιά των επιστημών, της γνώσης και αποχαυνώνουν τα θύματά τους.

Πάνω απ’ το μισό του πληθυσμού των ανεπτυγμένων χωρών (για τις υπόλοιπες ούτε λόγος να γίνεται) δεν γνωρίζουν ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν εκατομμύρια χρόνια πριν την εμφάνιση του ανθρώπου. Θεωρούν ότι ο άνθρωπος υπήρξε ξαφνικά, επειδή το θέλησε μια υπερφυσική κι ακατανόητη οντότητα. Το 75% των ενηλίκων αγνοούν πως τα αντιβιοτικά σκοτώνουν τα βακτηρίδια κι όχι τους ιούς. Αγνοούν, επίσης, πως τα ηλεκτρόνια είναι μικρότερα απ’ τα άτομα. Αντιδρούν στους εμβολιασμούς που έχουν σώσει εκατομμύρια συνανθρώπους μας εξαφανίζοντας αρρώστιες. Πάνω απ’ το μισό του πληθυσμού (πάντα των ανεπτυγμένων χωρών) δεν γνωρίζει ότι η γη περιστρέφεται γύρω απ’ τον ήλιο και χρειάζεται ένα έτος για να το κάνει αυτό.

Συνέχεια

Τουρκία…


Ο Ερντογάν δηλώνει θερμός υποστηρικτής μιας αμερικανικής επίθεσης στον Άσαντ… Τι συμβαίνει;

Το προφανές θα ήταν να θεωρήσει κανείς ότι προσπαθεί να κάνει τράμπα: να στηρίξει μια τέτοια επίθεση για να πάρει ανταλλάγματα σε βάρος του πεζικού και των συμμάχων των ηπα στο συριακό πεδίο μάχης, εναντίον των κουρδικών ypg. Όμως ένα τέτοιο νταραβέρι (ή η προοπτική του) είναι τόσο ρηχό που θα μας έκανε εντύπωση αν το τουρκικό καθεστώς έχει ξεπέσει σε τέτοια φτηνά (και αναποτελεσματικά) κόλπα.

Αν, όμως, δεν είναι αυτό, τότε περί τίνος πρόκειται; Προσέξτε τις δηλώσεις (σύμφωνα με την καθεστωτική hurriyet):

… Ο πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι λυπάται που ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin αμφιβάλει για την ευθύνη του συριακού καθεστώτος για την επίθεση της 4ης Απρίλη στο συριακό Idlib… «Πρέπει να πάρουμε γρήγορες αποφάσεις. Παρακαλώ, ας μάθουμε ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός, ποιος είναι ο ιός στην περιοχή, και να πάρουμε τα ανάλογα μέτρα» είπε ο Ερντογάν.

Νωρίτερα, ο υπ.εξ. Mevlüt Çavuşoğlu έκανε επίσης κριτική στη Μόσχα για την υποστήριξή της προς το συριακό καθεστώς σε σχέση με την επίθεση.

“Είναι σοβαρό λάθος η υπεράσπιση μιας τέτοιας ενέργειας, απ’ όποιον κι αν προέρχεται, κι αυτό δεν είναι σωστό” είπε ο Çavuşoğlu σε συνέντευξή του στο ιδιωτικό κανάλι NTV….

Αποφάσισε το τουρκικό καθεστώς ότι “αρκετά με τη Μόσχα (και την Τεχεράνη) – η Ουάσιγκτον είναι τα λεφτά”; Η Ουάσιγκτον που περιορίζει ρατσιστικά τα ταξίδια διάφορων μουσουλμάνων στο έδαφός της; Η Ουάσιγκτον που έχει ήδη βάσεις στην κουρδοκρατούμενη βόρεια συρία; Η Ουάσιγκτον που ξαναστηρίζει το Ριάντ και τα υπόλοιπα φασιστοσεϊχάτα; Η Ουάσιγκτον που έδεσε τον “άνθρωπο του καθεστώτος” τραπεζίτη; Η γνώμη μας είναι: ούτε μία στις χίλιες!

Με επιφανειακά άγαρμπο τρόπο το τουρκικό καθεστώς επιδεικνύει έναν οππορτουνισμό που είναι γελοίος – εκτός αν έχει σα δεύτερο επίπεδο κάποιου είδους κατασκοπεία σε βάρος του αμερικανικού στρατού στα πέριξ… (Μην σας παραξενεύει. Το έχουν κάνει και άλλοι, στη δεκαετία του ’90, στα δυτικά βαλκάνια… Απ’ την Αθήνα… Απ’ το Παρίσι… Το νόημα είναι κάπως έτσι: στηρίζουμε την επίθεση των αμερικάνων για να είμαστε όσο κοντύτερα γίνεται στο επιχειρησιακό αρχηγείο, και να σπρώξουμε έγκαιρα πληροφορίες στη Μόσχα, και μέσω αυτής στη Δαμασκό).

Αυτά υπό την προϋπόθεση ότι μια τέτοια επίθεση θα γίνει. Εδώ είμαστε και θα παρακολουθούμε προσεκτικά.

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tourkia/

Τα παιδιά της κρίσης…


Πριν λίγες μέρες, η Unicef έδωσε στην δημοσιότητα την έκθεση της ελληνικής επιτροπής της για το 2017, με τίτλο «Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα«. Μπορεί η φωτογραφία του εξωφύλλου, με τα παιδιά από ένα γυμνάσιο της Τούμπας, να τραβάει αρχικά το βλέμμα αλλά αμέσως μετά το μάτι δεν μπορεί να μη καρφωθεί στον υπότιτλο της έκθεσης: «Τα παιδιά της κρίσης»

Η μόλις 26 σελίδων έκθεση περιλαμβάνει αρκετές κοινοτοπίες αλλά και αρκετά ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, στις οποίες αξίζει να σταθούμε. Για παράδειγμα, στην σελίδα 5 διαβάζουμε:

Τα εμπειρικά στοιχεία καταδεικνύουν την δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών στην Ελλάδα. Την περίοδο της κρίσης πλήττεται περισσότερο η ευημερία των οικογενειών με παιδιά σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας. Η βίωση της φτώχειας κατά την παιδική ηλικία οδηγεί σε συσσώρευση μειονεκτημάτων που θα επηρεάσουν αρνητικά τα μελλοντικά τους επιτεύγματα κατά την ενήλικη ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην αναπαραγωγή της φτώχειας και των ανισοτήτων. Το γεγονός αυτό θα έχει σημαντικές επιπτώσεις και στην οικονομία της χώρας μέσω της επίδρασης στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εργατικού της δυναμικού.

Η φετεινή έκθεση δείχνει αρκετά «κουτσουρεμένη» σε σχέση με την περυσινή (εκείνη είχε ως υπότιτλο «Παιδιά της κρίσης») αλλά ακόμη κι έτσι αρκεί για να μας μαυρίσει την καρδιά, έστω κι αν είναι λιγώτερο αιχμηρή. Για παράδειγμα, λείπουν μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σαν αυτή που διάβασαμε πέρυσι στην σελίδα 26:

Η σύγκριση της φτώχειας μεταξύ παιδιών και ενηλίκων δείχνει ότι τα άτομα με ηλικία μικρότερη των 16 ετών αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο φτώχειας σε σχέση με τα άτομα ηλικίας 16-64 ετών. Ωστόσο, η επικρατούσα πολιτική ρητορεία που διακρίνει την παιδική φτώχεια από εκείνη των ενηλίκων (σαν να μη πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος) οδηγεί σε μια έμμεση διάκριση των παιδιών ως ακουσίως φτωχά (επειδή δεν έχουν τον έλεγχο των συνθηκών που καθορίζουν τις παρούσες και μελλοντικές επιπτώσεις σε διάφορες πτυχές της ζωής) ενώ οι ενήλικες και, κατά συνέπεια, οι γονείς αντιμετωπίζονται ως εκουσίως φτωχοί (κυρίως από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που κατέχουν θέσεις εξουσίας) με την αιτιολογία ότι οι ευθύνες, οι πρωτοβουλίες και οι ενέργειες των ενηλίκων αποτελούν κύριους και καθοριστικούς παράγοντες ευημερίας. Αυτή η πεποίθηση επαναφέρει στον δημόσιο και τον πολιτικό λόγο την παλιά αλλά αμφισβητούμενη διάκριση ανάμεσα σ’ αυτούς που αξίζουν να είναι φτωχοί και σ’ αυτούς που δεν το αξίζουν.

Συνέχεια

Beautiful babies…


syria_bombing

320.000.000 «τεμάχια» ο πληθυσμός των ΗΠΑ.

Και από αυτά τα 320 εκατομμύρια επελέγησαν ο Donald John Trump και η Hillary Diane Rodham Clinton για να διεκδικήσουν το αξίωμα του Πρώτου Πολίτη.

Something is rotten in the state of Danmark.

Κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό που λέμε Δημοκρατία.

Και δεν είναι μόνο ο Trump ή η Hillary  η αφρόκρεμα της Κοινωνίας μας.

Εμείς εδώ έχουμε χρίσει τον Άκη, τον Πάκη, τον Άδωνη, τον Κούλη, τον Αλ6, τον Μιχαλολιάκο, την Φώφη, την ΤαCIA, τον Μπαλαούρα.

Η Δημοκρατία δεν σε αφήνει χωρίς επιλογές.

Αλλά ούτε και η Νέα Ομιλία, newspeak.

Σήμερα μάθαμε ότι ο θάνατος των όμορφων μωρών (beautiful babies) είναι, μπορεί να γίνει αιτία πολέμου.

Ο νόμος του Λιντς.

Αγνοείται ακόμα και ο ΟΗΕ. Ναι αυτός, ο ΟΗΕ της κλιματικής αλλαγής.

Ούτε καν τα προσχήματα

Άλλος ένας Αμερικανός Πρόεδρος για τον ρόλο του μπάτσου της υφηλίου.

Άλλη μια μαριονέτα στον σπάγκο της Νέας Τάξης.

Άλλος ένας ηλίθιος, στην μακρά σειρά ηλιθίων που μας κυβερνούν.

© HeadWaiter.


Aπό:https://toufekiastoskotadi.wordpress.com/2017/04/07/beautiful-babies/

το τεστ Turing: σημειώσεις για μια γενεαλογία της «νοημοσύνης»…


βάζοντας τη συνείδηση στο ανατομικό τραπέζι

Αν κανείς πάρει τοις μετρητοίς τις διακηρύξεις των επιστημόνων (και των χρηματοδοτών τους), η τελευταία terra incognita που καλείται να κατακτήσει το τεχνοεπιστημονικό πνεύμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ίδια τη συνείδηση. Υπάρχει, φυσικά, μια μακρά σειρά συζητήσεων κι αντιπαραθέσεων μέσα στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας γύρω από τη φύση και τη δομή αυτού που εν γένει θα μπορούσε να αποδοθεί με όρους όπως συνείδηση, σκέψη, διάνοια, νόηση, κ.ο.κ. Εκείνο που «τώρα» – δηλαδή τις τελευταίες δεκαετίες – φαίνεται να προκαλεί κύματα αισιοδοξίας ότι έφτασε η ώρα να λυθεί επιτέλους άπαξ δια παντός το ακανθώδες «πρόβλημα» της συνείδησης, είναι ότι πλέον αυτή η τελευταία έχει περάσει στη δικαιοδοσία της επιστήμης, που έχει καταφέρει να αναπτύξει τα κατάλληλα μεθοδολογικά και τεχνολογικά εργαλεία ώστε να μελετήσει τη νόηση «αντικειμενικά».
Ο καθ’ ύλην αρμόδιος κλάδος που θα μας διαφωτίσει, λοιπόν, για τέτοια ζητήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες έχει βρει στέγη κάτω από το όνομα «γνωσιακές επιστήμες» (cognitive science), που φυσικά συνοδεύεται από τα αντίστοιχα συνέδρια, περιοδικά, πανεπιστημιακά τμήματα και προγράμματα σπουδών για την εξασφάλιση της απαιτούμενης θεσμικής κατοχύρωσης (και των προνομίων που αυτή συνεπάγεται). Αυστηρά μιλώντας, δεν πρόκειται για ένα ερευνητικό πεδίο που έχει να επιδείξει (τουλάχιστον όχι ακόμα) τον ίδιο βαθμό θεωρητικής συνοχής που έχουν πιο παραδοσιακές επιστήμες, όπως η φυσική. Έστω κι έτσι όμως, μπορεί να εντοπιστεί ένας ευδιάκριτος πυρήνας θεωρητικών δεσμεύσεων που επιτρέπει στους εμπλεκόμενους επιστήμονες έναν βαθμό συνεννόησης και που θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί ως εξής: υπαγωγή του «προβλήματος της νόησης» – καθώς και όλων των κλάδων που θα μπορούσαν να συμβάλουν: γλωσσολογία, ανθρωπολογία, κ.τ.λ. – στο υπολογιστικό παράδειγμα. Καθόλου αναπάντεχα επομένως, το πρόβλημα μεταφράζεται συχνά σε ένα (υποτίθεται) ισοδύναμό του: είναι δυνατό να κατασκευαστούν μηχανές που να σκέφτονται; Αυτό είναι το θεμελιώδες ερώτημα της λεγόμενης «σκληρής» τεχνητής νοημοσύνης και μια καταφατική απάντηση – κυρίως στο πώς – θα ανοίγε αυτόματα τον δρόμο για την κατανόηση και της ανθρώπινης νοημοσύνης.
Νοημοσύνη, συνείδηση, νόηση, σκέψη: είναι όλοι αυτοί οι όροι που έχουμε χρησιμοποιήσει μέχρι τώρα ισοδύναμοι κι εναλλάξιμοι; Αναφέρονται στο ίδιο «πράγμα»; Εξαρτάται από την οπτική του καθενός. Για την τεχνητή νοημοσύνη και τις γνωσιακές επιστήμες, [1] οι τυχόν διαφοροποιήσεις φαίνονται μάλλον ασήμαντες, με την πρωτοκαθεδρία να δίνεται κατά κύριο λόγο στη «νοημοσύνη». Από μια ιστορική – γενεαλογική οπτική όμως, η «νοημοσύνη» συνιστά μόλις το τελευταίο και πολύ πρόσφατο προϊόν μιας μακράς διαδικασίας διασταυρώσεων, επιλογών κι αποκλεισμών προηγούμενων εννοιών· μια διαδικασία που μικρή σχέση είχε με κάποια «αθώα» επιστημονική περιέργεια. Τι ιστορικές μνήμες μπορεί να φέρει, λοιπόν, εντός της μια έννοια σαν τη «νοημοσύνη»; Είναι ένα βουβό «πράγμα», ένα αυτονόητο αντικείμενο προς επιστημονική μελέτη ή μήπως μπορεί να «μιλήσει»;

Συνέχεια