Μια ιδανική Γερτρούδη από τη Μαρία Μαλλούχου στον πολυχώρο Διέλευσις…


O Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού (1991) αναλύει διεξοδικά την μετάβαση από τον αστικό στον μοντέρνο πολιτισμό που συντελέστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα με την εκρηκτική εμφάνιση του μοντερνισμού στις τέχνες, την φιλοσοφία και τις επιστήμες. H εκτεταμένη ανάλυσή του όσον αφορά την μεταμόρφωση που υπέστη η μοντέρνα λογοτεχνία επικεντρώνεται στην αντικατάσταση του ορθολογικού από το ανορθολογικό, της “περιγραφής μιας πράξης με την περιγραφή μιας συνειδησιακής ροής” (σελ. 135), του εξωτερικού χρόνου από τον εσωτερικό/βιωματικό χρόνο. Τα χαρακτηριστικά αυτά της μοντέρνας τέχνης, που τέμνουν τα κλασικά αφηγηματικά και αισθητικά πρότυπα, φαίνεται να επανέρχονται ή να διατηρούνται στην κορεσμένη από την αποσύνθεση του μεταμοντερνισμού περίοδο που διανύουμε. Αν η παράσταση Άμλετ-Τέλμα – σε σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου που παρουσιάζεται ως τις 9 Απριλίου στον πολυχώρο Διέλευσις – είναι ένα μέσο για την κατανόηση της σπουδαιότητας του μοντέρνου, αυτό καταδεικνύεται μέσα από την ιδιαίτερη σκηνοθετική προσέγγιση που κινείται σε δύο συμπληρωματικά επίπεδα. Στην διάρκεια της παράστασης οι ταυτότητες των χαρακτήρων αναλύονται με την βοήθεια εμβόλιμων θεωρητικών αφηγήσεων αλλά και μένουν ακέραιες με αυτούσια την απόδοση του σαιξπηρικού κειμένου, ο τόπος και ο χρόνος είναι η Ελσινόρη του ύστερου μεσαίωνα αλλά και ο άχρονος τόπος της ψυχαναλυτικής θεώρησης πράξεων, κινήτρων και χαρακτήρων. Το κλασσικό είναι παρόν διακοπτόμενο ή κατατμημένο με τη βοήθεια της  λεπίδας του μοντέρνου. Ή όπως έχει επισημάνει ο σκηνοθέτης Θόδωρος Τερζόπουλος “το μοντέρνο είναι η έκρηξη του πυρήνα του κλασσικού”.  Η αναζήτηση μιας νέας σύνθεσης των κομματιών αυτής της έκρηξης φαίνεται πως συνεχίζει να καθορίζει τις σύγχρονες προσεγγίσεις κλασσικών έργων όπως ο Άμλετ.

Συνέχεια

Ο Ginsberg ήταν χίπστερ, ανόητοι! …


Σκέψεις για τον ποιητή και η επανόρθωση μιας παρεξήγησης

ginsberg (1)

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Με τα τελευταίας τεχνολογίας και μοδάτα smartphones να καλύπτουν κάθε τρεις και λίγο το φρεσκοκουρεμένο μουσάκι σε κάτι μάγουλα μπούληδων που χαζολογούν και σαχλαμαρίζουν σε free press στυλ ενώ από κάτω το έδαφος σείεται, δουλειά δεν γίνεται. Με κάτι πατομπούκαλα τύπου rayban και persol που ενώ τους δείχνω και τα πέντε δάκτυλά, αυτοί μετράνε τρία μιας και πίσω από τους καθρέπτες στέκουν κάτι μάτια κενά και ζαρωμένα και πειραγμένα, φοβισμένα να κοιτάξουν κατά πρόσωπο και να ορθώσουν ουσιαστικές και διεισδυτικές κουβέντες, δουλειά δεν γίνεται.

Και μπρος στον καθρέπτη του σπιτιού τους, όπου έχει καλογυαλιστεί ετοιμάζοντας τον μάτσο φαλλοκρατισμό ή τον αγνοόντα φεμινισμό τους για το προηγούμενο ή επόμενο πάρτι που είναι καλεσμένοι μέσω likes και τουρουτουτού από μηνύματα ενώ λίγο πιο πέρα η ανθρωπότητα φλέγεται και αυτοί με ένα φτηνό καλογυαλισμένο σκαρπίνι να το χτυπούν στου μακελειού τον ρυθμό και με την μουσική πάντα παρούσα γλάστρα ενώ την μουσική δεν την πιάνουν προσπαθώντας αυτάρεσκα να αποκαλεστούν κουλτουριάρηδες και ψαγμένοι ενώ χαμπάρι δεν παίρνουν και σκέφτομαι τελικά τι να τους πει κανείς για τις δεκαετίες πριν και τις δεκαετίες μετά και σαφώς για το σήμερα, το ουσιώδες τώρα, αφού η επιτηδευμένη μελαγχολία και τα κραγιόν τους έχουν υπερκεράσει το πρόσωπο και τις εκφράσεις τους και τα αυτιά τους έχουν βουλώσει στις δονήσεις του καιρού και φιλούν τον αέρα τον κοπανιστό και στέκονται και προσκυνούν τον θεό της άγνοιας, τον θεό της αδιαφορίας, τον θεό του ναρκισσισμού, τον θεό της απελπισίας και την ματαιοδοξίας και τον Μολόχ τον ίδιο, νομίζοντας πως κάτι καταφέρνουν.

Beat Poets

Συνέχεια

Τα βιολιά των Fake News συνεχίζονται …


Αποτέλεσμα εικόνας για Fake News

Όλοι περιμέναμε ότι ο όρος θα εγκαταλειφθεί μετά την αποτυχία των φιλελέ ελίτ να του προσδώσουν το νόημα που επιθυμούσαν. Προς αυτή την κατεύθυνση άρχισαν να σηματοδοτούν και τα ίδια τα mainstream ΜΜΕ τα οποία άρχισαν διακριτικά να προσπαθούν να ξεχάσουν το όλο ζήτημα. Άλλα όπως φαίνεται η μηχανή είναι πολύ δυσκίνητη και άπαξ και πάρει μπρος, δύσκολα μπορεί να σταματήσει.

 Ποια ήταν η χρησιμότητα των fake news?

Θα αρχίσω με μια μικρή ιστορική σύνοψη. Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ το 2016 είχε ως βασικό μοτίβο την ψήφο ενάντια στο κατεστημένο, μια πραγματική επανάσταση των από κάτω που αποφάσισαν πως δεν θέλουν να συνεχίσουν να ακολουθούν σαν πρόβατα στη σφαγή το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σκηνικό. Είναι ένα μοτίβο πολύ συνηθισμένο στα χρόνια της κρίσης, ο σύριζας, οι ποδέμος, ο γκρίλο, η λεπέν βρίσκονταν ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά πρώτη φορά το βλέπαμε να κατακτά την κεντρική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Ψήγματά του υπήρχαν και παλιότερα, συγκεκριμένα το occupy wallstreet από τα “αριστερά” και το tea party από τα “δεξιά”, αλλά πρώτη φορά αυτή η διαμαρτυρία έδειξε πως έχει την κεντρικότερη θέση στα θέματα που απασχολούσαν τους ψηφοφόρους.

Μέρος αυτής της διαμαρτυρίας, ή αν θέλετε παράπλευρη απώλεια, ήταν και η απονομιμοποίηση των ΜΜΕ ως φορέων της αλήθειας. Το 2016 στις ΗΠΑ τίποτα δεν μπορούσε να διαπεράσει τη σοβιετική μονοτονία των απόψεων που προωθούσαν την υποψηφιότητα κλίντον. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τα κανάλια στην ελλάδα είναι μονότονα υπέρ του μνημονίου. Κι όταν ικανό κομμάτι του κόσμου έδειχνε να αμφισβητεί αυτή την αλήθεια, η απάντηση των ΜΜΕ ήταν εξίσου τυπικό παράδειγμα σοβιετικής γραφειοκρατίας. Απλά βάφτισαν οποιαδήποτε άλλη άποψη Fake News και επιτήθονταν με λύσσα εναντίων της.

Συνέχεια

Οι δεκατέσσερεις λύκοι (η αντίστροφη αλληγορία των 1000 ελλήνων)…


Αφήσαμε το θέμα να ξεθυμάνει (και ήταν εύκολο να υπολογίσουμε το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα 15 λεπτά θεαματικής δημοσιότητας!): κάποιο τμήμα του παγκόσμια διάσημου και όντως αξιοσέβαστου ινστιτούτου Max Plank σκέφτηκε τι θα μπορούσε να προκαλέσει την αλλαγή παραδείγματος (με προδιαγραφές ύστερου 20ου αιώνα, όχι τίποτα παραπάνω!) στην ελληνική διοίκηση: η απελευθέρωση («ένεση») 1000 στελεχών υψηλών προδιαγραφών, ελληνικής καταγωγής, «εσωτερικού» και «εξωτερικού», με μισθούς Βρυξελών, πείρα και αποφασιστικότητα, μέσα σε όλους (και οπωσδήποτε τους βασικότερους) τομείς της κρατικής / δημόσιας διοίκησης.

Άμεση σχέση δεν έχει. Εμείς οι παλιάνθρωποι τα φέρνουμε δίπλα δίπλα: Λοιπόν, προς στιγμήν ξεχάστε τον ελληνικό καπιταλισμό και το κράτος του. Η είδηση / ύμνος «στη σοφία της φύσης» πάει έτσι:

…Το 1995 η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Ζωής, μαζί με Καναδούς βιολόγους, απελευθέρωσαν 14 λύκους στο Εθνικό Πάρκο του Γέλοουστόουν, από όπου είχαν εξαφανιστεί από το 1926. Τι παρατηρήθηκε; Το θαύμα της φύσης, που γιατρεύεται και επαναφέρει την ισορροπία της στα οικοσυστήματα. 

Μπορεί οι λύκοι να ήταν λίγοι στην αρχή, και να σκότωσαν μερικά ελάφια, όμως οι αλλαγές που επέφεραν μετέβαλαν μέχρι και τη ροή των ποταμών…

Σύμφωνα με τους μελετητές οι 14 λύκοι του 1995, μέσα σε μια 20ετία, προκάλεσαν (άθελά τους και χωρίς σχέδιο, ας το σημειώσουμε) αλυσιδωτές ευεργετικές συνέπειες στη βιοποικιλότητα του αμερικανικού πάρκου. (Περισσότερα τηλεγραφικά στο tvxs.gr). Θα μπoρούσε, άραγε, κατ’ αναλογία, η «απελευθέρωση 1000 διοικητικών στελεχών υψηλού επιπέδου και μισθών» στο ελληνικό κρατικό / παρακρατικό / καπιταλιστικό (και αμερικανόφιλο) προσοδικό οικοσύστημα, να έχει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα;

Συνέχεια

Μακάριος ύπνος…


Το ερώτημα είναι ευθύ και αδυσώπητο: πρέπει να μας ανησυχεί η τουρκική προκλητικότητα ή όχι; Εκ πρώτης όψεως, όταν βλέπεις τον γείτονα να διεκδικεί ένα κομμάτι από το χωράφι σου, είναι φυσικό να ανησυχείς, όσους τίτλους ιδιοκτησίας κι αν έχεις. Ειδικά, μάλιστα, αν υπάρχουν κάποιοι τρίτοι που, αντί να σου πάρουν το μέρος, αναρωτιούνται μήπως και ο γείτονάς σου έχει δίκιο τελικά. Από την άλλη, υπάρχουν και κάποιοι ψύχραιμοι (τουλάχιστον, έτσι δείχνουν), οι οποίοι επιμένουν πως η έξαρση αυτής της προκλητικότητας αποσκοπεί σε εσωτερική κατανάλωση και θα ξεφουσκώσει μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Δεν είμαστε μάντεις ώστε να γνωρίζουμε με ασφάλεια τι θα συμβεί μετά το δημοψήφισμα, όταν μάλιστα δεν γνωρίζουμε τι θα βγει από την κάλπη. Καθ’ όσον, άλλες εξελίξεις θα υπάρξουν αν νικήσει ο Ερντογκάν κι άλλες αν χάσει. Αλλά και στις δυο περιπτώσεις, το τι θα ακολουθήσει θα εξαρτηθεί από την ευρύτητα του αποτελέσματος. Αλλιώς θα αντιδράσει ο «σουλτάνος» αν το αποτέλεσμα κριθεί για λίγες χιλιάδες ψήφων κι αλλιώς αν είναι συντριπτική η διαφορά.

Καραμανλής – Ερντογκάν: Η διπλωματία της κουμπαριάς

Ό,τι κι αν συμβεί, όμως, το βασικό δεδομένο δεν αλλάζει. Και το δεδομένο είναι ότι η χώρα μας προεύεται δίχως σαφή στρατηγικό σχεδιασμό, την ώρα που η Τουρκία δεν χάνει ευκαιρία να προβάλλει τους στόχους της καθημερινά, οργανωμένα, μεθοδικά και με σαφήνεια. Μπορεί οι ρουκέτες για την συνθήκη τής Λωζάννης να μοιάζουν περισσότερο με πασχαλιάτικα βαρελότα αλλά πίσω τους κρύβουν την πεντακάθαρη προσπάθεια των τούρκων να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση στην αφετηρία όταν αρχίσει η κούρσα τής ανακατανομής ισχύος στην ανατολική Μεσόγειο, ειδικά σε περίπτωση που τα γεγονότα στην Συρία και στο Ιράκ (τελευταία δε και στην Ιορδανία) ευνοήσουν καταλυτικά αυτή την ανακατανομή.

Συνέχεια

Ο βρικόλακας των Καλαβρύτων…


Γράφει ο Νίκος Μόττας

Μετά τους Ναζί της Χρυσής Αυγής, τους «Κασιμάτηδες» της Καθημερινής και τον Πάγκαλο, ήρθε και η σειρά ενός εκπροσώπου της ανώτερης ιεραρχίας της εκκλησίας να στάξει αντικομμουνιστική χόλη με αφορμή το μουσείο του Νίκου Μπελογιάννη. Πρόκειται για το γνωστό και μη εξαιρετέο δεσπότη Καλαβρύτων Αμβρόσιο, τον πάλαι ποτέ ταγματάρχη της χουντικής χωροφυλακής που ευλογούσε τους βασανιστές της επταετίας.

Στο νέο του παραληρηματικό ξέσπασμα- μέσω του προσωπικού του ιστολογίου- ο δεσπότης Καλαβρύτων καταπιάνεται με το Νίκο Μπελογιάννη, ξερνώντας όλο του το αντικομμουνιστικό δηλητήριο σε ένα μπαράζ χαρακτηρισμών: «κομμουνιστο-Συμμορίτης», «μεγάλος αδελφοκτόνος», «σφαγέας», «εαμοβούλγαρος», «πράκτορας των Σοβιετικών», «προδότης» κλπ. Μάλιστα, για να τεκμηριώσει τα εμφυλιοπολεμικά «επιχειρήματα» του, ο Αμβρόσιος επιστρατεύει… πηγές από φιλοχουντικές φυλλάδες του ακροδεξιού περιθωρίου όπως η «Ελεύθερη Ώρα» και το «Μακελειό».

Με βάση λοιπόν το νέο αυτό παραλήρημα του δεσπότη Καλαβρύτων, μπορούν να γίνουν δύο σχόλια:

Το πρώτο είναι ότι η χυδαία, παραληρηματική επίθεση του Αμβρόσιου στο Νίκο Μπελογιάννη μόνο ως τιμή στο ηρωϊκό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ μπορεί να εκληφθεί. Το να σε βρίζει και να σε συκοφαντεί ένας υμνητής των βασανιστών της Χούντας, ιδεολογικά ομογάλακτος καθαρμάτων όπως οι Παττακός-Ντερτιλής και οπαδός της ναζιστικής-εγκληματικής Χρυσής Αυγής αποτελεί, αν μη τι άλλο, τιμή. Άλλωστε, όσο δηλητήριο κι’ αν χύσουν οι κάθε λογής «Αμβρόσιοι» και ταγματασφαλίτες με ράσα απέναντι στο Μπελογιάννη, το μεγαλείο του κομμουνιστή ήρωα δε μπορούν να το μειώσουν ούτε κατ’ ελάχιστο. Ένα μεγαλείο που το παραδέχθηκε μέχρι και ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων που σε δημόσια παρέμβαση του το 1952 δήλωνε: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Το δεύτερο σχόλιο αφορά την ίδια την εκκλησία, υψηλόβαθμος εκπρόσωπος της ιεραρχίας της είναι και ο Αμβρόσιος. Ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, ο θεσμικός ρόλος της εκκλησίας της Ελλάδος απαιτεί από την ίδια να αποσαφηνίσει τη θέση της: Επικροτεί ή όχι ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιερά Σύνοδος τα φασιστικά παραληρήματα του δεσπότη Καλαβρύτων; Απηχούν ή όχι οι εμετικές, εμφυλιοπολεμικές και χυδαίες δηλώσεις του πρώην ταγματάρχη-παπά της χωροφυλακής τις απόψεις της ηγεσίας της εκκλησίας;

Το ερώτημα αυτό τίθεται διότι στο διάβα της ιστορικής της διαδρομής, η εκκλησιαστική ιεραρχία δεν είχε μόνο «Αμβρόσιους». Αλλά είχε και ανθρώπους όπως ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και ο Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος, ιερωμένους όπως ο αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκης (παπα-Ανυπόμονος), ο παπά-Κουμπούρας, ο παπά-Χολέβας (Παπαφλέσσας) και άλλοι πολλοί που στάθηκαν στο πλευρό του λαού κατά την διάρκεια της Κατοχής. Αυτοί οι κληρικοί- ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων- άξιζαν και αξίζουν κάθε τιμή και σεβασμό.

Σε αντίθεση με ρασοφόρους-βρικόλακες βγαλμένους απ’ τα σεντούκια της πιο μαύρης αντίδρασης,  όπως ο δεσπότης Καλαβρύτων Αμβρόσιος κατά κόσμον Θανάσης Λενής.

Πηγή: http://atexnos.gr/%ce%bf-%ce%b2%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b2%cf%81%cf%8d%cf%84%cf%89%ce%bd/


Από:http://praxisreview.gr/%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CF%81%CF%8D%CF%84%CF%89%CE%BD/

 

Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς…


από

του Raoul Vaneigem

Στη θεωρία που σφυρηλατήθηκε σχετικά μ’ αυτήν, η τεμπελιά ωφελήθηκε πολύ από την αυξανόμενη δυσμένεια, στην οποία περιέπεσε η εργασία. Η καθημερινή εργασιακή αποκτήνωση, έχοντας για μεγάλο διάστημα αναγορευθεί σε αρετή από την μπουρζουαζία που αποκόμιζε τα οφέλη και από τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, στις οποίες διασφάλιζε την υπεραξία της εξουσίας τους, τελικά κατέληξε να αναγνωριστεί ως αυτό που πραγματικά είναι: μια ανάστροφη αλχημεία, που μετατρέπει σε μόλυβδο το χρυσάφι του υπαρξιακού πλούτου.

Ωστόσο, η εκτίμηση την οποία καυχιέται ότι έχει κερδίσει η τεμπελιά, δεν έχει πάψει διόλου να υποβαθμίζεται από τη σχέση σύζευξης που, εξομοιώνοντας ηλιθιωδώς τα ζώα με ό,τι πιο αξιοκαταφρόνητο έχουν οι άνθρωποι, συνεχίζει να συνδέει το τζίτζικα με το μέρμηγκα. Θέλουμε δε θέλουμε, η τεμπελιά παραμένει δέσμια της εργασίας την οποία απορρίπτει, εγκωμιάζοντάς την.

Η πρώτη σκέψη, όταν πρόκειται να μην κάνεις τίποτα, δεν είναι πως αυτό είναι αυτονόητο; Αλίμονο, μέσα σε μια κοινωνία που μας διχάζει ακατάπαυστα, πώς είναι δυνατόν να πλησιάσουμε τον εαυτό μας απρόσκοπτα; Πώς να βολευτούμε χωρίς δυσκολία, σ’ αυτή την ευλογημένη κατάσταση όπου δεν βασιλεύει παρά η ραθυμία της επιθυμίας;

Μήπως τα πάντα δεν βρίσκονται σε κίνηση για να ταράξουν, με τα καλύτερα επιχειρήματα του καθήκοντος και της ενοχής, τη γαλήνια ώρα της ηρεμίας όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου; Ο Γκεόργκ Γκρόντεκ αντιλαμβανόταν ορθά, στην τέχνη τού να μην κάνεις τίποτα, το σημάδι μιας συνείδησης πραγματικά απελευθερωμένης από τους πολυάριθμους καταναγκασμούς, που από τη γέννηση ως το θάνατο μετατρέπουν τη ζωή σε μια φρενήρη παραγωγή του τίποτα.

Είμαστε τόσο ζυμωμένοι με το παράδοξο, ώστε η τεμπελιά δεν αποτελεί θέμα στο οποίο δε θα μπορούσαμε να επεκταθούμε απλά, όπως θα το απαιτούσε η φύση, με την προϋπόθεση ότι και η φύση θα μπορούσε να προσεγγισθεί με αμεσότητα.

Η εργασία εκφύλισε την τεμπελιά. Την έκανε πουτάνα της, την ίδια στιγμή που η πατριαρχική εξουσία έβλεπε στη γυναίκα την ανάπαυση του πολεμιστή. Την έντυσε γελοία με τις υποκρισίες της, όταν το νεκροτομείο των εκμεταλλευτριών κοινωνικών τάξεων συνταύτιζε την εργασιακή δραστηριότητα με την μοναδική χειρωνακτική παραγωγή.

Συνέχεια