Η εταιρία των νεκρών ποιητών…


rc-01
Μόλις πεθάνει ένας ποιητής αλλάζει η ζωή του
και εγκαινιάζεται η εταιρία των νεκρών ποιητών
Αυτοί που ποτέ δεν έγραψαν ούτε μία γραμμή γι αυτόν
καταγγέλλουν αυτούς που δεν έγραψαν ποτέ μία γραμμή γι αυτόν
Αυτοί που ψήφισαν ενάντια στην απόδοση εκείνου ή του τάδε βραβείου
λυπούνται που ποτέ δεν του έδωσαν εκείνο ή το τάδε βραβείο
Αυτοί που απέρριψαν τα βιβλία του: τι νομίζει πως είναι αυτός ο ποιητής
αγωνίζονται να τυπώσουν τα βιβλία του: τι μεγάλος ποιητής που ήταν αυτός
Αυτοί που έπιναν με το ζόρι την ημέρα των γενεθλίων του
οργανώνουν γιορτές την ημέρα των γενεθλίων του
Αυτοί που δεν του έλεγαν ούτε καλημέρα όταν τον έβλεπαν στην πόρτα του σπιτιού του
προτείνουν να φτιαχτεί μια πλάκα δίπλα στην πόρτα του σπιτιού του

Εγώ προστίθεμαι στην εταιρία των νεκρών ποιητών

Στο κάτω κάτω της γραφής είναι η Μοίρα που τους κάνει αθάνατους και οι νεκροί δεν μπορούν να μας επισκιάσουν

Oscar Hahn
_______________________________________________________
Advertisements

Γκύντερ Γκρας – Δυσοίωνα κοάσματα …


Μια σύμπτωση έφερε το χήρο δίπλα στη χήρα. Ή μήπως δεν ήταν σύμπτωση αφού η ιστορία τους άρχισε το Ψυχοσάββατο; Πάντως η χήρα ήταν ήδη εκεί όταν ο χήρος σκόνταψε, παραπάτησε αλλά δεν έπεσε.

Στάθηκε δίπλα της. Παπούτσια νούμερο σαράντα τρία δίπλα σε παπούτσια νούμερο τριάντα εφτά. Ο χήρος και η χήρα συναντήθηκαν μπροστά στην πραμάτεια μιας αγρότισσας που πουλούσε κάστανα μέσα σε ένα καλάθι, μανιτάρια απλωμένα πάνω’ σε εφημερίδα και λουλούδια μέσα σε τρεις κουβάδες. Η αγρότισσα είχε τον πάγκο της πλάι στη σκεπαστή αγορά ανάμεσα σε άλλες αγρότισσες και τα προϊόντα των μπαξέδων τους: σέλινα, γογγύλια μεγάλα σαν κεφαλάκι παιδιού, πράσα και κοκκινογούλια.

Το ημερολόγιό του επιβεβαιώνει το Ψυχοσάββατο και αποκαλύπτει το νούμερο των παπουτσιών. Είχε σκοντάψει στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Αλλά δεν αναφέρεται η λέξη σύμπτωση. «Ίσως να ήταν θείο θέλημα να συναντηθούμε εκείνη τη μέρα, εκείνη την ώρα, δέκα νταν…» Η προσπάθειά του να αναπαραστήσει με ενάργεια το τρίτο βουβό και μεσολαβητικό πρόσωπο παραμένει θολή, όπως και οι επανειλημμένες του απόπειρες να προσδιορίσει το τσεμπέρι της. «Όχι ακριβώς ούμπρα, μάλλον προς το φαιό της γης, παρά προς το μελανό χρώμα της τύρφης…» Πιο πετυχημένη η περιγραφή της πλίθινης τοιχοποιίας της μονής: «Γεμάτη ρωγμές και ξεφλουδισμένη τόπους τόπους…» Τα υπόλοιπα είμαι αναγκασμένος να τα φανταστώ.

Λίγα μόνο είδη λουλουδιών είχαν απομείνει στους κουβάδες: ντάλιες, νεκράνθεμα, χρυσάνθεμα. Το καλάθι ήταν γεμάτο κάστανα. Τέσσερα ή πέντε καλομανίταρα, ανέγγιχτα σχεδόν από τα αδηφάγα σαλιγκάρια, ήταν αραδιασμένα σε ένα παλιό πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας Glos Wybrezeza, κι ακόμη υπήρχε ένα ματσάκι μαϊντανός και χαρτί περιτυλίγματος. Τα λουλούδια ήταν τρίτης διαλογής.

Συνέχεια

Κατεβάστε δωρεάν: Μαρξ & Ένγκελς – ‘Για τη αγάπη, τη φιλία, την αλληλεγγύη’ (pdf)…


από

Πρόλογος

Χάινριχ Γκέμκοβ

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς για τα συνδικάτα, για την τέχνη και τη λογοτεχνία — τέτοιες και άλλες ανάλογες συλλογές έχουμε συνηθίσει να τις χρησιμοποιούμε και να τις εκτιμούμε. Αλλά ο Μαρξ και ο Ένγκελς για τη φιλία, την αλληλεγγύη, ακόμη και για την αγάπη; Έχουν εκφραστεί γι’ αυτά τα θέματα οι θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού; Και αν ναι — κάτι τέτοιο δεν θα είχε το πολύ μόνο ιστορικό ενδιαφέρον;

Πραγματικά, ο Μαρξ και ο Ένγκελς έχουν διακηρύξει συχνά στα συγγράμματα και την αλληλογραφία τους, εκατοντάδες φορές, τη γνώμη τους γι’ αυτά τα στοιχειώδη ανθρώπινα συναισθήματα και ηθικές αξίες. Και αυτό που είναι πιο σημαντικό: Έχουν γνωρίσει και ζήσει τις χαρές και τις λύπες της αγάπης, την ευτυχία και τις απαιτήσεις της φιλίας, το καθήκον και τα ευεργετήματα της αλληλεγγύης για ολόκληρες δεκαετίες. Και για τα δυο — για τις σκέψεις και τις γνώσεις καθώς και για τις πράξεις και τα βιώματα των δύο φίλων σ’ αυτούς τους τρεις χώρους ανθρώπινης συμβίωσης — θέλει αυτό το βιβλίο να αφηγηθεί με βάση τα κείμενά τους.

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς έζησαν τη φιλία και την αγάπη σε καιρούς που βρίσκονταν ακόμη πολύ μακριά από το να είναι κομμουνιστές. Όταν ο δεκαεπτάχρονος Καρλ με τα μαύρα, σγουρά μαλλιά έφευγε από το πατρικό σπίτι, είχε κιόλας ερωτευθεί τη «βασίλισσα του χορού»[1]  του Τρίερ, την παιδική του φίλη Τζένη φον Βεστφάλεν — μια αγάπη, που σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, κράτησε μια ολόκληρη ζωή. Και παρά το γεγονός ότι αυτός ο πρόωρος δεσμός του μεγαλύτερου γιου του φόβιζε τον πατέρα Χάινριχ Μαρξ δεν τον εμπόδισε να γίνει ο ίδιος συμμέτοχος του κρυφού αρραβώνα και να διαβιβάζει τα φλογερά ερωτικά γράμματα των δύο.

Ο Φρίντριχ Ένγκελς γνώρισε επίσης νωρίς την ευτυχία, αλλά σύντομα και τη θλίψη της απογοητευμένης αγάπης, «την πιο ευγενική, την ανώτερη απ’ όλες τις προσωπικές λύπες»[2], όπως έγραφε με συντριβή ο εικοσάχρονος. Αλλά μετά, δύο χρόνια αργότερα, η Μαίρη Μπαρνς, μια ιρλανδέζα εργάτρια εργοστασίου στο Μάντσεστερ. κατάκτησε την καρδιά του. Κράτησε εκεί σταθερά τη θέση της ακόμη και στα χρόνια του προσωρινού χωρισμού, όταν ο Ένγκελς, στο Μπάρμεν, το Παρίσι ή την Κολωνία δεν παραμελούσε «κάποιες συναναστροφές με τα κορίτσια»[3] .

Συνέχεια

Τάσος Θεοφίλου: Καλύτερα ένας αθώος στη φυλακή παρά δέκα ένοχοι εκτός; …


«Τα 32 βήματα του προαυλισμού δεν χωράνε στη σκέψη μου. Δεν χωράω στο προαύλιο. Δεν χωράω στη φυλακή».

10/11/2012, Τάσος Θεοφίλου, «Μπετόν και σίδηρο».

In dubio pro reo, ή άλλως οι αμφιβολίες που τυχόν υπάρξουν στη διαδικασία μιας ποινικής δίκης, αποβαίνουν υπέρ του κατηγορουμένου. Είναι αυτή μια θεμελιώδης αρχή του τεκμηρίου της αθωότητας, αν θέλουμε να μιλάμε για fair trial, δίκαιη δίκη σε ένα υποτιθέμενο κράτος δικαίου. Η αδυναμία του κατηγορουμένου ν’ αποδείξει την αθωότητά του, σε καμία περίπτωση δε δίνει το δικαίωμα στο δικαστήριο να τον καταδικάσει και δε σημαίνει ότι είναι ένοχος για κάποιο έγκλημα.

Μια διαδικασία η οποία λαμβάνει χώρα στις ελληνικές δικαστικές αίθουσες και αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο είναι η υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου, που συνελήφθη στις 18 Αυγούστου του 2012 κατόπιν «ανώνυμου» τηλεφωνήματος, το οποίο τον κατονόμαζε ως εμπλεκόμενο στη ληστεία της Πάρου και στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Ένας άγνωστος τηλεφωνεί στην αντιτρομοκρατική και λέει ότι ένας τύπος ονόματι Τάσος που έχει σχέση με την τρομοκρατία συμμετείχε στη ληστεία. Η διεύθυνση που έδωσε οδήγησε στο σπίτι του Θεοφίλου στη Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν εντοπίστηκε ο αριθμός του καταγγέλλόντος; Μα είναι απλό, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δεν έχει σύστημα αναγνώρισης κλήσεως!

Ο Τάσος Θεοφίλου συνελήφθη στην περιοχή του Κεραμικού με ένα σακίδιο που είχε πάνω του τη λέξη «Πάρος».

Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα λοιπόν, σέρνει έναν άνθρωπο σε δικαστήρια και φυλακές εδώ και πέντε χρόνια.  Απτό στοιχείο για εμπλοκή σε έκνομη πράξη ουδέν, πλην ενός καπέλου. Το περιβόητο καπέλο που σύμφωνα με το κατηγορητήριο φέρεται να φορούσε ή ίσως και να μην φορούσε ο Θεοφίλου, στο οποίο εντοπίστηκε DNA του, που μπορεί και να μην ήταν δικό του. Ένα καπέλο που δε φαίνεται να εμφανίζεται στις φωτογραφίες από τον τόπο του εγκλήματος, ένα καπέλο που σχεδόν έπεσε από τον ουρανό.

Δεκαεννέα τω συνόλω μάρτυρες κατηγορίας, αυτόπτες μάρτυρες της ληστείας και αστυνομικοί και δε βρέθηκε ένας να αναγνώρισε με βεβαιότητα τον κατηγορούμενο.

Η πρωτόδικη απόφαση επέβαλε στον Τάσο Θεοφίλου 25ετή ποινή κάθειρξης, για την ένοπλη ληστεία στην Πάρο, η οποία αποτέλεσε αίτιο για τον θανάσιμο τραυματισμό ενός οδηγού ταξί ο οποίος προσπάθησε να εμποδίσει τους δράστες να διαφύγουν, στις 10 Αυγούστου του 2012. Το δικαστήριο σε πρώτο βαθμό, τον είχε απαλλάξει από την κατηγορία συμμετοχής στην οργάνωση ΣΠΦ, αλλά και από την ανθρωποκτονία ως άμεσο αυτουργό. Η ποινή αφορούσε απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και ληστεία.

Ο κατηγορούμενος έκανε έφεση υπέρ της πλήρους απαλλαγής του από τις κατηγορίες και υπέρ της αθώωσής του για κάθε ανάμειξη με το παρόν περιστατικό. Ο εισαγγελέας όμως από τη δική του πλευρά άσκησε έφεση «υπέρ του Νόμου», επικαλούμενος τη μη ορθή εκτίμηση του δικαστηρίου.

Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου σε δεύτερο βαθμό ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2016 στο Εφετείο Αθηνών. Στη δίκη παρίστανται αλληλέγγυοι και φίλοι του Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος επιμένει να αντέχει και να γράφει κείμενα μέσα από τη φυλακή, τα οποία δε δίστασαν πολλοί να χρησιμοποιήσουν ως ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος του.

Το αίτημα της υπεράσπισης για τη φωνοληψία των πρακτικών, σχετικά με την αρχή της δημοσιότητας και της ασφάλειας και προστασίας του κατηγορουμένου απορρίφθηκε με πρόσχημα την έλλειψη της απαιτούμενης τεχνικής υποδομής στο κτίριο του Εφετείου. Οι συνήγοροι υπεράσπισης Κ. Παπαδάκης, Α. Παπαρρούσου και Σ. Φυτράκης, υπέβαλαν ένσταση αοριστίας της εισαγγελικής έφεσης, αλλά και ένσταση αναρμοδιότητας του συγκεκριμένου δικαστηρίου, μιας και, σύμφωνα με τον ισχυρισμό τους, η δίκη είναι πολιτική εφόσον ο κατηγορούμενος δικάζεται με τον ειδικό νόμο περί τρομοκρατίας και επομένως θα έπρεπε να δικαστεί από Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο.

Το αίτημα απορρίφθηκε από την έδρα, για να ακολουθήσει και η απόρριψη του αιτήματος αλλαγής στη σειρά εξέτασης των μαρτύρων. Η εμμονή της έδρας να προτάσσει τους αστυνομικούς που έχουν κληθεί μάρτυρες για τη συγκεκριμένη υπόθεση και ως προκύπτει δεν έχουν καμία ουσιώδη γνώση περί των πραγματικών περιστατικών, μας κάνει να αναρωτιόμαστε.

Στις 31 Μαρτίου και στις 6 Απριλίου ο Τάσος Θεοφίλου θα απολογηθεί στο Εφετείο Αθηνών, δεν γνωρίζει κανείς πότε θα απολογηθούν όσοι τον υπέβαλαν σε αυτή τη διαδικασία.

Πηγή: Μαρία Παρέντη – «Δρόμος της Αριστεράς»


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/04/blog-post_44.html

Χρήσιμες εικόνες κι όχι μόνο…


Χρήσιμες εικόνες κι όχι μόνο – To editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Παραθέτουμε δύο «εικόνες»: μία από το παρελθόν και μία πρόσφατη προς σκέψη και προβληματισμό. Οι στιγμές  για τη χώρα, την κοινωνία, τον λαό είναι απολύτως κρίσιμες. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο. Ακέφαλη η κοινωνία, χωρίς νόημα και στόχους, δεν γίνεται παρά να βυθιστεί στην αδράνεια και τη διάλυση. Για πόσο όμως ακόμη;

Έτσι δεν με ομίλησε πλέον

 «Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον ήλθε ο Άμιλτων (Χάμιλτον) να με ιδή. Μου είπε ότι: «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους, άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμίαν συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμο με τους Τούρκους και δυο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» «Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διήγησις συμβάντων ελληνικής φυλής από 1770 έως τα 1836

Ήμουν και είμαι ανεξάρτητος. Και αυτό είναι δύσκολο

 «Είναι ιεροσυλία αυτό που γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία: όλα μπήκαν κάτω από το χαλί. Σήμερα ο μνημονιακός, θεωρείται πατριώτης»
«Ο Σόιμπλε μας κουνάει το χέρι επειδή έχουμε υπογράψει. Είμαστε ραγιάδες και έχουμε εξευτελιστεί. Αυτός μαζί με τη Μέρκελ και τους άλλους είναι σαρκοφάγα ζώα»
«Έχω συμφιλιωθεί με τον Χάρο. Είναι φιλαράκος μου. Ξέρετε είχα πάντα φοβία με τον κουρέα. Δεν μπορούσα να μου πιάνει το κεφάλι και να με στριφογυρίζει».
Όταν ρωτήθηκε «πότε θα τα ξαναπούμε;» απάντησε: «δεν μπορώ να σας καλέσω στην κηδεία μου. Έχω εκφράσει την επιθυμία και την έχω βάλει στη διαθήκη μου να πάω κατευθείαν στο Βραχάτι».
Τι θα ήθελε να ξαναζήσει: «Να ξαναγύριζα στον Πύργο της Ηλείας, τότε που πήγαινα στη Γ΄ Γυμνασίου κι έγραφα τα πρώτα μου τραγούδια και κάθε βράδυ καθόμαστε στο τραπέζι ο πατέρας μου, η μητέρα μου, ο Γιάννης κι εγώ. Κι όταν άκουγαν το τραγούδι μου, τραγουδάγαμε όλοι μαζί. Κι αν το τραγούδι μου είχε έναν ρυθμό βαλς, σηκωνόταν ο πατέρας κι έπαιρνε τη μητέρα και χορεύανε».
Και κατέληξε: «Επίσης ξέρετε ότι λόγω ύψους δεν μπορούσα ποτέ να υποκλιθώ. Ήμουν και είμαι ανεξάρτητος. Και αυτό είναι δύσκολο».

Μίκης Θεοδωράκης, πρόσφατη συνέντευξη με αφορμή το νέο βιβλίο του «Μονόλογοι στο Λυκαυγές», εκδόσεις Ιανός.

 

Αναγνώστη σκέψου! Τι θα κάμεις; Τι θα κάνουμε;

Αρκετοί θυμήθηκαν τα λόγια του Μπελογιάννη για το μπόι των ονείρων μας. Αλήθεια τι ονειρευόμαστε, τι θέλουμε πολύ, πάρα πολύ; Οφείλουμε να το ξεκαθαρίσουμε για το μπόι των νέων ανθρώπων και αυτών που θα ‘ρθουν σε αυτόν τον τόπο…

_______________________________________________________

Aπό:http://www.e-dromos.gr/editorial-353/

Η Ναόμι Κλάιν, ο Πινοσέτ και τα παιδιά από το Σικάγο…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Το πραξικόπημα στη Χιλή το Σεπτέμβριο του 1973, όπως και όλα τα πραξικοπήματα, δεν θα μπορούσε να οργανωθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Στηρίχτηκε σε δομές που λειτουργούσαν για λογαριασμό του χρόνια πριν και καλλιεργούνταν με τις ευλογίες της CIA. Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ» εξηγεί : «Στα χρόνια που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος εκπαιδευτές από τις ΗΠΑ, πολλοί από τους οποίους ανήκαν στη CIA, είχαν φροντίσει να εμπνεύσουν παράφορο αντικομουνιστικό μένος στους στρατιωτικούς της Χιλής, πείθοντάς τους ότι οι σοσιαλιστές ήταν ντε φάκτο Ρώσοι κατάσκοποι, μια ξένη εχθρική δύναμη στους κόλπους της χιλιανής κοινωνίας, ένας αυτόχθων “εσωτερικός εχθρός”». (σελ. 108).

Από την άλλη, η σοσιαλιστικού προσανατολισμού πολιτική του προέδρου Αλιέντε δυσαρεστούσε και τους μεγάλους επιχειρηματικούς κύκλους της χώρας: «Το Σεπτέμβριο του 1971, με τη συμπλήρωση ενός έτους θητείας του Αλιέντε, οι κορυφαίοι επιχειρηματίες της Χιλής συναντήθηκαν επειγόντως στην παραθαλάσσια πόλη Βίνια δεν Μαρ προκειμένου να χαράξουν μια συνεκτική στρατηγική για την αλλαγή του καθεστώτος. Σύμφωνα με τον Ορλάντο Σάενς, πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης Κατασκευαστών (που τη χρηματοδοτούσαν γενναιόδωρα η CIA και πολλές από τις ξένες πολυεθνικές που επεξεργάζονταν τα δικά τους συνωμοτικά σχέδια στην Ουάσινγκτον), στη συνάντηση αποφασίστηκε ότι “η κυβέρνηση του Αλιέντε δε συνάδει με την ελευθερία στη Χιλή και με την ύπαρξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων, και ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί το τέλος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης”». (σελ. 102 – 103).

Ο Αουγούστο Πινοσέτ (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte) (25 Νοεμβρίου 1915 – 10 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Στρατιωτικός και πολιτικός δικτάτορας της Χιλής (1973-1990).
Ο Αουγούστο Πινοσέτ (Augusto José Ramón Pinochet Ugarte) (25 Νοεμβρίου 1915 – 10 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Στρατιωτικός και πολιτικός δικτάτορας της Χιλής (1973-1990).

Το μόνο που απέμενε ήταν η συνεργασία στρατού και επιχειρηματιών να αναλάβει ενεργό δράση: «Οι επιχειρηματίες συγκροτήθηκαν σε μια “πολεμικά διαρθρωμένη οργάνωση”. Κάποιοι θα δρούσαν ως σύνδεσμοι με το στρατό, ενώ άλλοι, σύμφωνα με τον Σάενς, “θα προετοίμαζαν συγκεκριμένα προγράμματα που θα αντικαθιστούσαν τα κυβερνητικά και για τα οποία θα ενημερώνονταν συστηματικά οι ένοπλες δυνάμεις”». (σελ. 103).

Φυσικά, αυτή η σύμπλευση του στρατού με τους επιχειρηματίες για την «ελευθερία» δεν άφησε ασυγκίνητα τα παιδιά από το Σικάγο που έδρευαν στο Καθολικό Πανεπιστήμιο: «Το Καθολικό Πανεπιστήμιο, η “στέγη” των Παιδιών του Σικάγου, αποτέλεσε το επίκεντρο για τη δημιουργία αυτού που η CIA αποκαλούσε “κλίμα πραξικοπήματος”. Πολλοί φοιτητές έγιναν μέλη της φασιστικής οργάνωσης Πατρίδα και Ελευθερία (Patria y Libertad), παρελαύνοντας στους δρόμους με το βήμα της χήνας, μιμούμενοι απροκάλυπτα τη χιτλερική νεολαία». (σελ. 102).

Συνέχεια