«Για να μάθουν τα παιδιά σας σωστά Ελληνικά, ΙΕΚ Τάπερμαν»…VIDEO…


«Ταπερμανιστάν= (©100% μαλβινική ορολογία). Ιδιωτικό ινστιτούτο επαγγελματικής κατάρτισης ιδρυθέν γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’90.» (από το συγχρονο λεξικό slang.gr)

Καλά, έιχε συνέντευξη Κώστα Σημίτη (15 χρόνια ακριβώς μετά την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ). Θα γίνει του εκσυγχρονισμού.

Ο Κώστας Σημίτης εδωσε την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, στην εκπομπή Ιστορίες (ΣΚΑI, Τρίτη 28 Μαρτίου, 12.00 τα μεσάνυχτα στη Σ. Κοσιώνη και στον Π. Τσίμα).

Με την αφορμή, βλέπουμε σε άπταιστα Μαλβινέζικα, στιγμές από τα ΙΕΚ Τάπερμαν που μας έμαθαν «σωστά Ελληνικά» -και μας έκαναν να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε.

Την ώρα της συνέντευξης θα βάζουμε από κάτω τους δικούς μας Μαλβινέζικους πολιτικούς υπότιτλους για το timing της επανεμφάνισης του κύριου Σημίτη.


Από:http://www.doctv.gr/page.aspx?itemid=spg10949

Μάγκας από μικράκι…


λέω ν’ αφήσω κατά μέρος τις αναλύσεις και τις γκρίνιες και να το πάμε πιο χαλαρά. Σκέφτηκα, ας πούμε, να ξεφυλλίσω λίγο μαζί σας την ιστορία τού ρεμπέτικου τραγουδιού μας. Χρειάστηκε κάμποση ώρα για να διαλέξω θέμα, ώσπου τελικά το μάτι μου κόλλησε στην παρακάτω φωτογραφία, η οποία τραβήχτηκε το 1948 και δείχνει τον Μιχάλη Γενίτσαρη με την Σωτηρία Μπέλλου. Τί θα λέγατε αν σήμερα αφήναμε κατά μέρος την Μπέλλου κι ασχολούμασταν με τον Γενίτσαρη; Κόκκινη κλωστή δεμένη, λοιπόν και… πάμε!

Μιχάλης Γενίτσαρης, Σωτηρία Μπέλλου (1948)

Ο Μιχάλης γεννήθηκε στην αγια-Σοφιά του Πειραιά ως Γεννήτσαρης, στις 15 Ιουνίου 1917. Η τύχη τό ‘φερε κι απέναντι από το ουζερί τού πατέρα του είχε τον καφενέ του ο μεγάλος Γιώργος Μπάτης. Έτσι, ο Μιχάλης, αλάνι από γεννησιμιού του, γοητεύθηκε νωρίς-νωρίς από το μπουζούκι τού Μπάτη και βάλθηκε να μάθει να παίζει κι αυτός, χρησιμοποιώντας ένα σκεβρωμένο μπαγλαμαδάκι του πατέρα του, που το βρήκε σε μια παλιά κασέλα.

Πριν καλά-καλά βγάλει τα κοντά παντελονάκια, ο Μιχάλης έπιασε δουλειά ως βοηθός κουρέα, σε αλατάδικο, σε τακουνάδικο, σε πεταλωτήριο, σε μανάβικο, σε χυτήριο, σε κλειδαράδικο, σε λεβητοποιείο, στους ταρσανάδες… όπου νά ‘ναι, αφού το ουζερί δεν έφτανε για να ζήσει η οικογένεια. Δεν έπαψε, όμως, να γρατζουνάει τον μπαγλαμά και παράλληλα να μαθαίνει μπουζούκι. Γρατζούνισμα το γρατζούνισμα, ο νεαρός Γεννήτσαρης σκάρωσε ένα χοντροκομμένο λογοτεχνικά τραγούδι: «Εγώ μάγκας φαινόμουνα θα γίνω από μικράκι, κατάλαβα τα έξυπνα κι έμαθα μπουζουκάκι». Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια ώσπου να τον πείσει ένας φίλος του να δείξει το κομμάτι στον Παναγιώτη Τούντα κι εκείνος να το πάρει για γραμμοφώνηση στην «Κολούβια» (όπως έλεγε μια ζωή την Columbia ο Μιχάλης). Το κομμάτι έγινε επιτυχία και ο Μιχάλης βρέθηκε ξαφνικά, από το πουθενά, να παίζει σε πάλκο, ανάμεσα σε θρυλικά ονόματα, όπως τον Κηρομύτη, τον Δελιά, τον Παγιουμτζή… Στο μεταξύ, μιας και η μόρφωση δεν περισσεύει σε κανέναν απ’ όλους αυτούς, το επώνυμό του απλοποιείται σε Γενίτσαρης.

Συνέχεια

Κηρήθρες και ψηφιδωτά – ένα κείμενο για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο…


από

Το κείμενο βρίσκεται στο βιβλίο Θόδωρος Αγγελόπουλος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (επιμέλεια της Ειρήνης Στάθη). Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή pdf εδώ.

Σκηνή από τον Μελισσοκόμο

Κηρήθρες και ψηφιδωτά

του Gerald O’Grady

«Το σπίτι μου είναι κτισμένο σύμφωνα με τους αυστηρούς νόμους τής αρχιτεκτονικής· κι ο ίδιος ο Ευκλείδης έμαθε πολλά θαυμάζοντας τη γεωμετρία των κελλιών του.»
Η Μέλισσα στις Χίλιες και μία νύχτες[1]

«Στο σύνθετο μάτι των εντόμων, μια εικόνα του περιβάλλοντος προκύπτει από το γεγονός ότι κάθε ομματίδιο (φωτοϋποδοχέας) προβάλλει το σημείο της εικόνας που βρίσκεται στην ευθεία της όρασής του. Δεδομένου ότι οι άξονες των ομματιδίων συγκλίνουν ελαφρώς, και πολύ τακτικά, τα σημεία αυτά της εικόνας συνθέτουν, όπως τα πετραδάκια ενός μωσαϊκού, μια ολοκληρωμένη εικόνα του περιβάλλοντος.»
Karl von Fisch[2]

«Όταν η Ιστορία είναι όπως πρέπει να είναι, τότε είναι μια παραλλαγή του κινηματογράφου. Δεν ικανοποιείται με το να εγκαθίσταται στα διαδοχικά γεγονότα και να επιθεωρεί το ηθικό τοπίο που μπορεί να γίνει αντιληπτό από αυτή τη θέση • αλλά για τη σειρά αυτή των στατικών εικόνων, καθεμιάς κλεισμένης στον εαυτό της, η Ιστορία αντικαθιστά την εικόνα μιας κίνησης. […]

Η αληθινή ιστορική πραγματικότητα δεν είναι το δεδομένο, το γεγονός, το πράγμα, αλλά η εξέλιξη που σχηματίζεται όταν αυτά τα υλικά λιώνουν, και η ρευστότητα.»
Jose Ortega y Gasset[3]

O μελισσοκόμος (1986) μιλά για τον Σπύρο, ένα δάσκαλο που, μετά το γλέντι για το γάμο της κόρης του, αφήνει τη δουλειά, τη γυναίκα, το σπίτι και την πόλη του, για ν’ ασχοληθεί ξανά με το επάγγελμα του πατέρα του και του παππού του. Καθώς διασχίζει την Ελλάδα, από βορρά προς νότον, με προορισμό την πόλη όπου γεννήθηκε και όπου πρωτοέμαθε να φροντίζει τις μέλισσες, σαν τη μέλισσα που επιστρέφει στην κυψέλη μετά την αναζήτηση τροφής, ο Σπύρος επισκέπτεται τους παλιούς του φίλους και το πατρικό του σπίτι, προσπαθώντας ν’ αναζωπυρώσει και ν’ αναβιώσει τη ζωή του στη μνήμη του. Έχοντας εγκαταλείψει τη γυναίκα του, Άννα, και την κόρη του, συναντά μια έκλυτη κοπέλα που ταξιδεύει με οτοστόπ και που τον αφήνει και τον ξαναβρίσκει σε διάφορα σημεία του ταξιδιού του. Πρόκειται για μια κοπέλα χωρίς μνήμη, αδιάφορη για το παρελθόν, που μοιάζει να εκπροσωπεί μια νέα, αμνησιακή γενιά, καθώς φτερουγίζει ανάμεσα στα φώτα των αυτοκινήτων, των βενζινάδικων, των φαστφουντάδικων και των φωτεινών πινακίδων στους σκοτεινούς, μουσκεμένους, γυαλιστερούς δρόμους της σύγχρονης Ελλάδας.

Συνέχεια

Οι Αυτόχθονες Λαοί της Βραζιλίας και η Συνεχιζόμενη Γενοκτονία τoυς…


Ο Λάδιο Βέρον, ηγέτης μιας φυλετικής ομάδας της φυλής των Γκουαρανί-Καϊοβά, θα ταξιδέψει στην Ευρώπη από τις 12 Μαρτίου έως τις 8 Ιουνίου για να καταγγείλει τις συνθήκες γενοκτονίας που βιώνει ο λαός του και να προσπαθήσει να εδραιώσει συμμαχίες με οργανώσεις και συλλογικότητες διεθνώς, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τη συνέχιση της δολοφονίας των Γκουαρανί-Καϊοβά και την εκδίωξή τους από τη γη τους, πράγμα που θα τους εξαναγκάσει να ζήσουν στα υποβαθμισμένα προάστια των πόλεων.

Περισσότερες πληροφορίες για τις επικείμενες εκδηλώσεις στην Ελλάδα δείτε εδώ.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΓΚΟΥΑΡΑΝΙ-ΚΑΪΟΒΑ

Ο λαός των Γκουαρανί-Καϊοβά αποτελείται από 47 χιλιάδες άτομα περίπου, που ζουν, τα περισσότερα, στην πολιτεία του Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ, στην κεντροδυτική Βραζιλία.

Το κράτος της Βραζιλίας αμελεί κατ’ εξακολούθηση να τηρήσει τις υποχρεώσεις του ως εγγυητής των δικαιωμάτων των ιθαγενών λαών σύμφωνα με το Σύνταγμα, καθώς και τη Σύμβαση 169 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΟΙΤ).

Πρόσφατα (18/01/2017), ο υπουργός Δικαιοσύνης δημοσίευσε ένα διάταγμα το οποίο τροποποιεί τις παραμέτρους οριοθέτησης των εδαφών των ιθαγενών, παραχωρώντας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Ασφάλειας, εξουσίες που τους επιτρέπουν την επανεξέταση όλων των αναλύσεων που έχουν πραγματοποιηθεί από το το Εθνικό Ίδρυμα σχετικά με τους Ιθαγενείς (FUNAI), υποτάσσοντας τα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών στα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της κυβέρνησης.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Η εισβολή και η αρπαγή της γης των Γκουαρανί-Καϊοβά ξεκίνησε, όπως συνέβη και σε ολόκληρη τη Βραζιλία, με τον αποικισμό της χώρας από τους Πορτογάλους το 1500 και εντάθηκε από το 1880 και μετά.

Μεταξύ των ετών 1915 και 1928 οι κάτοικοι πολυάριθμων χωριών έχασαν τη γη τους και περιορίστηκαν σε οκτώ «προστατευόμενες περιοχές» από τον Φορέα Προστασίας των Ιθαγενών (SPI). Γνώρισαν τη σωματική, τη ψυχολογική και την πολιτισμική βία σε μια διαδικασία απογύμνωσής τους από τα εδάφη τους, βία η οποία ενισχύθηκε με το δικτατορικό καθεστώς του Estado Novo (1837-1945). Για να αποδοθούν τα εδάφη τους απαλλαγμένα από κατοίκους στους εποίκους που κατέφθαναν για τη Μεγάλη Πορεία προς τα Δυτικά, την οποία προωθούσε η κυβέρνηση του Ζετούλιο Βάργκας, οι Γκουαρανί-Καϊοβά, αναγκάστηκαν να ζήσουν σε οριοθετημένες περιοχές υπό την κηδεμονία του κράτους, ενώ συναντούσαν εμπόδια όταν ήθελαν να προβούν σε επίσημη καταγραφή των περιουσιών τους, ακόμη και όταν ήθελαν να τις υπερασπιστούν ενώπιον του δικαστηρίου. Οι περιουσίες τους εξανεμίστηκαν και τα εδάφη τους διαμοιράσθηκαν σε τρίτους μέσα από μη νόμιμες διαδικασίες. Ο λαός υπέκυψε, πολλοί αυτόχθονες εξοντώθηκαν και ολόκληρες κοινότητες εξαφανίστηκαν από προσώπου γης.

Συνέχεια

Η μεγάλη καταστολή…


Του Δημήτρη Κούλαλη

O ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΧΑΝΤΙΓΚΤΟΝ, ο γνωστός Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, στην έκθεση που συνέγραψε το 1976 με τίτλο «Η κρίση της δημοκρατίας», διατύπωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη για την επίτευξη της σταθερότητας της αστικής δημοκρατίας: «Η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος», έγραφε, «προϋποθέτει συνήθως έναν βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ορισμένων ατόμων και ομάδων. (…) Ετσι- από κάποιο σημείο και μετά θα συνοδευθεί από μια μείωση της συλλογικής συνείδησης και (…) της πολιτικής συμμετοχής τους»*.

Βέβαια, εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Αν αυτά τα άτομα-ομάδες δεν μείνουν απαθή, τότε τι γίνεται;

Στα ’80s, η Θάτσερ χαρακτήριζε «εσωτερικό εχθρό» τον επικεφαλής του συνδικάτου των ανθρακωρύχων, Arthur Scargill. Ο ίδιος, πριν από μερικά χρόνια, δήλωσε στην «Guardian» ότι «κανένας άλλος Βρετανός πρωθυπουργός δεν στοχοποίησε τόσο πολλά μέλη της κοινωνίας, (…)θέτοντας παράλληλα ως στόχο να τα συντρίψει».

Είναι πρόδηλο, λοιπόν, ότι ο μόνος τρόπος για να μη βρεθεί κάποιος στο στόχαστρο του αστικού κράτους είναι η -συναινετική- απάθεια.

Μπορεί, όμως, αυτή η απάθεια να συνεχίζεται εις το διηνεκές;…

Ο πόλεμος που διεξάγεται αυτή τη στιγμή ενάντια στους λαούς εμπερικλείεται στο μαρξικό πλαίσιο της ταξικής πάλης.

O «εμβληματικός», σύμφωνα με την «Καθημερινή», κύριος Buffet το επιβεβαιώνει: «Η πάλη των τάξεων υπάρχει και είναι η δική μου που κερδίζει», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ομως, για να μπορεί ο εκάστοτε κύριος «Buffet» να ξεδιπλώνει ανενδοίαστα το αλαζονικό του ταμπεραμέντο, χρειάζεται κάποιου είδους προστασία.

Το όνομα αυτής: Αστυνομία.

Στις ΗΠΑ, στην παγκόσμια καπιταλιστική μητρόπολη:

Από το 1980, πάνω από το 80% των πόλεων άνω των 25 χιλ. κατοίκων έχει βιώσει τουλάχιστον μία επέμβαση των SWAT.

Μέσω του ομοσπονδιακού εξοπλιστικού προγράμματος «1033», περισσότερες από 17 χιλ. αστυνομικές υπηρεσίες έχουν παραλάβει από τον στρατό εξοπλισμό αξίας 4,3 δισ. δολ.

Μόνο από το 2006, στις αποθήκες της αστυνομίας βρίσκονται περίπου 100 δεσμίδες πυρομαχικών για τα αυτόματα «Μ-16», επιτρέποντας έτσι στους αστυνομικούς να πυροβολούν 3 φορές περισσότερο από το κανονικό.

38 Πολιτείες έχουν παραλάβει σιγαστήρες, τους οποίους κανονικά χρησιμοποιούν οι στρατιώτες κατά τη διάρκεια επιδρομών και επιθέσεων ελεύθερων σκοπευτών.

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, μόνο την τελευταία δεκαετία, δόθηκαν στα σώματα ασφαλείας χιλιάδες κομμάτια καμουφλάζ, εξοπλισμός νυχτερινής όρασης, τεθωρακισμένα οχήματα, αεροσκάφη και ρομπότ (όπως τα MARCbots που είχαν σχεδιαστεί για χρήση στο Αφγανιστάν).

Ερευνα του ΝΡR αναφέρει ότι έχουν καταγραφεί 12 χιλ. ξιφολόγχες, οι οποίες διανεμήθηκαν στην αστυνομία αν και η λίστα εξοπλισμών της Υπηρεσίας Διαχείρισης Εκτακτων Καταστάσεων απαγορεύει τη χρήση τους για την καταστολή εξεγέρσεων.

Ιδιωτικές εταιρείες προωθούν χαμηλού κόστους προγράμματα εναέριας παρακολούθησης σε τοπικά αστυνομικά τμήματα.

Σύμφωνα με την έκθεση της ACLU, «War Comes Home», σε 800 επιχειρήσεις των SWAT, σχεδόν το 80% αυτών αφορούσε απλές αστυνομικές υποθέσεις και μόνο το 7% αφορούσε πραγματικά καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Κι όλα αυτά βέβαια με το αζημίωτο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 40% του παρεχόμενου στην αστυνομία εξοπλισμού είναι ολοκαίνουργιο, ενώ εταιρείες όπως η «Lockheed Martin» και η «ΑΤΚ» έλαβαν μόνο το 2015 σχεδόν 32 δισ. δολ από το αμερικανικό Πεντάγωνο. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι για κάθε τεθωρακισμένο όχημα τύπου «ΜRAP» δαπανώνται 1,2 εκατ. δολ.

Αλλά, ας μην είμαστε άδικοι. Η πρόληψη, υπό την απειλή της τρομοκρατίας, μπορεί να δικαιολογήσει τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας και τα άνωθεν ιλιγγιώδη ποσά…

Βέβαια, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας δεν φαίνεται να ασπάζεται απόλυτα τη συγκεκριμένη άποψη, μια και, σύμφωνα με τα στοιχεία του, οι πιθανότητες θανάτου κάποιου εξαιτίας της τρομοκρατίας είναι 1 στα 20 εκατομμύρια.

Ακόμη, φαίνεται να μην τάσσονται αναφανδόν με το εν λόγω αφήγημα ούτε οι ίδιοι οι αξιωματικοί της αστυνομίας, μια και παραδέχονται ότι η επίκληση της τρομοκρατίας, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι απλά ο τρόπος για να εισπράξουν το κονδύλι του «1033».

Πού βρίσκεται άραγε η αλήθεια; Ισως βρίσκεται στα λόγια του Ricky Ezell, αρχηγού της ομάδας SWAT: «Προετοιμαζόμαστε για κάθε κατάσταση. (…) Προπονούμαστε για απείθαρχα πλήθη που θα αντιμετωπίζαμε σε μια -ενδεχόμενη- κοινωνική αναταραχή στο αστικό περιβάλλον».**

Μπορεί πάλι να βρίσκεται στα λόγια του αρχηγού της αστυνομίας του Σικάγου, Garry McCarthy, ο οποίος, απογοητευμένος μετά την «ελαστική» στάση της αστυνομίας στις ταραχές του Φέργκιουσον το 2014, είχε δηλώσει ότι «αν πετάξεις ένα δακρυγόνο, τότε, αυτό που μαίνεται μπροστά σου είναι μια εξέγερση, όχι μια διαδήλωση».

Οσο καλόγνωμος, λοιπόν, και να ‘ναι κάποιος δεν μπορεί παρά να κατανοήσει το σχέδιο σύστασης ενός «τοπικού» στρατού για την καταπολέμηση του «εσωτερικού» εχθρού.

Σε κάθε περίπτωση, ενάντια στο αίσθημα φόβου που εντέχνως καλλιεργείται, οφείλουμε να θυμόμαστε πάντα τα λόγια του Τζον Στάινμπεκ στα «Σταφύλια της οργής»: «Η καταστολή λειτουργεί μόνο για να δυναμώσει και να ενώσει τους καταπιεσμένους». Αυτό, ας το ‘χουν στον νου τους.

*Κ. Λουλουδάκης, «Ασπρα μαντίλια στην Plaza de Mayo», ΚΨΜ

** Craig Atkinson, «Do not Resist» documentary, 2016

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/i-megali-katastoli/

Η Χ.Α δικάζεται, οι μπράβοι της δέρνουν…


 

Η  μαφιόζικη οργάνωση καθώς ξεπλένεται στα λουτρά της Δημοκρατίας συνεχίζει και διαπράττει εγκλήματα. Μπορεί να το κάνει γιατί τα γραφεία της δεν έχουν κλείσει, μπορεί να το κάνει γιατί δεν έχει κυρηχθεί παράνομη, μπορεί να το κάνει γιατί ενώ τα μέλη της που κατηγορούνται δικάζονται, η μαφιόζικη κλίκα των μπράβων συνεχίζει και δρα μέσα από ”στέκια” προς ο,τι της φαίνεται ”ύποπτο”. Μπορεί να το κάνει, γιατί στους ναζί εφαρμόζεται το γράμμα του νόμου και τηρείται κάθε δημοκρατική επισημότητα και ανέχεια του ”κράτους δικαίου”, ενώ σε άλλες περιπτώσεις τα στημένα κατηγορητήρια της αντιτρομοκρατικής αρκούν για να φορτώσουν κάποιον με 20 χρόνια φυλακή. Η προτίμηση μπάτσων- δικαστών και κυβερνώντων στους ναζί είναι προφανής.

Ο φασισμός δεν θα ξεριζωθεί με τη δίκη, ούτε θα αποδοθεί δικαιοσύνη στα θύματα των ναζί από το κράτος, το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει η Δημοκρατία και η …Αριστερή κυβέρνηση είναι να μην υποκρίνονται και να μην υποθάλπτουν τους μαφιόζους-εγκληματίες. Αλλά τότε, δεν θα βρισκόμασταν στο μαφιόζικο ελληνικό κράτος.

Νέα επίθεση των νεοναζιστικών δολοφονικών ταγμάτων εφόδου πραγματοποιήθηκε σε βάρος ενός φοιτητή που επέστρεφε στο σπίτι του από τη σχολή του.

Σύμφωνα με το bloko.gr, η επίθεση έλαβε χώρα στην περιοχή των Ελληνορώσων. Ο λόγος της επίθεσης; Ο νεαρός είχε σακίδιο πλάτης!

Οι τραμπούκοι νεοναζί που βρίσκονταν σε κοντινό καφέ στέκι τους που βρίσκεται στη συμβολή των οδώ Σεβαστουπόλεως και Δαβάκη, μόλις είδαν το νεαρό τον πέρασαν γιαμέλος του Ρουβίκωνα, τού επιτέθηκαν με ακατανόμαστες φράσεις και τον χτύπησαν ανελέητα μέχρι λιποθυμίας.

Ο νεαρός νοσηλεύεται σε νοσοκομείο.

Νωρίτερα τα γραφεία της νεοναζιστικής οργάνωσης στη λεωφόρο Μεσογείων είχαν δεχτεί επίθεση από αγνώστους, και έχουν υποστεί μικρές υλικές ζημιές

alfavita

Ο τραπεζίτης…


 Αποτέλεσμα εικόνας για Mehmet Hakan Atilla

Η σύλληψη του Mehmet Hakan Atilla στις ηπα δεν είναι αυτό που θα έλεγε κανείς «βελτίωση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων». Ο Hakan είναι γενικός διευθυντής μιας τουρκικής τράπεζας απ’ τις μεγαλύτερες, της Halkbank. Και κατηγορείται ότι σε συνεργασία με τον τουρκο-ιρανό έμπορο χρυσού Reza Zarrab είχε οργανώσει ένα δίκτυο μαϊμού εταιρειών που επέτρεπε κυκλοφορία χρήματος προς και από το ιράν, κατά παράβαση του αμερικανικού εμπάγκο.

Θεωρούμε πολύ πιθανό ότι όντως ο Hakan (και όχι μόνον αυτός το πιθανότερο) έκανε ακριβώς αυτό: έσπαγε το αμερικανικό εμπάγκο στην Τεχεράνη, με το αζημίωτο. Αλλά ακόμα πιο βέβαιο είναι ότι αυτό γινόταν εν γνώσει και με την έγκριση των κυβερνήσεων Ερντογάν: ποτέ η Άγκυρα δεν θα τσακωνόταν με την Τεχεράνη απλά και μόνο επειδή αυτό γούσταρε η Ουάσιγκτον!

Συνεπώς το ζήτημα έχει πολιτικές διαστάσεις. Και το έκανε φανερό ο τούρκος υπ.εξ. Cavusoglu, ακόμα και στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον «ψοφιοπεριστέρι» αμερικάνο υπ.εξ. Tillerson, χτες. Η σύλληψή του είναι δουλειά των γκιουλενιστών στις ηπα δήλωσε μεταξύ άλλων.

Εκεί που μας χρωστάγανε (τον Γκιουλέν) μας πήραν και το βόδι (τον Hakan) θα μπορούσε να συμπληρώσει, δείχνοντας τις ηπα. Αλλά δεν το έκανε. Ίσως επειδή δεν είναι τουρκική η παροιμία. Ή, ίσως, επειδή θα το κάνει προσεχώς…

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/o-trapezitis/