Διαφορική ολοκλήρωση 1…2…3…


1…

Δεν ήταν, σε καμία περίπτωση, το λεπτομερές κείμενο ενός συνταγματικού χάρτη. Το αντίθετο. Ένα λιγόλογο ευχολόγιο ήταν, που θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε ημερομηνία της τελευταίας δεκαετίας. Αλλά “η διακήρυξη της Ρώμης” 2.0 χρειαζόταν τώρα για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν υπήρχε ο ανώτατος κυβερνητικός εκπρόσωπος της αυτού εξοχότητας της βασίλισσας (you know who). Και δεύτερον, για να περιλάβει (στη γλώσσα της αυτού εξοχότητας; χμμμμ…) αυτήν την πρόταση:

…We will act together, at different paces and intensity where necessary, while moving in the same direction, as we have done in the past, in line with the Treaties and keeping the door open to those who want to join later…

Που στα ελληνικά μεταφράζεται:

… Θα δράσουμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου είναι απαραίτητο, πάντα κινούμενοι προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και κρατώντας την πόρτα ανοικτή σ’εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα…

Την διακήρυξη την υπέγραψαν και οι 27, των κρατών / μελών της ε.ε. Αλλά δεν σκέφτονται όλες οι ηγετικές μερίδες αυτών των κρατών το ίδιο πράγμα. Καθόλου…

Δεν πρόκειται η 26η Μάρτη να είναι μια «διαφορετική ημέρα» για το project europe. Μπορούμε ωστόσο να προβλέψουμε από τώρα ότι ένας πυρήνας μιας δεκάδας τουλάχιστον κρατών μελών της ε.ε., που επιπλέον ανήκουν στην ευρωζώνη, θα προσπαθήσουν να «τσιμεντώσουν» τις συμφωνίες τους (και να διαχειριστούν τις διαφωνίες / διαφορές / αντιθέσεις τους) χωρίς το όπλο του «βέτο». Στο βαθμό που θα πετυχαίνουν τα επόμενα χρόνια ορατά αποτελέσματα, ελκυστικά για «εκείνους που θα θελήσουν», θα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά το τελετουργικό μιας «εισόδου», εδώ κι εκεί. Με περισσότερο ή λιγότερο αυστηρή «πόρτα», ανάλογα με τις περιστάσεις.

2…

Ξεκινώντας από σήμερα, λοιπόν, και με μικρότερα ή μεγαλύτερα βήματα στην εξέλιξη του χρόνου, η ευρωζώνη όπως την ξέρουμε τώρα (με τις συνθήκες, τους κανόνες και τις ισχύουσες δεσμεύσεις) θα πάψει να είναι ο “σκληρός πυρήνας” του project europe. Αυτό, όμως, καθόλου δεν σημαίνει ότι θα «χαλαρώσουν» οι όροι για την ένταξη ή την συμμετοχή σ’ αυτό το ενδιάμεσο επίπεδο στο οποίο θα εξελιχθεί, από πολιτική άποψη, η σημερινή ευρωζώνη – όπως θα ήθελαν να ελπίζουν οι κατά τον Κονδύλη (και όχι μόνο) «αναξιοπρεπείς επαίτες» της Αθήνας. Το αντίθετο εκτιμάμε ότι θα συμβεί. Έχοντας προεξοφλήσει (ή διαμορφώσει) ένα ισχυρό «κέντρο» μέσα στην και πάνω από την ευρωζώνη, όσα κράτη μείνουν στην «περίμετρό» της (και μάλιστα άκρη άκρη, όπως το ελληνικό εδώ και χρόνια) θα είναι ευκολότερο να υποβιβαστούν.

Η ελληνική κρατικο / καπιταλιστική προσοδική μικρόνοια βαυκαλιζόταν ότι πάντα θα απολαμβάνει μια ιδιαίτερη μεταχείριση, επειδή θα ήταν από οικονομική άποψη καταστροφική για τους άλλους η έξοδός της απ’ την ευρωζώνη. Αυτό πράγματι ίσχυε το 2010 και σε μικρότερο βαθμό το 2011· όχι απ’ το 2012 και μετά. Ύστερα η ίδια μικρόνοια οχυρώθηκε στο ότι αυτή η έξοδος θα ήταν πολιτικά βλαβερή για το project europe· με την γνωστή ηλίθια έννοια του domino effect. Κι αυτό ήταν φρεναπάτη όπως θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει απ’ το brexit (που δεν αφορά, φυσικά, την ευρωζώνη· δεν αφορά όμως και έναν καπιταλισμό μικρού μεγέθους όπως ο ελληνικός). Αλλά ακόμα κι αν κάποιοι διατηρούσαν μέχρι προχτές κάποιες έσχατες ψευδαισθήσεις για το «πολιτικό βάρος» που έχει στην ευρωζώνη και στην «τύχη» της ένα μέγεθος σαν το ελληνικό, θα διαπιστώσουν σύντομα τη σημασία που έχει γι’ αυτήν την «τύχη» η διαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού βάρους 8 ή 10 κρατών στοκέντρο του project. Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο εκεί κρίνεται η ιστορία.

Για να το θέσουμε πιο ωμά. Η διαφορική ολοκλήρωση της ευρώπης ΔΕΝ υπογράφτηκε και θα προωθηθεί για να κρατήσει (ή να χάσει) ο «ευρωπαϊκός πυρήνας» την ελληνική χερσόνησο. Αλλά για να συμμαζέψει (ή να εξουδετερώσει) την αμερικανόφιλη ανατολική ευρώπη. Από οικονομική, πολιτική και γεωπολιτική άποψη εκεί βρίσκεται η κύρια διακύβευση.

Η ελληνική χερσόνησος είναι η άκρη της βαλκανικής και ανήκει στον ανατολικομεσογειακό / μεσανατολικό (γεωπολιτικό) κύκλο. Αν εκεί το παρόν και το μέλλον είναι στάχτη και μπούρμπερη (και υπάρχουν σοβαροί λόγοι που αυτό συμβαίνει ήδη…) γιατί η ελληνική επικράτεια «αξίζει» κάτι περισσότερο απ’ το να γίνει κάποια στιγμή απλό (και επιτηρούμενο, λόγω χρεών) μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης;

Προς το παρόν ίσως εξακολουθεί να έχει μια χρησιμότητα το να υπάρχει στην περίμετρο της ευρωζώνης ένα μέλος ανεπίδεκτο: για να προκαλεί κατά περιόδους εκείνες τις «τριβές» που εκτιμώνται απ’ τους εμπόρους χρήματος και βοηθούν στο να είναι η ισοτιμία του ευρώ προς το δολάριο κοντά στο 1:1.

Φυσικά μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για πόσο ακόμα θα έχει αξία έστω και μια τέτοια εκδούλευση…

3…

Το μοντέλο που υιοθετήθηκε από χτες επιτρέπει, πάντως (τουλάχιστον θεωρητικά) σε διάφορα κράτη / μέλη (είτε της ε.ε. είτε της ευρωζώνης) να διαμορφώνουν, ή προσπαθούν να διαμορφώσουν ad hoc μπλοκ, σαν «αντίβαρα», στις πρωτοβουλίες της όποιας κάθε φορά «μεγαλύτερης ταχύτητας». Οι «4 του Βίσεγκραντ», για παράδειγμα (τσεχία, ουγγαρία, σλοβακία και πολωνία) θα μπορούσαν να δοκιμάσουν έτσι την «τύχη» τους, εφόσον λαμβάνουν αποφάσεις που επιτρέπονται απ’ τις υπάρχουσες συνθήκες και δεσμεύσεις τους. Και όχι μόνο σε ότι αφορά τους πρόσφυγες / μετανάστες.

Ένα αντίστοιχο σχήμα σε στυλ «mediterranean club» όπως προσπάθησε να το πουλήσει λίγους μήνες νωρίτερα ο φαιορόζ πρωθυπουργός είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορούσε να υπάρξει στα σοβαρά (κι όχι μόνο για διακοπές)· εκτός από τις περιπτώσεις που θα υπηρετούσε τα συμφέροντα του Παρισιού κατ’ αρχήν και της Ρώμης στη συνέχεια.

Όμως τι χρεία μαρτύρων έχουμε; Την ώρα που συμβολικά (και όχι μόνο) υπογραφόταν η «συνθήκη της Ρώμης» 2.0, το ελληνικό βαθύ κράτος είχε ξαποστείλει τον ψεκασμένο υπ.αμ. του για να διαπραγματευτεί με τον killer «τρελό σκύλο» των αμερικάνων συντηρητικών την ανανέωση της παραχώρησης της αεροναυτικής βάσης στη Σούδα όχι για ένα χρόνο (όπως γινόταν ως τώρα) αλλά για 5 ή και για 10. Θα έλεγε κανείς πως είναι ένα απ’ τα αποκαλυπτήρια του τι είναι η «πρωτο-δεύτερη φορά αριστερά» στην ελλάδα: ακόμα πιο πολύ νταραβέρι με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, μπας «και δώσει κάτι»… Πάντα πιστοί στα συμφέροντα και την οπτική της νο 1 ελληνικής καπιταλιστικής βιομηχανίας και των αφεντικών της. Της ναυτιλίας.

Έχει αρχίσει μια καινούργια ημέρα για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και στον τομέα της άμυνας δήλωσε ο ψεκασμένος. Για να συνεχίσει: Ενώ με την προηγούμενη κυβέρνηση, παρότι, ο ίδιος ο Πρόεδρος είχε βοηθήσει, είχαν την αντίληψη περί παγκοσμιοποιήσεως, η νέα διοίκηση του Τραμπ αντιλαμβάνεται τον ιδιαίτερο ρόλο του έθνους – κράτους, όπως επίσης και την ιδιαιτερότητα που έχουν τα κράτη με ιστορία και ιδιαίτερους δεσμούς να αναπτύξουν συνεργασίες…

Δυστυχώς για τον ψεκασμένο δεν μπορεί να γίνει το 51ο αστέρι στη σημαία των ηπα. Δεν υπάρχει χώρος. Επιπλέον εκεί στο αμέρικα δείχνουν σφιχτοχέρηδες…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/diaforiki-oloklirosi-1/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/diaforiki-oloklirosi-2-2/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/diaforiki-oloklirosi-3/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s