Φύλο και αλληλεγγύη…


Αποτέλεσμα εικόνας για Φύλο και αλληλεγγύη

Συγγραφέας: R.S.

Η εικόνα του άντρα ως «ισχυρού κυνηγού» κυριάρχησε στον επιστημονικό προβληματισμό επί του θέματος της ανθρώπινης εξέλιξης σε ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα. Μέχρι την δεκαετία του 1980, θεωρούσαν ευρέως ότι η φυλετική διαίρεση της εργασίας – με τα αρσενικά που πηγαίνουν για κυνήγι μακριά και να φέρνουν το κρέας στο σπίτι – καθιερώθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια σε μια διαδικασία που συνδέεται με την εξέλιξη του διποδισμού, της κατασκευή εργαλείων και του μοναδικά μεγάλου και πολύπλοκου ανθρώπινου εγκέφαλου.  Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου  αιώνα, ωστόσο, συνέβη μια επανάσταση στην αρχαιολογία και την παλαιοντολογία. Πιο αυστηρές μέθοδοι ανασκαφής και ανάλυσης οδήγησαν στη συνειδητοποίηση ότι οι πρώτοι ανθρωπίδες («australopithecines») στην πραγματικότητα ήταν πιθηκοειδή πλάσματα που έκαναν, λίγο ή πολύ, πιθηκοειδή ζωή, και ότι ήταν μόνο μια σχετικά πρόσφατη «ανθρώπινη επανάσταση» με την οποία προέκυψε η συμβολική κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας.

Αρχαιολόγοι διαπίστωσαν ότι , τουλάχιστον στην Ευρώπη , δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι κυνηγοί ταξίδευαν οργανωμένα, μεγάλες αποστάσεις, κυνηγώντας μεγάλα θηράματα ή φέρνοντας το κρέας πίσω στη βάση με συστηματικό τρόπο. Αυτό το είδος της οικονομικής στρατηγικής – γνωστή ως «εφοδιαστικό κυνήγι » – δεν υλοποιούνταν στην Ευρώπη μέχρι την λεγόμενη «Ανώτερη Παλαιολιθική  επανάσταση» πριν από περίπου 40.000 χρόνια. Πριν από αυτή την περίοδο , οι αρχαϊκοί άνθρωποι όπως οι Νεάντερταλ, αναμφίβολα κυνηγούσαν και κατανάλωναν κρέας. Ωστόσο, ο τρόπος αντιμετώπισης του κυνηγιού ήταν λιγότερο εξαρτημένος από μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και θα μπορούσε προφανώς να είναι επιτυχής χωρίς να χρειάζεται τα μυστήρια και την πολυπλοκότητα της συμβολικής κουλτούρας .

Σήμερα, αρχαιολόγοι και παλαιοντολόγοι είναι ως επί το πλείστον σύμφωνοι: οι προ – σύγχρονοι κάτοικοι της Ευρώπης – οι Νεάντερταλ – ήταν ιδιαίτερα ευφυείς και γενετικώς ικανοί να παράγουν έστω και μία στοιχειώδη συμβολική κουλτούρα . Αλλά για λόγους που παραμένουν ανεξήγητοι, δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τις δυνατότητές τους και, τελικά, εξαφανίστηκαν . Η κυρίαρχη άποψη σήμερα είναι ότι ο μοντέρνος Homosapiens (δηλαδή, το δικό μας είδος) εμφανίστηκε κάπου αλλού με μία σχετικά ξαφνική «ειδογένεση». Σε μικρούς πληθυσμούς σε πρώτη φάση, το νέο είδος φαίνεται να είχε προκύψει κάπου στην Αφρική, περίπου 150.000 χρόνια πριν∙ τότε, άρχισε να εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο τον πλανήτη πριν από περίπου 60.000 έως 40.000 χρόνια. Οι αρχαιολόγοι αναφέρονται συχνά σε όλη αυτή τη διαδικασία ως ένα είδος επανάστασης, την «ανθρώπινη επανάσταση», επίσης γνωστή ως «συμβολική έκρηξη».

Όπως πάντα, οι λεπτομέρειες μπορούν να τεθούν υπό συζήτηση, αλλά η επικρατούσα άποψη είναι ότι μόνο κατά την διάρκεια αυτού του επαναστατικού περάσματος εμφανίστηκαν συμβολική γλώσσα, τέχνη, ιεροτελεστία και πολιτισμός. Από τι αποτελούνταν η «ανθρώπινη επανάσταση»; Μελετητές πιθήκων, εξελεκτικοί βιολόγοι και άλλοι που προσπαθούν να λύσουν εσωτερικούς συσχετισμούς, είναι σύμφωνοι σε ένα πράγμα: δεν έχει νόημα να μιλάμε για τον άντρα ως «ισχυρό κυνηγό», ή για τον άντρα ως «κατασκευαστή εργαλείων», ξέχωρα. Η συμπεριφορά του ενός φύλου είναι ισχυρά εξαρτημένη από αυτήν του άλλου φύλου. Με άλλα λόγια, το σύστημα αναζήτησης τροφής, αναπαραγωγής κλπ. από το θηλυκό, πρέπει να ληφθούν υπόψιν. Ο Ένγκελς το αναγνώρισε αυτό ήδη καιρό πριν, όπως θα δούμε στην συνέχεια. Ωστόσο, το ενδιαφέρον για τα συστήματα του θηλυκού από την σύγχρονη εξελικτική επιστήμη έχει μικρή, μόνο, επιρροή από τον ¨Ενγκελς. Αντ’ αυτού , η επιστημονική σκέψη σε αυτό το πεδίο έχει τις ρίζες της στη θεωρία του Δαρβίνου. Οι άνθρωποι είναι ανθρωποειδείς πίθηκοι, και οι ανθρωποειδείς πίθηκοι είναι θηλαστικά. Μεταξύ των θηλαστικών τα συστήματα αναζήτησης τροφής, συντρόφου και της αναπαραγωγής έχουν απολύτως αποφασιστικό ρόλο στην διαμόρφωση και τον περιορισμό του αρσενικού και στην προώθηση μιας εξελικτικής αλλαγής.

Η ανθρώπινη εξέλιξη συνέβη. Οι ακριβείς λεπτομέρειες του πώς συνέβη δεν έχουν ακόμα συμφωνηθεί. Η δουλειά μου ως Μαρξιστής είναι ουσιαστικά για τις λεπτομέρειες- για την κοινωνική και πολιτική δυναμική αυτής της επανάστασης. Όταν κορυφαίοι ειδικοί που μελετούν την προέλευση του ανθρώπου μιλούν για «ανθρώπινη επανάσταση», είναι κάτι περισσότερο από έναν τυπικό όρο, τον οποίο ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει όπως νομίζει. Οι παλεοντολόγοι βασίζονται σε ανασκαμμένα οστά, και είναι λιγότερο εύκολο να δει κανείς πολιτικά νοήματα σε αυτά. Οι ακαδημαϊκοί μπορούν να μιλούν για την ανθρώπινη επανάσταση χωρίς να σκέφτονται τα πράγματα από μέσα, όπως θα έκαναν οι Μαρξιστές. Ήταν το κλειδί της μετάβασης κάποιου είδους κοινωνική επανάσταση; Ή ήταν μάλλον – όπως ο Νόαμ Τσόμσκι επιμένει – μια πιο στενά «γνωστική» εκδήλωση; Πολλοί μελετητές δε νοιάζονται για αυτό. Από μία άποψη, αυτό μπορεί να είναι καλό, δεδομένου ότι οι επιστήμονες τείνουν να είναι λιγότερο αμυντικοί και περισσότερο ανοιχτόμυαλοι, όταν δεν βλέπουν μια σύνδεση με την πολιτική.

Αλλά για τους Μαρξιστές το θέμα είναι διαφορετικό. Επιστήμη και πολιτική θα είναι πάντοτε συνδεδεμένες, ακόμη και όταν αυτό δεν γίνεται παραδεκτό. Ο Τσόμσκι, για παράδειγμα, αναγκάζεται να αρνηθεί την κοινωνική φύση αυτού που αποκαλεί το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός», γιατί η όλη του στρατηγική για την εξασφάλιση χρηματοδότησης για τα έργα του (συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής χρηματοδότησης) εξαρτάται από τον ισχυρισμό ότι κάνει «φυσικές επιστήμες» και όχι «κοινωνικές επιστήμες». Αυτό τον οδηγεί σε παράλογες αξιώσεις, όπως η ιδέα ότι η γλώσσα δεν είναι κοινωνική ή επικοινωνιακή, αλλά εμφανίστηκε ξαφνικά σε έναν εγκέφαλο που άρχισε να μιλάει στον εαυτό του! Οι Μαρξιστές δεν μπορούν να έχουν χρόνο για τέτοια σκουπίδια.

Από τη στιγμή που ξεκινάμε να σκεφτόμαστε για μια «ανθρώπινη επανάσταση» στο προ-πολιτιστικό παρελθόν, είμαστε υποχρεωμένοι να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για την κοινωνική δυναμική, τις συγκρούσεις, τους αγώνες των προβαλλόμενων δυνάμεων. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν να ήταν η «τάξη», με τη συνήθη έννοια, το επίμαχο σημείο σε αυτό το πρώιμο στάδιο. Οπότε ποιο μπορεί να ήταν αυτό;

Λοιπόν, η μόνη θεωρητικά πιθανή απάντηση είναι ότι αυτή του Ένγκελς στο «Theoriginofthefamily, privatepropertyandthestate». Η δυναμική μπορεί να ήταν μόνο σεξουαλική. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, οι ταξικές συγκρούσεις και οι διχασμοί κατά την περίοδο αυτή πήραν τη μορφή των συγκρούσεων και διχασμών σχετικά με το σεξ. Ακολουθώντας αυτή την λογική, πρέπει να υπήρξε μια σεξουαλική επανάσταση που οδήγησε σε αυτό που ο Ένγκελς αποκαλεί ως η «πρωτοκαθεδρία» των γυναικών στο «κομμουνιστικό νοικοκυριό». Θα ήταν επιστημονικά τεράστιο λάθος να υποστηριχθεί ότι μπορούμε να βγάλουμε έγκυρα συμπεράσματα σχετικά με τους πρόωρους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες απλά λαμβάνοντας υπόψιν την ζωή των αμερικανών ιθαγενών κατά τον 18ο ή 19ο αιώνα. Αλλά, πέρα ​​από τέτοιες δυσκολίες, επιτρέψτε μου απλώς να τεκμηριώσω ποιό ήταν το όραμα του Ένγκελς του «πρωτόγονου κομμουνισμού». Αυτό μπορεί να είναι αναγκαίο, επειδή τόσοι πολλοί μαρξιστές φαίνεται να το έχουν ξεχάσει. Παραθέτοντας τον ιεραπόστολο ArthurWright, ο Ένγκελς περιγράφει πώς οι γυναίκες της φυλής Ιροκουά ασκούσαν την εξουσία τους: «Συνήθως, το θηλυκό κυβερνούσε το σπίτι… Οι αποθήκες ήταν κοινές, αλλά αλίμονο στον άτυχο σύζυγο ή εραστή ο οποίος θα ήταν πολύ οκνηρός να κάνει το μερίδιό του στις παροχές. Δεν έχει σημασία πόσο πολλά παιδιά, ή πόσα αγαθά θα μπορούσε να έχει στο σπίτι, μπορούσε ανά πάσα στιγμή να υποχρεωθεί να πάρει την κουβέρτα του και κινηθεί∙ και μετά από τέτοιες εντολές δεν θα ήταν φρόνιμο από μέρους του να δείξει ανυπακοή. Το σπίτι θα ήταν πάρα πολύ καυτό για αυτόν και θα έπρεπε να υποχωρήσει στην δική του φυλή», (F.EngelsTheoriginofthefamily, privatepropertyandthestate, http://www.marxists.org/archive/marx/works/1884/origin-family/ index.htm).

Η δύναμη των γυναικών, σύμφωνα με αυτό το παράθεμα, βασίζεται στην αλληλεγγύη τους, καθώς και για το γεγονός ότι είχαν το δικαίωμα να σπάσουν τις σεξουαλικές τους σχέσεις με τους άνδρες, ανά πάσα στιγμή.

Η δουλειά μου ξεκινά από την ιδέα ότι το να είσαι πλήρως ανθρώπινος είναι να είναι συνειδητός, και ότι η συνείδηση ​​σε οποιαδήποτε ουσιαστική έννοια έχει κάτι να κάνει με την ταξική πάλη. Τί σχέση έχει αυτό με την ανθρώπινη προέλευση; Η απάντηση είναι ότι η ταξική πάλη ως καθοριστικός παράγοντας της συνείδησης δεν ξεκίνησε χτες, ή ακόμα και μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν. Όπως έχουν ολοκληρωτικά συνειδητοποιήσει οι Μαρξ και Ένγκελς, αν ο αγώνας μας αναχθεί αρκετά πίσω στο παρελθόν, θα βρεθεί να λαμβάνει άλλες μορφές, με ένα από τα πιο κεντρικά να είναι οι σεξουαλικές αντιφάσεις.

Οι αντιφάσεις που οδήγησαν στην επαναστατική μεταμόρφωση μπορούν να αποδοθούν τελικά στο γεγονός ότι μια σύνθετη μάθηση εξαρτάται από μεγάλους εγκεφάλους. Αυτοί χρειάζονται χρόνο για να αναπτυχθούν. Πέρα από έναν ασυνήθιστο βαθμό βρεφικής αδυναμίας μετά τη γέννα, οι εγκέφαλοι χρειάζονται επίσης μια παρατεταμένη παιδική ηλικία κατά την οποία επαρκής μάθηση μπορεί να λάβει χώρα. Η εξέλιξη των HomoSapiens (οι οποίοι είχαν μεγάλο εγκέφαλο), ως εκ τούτου έφερε μια δραματικά έντονη ανάγκη φροντίδας των παιδιών. Αν δεν ήταν αυτό που νίκησε τις μητέρες που υπήρξαν πρωταρχικά υπεύθυνες, ήταν ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη των θηλυκών να διασφαλιστεί ότι το αντίθετο φύλο θα συνέβαλε περισσότερη υποστήριξη από ό, τι είχαν ποτέ πριν συνεισφέρει αρσενικά πρωτεύοντα θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων των εξελισσόμενων ανθρώπων.

Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα αρσενικά πρωτεύοντα θηλαστικά – για παράδειγμα, οι γορίλες και οι χιμπατζήδες – δεν παρέχουν καμία τροφή για τους απογόνους τους. Το αφήνουν αυτό αποκλειστικά στις μητέρες. Εάν υποθέσουμε ότι, αρχικά, οι πιθηκόμορφοι πρόγονοί των ανθρώπινων αρσενικών ήταν εξίσου απρόθυμοι παροχείς και ότι η ανθρώπινη εξέλιξη περιλάμβανε αντιφάσεις και αγώνες γύρω από αυτά τα ζητήματα, τότε τα μυστήρια των ανθρώπινων πολιτισμικών καταβολών αρχίζουν να διαλύονται.

Αν οι γυναίκες έπρεπε να βάλουν τους άνδρες να κυνηγούν για αυτές, θα έπρεπε να συνδέουν το σεξ με επιτυχία στην καταδίωξη. Για να κατανοήσουν τα βασικά λογικές πιθανότητες, ας αρχίσουμε με την επανεξέταση της κατάστασης μεταξύ των χιμπατζήδων.

Όταν ένας αρσενικός χιμπατζής έχει πιάσει μια μαϊμού ή ένα άλλο ζώο, το θηλυκό πολλές φορές θα σπεύσει και θα παρουσιάσει με σεξουαλικό τρόπο τα οπίσθια τεταρτημόριά της. Αν η γυναίκα βρίσκεται σε οίστρο και ο άνδρας ενδιαφέρεται, μπορεί να λάβει μερίδιο από το κρέας του, το οποίο αυτή θα αρχίσει να τρώει επί τόπου, ενώ ίσως η συνουσία εξακολουθεί να συμβαίνει. Φυσικά, εάν ένα δεύτερο θηλυκό φτάσει στο σημείο, θα μπει σε ανταγωνισμό με την πρώτη, για χάρη του αρσενικού. Για προφανείς λόγους, μπορούμε να δούμε ότι η στρατηγική αυτή δεν είναι ευνοϊκή για την αλληλεγγύη μεταξύ γυναικών. Ούτε και προωθεί την αλληλεγγύη μεταξύ των αρσενικών. Η λογική της κατάστασης αναγκάζει τους άνδρες να κάνουν μάχη ο ένας εναντίον του άλλου, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε κρέας που μπορούν να βρουν, προκειμένου να προσελκύσουν τα θηλυκά με το μέρος τους. Τα ανθρώπινα θηλυκά, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά αρχεία, έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Καθώς ξεκίνησε η επανάσταση, δεν κυνηγούσαν πλέον τα αρσενικά που κατείχαν το κρέας. Αντ ‘αυτού, έμειναν σταθερά με τα παιδιά τους και αρνήθηκαν να μετακινηθούν.

Αυτό φαίνεται από τις αρχαιολογικές μαρτυρίες των σπιτιών, φωτιών, κλπ. Σε αντίθεση με τις γυναίκες Νεάντερταλ, οι γυναίκες του είδους μας αντιστάθηκαν στην πίεση των αρσενικών να συνεχίσουν να κινούνται ασταμάτητα από το βάση σε βάση. Κατά μεγάλο ποσοστό, βασίζονταν εν μέρει στα τρόφιμα τα οποία συνέλεγαν αυτές. Αλλά, όταν ήθελαν κρέας – όπως εμφατικά έκαναν κατά τη διάρκεια της σεζόν, που τα συλλεγόμενα τρόφιμα ήταν λιγοστά – υιοθετούσαν μια επαναστατική, νέα στρατηγική.

Αντί για τα ατέλειωτα ταξίδια για την αναζήτηση τροφής, έβαλαν τους άνδρες συντρόφους τους να κάνουν ένα μεγάλο μέρος της αναγκαίας μετακίνησης για αυτές. Αντί να πηγαίνουν αυτές στο κρέας, έκαναν το κρέας να έρχεται σε αυτές. Το κόλπο ήταν στην ουσία αρκετά απλή. Έκαναν αρνητικό σινιάλο σε κάθε αρσενικό που πλησίαζε χωρίς κρέας. Κάθε αρσενικό που προσπαθούσε να αψηφήσει αυτή την σεξουαλική αντίσταση από τα θηλυκά ερχόταν αντιμέτωπο με συλλογική εχθρότητα, που παράγεται από τη λογική της κατάστασης.

Δεν θα υπήρχε κανένα νόημα στο να κάνουν αρνητικό σινιάλο σε ένα χαλαρό ή με άδεια χέρια αρσενικό, αν η εν λόγω γυναίκα γνώριζε ότι κάποια αλόγιστη ‘αδελφή’ κάπου, επρόκειτο να σηματοδοτήσει θετικά σε αυτόν. Το αρσενικό θα ανακάλυπτε την εναλλακτική αυτή λύση. Με άλλα λόγια, η στρατηγική της αρνητικής σηματοδότησης θα σήμαινε την επιλογή της κατάλληλης στιγμής, εξασφαλίζοντας ότι όλες οι γυναίκες στην περιοχή ήταν μαζί σε αυτό. Το αρνητικό σινιάλο, στην συνέχεια, στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, θα πρέπει να ήταν ένα συλλογικό σινιάλο, προκειμένου να είναι αποτελεσματικό. Οι διοργανωτές της σεξ-απεργίας, όπως έγιναν συνειδητοί και πολιτιστικοί, είχαν ένα έτοιμο βιολογικό ρολόι που τους επέτρεπε ακριβώς μια τέτοια στρατηγική. Το ανθρώπινο θηλυκό αποκρύπτει την ωορρηξία της, έτσι ώστε να μην κανένα αρσενικό να μην μπορεί να ξέρει με ακρίβεια πότε είναι γόνιμη. Κατά την περίοδο, χάνει περισσότερο αίμα από οποιοδήποτε άλλο πρωτεύον, και η έμμηνος ρύσης της σηματοδοτεί την επικείμενη γονιμότητα της. Αυτή μπορεί να κάνει σεξ σε οποιαδήποτε στιγμή του κύκλου της, ή να αρνηθεί το σεξ ανά πάσα στιγμή.

Τέλος, οι γυναίκες έχουν την ικανότητα να συγχρονίσουν την έμμηνο ρύση τους, η μία με την άλλη. Η μέση διάρκεια του ανθρώπινου κύκλου δείχνει μια εξελικτική στρατηγική συγχρονισμού κύκλων, χρησιμοποιώντας το φεγγάρι ως φάση: σε αντίθεση με τον κύκλο ενός χιμπατζή, ο οποίος είναι κατά μέσο όρο 36 ημέρες, ο ανθρώπινος μέσος όρος είναι 29,5 ημέρες – ακριβώς ο χρόνος που απαιτείται για να περάσει το φεγγάρι από τις φάσεις του, όπως φαίνεται από τη γη.

Η αλληλεγγύη αύξησε την συνείδηση ​​των γυναικών, σαν να τις έκανε πιο ευφυείς.

Η αλληλεγγύη που απορρέει από την απεργία θα έχει αυξήσει τον συγχρονισμό της έμμηνου ρύσης, επιτρέποντας στις γυναίκες να βιώσουν τα βιολογικά ρολόγια τους ως πηγή συλλογικής δύναμης. Τα «θηλυκά» στην πραγματικότητα γίνονται «γυναίκες» όταν καθιερώνουν τη δική τους υπερηφάνεια, τη δική τους αξιοπρέπεια, τη δική τους δύναμη. Μέσα από την αναζήτηση της αλληλεγγύης , οι γυναίκες εφιστούν συλλογικά τους βιολογικούς τους πόρους για να δώσει στο αίμα της περιόδου τους μια εντελώς νέα, συλλογικά κατασκευασμένη έννοια, ως σύμβολο «ταμπού» ή απαραβίαστο. Οι γυναίκες επιλέγουν κάθε περίοδο συγχρονισμένης εμμήνου ρύσεως ως την καλύτερη στιγμή για να «κατέβουν» συλλογικά σε απεργία. Μια τέτοια συλλογική δράση, προγραμματισμένη να παρουσιάζεται γύρω από τη νέα σελήνη, θα σηματοδοτούσε την έναρξη της προετοιμασίας κάθε μήνα, για ένα τελετουργικό συλλογικό κυνήγι, αυτήν την προσεκτικά σχεδιασμένη εκστρατεία, που κορυφώνεται γύρω από την πανσέληνο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ροή του αίματος, μακριά από συμβολισμούς αδυναμίας ή την δυσλειτουργίας, θα ήταν η συμβολική έκφραση της αλληλεγγύης και της δύναμης των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεγγύης των άνδρες, όπως των γιών και τους αδελφών που ενεργούν πιστά στην υπεράσπιση των γυναικών. Και θα προσέθετα ότι, αν αυτή η αλληλεγγύη αίματος ή αλληλεγγύη φύλου με κάποιο τρόπο έμοιαζε με την σύγχρονη ταξική αλληλεγγύη – όπως ο Ένγκελς σίγουρα σκέφτηκε – τότε η σημαία της επαναστατικής αδελφότητας μπορεί να έχει προεικονίσει το λάβαρο του σοσιαλισμού σήμερα.

Στην πορεία των πολιτισμικών καταβολών, ο κανόνας κατά του βιασμού ήταν για την επαναστατική θηλυκότητα, ό,τι είναι το απαραβίαστο της γραμμής φρουράς για τον επαναστατικό κομμουνισμό σήμερα. Αυτός ήταν ο πρώτος πολιτιστικός κανόνα, αυτός που έπρεπε να καθιερωθεί με κάθε κόστος, και το θεμέλιο πάνω στο οποίο όλοι οι άλλοι κανόνες επρόκειτο να χτιστούν. Δεν απολογούμαι που βασίζομαι στα ευρήματα περί του σύγχρονου δαρβινιστικού «εγωιστικού γονιδίου», προκειμένου να καταλήξω σε τέτοια συμπεράσματα. Ο Μαρξ έκανε το ίδιο πράγμα στην εποχή του: πήρε την κλασική πολιτική οικονομική θεωρία την οποία σαφώς χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει το υφιστάμενο σύστημα της ταξικής καταπίεσης – και αντί να το αγνοεί αυτό, εξέτασε τις εσωτερικές αντιφάσεις της. Ήταν σε θέση να κάνει επαναστατική χρήση με αυτό.

Ο σύγχρονος Δαρβινισμός εξετάζοντας την ανθρώπινη κοινωνικότητα στην προ-πολιτισμική περίοδο,  εντοπίζει παντού ομοιότητες με την οικονομία της αστικής μπουρζουαζίας. Είναι ισχυρό ακριβώς γι ‘αυτό – διότι επιχειρεί να αποδείξει ότι οι ληστρικές και ανταγωνιστικές πραγματικότητες της σύγχρονης κοινωνίας είναι ριζωμένες στην «ανθρώπινη φύση». Η άποψη μου είναι ότι συμπεριφορές υπαγορευμένες από «εγωιστικά» γονίδια είναι ακριβώς αυτό που την δαρβινιστική θεωρία στην εξέλιξή της. Δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να το διαψεύσει κάποιος. Το σημαντικό είναι ότι οι άνθρωποι έγιναν ανθρώπινοι ανατρέποντας τη λογική της φύσης. Αποκτήσαμε την κουλτούρα, το οποίο είναι κάτι διαφορετικό. Ο πολιτισμός, βασισμένος στην  αλληλεγγύη, ανακατασκευάσε πλήρως τη φύση μας. Τελικά, για αυτό έγινε η ανθρώπινη επανάσταση, και γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να θεωρηθεί ως η έναρξη της επαναστατικής μας κληρονομιάς.

Κερδίσαμε την επανάσταση μία φορά. Αυτό σημαίνει με βεβαιότητα ότι μπορούμε να το κάνουμε και πάλι.

___________________________________________________________

Aπό:http://www.rebelnet.gr/articles/view/sex-and-solidarity-chris-knight

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s