Συμβαίνει στο αμέρικα…Συμβαίνει στην ευρώπη….Συμβαίνει στο ελλαδιστάν…


Συμβαίνει στο αμέρικα 1.

Διάφοροι “ειδικοί” (αναλυτές / δημαγωγοί) επιμένουν: η παραίτηση του Flynn είναι μόνο η αρχή• η καρέκλα του ψόφιου κουναβιού τρίζει… Με κύρια (υποτιθέμενη) «πέτρα του σκανδάλου» τις «σχέσεις του με την Μόσχα»…
Η προσωποκεντρική αντίληψη για τη εξουσία είναι τέλεια για να πουλάει μελοδράματα και κατορθώματα για την ευχαρίστηση του πόπολου• αλλά τα καπιταλιστικά κράτη έχουν πάψει (εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα) να κρέμονται απ’ τα γεννητικά όργανα οποιουδήποτε άρχοντα. Δεν υπάρχει βασιλιάς για να του κόψουν το κεφάλι• και το ψόφιο κουνάβι δεν είναι εξαίρεση.
Είναι βέβαιο (και από πολλές απόψεις λογικό) ότι η ιδέα ενός συμβιβασμού με την Μόσχα, με σκοπό να απομονωθεί το Πεκίνο, είναι εξαιρετικά προβληματική απ’ την σκοπιά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Εκφράζει, εκπροσωπεί το ψόφιο κουνάβι μια τέτοια προσέγγιση; Δεν βάζουμε καθόλου το χέρι μας στη φωτιά.
Όμως και η αντίθετη ιδέα, της «κατά μέτωπο» αντιμετώπισης της συμμαχίας Μόσχας – Πεκίνου (plus Τεχεράνη, plus διάφοροι ακόμα), είναι εξίσου προβληματική αν δεν πρόκειται να ξεκινήσει άμεσα η Ουάσιγκτον έναν κανονικό παγκόσμιο πόλεμο, ούσα σίγουρη ότι έχει τέτοια στρατιωτική υπεροπλία ώστε να τον κερδίσει.
Αυτό σημαίνει ότι με ψόφιο κουνάβι στην προεδρική καρέκλα ή χωρίς, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε ιστορικό σταυροδρόμι, όπου κανένας δρόμος δεν είναι «εύκολος» ή «σίγουρος». Αν αυτό είναι το θέμα, τότε η θεατρική αναπαράστασή του είναι, απλά, βαρετά έως επικίνδυνα αποπροσανατολιστική.

Robert Harwad

Συμβαίνει στο αμέρικα 2.

Ο εικονιζόμενος ήταν η επόμενη επιλογή του ψόφιου κουναβιού για την θέση του Flynn (υπενθυμίζουμε: σύμβουλος του αμερικάνου προέδρου για τα θέματα εθνικής ασφαλείας…) Λέγεται Robert Harward και είναι (το μαντέψατε; όχι νηπιαγωγός…) καραβανάς. Απόστρατος αντιναύαρχος, ή κάτι τέτοιο.
Αλλά…. τσάκισε η πρόσληψη. Γιατί ο υποψήφιος ήθελε να προσληφθεί μαζί του και όλη η ομάδα του (παρατρεχάμενοι, κλπ).
Κρίμα. Χάθηκε το κελεπούρι. Θα έκανε ωραίο φωτογραφικό δίδυμο με τον έλληνα υπ.εξ. Nick the greek, την επόμενη φορά που ο δεύτερος θα κτύπαγε την πόρτα του λευκού οίκου…

Συμβαίνει στο αμέρικα 2.

Στα μέρη μας, πολλοί και διάφοροι που ορκίζονται ότι είναι “δημοκράτες”, μιλούν με μια μαζοχιστική ευχαρίστηση για το ενδεχόμενο στις ολλανδικές εκλογές να βγει πρώτο κόμμα το φασιστικό· και στις γαλλικές προεδρικές να κερδίσουν, επίσης, οι φασίστες της Λεπέν. Είναι οι ίδιοι που ήλπιζαν ότι στις αυστριακές προεδρικές εκλογές θα κέρδιζε ο φασίστας, σαν απόδειξη της “διάλυσης της ευρώπης”… κι όταν έχασε, απλά σταμάτησαν να αναφέρονται στην αυστριακή απόδειξη της “μη διάλυσης”… Εκφράζουν αυτοί οι δημαγωγοί την παράνοια του ντόπιου ανορθολογισμού– την οποία πουλάνε, μάλλον με επιτυχία, για “ανάλυση”.
Δεν διανοούνται καν και καν (πως θα ήταν δυνατόν;) τι μπορεί να σημαίνει για μεγάλα τμήματα των “εθνικών” πληθυσμών στα ευρωπαϊκά κράτη η εκλογική επιτυχία των αμερικάνων φασιστών. Όχι επειδή έχουν αυτά τα “μεγάλα τμήματα” κάποια βαθιά αντιφασιστική συνείδηση. Αλλά επειδή ενστικτώδικα καταλαβαίνουν ότι ο αντι-ευρωπαϊσμός που εκδηλώνουν οι αμερικάνοι συντηρητικοί υπό το ψόφιο κουνάβι έχει και ευρωπαίους συμμάχους· και ότι το “έξω από….” περισσότερο απ’ το να είναι το φάντασμα της “εθνικής απελευθέρωσης” υπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον.
Αυτό που θα ήταν λογικό να συμβεί (είναι μια υπόθεση εργασίας απ’ την μεριά μας) είναι ότι ένα τμήμα των ευρωπαίων ψηφοφόρων που ως τώρα απείχε απ’ τις εκλογές (και υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό, πέρα απ’ το “όλοι ίδιοι είναι”) στις φετινές εκλογές θα πάει να ψηφίσει. Και θα ψηφίσει “αντι-Τραμπ”, δηλαδή εναντίον εκείνων που είναι οι “εθνικοί” σύμμαχοί του εδώ κι εκεί στην ευρώπη. Θα ψηφίσει εναντίον εκείνου που αποδεικνύεται όλο και περισσότερο αυτό που ήταν απ’ την αρχή: όχι η “ζεστασιά του έθνους κράτους” αλλά εργαλείο της Ουάσιγκτον. Αυτό είναι λογικό να συμβεί ειδικά σε κράτη της “παλιάς ευρώπης”, όπως η γαλλία, ολλανδία ή γερμανία: εδώ και 2 ή 3 δεκαετίες οι ηπα ΔΕΝ είναι αντικείμενο θαυμασμού. Μάλλον το αντίθετο. Η προεδρία Ομπάμα μπορεί να προκάλεσε συμπάθειες για το πρόσωπό του• όχι για το αμερικανικό καθεστώς.
Το λέμε από τώρα: μην παραξενευτείτε αν τα “ποσοστά” των ευρωπαίων φίλων του ψόφιου κουναβιού πέσουν αντί να ανέβουν, στις εκλογές αυτής της χρονιάς. (Κόντρα στις προσδοκίες, στις φαντασιώσεις και τα συμφέροντα των ελλήνων “πατριωτών”…)

Συμβαίνει στο ελλαδιστάν.

Η απόλυτη ιδεολογική (και ηθική, και αισθητική) σύγχυση των ελλήνων έχει ένα κέντρο βαρύτητας: θα συμμαχούσαν και με τον διάολο αν αυτός τους πλήρωνε για να διατηρήσουν αλώβητο το πολιτικο/προσοδικό σύστημα που είναι ταυτόσημο (με ελάχιστες εξαιρέσεις) με την ιστορία του κράτους τους. Η απόγνωσή τους για το γεγονός ότι δεν φαίνεται στον ορίζοντα κανένας τέτοιος “λευκός ιππότης” τους κάνει να λυσσάνε. To ότι διάφοροι αμερικάνοι καθεστωτικοί, που έχουν δηλώσει σα στόχο τους την διάλυση της ευρωζώνης ή/και της ε.ε., αναφέρονται στο ελλαδιστάν με το όνομά του σαν τον πιο πρόχειρο μοχλό διάλυσης χωρίς όμως να ξεφορτώνουν τσουβάλια με δολάρια στα ελληνικά αεροδρόμια, θα πρέπει να προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη λύσσα.
Το γιατί δεν υπάρχει τέτοιος “φιλέλληνας σωτήρας” τέτοιους καιρούς το έχουμε αναλύσει τόσο πολύ απ’ τις σελίδες του Sarajevo ώστε δεν παραπέμπουμε καν κάπου συγκεκριμένα. Η ιδέα, ωστόσο, ότι μια «εθνική αναδίπλωση» είναι η «λύση» είναι απλά μια καρικατούρα των παρόμοιων ιδεών στην Ουάσιγκτον ή στο Λονδίνο• δεν διαθέτει στο ελάχιστο, καν και καν, τα μέσα και τα όπλα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) που διαθέτουν ο αμερικανικός και ο αγγλικός καπιταλισμός. Τα οποία, ακόμα και αυτά, δεν είναι σίγουρης αποτελεσματικότητας.
Και φυσικά οι ντόπιοι εθνικιστές, «δεξιοί» κι «αριστεροί», light ή hard, είναι όχι μόνο η πρώτη γραμμή της διαρκούς επίθεσης των αφεντικών εναντίον της σύγχρονης πολυεθνικής εργατικής τάξης στα μέρη μας, αλλά αποδεικνύονται και σαν ενεργούμενα των αμερικανικών συμφερόντων.
Αν υπάρχει ένας ασφαλής δείκτης για την κατάρρευση ενός κοινωνικού σχηματισμού, αυτός δεν είναι τα «οικονομικά» του. Είναι οι θεσμίσεις του, η κυρίαρχη ιδεολογία του, η κυρίαρχη κουλτούρα του.


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s