Αυτά τα ψιλά προγράμματα που έγιναν μύθοι …


%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%bf-1

Αναμνήσεις από τα κεντρικά σινεμά της Αθήνας στη δεκαετία του ’80

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Αττικόν και Απόλλων μαζί, δυο «δίδυμοι πύργοι» που έμελλαν να καούν στο απώτερο μέλλον, σε μια απεχθή και δραματικότατη συγκυρία. Εντελώς ανυποψίαστοι για αυτό το Ύστερα που ελλόχευε, απολαμβάναμε τους Ναούς εκείνους της κινηματογραφικής λατρείας. Στεκόμασταν στις ουρές, ντυνόμασταν συχνά με «τα καλά» μας όποτε πηγαίναμε εκεί, θαυμάζαμε τους από πάνω αναρτημένους τεράστιους «πίνακες» που εικονογραφούσαν την εκάστοτε ταινία: μια larger than life πραγματικότητα, που δυνάμωνε, με ένα κοίταγμα που κάναμε, την ένταση της δικής μας καθημερινότητας. Απολαμβάναμε ακόμα και την αφή πάνω στο ξύλινο χερούλι των καθισμάτων όπως και την αίσθηση της βελούδινης τσόχας τους. Όσοι λαχταρούσαμε πιότερο να εμφιλοχωρήσουμε στην πλοκή, οι «άρρωστοι», διαλέγαμε τα θεωρεία του Αττικόν, επάνω, τα μεμονωμένα εκείνα καθίσματα άκρη μπροστά.  Οι πορωμένοι φοιτητές βγαίναμε από την μια παράσταση, των έξη, και πηγαίναμε στην επόμενη, των οκτώ, από το ένα στο άλλο. Εισιτήριο κάπου 300 δραχμές.

Αντίπαλο δέος η κλασάτη Όπερα, με τις σχεδόν Αρτ Ντέκο μαρμάρινες σκάλες, στη στοά με τη Λέσχη του Δίσκου, από όπου σταθερά έκανες ένα πέρασμα πριν ή μετά την προβολή. Η Έλλη, ένα σινεμά-μπουτίκ με τις καλλιτεχνικές πάντα ταινίες, τις βραβευμένες στα φεστιβάλ, τις Ευρωπαϊκές και Ανατολικοευρωπαϊκές   – και εδώ ανέβαινες στον εξώστη, και συχνά, τα Σάββατα, όταν δεν υπήρχαν άλλες θέσεις. Με το περίπτερο με το κόκκινο τηλέφωνο απέξω, από όπου καλούσες τους φίλους σου σπίτι τους για αν δεις γιατί έχουν αργήσει, και αγόραζες και την αγαπημένη σου Break σοκολάτα που θα σου κρατούσε την πείνα στη διάρκεια της ταινίας, επειδή ήσουν ακόμα στις ηλικίες της αδυνατοσύνης, όπου δεν πολυέτρωγες. Το Άστυ, το κατά κυριολεξία υπόγειο, η επιβλητική εκείνη κάθοδος στο μυστήρια της Έβδομης Τέχνης, στα βαθιά ενδότερα,  των σπουδαίων ταινιών, των σκληρών καθισμάτων, των τυχαίων συναντήσεων με τους συμφοιτητές σου από τη σχολή, των πρώτων δειλών –και αδήλωτων-  ερωτικών ραντεβού, αλλά και των μοναχικών ανθρώπων του μέσου της εβδομάδας  -ζούνε άραγε ακόμα; Η Αλκυονίδα της Ιουλιανού, των μυστών, των μεγάλων Ρώσων και Ανατολικοευρωπαίων κινηματογραφιστών, των λιτών προγραμμάτων που έγραφαν για κάποιες αμερικανικές ταινίες ότι ήταν «μια παραγωγή της Κολούμπια Πίκτουρες». Πιο έξω λίγο από το κέντρο, το Τριανόν, το Ράδιο Σίτυ, το Αελλώ, το Ααβόρα…

Η Γλυκιά Συμμορία, η Ρεβάνς, ο Αμπιγιέρ, η Μεγάλη Ανατριχίλα, το Πέρα από την Αφρική. Ο Μίκλος Γιάντσο, ο Μπέργκμαν, ο Ταρκόφσκι, ο Γούντυ Άλλεν, ο Σκορσέζε με μαύρα μαλλιά ακόμα. Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται, πριν γίνει στη μνήμη του κόσμου «Νο 5».  Σπαράγματα της ατομικής και συλλογικής μνήμης τώρα πια όλα αυτά. Και έγιναν τα ταπεινά προγράμματα που από αγάπη στις συλλογές κράταγες, αντί για τσαλακωμένα σκουπίδια στα καλάθια, πάπυροι τρυφεροί, ανεκτίμητης για σένα αξίας.



Aπό:https://dimartblog.com/2017/01/22/80s-movie-theatres/

Β. Ραφαηλίδης – Το διάβασμα, η ανάγνωση και ο περιπλανώμενος αναγνώστης…


Αν από το αρχαιοελληνικό ρήμα “διαβιβάζω” διαγράψετε σαν πλεονάζουσα τη μεσαία συλλαβή “βι”, θα πάρετε το νεοελληνικό ρήμα “διαβάζω” που σημαίνει, ακριβώς, διαβιβάζω, δηλαδή μεταφέρω απ’ το ένα μέρος στο άλλο. Μ’ άλλα λόγια, το διάβασμα είναι μια πράξη μεταφοράς της γνώσης από εκείνον που την έχει στον άλλο που δεν την έχει και που θα επιθυμούσε να την αποχτήσει.

Κατά κάποιον τρόπο, όλοι εμείς οι αναγνώστες ανήκουμε στο… σώμα των Διαβιβάσεων, με μια διαφορά ωστόσο απ’ τους στρατιώτες διαβιβαστές: Η γνώση μας διαβιβάζεται από άλλους και η επικοινωνία σταματάει σε μας. Για να διαβιβάσουμε, με τη σειρά-μας, τη γνώση που αποκτήσαμε, μαζί με τις δικές-μας ενδεχομένως προσθήκες, πρέπει από αναγνώστες να γίνουμε συγγραφείς, καλλιτέχνες, ρήτορες, ή απλώς συζητητές.

Αυτό σημαίνει πως η διαδικασία του διαβάσματος που σταματάει στο διάβασμα χάνει το νόημά-της, δηλαδή δεν είναι πια διαβίβαση της γνώσης, αφού το μήνυμα ή η πληροφορία θα χαθεί μαζί με μας αν δεν φροντίσουμε να διαβιβαστεί εμπλουτισμένη σε άλλους.

Για να συμβεί ωστόσο κάτι τέτοιο, για να σταματήσει δηλαδή η διαδικασία μεταβίβασης της γνώσης απ’ τον ένα άνθρωπο στον άλλο, απ’ τη μια γενιά στην άλλη, απ’ τον ένα αιώνα στον άλλο, πρέπει να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο, ενώ όλοι γνωρίζουν ανάγνωση, κανείς δε γνωρίζει γραφή. Και το σπουδαιότερο, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει. Αν και υπάρχουν άνθρωποι που ούτε να γράψουν ούτε να μιλήσουν είναι σε θέση, ωστόσο ο πολιτισμός-μας στηρίζεται στην τεράστια πλειοψηφία εκείνων που μπορούν είτε να μιλήσουν, είτε να γράψουν, είτε να τα κάνουν και τα δυο.

Συνέχεια

Ιστορικές στιγμές …Ιστορικό λαχάνιασμα …Ιστορική πυγμή…


Trump Mey

Στις 3 Σεπτέμβρη του 1783, στο (ακόμα τότε αυτοκρατορικό) Παρίσι, υπογράφτηκε μια συνθήκη ειρήνης. Μ’ αυτήν το (ακόμα αυτοκρατορικό) Λονδίνο αναγνώριζε την στρατιωτική του ήττα απ’ τις επαναστατημένες αποικίες του στη «νέα γη», και, σαν συνέπεια, την ανεξαρτησία τους. Ο «πόλεμος της ανεξαρτησίας» των λευκών αγγλοσαξόνων προτεσταντών αμερικάνων αποίκων κόντρα στην μητρόπολη έληξε νικηφόρα (εμπνέοντας αντίστοιχες απελευθερωτικές κινήσεις και αλλού στην κόσμο).
Η ιστορία υπήρξε αμείλικτη για τις σχέσεις της πρώην μητρόπολης με την πρώην αποικία. Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, ειδικά με τους δύο παγκόσμιους πολέμους και ακόμα ειδικότερα με τον δεύτερο, το Μπάκιγχαμ είδε το βασίλειό του να συρρικνώνεται ραγδαία· σε όφελος της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής επιρροής των ηπα. Αν και η αγγλία τοποθετείται στους νικητές του β παγκόσμιου, στην πραγματικότητα ανήκει στους βαριά ηττημένους.
Τώρα, η αγγλίδα πρωθυπουργός είναι η πρώτη επίσημη αξιωματούχος που επισκέπτεται στο φρεσκοεκλεγμένο ψόφιο κουνάβι. Τα δύο καθεστώτα τα ενώνουν κοινές ανησυχίες: απέναντι στην κίνα, απέναντι στην ε.ε. (και την ευρωζώνη), ακόμα απέναντι στην πιθανότητα (ποιος ξέρει;) μιας στρατιωτικής σύμπραξης ανάμεσα στην ηπειρωτική ευρώπη (ή του βορρά της) και την Μόσχα.
Ο Emmanuel Macron, ευρωπαϊστής «ανεξάρτητος υποψήφιος» για την γαλλική προεδρία (ένα outsider που, κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι καθόλου τέτοιο), σχολίασε αυτόν τον ξαναζεσταμένο έρωτα του Λονδίνου προς την Ουάσιγκτον με καθόλου κολακευτικό αν και μάλλον ακριβή τρόπο:
…Η βρετανία ζούσε σε μια ισορροπία με την ευρώπη. Αλλά τώρα γίνεται ένα κράτος / υποτακτικός («vassal state»), με την έννοια ότι γίνεται ο μικρός συνεταίρος των ηπα…
Δεν είναι ασυνήθιστο γάλλοι και άγγλοι να ανταλλάσσουν μεταξύ τους πικρόχολα σχόλια. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση το αγγλικό ακροβατικό νούμερο «brexit» δίνει μια θέση υπεροχής στο Παρίσι. (Άκου «vassal state»! Θα την σκοτώσουν την Ελισάβετ, πάνω στο άνθος της ηλικίας της!!!)

(φωτογραφία: -αν αυτό πάνω στο κεφάλι σου δεν είναι βασιλικό ζαρκάδι παράνομα σκοτωμένο τι σκατά είναι;)

Συνέχεια

Ο Τραμπ δεν είναι μόνος: 66 τείχη υψώνονται κυρίως στην Ευρώπη για να εμποδίσουν τους πρόσφυγες…


Η επιθυμία πολλών κρατών να εμποδίσουν τους πρόσφυγες και μετανάστες από το να εισέλθουν στο έδαφός τους έχει οδηγήσει στην ανέγερση ολοένα και περισσότερων τειχών σε όλο τον κόσμο, όπως αυτό που επιθυμεί να ανεγείρει τώρα ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό.

Το 1989 οπότε έπεσε το Τείχος του Βερολίνου υπήρχαν 16 τείχη που προστάτευαν τα σύνορα των κρατών. Το 2016 η ερευνήτρια Ελίζαμπεθ Βάλετ του πανεπιστημίου του Κεμπέκ κατέγραψε 66, τα οποία έχουν κατασκευαστεί για να αποθαρρύνουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αλλά και για λόγους ασφαλείας.

Από το 2006 ως το 2010 οι ΗΠΑ έβαλαν συρματόπλεγμα σε μήκος 1.000 χιλιομέτρων στα σύνορά τους με το Μεξικό, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την είσοδο παράτυπων μεταναστών και τη διακίνηση ναρκωτικών. Αυτός ο φράχτης, που είναι εξοπλισμένος με προβολείς και κάμερες παρακολούθησης, έχει ονομαστεί «κουρτίνα τορτίγια».

Το 2015, την ώρα που περισσότεροι από ένα εκατομμύρια πρόσφυγες έφταναν στην Ευρώπη από τη Μέση Ανατολή για να γλιτώσουν από τον πόλεμο, τα αντιμεταναστευτικά μέτρα αυξάνονταν, τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στις χώρες στις οποίες επιθυμούσαν να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες.

Ουγγαρία: Πρόκειται για μια από τις βασικότερες χώρες διέλευσης των προσφύγων και των μεταναστών. Η κυβέρνηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν αποφάσισε τον Σεπτέμβριο του 2015 να τοποθετήσει ένα συρματόπλεγμα ύψους τεσσάρων μέτρων και μήκους 175 χιλιομέτρων στα σύνορά της με τη Σερβία και στη συνέχεια τον Οκτώβριο έκανε το ίδιο στα σύνορά με την Κροατία.

Σλοβενία: Η χώρα τοποθέτησε συρματόπλεγμα μήκους περίπου 150 χιλιομέτρων στα σύνορά της με την Κροατία, το μήκος των οποίων φτάνει τα 670 χιλιόμετρα.

Αυστρία: Η κυβέρνηση αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 2015 να ξεκινήσει την κατασκευή ενός φράχτη 3,7 χιλιομέτρων με στόχο να εμποδίσει την παράνομη είσοδο προσφύγων και μεταναστών από τη Σλοβενία. Ο φράχτης ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2016.

Συνέχεια

Αντικρίζοντας την σταφιδική κρίση του 1893-1905…


Η αγροτική εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών της βορειοδυτικής Πελοποννήσου αποτελεί πρόκληση κρίσης και αντίκρισης. Η ασφάλεια που παρέχει η απόσταση του χρόνου δίνει την δυνατότητα πολύεδρων επόψεων ανάλογα πάντα με τις προθέσεις και τις προσδοκίες μας. Άλλοτε εναποθέτουμε τα γεγονότα στον αστερισμό του μύθου, ωραιοποιώντας και ηρωοποιώντας, άλλοτε ταεπιστημονικοποιούμε” αποστειρώνοντας τα από την ιδιαίτερη τους γενεσιουργία και άλλοτε τα εξισώνουμε με διαφορές και ομοιότητες από το σήμερα. Η αντπαράθεση των γεγονότων μιας περασμένης εποχής απέναντι στα σημερινά αδιέξοδα, τις εθιμοτυπικές διαμαρτυρίες του αγροτικού κόσμου, και στην γενικευμένη “στεγανότητα” των κοινωνικών ομάδων είναι ένας τρόπος να κατανοήσουμε πληρέστερα και τις δύο εποχές.

Ο “πυρετός της σταφίδας”

Στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα η παραγωγή και η εξαγωγή σταφίδας σημείωσε στην βορειοδυτική Πελοπόννησο εκπληκτική άνοδο ιδιαίτερα μετά την αγροτική μεταρρύθμιση και τη διανομή της εθνικής γης (1871) δημιουργώντας ένα ευρύτατο πλέγμα από μικρούς ιδιοκτήτες και εμπόρους γύρω από την αμπελουργία, την παραγωγή και τη διακίνηση της σταφίδας μέχρι και τα ευρωπαϊκά λιμάνια. Άμεση  συνέπεια  της  αγροτικής μεταρρύθμισης και της υψηλής τιμής της σταφίδας στις ευρωπαϊκές χώρες ήταν η αλματώδη ανάπτυξη  του εμπορίου της  και η στροφή σχεδόν ολόκληρου του αγροτικού πληθυσμού στην καλλιέργεια της κορινθιακής σταφίδας που απέδιδε, παρά το μεγάλο κόστος παραγωγής της, μεγάλα κέρδη1 (75.000 τόνους παραγωγής σταφίδας το 1870 ). Η  σταφίδα θα  αποτελέσει το  κύριο  εξαγωγικό  προϊόν  της  χώρας  και  θα  δημιουργήσει  για τρεις επιπλέον δεκαετίες εισοδήματα, θέσεις απασχόλησης και μεγάλα κέρδη στη Βόρεια και τη Δυτική Πελοπόννησο. Η Γαλλία αποδείχθηκε καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη και την κρίση της σταφίδας καθώς όταν επλήγησαν οι γαλλικές αμπελοκαλλιέργειες από φυλλοξήρα, στράφηκε εναγωνίως προς την εισαγωγή σταφίδας απαραίτητης για την οινοπαραγωγή της. Η ζήτηση αυτή ανακόπηκε απότομα όταν το 1893 τα γαλλικά αμπέλια θεραπεύτηκαν και επιβλήθηκε από τον Ιανουάριο του 1892 από τον Jules Meline υπουργό της Γαλλίας δασμολόγιο. Το μέτρο αυτό ανήκε στην κατηγορία του προστατευτισμού που η Γερμανία είχε εγκαινιάσει το 1879 και μία μετά την άλλη το υιοθετούσαν και οι υπόλλοιπες ευρωπαϊκές χώρες

Συνέχεια