Χαϊδεύοντας λαγούς, ξεπλένοντας Τατιάνες…


Ο χαρακτηρισμός του γενικού γραμματέα Γιάννη Παντή, κατά τον οποίο περιέγραψε τους χρυσαυγίτες που εισέβαλαν στο δημοτικό σχολείο του Περάματος ως «εξωσχολικούς», χαρακτηρίστηκε με αποκλειστικά αρνητικό τρόπο. Ο ήπιος σχολιασμός μιας ακραίας πράξης σχολιάστηκε ως ξέπλυμα των χρυσαυγιτών, οι ίσες αποστάσεις ως κανονικοποίηση των επιχειρημάτων τους στα πλαίσια της αντιπαράθεσης και η φράση ακούστηκε ακόμη και στα ευνοϊκότερα αυτιά ως τουλάχιστον δειλία. Ένα νέο Καστελόριζο αναδύθηκε από την θάλασσα των απολύτως λανθασμένων και επικίνδυνων χειρισμών, προσθέτοντας νέα ερωτηματικά πριν καν ξεχαστούν τα παλαιά. Οποιαδήποτε στάση απέναντι στο ναζισμό —και κυρίως όταν αυτός εφαρμόζεται σε τέτοιου είδους πράξεις— που δεν είναι απόλυτη και απερίφραστη, είναι προβληματική και κατακριτέα.
Στη συνέχεια του σάλου που ξέσπασε από την εισβολή στο σχολείο, το θέμα άρχισε να απασχολεί το σύνολο των μίντια (εναλλακτικών και μη). Δελτία ειδήσεων, ποσταρίσματα στα μέσα δικτύωσης μέχρι και κουτσομπολίστικες εκπομπές. Σε μια από αυτές η συντρόφισσα Τατιάνα Στεφανίδου έκοψε στον αέρα τηλεθεατή, όταν αποδείχθηκε πως ήταν όχι γονέας αλλά χρυσαυγίτης. Η παρουσιάστρια σχολίασε: « Άντε γεια. Κλείστε τον. Θα μιλήσω τώρα με τον χρυσαυγίτη; Μπήκαν μέσα, δείρανε, και με παίρνει να υπερασπιστεί αυτή την πράξη». Σε αντίθεση με τη δήλωση του Γιάννη Παντή, η αντίδραση της Τατιάνας προκάλεσε ενθουσιασμό. Ενθουσιασμός που έγινε ακόμα πιο έντονος, όταν έγινε γνωστό πως η αστυνομία ψάχνει την τηλεπαρουσιάστρια μετά από μήνυση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Λαγού (για συκοφαντική δυσφήμιση, επειδή η παρουσιάστρια είπε πως ο Λαγός έριχνε γροθιές), πως η αστυνομία δεν την έβρισκε και πως τελικά η παρουσιάστρια οδηγήθηκε στο Α.Τ. Αμαρουσίου.

Δύο παρατηρήσεις για τη συνέχεια

Συνέχεια

Καστοριάδης – Παγκόσμια δημοκρατική αναγέννηση ή κάποια εφιαλτική ουτοπία; …


Στις αρχές του φθινοπώρου, 4-6 Σεπτεμβρίου 1997, διοργανώθηκε στην Πράγα, υπό την αιγίδα της Τσεχικής Δημοκρατίας και με την προσωπική συμμετοχή του Bάτσλαβ Xάβελ, μία μεγάλη διεθνής συνάντηση – το “Forum 2000” – στην οποία συμμετείχαν προσωπικότητες από όλο τον κόσμο: διανοητές, διανοούμενοι, νομπελίστες, πολιτικοί, πρώην πολιτικοί, εκπρόσωποι θρησκευτικών δογμάτων. Στόχος της συνάντησης ήταν να συμβάλλουν οι παρόντες με τις απόψεις τους στην αναζήτηση, εν όψει του 2000, ενός καλύτερου κόσμου· ενός κόσμου, για να ακριβολογούμε, χωρίς τη φρίκη που μας επιφύλαξε ο απερχόμενος 20ός αιώνας.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης συμμετείχε στο “Forum 2000” και εκφώνησε εκεί ένα κείμενο με τίτλο “Παγκόσμια δημοκρατική αναγέννηση ή κάποια εφιαλτική ουτοπία”. Αυτή ήταν η τελευταία δημόσια παρέμβασή του. Λίγο μετά την επιστροφή του από την Πράγα στο Παρίσι άρχισε η περιπέτεια της υγείας του που, παρά το σθένος με το οποίο την αντιμετώπισε, είχε τελικά ολέθρια έκβαση: το θάνατό του,  στις 26 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 75 ετών.

Πολλά λέγονται μετά θάνατον· είναι πιο εύκολο και “βολικό” όταν η δρυς πέφτει. Έτσι συνέβαινε και στο παρελθόν, έτσι συμβαίνει ακόμα περισσότερο σήμερα, σ’ αυτή την εποχή που την χαρακτηρίζει η γενικευμένη “άνοδος της ασημαντότητας”, όπως ο ίδιος έχει γράψει. Από μέρους μας θα περιοριστούμε σε λίγες φράσεις. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν σεβάστηκε τα δόγματα – οποιαδήποτε Δόγματα – ποτέ. Παρέμεινε πάντα μαχητής και δεν διαχώρισε σε καμία περίπτωση την θεωρία από τη δράση. Με το πολύπλευρο έργο του έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα σκέψης, μια συνολική σύλληψη του ανθρώπου. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αδιαμφισβήτητα, είναι ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα.

Όσο και εάν το έργο του θα παραμείνει, ο Κορνήλιος Καστοριάδης θα λείψει αφόρητα όχι μόνο στην οικογένειά του, αλλά και σε όσους τον έχουν γνωρίσει και αγαπήσει – τους συνεργάτες, τους μαθητές, τους φίλους. Το κείμενο που αμέσως ακολουθεί – δημοσιεύεται για πρώτη φορά στον τύπο – είναι ακριβώς αυτό που εκφώνησε στην Πράγα, στη συνάντηση “Forum 2000”. Οι αναγνώστες θα βρουν εδώ αρκετά από τα στοιχεία που συγκροτούν τον καστοριαδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό του Κορνήλιου Καστοριάδη είναι, τελικά, το τελευταίο.

30/12/1997 Ελευθεροτυπία
Μετάφραση-επιμέλεια: TETA ΠAΠAΔΟΠΟYΛΟY

***********

Η φωτογραφία είναι από την 8χρονη ρωσίδα Anastaya Vorobko (νικήτρια του διαγωνισμού Βλέποντας τον πλανήτη μας μέσα από τα μάτια των παιδιών)

Συνέχεια

Στον Μιχαήλ! …


Σχετική εικόνα

Γράφει η brain teaser

Μιχαήλ, άγνωστε πολυετή διαδικτυακέ φίλε, γιατί με έβαλες να γράψω;
Τί μου συνέβη όταν έμαθα οτι «έφυγες» και μας πήρες τον κόσμο που ονειρευτήκαμε απο την παρουσία ενός άγνωστου σχολιαστή του διαδικτύου;
Αυτόν που ψάχναμε και μας τον έδειξες με τον τρόπο, το χαρακτήρα και τα πάθη σου μαλώνοντάς μας, νευριάζοντάς μας και ηρεμώντας μας με τον τρόπο και τη μουσικούλα σου;
Φίλε, ήταν φορές που αδικήθηκες για όσους σε καταλάβαμε και μας έκανες να ψάξουμε ποιός είσαι. Με ενδιαφέρον ψάξαμε τί θα έγραφες κατόπιν, ποιόν θα μαλώσεις και τί πληροφορίες θα μας έδινες από τις «πηγές» σου, τον πράκτορά σου όπως έλεγες.
Το ένστικτο μας είπε οτι δεν λαθεύουμε, ξέραμε ότι πήγε ένας Πατριώτης στο στόμα του λύκου για να παλέψει μόνος για την πίστη στις αξίες του.
Το «κονάκι» σου το διέλυσες όπως μας έγραφες, για να ακολουθήσεις το δρόμο της καρδιάς σου. Τον ακολούθησες φίλε Μιχαήλ. Προσευχήθηκες για εμας και προσευχηθήκαμε για εσένα. Σου ευχηθήκαμε και μας ευχήθηκες φίλε.
Αλλα η καρδιά μας ήξερε οτι κινδυνεύεις. Το είδαμε και στα γραπτά σου που απότομα σοβάρεψαν. Μετά, αργότερα, δυό γραπτά στο διαδίκτυο και μετά ησυχία..
Και ο πόνος, πόνος ατέλειωτος για την απώλειά σου όταν μάθαμε.
Φίλε, είναι λίγα λόγια αποχαιρετιστήρια της καρδιάς μου, βάλε το σπαθί στη θήκη και ξεκουράσου τώρα, ίσως βρεθούμε πάλι κάπου, κάποτε όπως μας έγραψες παλληκάρι μου.
Ετσι όπως θα ήθελες και εσύ.
Πέτα ψηλά εκεί που ήθελε η ψυχή σου να είναι,

 

 

Το ΔΝΤ στην Ρωσσία – 1. Η ΕΣΣΔ ψυχομαχάει…


Είναι γεγονός ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του έχουν εξαιρετική επίδοση στις κυβιστήσεις, κοινώς κωλοτούμπες. Η ταχύτητα με την οποία το μαύρο γίνεται άσπρο και, συχνά, ξαναμαυρίζει, έχει ήδη γίνει παροιμιώδης, φθείροντας σε χρόνο-ρεκόρ τις εικόνες που έφερνε στο μυαλό πολλών ο όρος «αριστερά» και τα οράματα με τα οποία αυτός ο όρος ήταν συνυφασμένος.

Μια από τις χαρακτηριστικώτερες παλινωδίες τού συριζαϊκού λόγου είναι αυτή που έχει να κάνει με το ΔΝΤ. Στα χρόνια τής αντιπολίτευσης, το Ταμείο ήταν ο κακός δράκος τού παραμυθιού. Κατόπιν, έγινε ο καλύτερος σύμμαχός μας στην προσπάθεια να απαλλαγούμε από τα μνημόνια. Την εποχή τού δημοψηφίσματος ξανάγινε εχθρός μας αλλά, λίγο αργότερα, τα ξαναβρήκαμε αφού ο κ. Τσίπρας διαπίστωσε ότι «η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δικαιώνει την επιλογή μας να μην αποδεχθούμε μια συμφωνία που παρακάμπτει αυτό το μείζον θέμα του χρέους». Τότε, μάλιστα, κάποιοι σκέφτηκαν ότι μπορούμε να εκβιάσουμε τον Σώυμπλε, απειλώντας τον πως, αν μας παραζορίσει, θα παραβλέψουμε τις Βρυξέλλες και θα ζητήσουμε βοήθεια αποκλειστικά από το ΔΝΤ! Σήμερα, ο υπό την κ. Λαγκάρντ οργανισμός ξανάγινε ο εχθρός που απαιτεί παράλογα πράγματα, όπως μείωση των συντάξεων, επέκταση του κόφτη κλπ.

Μαδρίτη, 30/10/1991. Δυο μήνες πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
και Τζωρτζ Μπους σφίγγουν χαμογελαστοί τα χέρια κατά την διάρκεια συνάντησης κορυφής.

Συνέχεια

Δεσπότης Αμβρόσιος: Πωρωμένος φασίστας, πιο μαύρος απ’ τα ράσα του…


«Αδικείται στην χώρα μας ο πρώην χωροφύλακας, γνωστό φερέφωνο των γερμανοτσολιάδων στην κατοχή, δεσπότης Αμβρόσιος», τιτλοφορούσαμε περασμένη ανάρτησή μας.
Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε με έναν αρχιρασοφόρο ο οποίος χύνει συστηματικά το δηλητήριο της απάνθρωπης και αποκρουστικής προπαγάνδας του, αφού είναι ένας πωρωμένος φασίστας. Δεν είναι όμως έτσι.
Ο «άγιος» Καλαβρύτων έχει την πλήρη στήριξη του αρχιεπισκόπου αφού ο Ιερώνυμος σε πρόσφατη συνέντευξη του στον Α. Παπαχελά μας είπε ότι στις εκτιμήσεις του «ο Μητροπολίτη Αιγιαλείας Αμβρόσιος δεν κάνει λάθος» και στο μόνο που διατύπωσε ενστάσεις είναι ο τρόπος που λέει τους σκοταδιστικούς ψαλμούς του.

Και αυτή την στιγμή ο δεσπότης αυτός συστρατεύεται πάλι με την «γλυκιά ελπίδα» όπως είχε χαρακτηρίσει το ναζιστικό μόρφωμα του Μιχαλολιάκου εξαπολύοντας για άλλη μια φορά τον οχετό του από τον διαδικτυακό του άμβωνα με ψαλμωδίες που σίγουρα θα ενθουσιάζουν τα ρατσιστικά αποβράσματα. Στόχος του τα προσφυγόπουλα και τα παιδάκια μεταναστών που θα φοιτήσουν στα σχολεία.

«Το Κράτος προσπαθεί να εντάξει τα παιδιά των μεταναστών-κατακτητών μας στα Δημόσια Σχολεία… Εν τω μεταξύ οι δήθεν μετανάστες, στην ουσία όμως απεσταλμένοι κατακτητές, άρχισαν ήδη την εγκληματική δράση τους! Επιτίθενται, κλέβουν, τραυματίζουν ή και φονεύουν αθώους Έλληνες πολίτες», μας έλεγε το τελευταίο τροπάρι του.

Σήμερα το επαναλαμβάνει: «Αρχισε ήδη ο διχασμός του Λαού μας. Το Κράτος προσπαθεί να εντάξει τα παιδιά των μεταναστών-κατακτητών μας στα Δημόσια Σχολεία. Άλλοι Έλληνες γονείς αρνούνται να το αποδεχθούν και άλλοι το αποδέχονται! Τα δεινά άρχισαν ήδη.  
Εν τω μεταξύ οι δήθεν μετανάστες, στην ουσία όμως απεσταλμένοι κατακτητές, άρχισαν ήδη την εγκληματική δράση τους! Επιτίθενται, κλέβουν, τραυματίζουν ή και φονεύουν αθώους Έλληνες πολίτες».

Να τον χαίρετε ο Ιερώνυμος. Ο αρχιεπίσκοπος της επικρατούσης θρησκείας δίνει κάλυψη σε ένα δεσπότη που η καρδιά του είναι πιο μαύρη από τα ράσα του.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_520.html

Συνδικάτα και εργατική τάξη της Τουρκίας [1947-1983]…


Συνδικάτα και εργατική τάξη της Τουρκίας [1947-1983]

Εισαγωγή

Το άρθρο των Ronnie Margulies και Ergin Yildizoğlu που μεταφράζουμε γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1984, τρία περίπου χρόνια μετά το πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου του 1980. Το πραξικόπημα αυτό (το πιο βάναυσο και σκληρό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα, 1960 και 1971) ήρθε να θέσει, με ωμή βία, τέρμα σε μια αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας, στο επίκεντρο της οποίας βρισκόταν η συνεχής ανάπτυξη του εργατικού κινήματος από τα μέσα της δεκαετίας του ’40. Η περίοδος λοιπόν αυτή, από το 1947 περίπου μέχρι το πραξικόπημα του 1980, είναι η πιο κρίσιμη στην ιστορία του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού και της ταξικής πάλης στην Τουρκία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου διαμορφώθηκαν τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που υπάρχουν και σήμερα. Επίσης, την περίοδο αυτή αναπτύχθηκε και η τουρκική αριστερά – ένας ολόκληρος γαλαξίας οργανώσεων, κομμάτων και κινήσεων, που παρά την συντριπτική καταστολή που υπέστησαν και διαλύθηκαν μετά το 1980, άφησαν ισχυρό στίγμα στην πολιτική ζωή της Τουρκίας.

Τα διαλυμένα κομμάτια αυτής της αριστεράς, αλλά και αυτού του συνδικαλιστικού κινήματος, που αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο που εξετάζει το άρθρο, προσπάθησαν, από τις αρχές ήδη της δεκαετίας του ’90, να ξαναπιάσουν το νήμα της εργατικής και αριστερής παράδοσης των τριών δεκαετιών πριν το πραξικόπημα του ’80. Μια διαδικασία η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και συναντιέται με τους νέους αγώνες και τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, καθώς αναζωογονείται από τις νέες γενιές που ριζοσπαστικοποιούνται και επιβάλουν την ανάγκη της γνώσης και της κριτικής επανεξέτασης του παρελθόντος.

Για την αριστερά και το κίνημα στην Ελλάδα, η γνώση της ιστορίας του τουρκικού εργατικού κινήματος αποτελεί μια στοιχειώδη προϋπόθεση του καθήκοντος αλληλεγγύης απέναντι στην τουρκική εργατική τάξη και τους αγωνιστές της.

e la libertà

Συνδικάτα και εργατική τάξη της Τουρκίας

Ronnie Margulies

Ergin Yildizoğlu

Συνέχεια