NSA· ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ [INFOGRAPHIC]…


1.700.000.000. Τι λέτε να είναι αυτό το νούμερο; 1,7 δισεκατομμύρια πιο απλά.
Σας φαντάζει εξωπραγματικό; Και όμως, τόσα είναι τα τηλεφωνήματα, μέιλ και εν γένει επικοινωνίες που υπέκλεπτε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ η γνωστή NSA το 2010. Και πού ‘στε ακόμα…

700.000 δικτυακές συνομιλίες (Voice Over IP / VoIP) αποθήκευε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ η NSA το 2013, συμπεριλαμβανομένων των δικτυακών κλήσεων και των κλήσεων μέσω Skype.

Ούτως ειπείν, ο κοσμάκης πληρώνει τους φόρους του για να τον… παρακολουθούν.

Το μεγάλο «μπαμ» για τις παρακολουθήσεις και το μεγάλο σούσουρο έγινε όταν ο περιβόητος Edward Snowden, υψηλόβαθμο στέλεχος της CIA και της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας της Αμερικής (ΝSA), έδωσε στην δημοσιότητα χιλιάδες απόρρητα έγγραφα τα οποία αποκάλυπταν το πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης που εφάρμοζαν η NSA και η CIA αλλά και τις μεθόδους παρακολούθησης όλων μας από την αμερικανική κυβέρνηση.

Ο 29χρονος, διάνοια στα κομπιούτερ, που εργαζόταν στην Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) σόκαρε τους πάντες τον Ιούνιο του 2013 αποκαλύπτοντας την ομπρέλα παρακολούθησης της κυβέρνησης σχεδόν σε παγκόσμια κλίμακα. Με τις αποδείξεις που διέρρευσε για τα συμβάντα με την παρακολούθηση του Διαδικτύου και κάθε μορφή ηλεκτρονικής επικοινωνίας, από την NSA, η μαζική παρακολούθηση πλέον δεν ήταν κάτι για το οποίο από χρόνια προειδοποιούσαν κάποιοι «γραφικοί» – όπως ήθελαν πολλοί να τους αποκαλούν. Καθόλου τυχαίο που η CIA ζητάει την κεφαλή του επί πίνακι.
Αυτά που είπε αναστάτωσαν όλες τις κυβερνήσεις και άνοιξαν έναν δημόσιο διάλογο πάνω στους κινδύνους της παρακολούθησης και της παραβίασης της ιδιωτικής μας ζωής.

Ας δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά τι παίζει.
Το 2013 οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξόδεψαν πάνω από 52 δισεκατομμύρια δολάρια σε 16 διαφορετικές υπηρεσίες κατασκοπείας· σχεδόν τα διπλά από όσα ξόδεψαν το 2001.

Τα μισά περίπου από αυτά δόθηκαν στην NSA και στην CIA.

Συνέχεια

Η αιματηρή άνοδος του συστήματος του δολαρίου…


Η εικόνα προέρχεται από την τελευταία έκθεση της Credit Suisse (2016) και δείχνει τον κατά κεφαλήν πλούτο ανά χώρα (στοιχείο που αποτελεί μια πρόχειρη ένδειξη για τη μέση ποσότητα χρηματιστικού κεφαλαίου που ανήκει κατά κεφαλήν σε κάθε χώρα).

Η αιματηρή άνοδος του συστήματος του δολαρίου

  Sam Williams

 

Το σύγχρονο διεθνές νομισματικό σύστημα με κέντρο το δολάριο είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ενός αιώνα μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών χωρών. Ο ανταγωνισμός που οδήγησε στο σύγχρονο σύστημα του δολαρίου δεν ήταν μόνο οικονομικός αλλά και πολιτικός και όχι λιγότερο στρατιωτικός. Ο στρατιωτικός ανταγωνισμός πήρε την μορφή όχι μονάχα ενός αλλά δύο εκ των πλέον αιματηρών πολέμων στην παγκόσμια ιστορία.

Η σχέση μεταξύ οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού

Αν και δεν υπάρχει μια σχέση του τύπου ένας προς έναν μεταξύ του πολιτικο-στρατιωτικού και του οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, ο πολιτικός και στρατιωτικός ανταγωνισμός έχει τις ρίζες του στον οικονομικό ανταγωνισμό. Συνεπώς κατά την εξέταση του ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών πρέπει πρώτα να μελετήσουμε τον οικονομικό ανταγωνισμό. Ποιοι είναι οι οικονομικοί νόμοι που διέπουν τον ανταγωνισμό και το εμπόριο μεταξύ των διαφόρων κεφαλαιοκρατικών χωρών;

Καταρχάς, ας επανεξετάσουμε τους νόμους που δεν διέπουν το διεθνές εμπόριο στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Χρησιμοποιώντας την ποσοτική θεωρία του χρήματος, και εμμέσως, τον νόμο του Say[1] η εικόνα των (αστών) οικονομολόγων περί του ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, σαν ένα φιλικό παιχνίδι, στα πλαίσια του οποίου όλοι αναδεικνύουν τον νικητή. Μέσα σε κάθε χώρα, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, υπάρχει «πλήρης απασχόληση».

Σύμφωνα με τους σύγχρονους μαργκιναλιστές οικονομολόγους, σε συνθήκες τέλειου ανταγωνισμού[2] κάθε «συντελεστής της παραγωγής» – η γη αντιπροσωπεύεται από τους γαιοκτήμονες, το κεφάλαιο από τους κεφαλαιοκράτες και η εργασία από τους εργάτες – λαμβάνουν πίσω με την μορφή της γαιοπροσόδου, του τόκου επί του κεφαλαίου, και του μισθού, ακριβώς την αξία που κάθε ένας από αυτούς τους συντελεστές δημιούργησε. Οι οικονομολόγοι μας ισχυρίζονται πως εφόσον υπάρχει τέλειος ανταγωνισμός, κανένας «συντελεστής της παραγωγής» δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τον άλλον.

Συνέχεια

«Ζεστά γραφεία»: οι μουσικές καρέκλες του ανθρωποφαγικού καπιταλισμού! …


Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ο στρατός την τεράστια χρησιμότητά του στην ανάπτυξη και τις καινοτομίες της καπιταλιστικής οικονομίας, το hot desking έχει πλέον εισβάλει ορμητικά και στην οργάνωση των χώρων εργασίας.

Το φαινόμενο δε θα έχρηζε σχολιασμού αν δεν είχε υιοθετηθεί από κορυφαίες πολυεθνικές επιχειρήσεις, όπως η λογιστικοελεγκτική Deloitte στο Τορόντο και η Nestle στο Λονδίνο, που θυσιάζουν σεβαστούς πόρους στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού. Ο όρος δε με τον οποίο περιγράφεται, hot desking, προέρχεται από το πολεμικό ναυτικό και δη τα υποβρύχια τουλάχιστον σε παρελθούσες εποχές, όπου τα κρεβάτια λόγω έλλειψης χώρου ήταν πάντα λιγότερα από το πλήρωμα, με αποτέλεσμα να είναι πάντα ζεστά… Ή, σύμφωνα με άλλες ερμηνείες, το κριτήριο επιλογής κρεβατιού ήταν η θερμοκρασία που το συνόδευε.

Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ο στρατός την τεράστια χρησιμότητά του στην ανάπτυξη και τις καινοτομίες της καπιταλιστικής οικονομίας, το hot desking έχει πλέον εισβάλει ορμητικά και στην οργάνωση των χώρων εργασίας. Δηλαδή, γραφεία που όχι απλώς δεν έχουν προκαθορισμένες και σταθερές θέσεις εργασίας για κάθε υπάλληλο, αλλά οι θέσεις εργασίας είναι λιγότερες από το προσωπικό!

Συνέχεια

Ατελέσφορα μονεταριστικά παιχνίδια…


Υπάρχουν φορές που αμφιβάλλω για την νοητική μου ικανότητα, καθώς παρατηρώ να βιάζονται βάναυσα μερικές από τις βασικές αρχές τής οικονομικής επιστήμης, έτσι όπως την διδάχτηκα τόσο στα χρόνια που καθόμουν στα θρανία όσο και αργότερα (κυρίως τότε). Όμως, είμαι σίγουρος πως ούτε τόσο πολύ έχω φυράνει λόγω ηλικίας ώστε να μου διαφεύγουν κάποια θέσφατα ούτε όλοι αυτοί που διαγουμίζουν τις ζωές μας είναι τόσο ηλίθιοι. Τί συμβαίνει λοιπόν;

Πάρτε, για παράδειγμα, το πρόβλημα της ρευστότητας. Παρ’ ότι οι εμπορικές τράπεζες έχουν απορροφήσει άφθονο χρήμα (μέσω ανακεφαλαιοποιήσεων κλπ) και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξακολουθεί να αγοράζει κρατικά ομόλογα, η ρευστότητα στην αγορά είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η δέσμευση των εκάστοτε κυβερνήσεων περί «διοχέτευσης ρευστότητας στην πραγματική οικονομία» έχει καταντήσει ανέκδοτο. Γιατί άραγε; Ας δούμε τι λέει η θεωρία πάνω σ’ αυτό.

Κατ’ αρχάς, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή καθ’ εαυτήν η αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ δεν έχει καμμιά σχέση με την ρευστότητα στην αγορά. Πρόκειται για μια πράξη η οποία απεικονίζεται μεν λογιστικά αλλά δεν δημιουργεί ροή χρήματος. Στην καπιταλιστική μας οικονομία, η νομισματική βάση συνίσταται στην νομισματική κυκλοφορία, δηλαδή στο πραγματικό χρήμα που βρίσκεται είτε στα συρτάρια των τραπεζών είτε στα πορτοφόλια των ιδιωτών είτε στα ταμεία των επιχειρήσεων. Έτσι, λοιπόν, η αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ μπορεί να αυξάνει την νομισματική βάση αλλά δεν επηρεάζει την κυκλοφορία του. Πώς αυξάνεται η κυκλοφορία τού χρήματος; Μόνο με την δημιουργία τραπεζικού χρήματος, δηλαδή με την κυκλοφορία των τραπεζικών διαθεσίμων διά της χορηγήσεως δανείων.

Συνέχεια

(Αρχιτράγος) Καλαβρύτων Αμβρόσιος: Παιδιά των μεταναστών-κατακτητών στα σχολεία…


Νέο «κήρυγμα αγάπης» έκανε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο, ρίχνοντας αυτήν τη φορά το δηλητήριό του στα προσφυγόπουλα που πάνε στο ελληνικό σχολείο.

Στα 76 του χρόνια, ο Αμβρόσιος, ο κατά κόσμον Αθανάσιος Λένης, γνωστός με το παρατσούκλι «χωροφύλακας» από τη θητεία του στη θρησκευτική υπηρεσία της χωροφυλακής στη διάρκεια της δικτατορίας, γράφει:

«Το Κράτος προσπαθεί να εντάξει τα παιδιά των μεταναστών-κατακτητών μας στα Δημόσια Σχολεία… Εν τω μεταξύ οι δήθεν μετανάστες, στην ουσία όμως απεσταλμένοι κατακτητές, άρχισαν ήδη την εγκληματική δράση τους! Επιτίθενται, κλέβουν, τραυματίζουν ή και φονεύουν αθώους Έλληνες πολίτες».

Κηρύγματα αγιοσύνης

Και συνεχίζει ο αγιότατος αυτός ιεράρχης:

«Στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων μετά τον άθεο κ. Φίλη Υφυπουργός τοποθετήθηκε ένας ακόμη πιο επικίνδυνος άνθρωπος, ο κ. Κ Ζουράρις! Να τι έγραψε μια εφημερίδα για το… σπουδαίο αυτό πρόσωπο:

»“Ο Ζουράρις είναι η χαρακτηριστικότερη έκφραση της παρακμής, που βιώνει σήμερα ο Ελληνισμός. Ένας υποτίθεται «πνευματικός άνδρας», ο οποίος δίνει το …αντι-παράδειγμα, δηλ. το πρότυπο προς αποφυγή, όχι προς μίμηση! Ένας τύπος, που ντύνεται και συμπεριφέρεται σαν λέτσος, κάτι το τελείως ανάρμοστο για το αξίωμα που κατέχει”. Ένας (σημ. δική μας, ΝΕΟΣ!) 77χρονος, ο οποίος αντί να λειτουργεί ως «Νέστωρ» για την ελληνική Κοινωνία, άγει και φέρεται ως έφηβος και μαθητής του λυκείου…

»Ντροπή και αίσχος. Θλίψη και οργή. ΑΙΔΩΣ ΑΜΦΙ…ΡΙΕ ΖΟΥΡΑΡΙ! (βλ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 21.01.2017, σελ. 32).

«Αυτό το ΑΜΦΙ….ΡΙΕ παραπέμπει σε πρόσφατες δηλώσεις του κ. Ζουράρι για την επαφή του με κάποια πόρνη γυναίκα (μιάμιση φορά!) στο Παρίσι και εν συνεχεία για τη συμμετοχή του σε παρέλαση Gays, επίσης στο Παρίσι κατά την διάρκεια των σπουδών του εκεί, όπου δέχθηκε τις εκδηλώσεις ενός γιγαντόσωμου άνδρα των …250 κιλών! Αυτά, λοιπόν, συμβαίνουν στην Χριστιανική Ελλάδα του 21ου αιώνος κάτω από την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δηλ. “ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ”!»

Και συνεχίζει ακάθεκτος ο υμνητής της Χρυσής Αυγής, που δεν δίστασε να την νουθετήσει, ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί σε «γλυκιά ελπίδα για τον απελπισμένο πια πολίτη» και «ήρεμη δύναμη στο σαπισμένο πια πολιτικό σύστημα», κηρύσσει γενικό εγερτήριο:

«Ο Χριστός διώκεται! Ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός αφανίζεται! Αντιθέτως οι Μουσουλμάνοι ισχυροποιούνται! Και όχι μόνον αυτό, αλλά και άρχισαν πια να βεβηλώνουν τους ιερούς Ναούς μας! Ληστεύουν ή και κατακαίουν – καταστρέφουν ναούς των Ορθοδόξων…

»Σας ερωτώ: ακόμη δεν αγανακτήσατε; Τότε είσθε άξιοι της τύχης σας! Είσθε ήδη υποδουλωμένοι, σήμερα μεν στον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ, αύριο δε στους Μουσουλμάνους Κατακτητές! Έλληνες με ακούτε;»

Πηγή: Χρήστος Κάτσικας – «Εφημερίδα των Συντακτών»


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_890.html

 

Ο Φίλιπ Ροθ, ο Τραμπ και η (νέα) συνωμοσία εναντίον της Αμερικής…


170130_r29373illuweb-690x548-1484959967

— της Judith Thurman / New Yorker | Μετάφραση Μαργαρίτα Ζαχαριάδου—

Το 2004, ο Φίλιπ Ροθ εξέδωσε το μυθιστόρημα The Plot Against America (στα ελληνικά, Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής, εκδόσεις Πόλις, 2007, μτφ. Ηλίας Μαγκλίνης). Οι τέσσερις βασικοί ήρωες του μυθιστορήματος, που λαμβάνει χώρα μεταξύ Ιουνίου του 1940 και Οκτωβρίου του 1942, είναι οι Ροθ από το Νιούαρκ, μια οικογένεια Αμερικανών εβραίων – η Μπες, ο Χέρμαν και οι δυο τους γιοι, ο Φίλιπ και ο Σάντι. Υποστηρίζουν με ζήλο τον Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ, μόνο που στην ελεύθερη ανάπλαση της ιστορίας από τον Ροθ, ο Ρούζβελτ χάνει τις εκλογές για την τρίτη θητεία από έναν απρόσμενο ρεπουμπλικανό υποψήφιο, τον αεροπόρο Τσαρλς Λίντμπεργκ, η νίκη του οποίου αλλάζει τα πάντα όχι μόνο στην αμερικανική πολιτική αλλά και στην ίδια τη ζωή.

Ο πραγματικός Λίντμπεργκ ήταν οπαδός του απομονωτισμού και είχε υιοθετήσει ένα σύνθημα που δανείστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ για τη δική του προεκλογική καμπάνια αλλά και για το διάγγελμα της ορκωμοσίας του: «America First» – «Πρώτα η Αμερική». Ο μυθοπλαστικός Λίντμπεργκ, όπως και ο πραγματικός Τραμπ, εξέφραζε τον θαυμασμό του για έναν δολοφόνο Ευρωπαίο δικτάτορα, ενώ η εκλογή του αποθράσυνε τους ξενόφοβους. Στο βιβλίο του Ροθ, μια ξένη δύναμη –η ναζιστική Γερμανία– εμπλέκεται στις αμερικανικές εκλογές, με αποτέλεσμα να γεννηθεί η θεωρία ότι ο πρόεδρος υπόκειται σε εκβιασμούς. Στην πραγματική ζωή, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ διερευνούν τους δεσμούς του Τραμπ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και την πιθανότητα να υπάρχει ντοσιέ με μυστικές πληροφορίες που δίνει στη Ρωσία τη δυνατότητα να επηρεάζει το καθεστώς του.

Ο Ροθ έγραψε στο Times Book Review ότι Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής δεν γράφτηκε ως πολιτικό «roman à clef», για πραγματικά πρόσωπα. Σκοπός του μάλλον ήταν να δραματοποιήσει μια σειρά από υποθετικά σενάρια που τελικά δεν συνέβησαν στην Αμερική αλλά αποτελούσαν «την πραγματικότητα κάποιου άλλου» – δηλαδή των εβραίων της Ευρώπης. «Το μόνο που κάνω», έγραφε, «είναι να από-καθορίζω το παρελθόν –αν υπάρχει τέτοιο ρήμα– για να δείξω πώς θα μπορούσαν όλα να ήταν διαφορετικά και να έχουν συμβεί εδώ».

Συνέχεια