Τα Μουρόνια…


il trovatore

Στην αρχή είπαν ότι την αρρώστια την έφεραν οι άνεμοι από τις μακρινές στέπες  της Μογγολίας.

Άλλοι έλεγαν ότι την έφεραν οι σταυροφόροι.

Οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν έργο του διαβόλου η , ακόμα, δοκιμασία του θεού .

Κανείς δεν ήταν σίγουρος.

Οι αρχές επέβαλαν καραντίνα στα εμπορικά πλοία.

Θα έμεναν δεμένα για σαράντα μέρες αρόδου και ύστερα θα έπαιρναν άδεια για να δέσουν στο λιμάνι και να ξεφορτώσουν .

Quaranta Giorni” λέγανε την  απαγόρευση.

Αλχημιστές έριξαν στην αγορά  φάρμακα με ιδιότητες μαγικές .

Οι παπάδες έκαναν καθημερινά δεήσεις.

Κατηγορήθηκαν μάγισσες ως υπαίτιες για την συμφορά και οδηγήθηκαν στην πυρά.

Φτωχοί και πλούσιοι κατηγορούσαν τους διπλανούς τους ως αμαρτωλούς φορείς της αρρώστιας και πλήρωναν αδρά για τον αφορισμό τους.

Οι πρωτοπαπάδες αφόριζαν νυχθημερόν αρκεί να καταβαλλόταν το αντίστοιχο ποσόν.

Κάθε εκκλησία είχε το δικό της τιμοκατάλογο.

Άλλες οι τιμές στους μητροπολιτικούς ναούς και άλλες στα ξωκλήσια.

Παρόλα αυτά η αρρώστια συνέχιζε το  έργο της.

Ολόκληρες πόλεις και χωριά ερήμωσαν και όσοι απέμειναν τριγυρνούσαν απελπισμένοι στους δρόμους ικετεύοντας για ένα κομμάτι ψωμί.

Άρχοντοι  και φτωχοί κλείστηκαν στα σπίτια τους για μήνες και απέφευγαν οποιαδήποτε επαφή ακόμα και με τους συγγενείς τους .

Η λέσχη των ευγενών έκλεισε επ αόριστο και στις ταβέρνες των συνοικιών δεν πλησίαζε κανείς.

Όλοι ήταν ύποπτοι ως φορείς της αρρώστιας.

Όλοι ήταν εχθροί όλων.

Ο καθένας στο σπίτι του μέχρι να περάσει το κακό.

Τότε κάποιος είπε ότι η μόνη λύση είναι «τα μουρόνια».

Τοχε  δει με τα μάτια του σε κάποιο μακρινό τόπο.

Η λύση ήταν πολύ ακριβή και μόνον οι οικογένειες των ευγενών μπορούσαν να πληρώσουν τόσα λεφτά .

Έβαλαν ειδικούς τεχνίτες να σκαλίσουν φοβερά πέτρινα πρόσωπα ανύπαρκτων ανθρώπων που να μην μοιάζουν σε κανέναν και τα εντοίχιζαν στις εισόδους των σπιτιών .

 Η αρρώστια θα πέρναγε απέξω και θα συνέχιζε την πορεία της για το επόμενο σπίτι.

Το θανατικό  συνέχιζε το μακάβριο έργο του.

Μερικοί γεροντότεροι έλεγαν  ότι αυτή η κατάρα είναι η  τιμωρία του θεού επειδή μαζεύτηκαν πολλοί στην πόλη και εγκατέλειψαν την ζωή στα χωράφια.

Άλλοι προφήτευαν ότι την τελευταία στιγμή θα στείλει ο θεός τους αγγέλους του και θα εξόντωναν το κακό.

Η ανθρωπότητα θα έβγαινε ξανά στο φώς και μια αιώνια  εποχή ευτυχίας θα άρχιζε μετά από αυτή την θεϊκή δοκιμασία.

Πέρασαν χρόνια και πράγματι το κακό πέρασε και οι άνθρωποι ξαναβγήκαν στους δρόμους .

Η λέσχη των ευγενών ζωντάνεψε.

Ξανάρχισαν οι εμπορικές συναλλαγές και τα πανηγύρια.

Στις εκκλησίες περίμεναν στην σειρά τα ζευγάρια για να παντρευτούν.

Γέμισαν οι γειτονιές παιδιά που έπαιζαν ανέμελα.

Όλοι ήταν πλέον σίγουροι ότι οι άγγελοι είχαν διώξει για πάντα το κακό και μια φορά το χρόνο γινόταν μια μεγάλη γιορτή για να τιμήσουν αυτούς τους αποστόλους του θεού που με τα πύρινα σπαθιά τους έσωσαν την πόλη.

Έμειναν τα μουρόνια στους τοίχους να κοιτούν με τα φοβερά τους πρόσωπα τους περαστικούς.

Κανείς δεν πίστευε ότι θα χρειαστούν ξανά αλλά και κανείς δεν τα έβγαζε από τους τοίχους.

Πέρασαν τα χρόνια. Άλλαξαν οι εποχές και κανείς δεν ήξερε πλέον για ποιο λόγο οι  παλαιότεροι είχαν εντοιχίσει αυτά τα φοβερά πρόσωπα μπροστά στις εισόδους των σπιτιών.

Ούτε καν οι ξεναγοί δεν μπορούσαν να δώσουν μια πειστική απάντηση στις ερωτήσεις των τουριστών και εφεύρισκαν διάφορες πρόχειρες εξηγήσεις όπως: «Πρόκειται για προτομές των ιδιοκτητών μιας άλλης μακρινής εποχής…».

Περνούσαν τα χρόνια και οι αιώνες για τους ανθρώπους αλλά για τα μουρόνια δεν ήταν παρά λίγες στιγμές.

Τις βροχερές νύχτες του χειμώνα αν περάσεις από κάτω και τα κοιτάξεις επίμονα φαίνεται σαν να χαμογελάνε .

Σαν να διέκοψαν την κουβέντα τους περιμένοντας να περάσεις.


Από:

http://iltrovator.blogspot.gr/2017/01/blog-post.html

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι». Το συγκλονιστικό έργο του Μ. Λουντέμη για τα βασανιστήρια στην εξορία της Μακρονήσου…


Η ανατριχιαστική φράση προέρχεται από το έργο του Μενέλαου Λουντέμη, «Οδός Αβύσσου αριθμός Ο» (1962). Τη χρονιά που κυκλοφόρησε το βιβλίο του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Ο Λουντέμης δεν το έζησε στην πατρίδα γιατί είχε καταφύγει στη Ρουμανία από το 1958 για να αποφύγει τα χειρότερα, καθώς είχε παραπεμφθεί σε δίκη  με βαριές κατηγορίες ότι δήθεν θίγει την έννοια του κράτους και κλονίζει την εμπιστοσύνη του πολίτη απέναντι στη δικαιοσύνη. Τα γραφόμενά του σύμφωνα με τους κατηγόρους στοιχειοθετούσαν «προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας»… Ο Μενέλαος Λουντέμης σε μεγάλη ηλικίαΟ Μενέλαος Λουντέμης σε μεγάλη ηλικία.

 

Στην αίθουσα του Στρατοδικείου, ο Γιώργης, κεντρικό πρόσωπο στο μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη «Οδός Αβύσσου, Αριθμός 0», βασανισμένος τόσο άγρια στο Μακρονήσι που για να ξαναδεθούν οι σκόρπιες ίνες του μυαλού του έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε νευρολογική κλινική, σηκώνεται όρθιος και με σταθερή φωνή «απολογείται» καταγγέλλοντας μπροστά στους δικαστές του τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις κι αυτήν ακόμα την παρωδία δίκης με το προαποφασισμένο αποτέλεσμα της θανατικής του καταδίκης. Όσα καταγγέλλει προκαλούν –όπως είναι φυσικό- εκνευρισμό στην έδρα.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σιωπή! Χρησιμοποιείς την ιεράν ταύτην αίθουσαν δια την βρομεράν σου προπαγάνδα; Αρκεί!

ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΗΣ: Αφήστε τον, κ. Πρόεδρε… πολύ γρήγορα –μόλις ο θάνατός του γίνει βεβαιότης-, θα σκύψει τον αυχένα.

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ: Κάνετε λάθος. Θα πάω όρθιος παντού. Όρθιος όπως περπάτησα ως τώρα, ακόμα κι όταν τα πόδια μου έσταζαν αίματα. Πρέπει, για την Ιστορία, να σας πω ότι χτες βράδυ, μετά το τέλος της δίκης, τρεις άνθρωποι μπήκαν στο κελί μου κι όλη τη νύχτα πάλεψαν να σπιλώσουν την τελευταία μέρα της ζωής μου, αποσπώντας μου την ταπεινωτική «μετάνοια». Θα μπορούσα να σας δείξω τις πληγές και τα εγκαύματα που έκαναν σ’ ολόκληρο το κορμί μου. Δεν το κάνω όμως για να μη νομισθεί ότι εκλιπαρώ την επιείκεια ή τον οίκτο σας. Δεν με πιστεύετε;

ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΗΣ: Εγώ το πιστεύω. Όχι, κ. Πρόεδρε. Εγώ το πιστεύω. Γι’ αυτό, κατηγορούμενε, σε συμβουλεύω εγώ, πατρικώς –όχι με βασανισμούς και απειλάς- σε προτρέπω πατρικώς να εγκαταλείψεις, επιτέλους, αυτό το στείρον ανώφελον πείσμα –χάριν μιας αβεβαίας υστεροφημίας- και να επανέλθεις εις τους κόλπους της Πατρίδος, ήτις θα σε δεχθεί και θα περιθάλψει τας πληγάς σου.

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ: Παιδιά που τα δέρνουν στο σπίτι με το ξύλο φεύγουν μακρύτερα. Όχι, κ. Στρατοδίκα, δεν θα επιστρέψω στο ετοιμόρροπο σπίτι σας που τόσο άσκημα κάνετε αν το λέτε ‘Πατρίδα’. Δεν θα επιστρέψω ούτε με το γλυκό σας ύφος, που τόσο αδέξια ηχεί στα χείλη σας. Δεν θα επιστρέψω σ’ ένα σπίτι που τας θεμέλια και το κατώι του πλημμύρισαν από αίματα. Πατρίδα είναι εκείνο που για χάρη του θυσιάζονται οι άνθρωποι και όχι εκείνο που για χάρη του σκοτώνουν.

Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΗΣ: Ε, τότε πήγαινε στο διάολο! Πήγαινε στον θάνατο που σου αξίζει!» Πηγή : Μενέλαος Λουντέμης, «Οδός Αβύσσου αριθμός Ο», μυθιστόρημα, Το Βήμα βιβλιοθήκη, πιστή αναπαραγωγή της έκδοσης Ελλ. Γράμματα (5η έκδοση), Αθήνα 2000, σελ. 341-343

Το κολαστήριο της Μακρονήσου. Φωτογραφία του 2006

Το κολαστήριο της Μακρονήσου. Φωτογραφία του 2006 Για το έργο αυτό  ο  Νίκος  Σαραντάκος δημοσίευσε στο ιστολόγιο του, το αφιέρωμα του Δημήτρη Δαμασκηνού απο τα Χανιώτικα Νέα για τον Μενέλαο Λουντέμη :

Οι βασανιζόμενοι είχαν ως άμυνα τις ιδέες τους, τη συνείδηση τους, την αυτοεκτίμηση, τον αυτοσεβασμό και τις αναμνήσεις τους σε καταστάσεις και πρόσωπα που θα μπορούσαν να στηριχτούν, αλλά και τη συλλογικότητα.

Οι βασανιστές, προσωπικότητες που δεν εξελίχθηκαν, με ένστικτα που βγήκαν στην επιφάνεια μέσα στην πραγματικότητα της Μακρονήσου.

Τα βασανιστήρια, τα οποία από την άνοιξη του 1948 γενικεύτηκαν, περιλάμβαναν πολύωρο κουβάλημα πέτρας στον ήλιο, ατομικούς ή ομαδικούς ξυλοδαρμούς, ομαδικό και μέχρι λιποθυμίας λιντσάρισμα στις διαβόητες χαράδρες του νησιού, το μαρτύριο της δίψας  (ενίοτε με παστό μπακαλιάρο ή ρέγκα για συσσίτιο), κατάβρεγμα με παγωμένο νερό, «καταδύσεις» στη θάλασσα (ενίοτε μέσα σε τσουβάλι), φάλαγγα, «αεροπλανάκι» (ορθοστασία με τα χέρια στην έκταση, κρατώντας ενδεχομένως και πέτρες), απομόνωση στα «σύρματα» (περιορισμένους χώρους περίκλειστους από αγκαθωτό συρματόπλεγμα), πρόσδεση στα «σύρματα» ή στο «σιδηρωτήριον» (μια μεγάλη λεία πέτρα που πύρωνε από τον ήλιο), στραμπούληγμα χεριών, ποδιών ή γεννητικών οργάνων, εικονικές εκτελέσεις –και οτιδήποτε άλλο δίδασκε η προϋπηρεσία των βασανιστών ή γεννούσε η έμπνευση της στιγμής. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τα βασανιστήρια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μακρόνησο, απέκτησαν μόνιμη αναπηρία ή έχασαν τα λογικά τους.

Αρχική φωτογραφία του Maynard Owen Williams, 1949 : 1osΛόχος του ΒΕΤΟ  …

________________________________________________________
Από: http://www.mixanitouxronou.gr/kino-vradi-sopenan-liki-giati-ourliazane-anthropi-sigklonistiko-ergo-tou-m-lountemi-gia-ta-vasanistiria-stin-exoria-tis-makronisou/

Τραμπ-Μαρί-Χουάνα! …


%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%ac%ce%bd%ce%b1

Αποτελεί κοινή παραδοχή το ότι οι δημοκράτες είναι ασυναγώνιστοι παραβάτες των κανόνων της δημοκρατίας, στην οποία με πολλαπλούς λόγους επιδεικνύουν την υποτιθέμενη προσήλωσή τους. Ως τέτοιοι είναι διαρκείς αρνητές των νόμων και των κανόνων της αγαπημένης τους δημοκρατίας.

Η επιβεβαίωση των παραπάνω γίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αν παρατηρήσει κάποιος τα λεγόμενα και τις πρακτικές των πολιτικών, των κατ’ εξοχήν υπερασπιστών τού εκάστοτε δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους επιβάλλεται η εξουσία, το κράτος και, ευρύτερα, η κυριαρχία. Για τους δημοκράτες, λοιπόν, είναι αποδεκτό μόνο ό,τι δεν συμφέρει την εκάστοτε κλίκα που κυβερνά ή διαχειρίζεται τις εξουσιαστικές υποθέσεις. Όλα τα άλλα είναι αντιδημοκρατικά ακόμη κι αν βρίσκονται τυπικά και ουσιαστικά εντός των κανόνων του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ας μην ασχοληθούμε με την, επίσης, προσφυγή στους δημοκρατικούς θεσμούς και νόμους όσων υποτίθεται πως πολεμούν το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης και ας περάσουμε απ’ ευθείας στο «ψητό».

Στις 20 Ιανουαρίου, ως γνωστόν, πρόκειται να ορκισθεί η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Πρόκειται γι’ αυτό το άτομο που δήλωνε προεκλογικά ότι μπορεί και να μην αποδεχθεί το αποτέλεσμα, αλλά όταν εκέρδησε στις εκλογές εκείνοι που αμφισβήτησαν και αμφισβητούν την εκλογή του είναι οι δημοκράτες τού αντιπάλου στρατοπέδου. Αυτοί, δηλαδή, που εκδήλωναν την αποδοκιμασία τους όταν ο Τραμπ έλεγε πως δεν είναι βέβαιος ότι θα αποδεχθεί το εκλογικό αποτέλεσμα. Μία εντελώς ασυνάρτητη κατάσταση!

Τέλος πάντων!

Πάντως, εκείνο που συμβαίνει τώρα είναι οι συνεχιζόμενες αντιδράσεις και καλά κάνουν και συνεχίζονται, λέμε εμείς που δεν είμαστε δημοκράτες. Όπως είναι γνωστόν όχι μόνο οι καλοπληρωμένοι ηθοποιοί και μουζικάντες του Χόλλυγουντ και των παρυφών του αποφεύγουν να παραστούν στην ορκωμοσία (δημοκράτες γαρ) –πιστοί στον Ομπάμα, που επί της προεδρίας του κυριάρχησαν οι μαύρες επιχειρήσεις κατά των αντιπάλων της αμερικανικής κυριαρχίας, που προχώρησε στο αιματοκύλισμα της Λιβύης, της Συρίας επί έξη ολόκληρα έτη και, γενικώτερα, των υπό αναδιανομήν περιοχών του πλανήτη– αλλά και διάφοροι επίσης κινηματικοί έχουν αποφασίσει να διαδηλώσουν κατά του Τραμπ την ημέρα της ορκωμοσίας του.

Μεταξύ όλων αυτών και κάποιος ονόματι Άνταμ Έϋντινγκερ, ο οποίος διακήρυξε ότι ξεκινά μία μάχη για να μην χαθούν δικαιώματα.

Για ποια δικαιώματα πρόκειται;

Ως γνωστόν, από τον Φεβρουάριο του 2015, έχει καταστεί νόμιμη η καλλιέργεια έως και έξι φυτών καννάβεως. Επίσης μπορεί ο καθένας να κατέχει 56 γραμμάρια (αρκεί να είναι 21 ετών και άνω) καθώς και να προσφέρει τσιγάρα μαριχουάνα σε άλλους. Επισήμως απαγορεύεται το κάπνισμα μαριχουάνα σε δημόσιους χώρους και κυρίως η πώληση ή η αγορά της.

Ο Άνταμ Έϋντινγκερ ιδρυτής της DC Marijuana Coalition (Συνασπισμός Μαριχουάνα), δεν αρκείται σ’ αυτά. Είναι αγωνιστής! Δεν παλεύει για την διατήρηση δικαιωμάτων, αλλά για την επέκτασή τους. Έτσι, λοιπόν, αυτός και η συντροφία του θέλουν γενίκευση της χρήσης του «μπάφου» και στις 50 πολιτείες (ήδη πέντε πολιτείες, –Καλιφόρνια, Κολοράντο, Όρεγκον, Αλάσκα, Πολιτεία της Ουάσινγκτον– επιτρέπουν τη χρήση μαριχουάνας για ψυχαγωγικούς σκοπούς), να αρθούν οι περιορισμοί που υπάρχουν και να επιτραπεί η αγοραπωλησία του μπάφου. Εμπρός για την γενικευμένη αποχαύνωση! Τίποτε δεν τους σταματά! Προκειμένου να διαδώσουν την ιδεολογίας της νάρκωσης και μέσω της μαριχουάνα πρόκειται να μοιράσουν κατά την ώρα της ορκωμοσίας του Τραμπ 4.200 τσιγάρα ναρκωτικού, που κοστίζουν 20.000 δολλάρια.

Ο Άνταμ Έϋντινγκερ και τα ομοειδή του αποβράσματα, στην Αμερική και στον υπόλοιπο πλανήτη, γνωρίζουν πολύ καλά την δύναμη της διαφήμισης και ότι αυτή είναι το στήριγμα τόσο της κατανάλωσης όσο και του εμπορίου. Γι’ αυτό και δεν φείδονται κόπου, χρόνου, χρημάτων και ευκαιριών, όπως η ορκωμοσία της 20ηςΙανουαρίου.

Αφού, λοιπόν, τα προβλήματα της ανεργίας, των αστέγων, του ρατσισμού, της εγκληματικότητας, της πορνείας, του εμπορίου ναρκωτικών, της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων των ΗΠΑ έχουν επιλυθεί, καιρός για το πέρασμα στην διαδικασία της αποχαύνωσης. Μαριχουάνα φουλ!

Οποία κατάπτωσις!

Δημοσιεύθηκε από Η. Α.

Bertolt Brecht: Η ακατανίκητη επιγραφή (για τον V.I Lenin)…


Ο Λένιν στη δουλειά με εργάτες στο πρώτο Subbotnik (την εθελοντική εργασία στο τέλος της εβδομάδας για την βοήθεια της επανάστασης και του εργατικού κράτους) (1/5/1920). O πίνακας με τίτλο «Ο  Λένιν στο πρώτο Subbotnik» δημιουργήθηκε απο τον Vladimir Krikhatsky

 

Δημοσιεύουμε το κείμενο με αφορμή και την σημερινή ημερομηνία, επέτειος θανάτου του Λένιν (21/1/1924). Το κείμενο υπάρχει στο Μ.Μπρέχτ:Ποιήματα, σελ 68-69, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

 

Η ακατανίκητη επιγραφή

Die unbesiegliche lnschrift

 

Την εποχή του παγκόσμιου πολέμου

Σ’ ένα κελί της ιταλικής φυλακής Σαν Κάρλο

Γεμάτο από κρατούμενους στρατιώτες, μεθυσμένους και κλέφτες

Έγραψε ένας σοσιαλιστής φαντάρος στον τοίχο απάνω με μολύβι:

ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ!

Πολύ ψηλά στο μισοσκότεινο κελί, ίσα-ίσα να φαίνεται, μα

Με πελώρια γράμματα γραμμένο.

Μόλις το είδανε οι δεσμοφύλακες, στείλανε έναν μπογιατζή μ’ έναν κουβά ασβέστη

Κι αυτός με μια βούρτσα με μακρύ κοντάρι ασβέστωσε την απειλητική επιγραφή.

Μα μόνο της γραφής το χαρακτήρα, με τον ασβέστη του άλλαξε

Και τώρα έστεκε ψηλά μες στο κελί μ’ ασβέστη:

ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ!

Και δεύτερος μπογιατζής έβαψε από πάνω την επιγραφή με μια μεγάλη βούρτσα

Έτσι που εξαφανίστηκε για ώρες, μα κατά το πρωί

Που στέγνωσε ο ασβέστης, ξεπρόβαλε από κάτω η επιγραφή ξανά:

ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ!

Τότε στείλανε οι δεσμοφύλακες ενάντια στην επιγραφή έναν οικοδόμο

Με ένα μαχαίρι. Κι αυτός την έξυσε γράμμα προς γράμμα, για μια ώρα

Και όταν τελείωσε, φάνταζε μέσα στο κελί ψηλά, άχρωμη πλέον

Μα βαθιά μέσα στον τοίχο χαραγμένη, η ανίκητη επιγραφή:

ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ!

Τώρα ρίξτε τον τοίχο! είπε ο φαντάρος.

_________________________________________________________

Aπό:http://praxisreview.gr/bertolt-brecht-%CE%B7-%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-v-i-lenin/

Η αντίσταση στην ευρω-κατοχή … Με αφορμή μια αποκαλυπτική δημοσκόπηση (βίντεο)…


Του Νίκου Ιγγλέση* πηγή: «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»)

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρε-ωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

Μεταρρυθμίσεις, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, προαπαιτούμενα και αξιολογήσεις τέθηκαν στην ημερήσια διάταξη. Η οικονομία συρρικνώθηκε δραματικά (χάθηκε το 26% της εγχώριας παραγωγής), η κοινωνία διαλύθηκε, η ανεργία έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις (περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποαπασχολείται), εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι Έλληνες…
μετανάστευσαν και η δημόσια, καθώς και η ιδιωτική περιουσία λαφυραγωγούνται. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα του ενιαίου νομίσματος και του ευρω-χρέους.

Η προπαγάνδα

Παράλληλα μια ολοκληρωτική προπαγάνδα -γκεμπελικής υφής- εξαπολύθηκε εναντίον των Ελλήνων για να μετασχηματιστεί όχι μόνο η οικονομική συμπεριφορά τους αλλά και ο τρόπος που σκέπτονται, που αξιολογούν, που κατανοούν την κοινωνία και τον κόσμο, προκειμένου να διαμορφωθεί ο «μνημονιακός ιδιότυπος» του νεοφιλελεύθερου – παγκοσμιοποιημένου ραγιά. Καμιά εναλλακτική λύση δεν είναι εφικτή μας λένε οι επικυρίαρχοι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Το ευρώ είναι μονόδρομος. Οι αντίθετες φωνές πρέπει να διαστρεβλωθούν, να συκοφαντηθούν και αναγκαστικά να σιωπήσουν. Το ρόλο αυτό ανέλαβαν όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Συνέχεια

Γράμμα προς το συνέδριο – Η Διαθήκη Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν …


Στο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ η Ιστοριογράφος Πανκράτοβα ζήτησε τη δημοσίευση των ανέκδοτων ακόμη κειμένων του Λένιν. Στο ίδιο συνέδριο ο Μικογιάν, στο τέλος της έκθεσής του αναφέρθηκε στους φόβους του Λένιν, λίγο πρίν πεθάνει, για ένα ενδεχόμενο σχίσμα στο Κόμμα. Αυτές οι δύο απόψεις έχουν το εξής χαρακτηριστικό, οτι αναφέρονται στο ντοκουμέντο του 1923 που είναι γνωστό στην ιστορία του εργατικού κινήματος με το όνομα «Διαθήκη του Λένιν». στις 13 του Μάη 1956 η «Κομσομόλσκαγια Πράβδα» («Νεολαιίστικη Αλήθεια») δημοσίευσε μερικά αποσπάσματα της Διαθήκης αυτής – ότι αναφερότανε στον Στάλιν – παραλείποντας τα σχετικά με τον Τρότσκι και τους άλλους ηγέτες του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Έτσι η «Διαθήκη του Λένιν», στο πλήρες της κείμενο, είναι άγνωστη μέχρι σήμερα στο σοβιετικό λαό και τους οπαδούς των Κ.Κ. σε ολόκληρο τον κόσμο.*

Η Διαθήκη αποτελείται από δύο κείμενα, ένα χρονολογούμενο από το Δεκέμβρη του 1922 και ένα υστερόγραφο γραμμένο τον Γενάρη του 1923. Αυτό το ντοκουμέντο λοιπόν υπαγορεύτηκε λίγο μετά τη δεύτερη προσβολή της αρρώστιας που επρόκειτο από τότε να εμποδίσει το Λένιν να ξαναβρεί την πολιτική του δραστηριότητα ως το θάνατό του που επήλθε ένα χρόνο αργότερα (στις 21 του Γενάρη 1924). Από την εποχή εκείνη ο Λένιν υπαγόρεψε ακόμα μερικές σημειώσεις και το άρθρο «Καλύτερα λιγότερα και καλύτερα» που στρεφότανε εναντίον της ανερχόμενης γραφειοκρατίας και της Εργατικής και Αγροτικής Επιθεώρησης, επιτροπάτου που διήυθυνε ο Στάλιν.

Η Διαθήκη αναφέρεται προπάντων στις προσωπικές σχέσεις των κυριότερων ηγετών της εποχής εκείνης και στον κίνδυνο του σχίσματος στο Κ.Κ. Διαφυλάχθηκε από τη γυναίκα του Λένιν και τις γραμματείς του μέχρι το θάνατό του. Για πρώτη φορά το γράμμα αυτό έγινε γνωστό στην ολομέλεια της Κ.Ε. το Μάη του 1924. Μα από τα τέλη του 1922 στην Κ.Ε. κυριαρχούσε πιά η «τρόϊκα» Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ-Στάλιν. Αυτή αποφάσισε να κρατήσει το Στάλιν στο πόστο του και να μην ανακοινώσει το ντοκουμέντο στο προσεχές συνέδριο του Κ.Κ. Η «Διαθήκη» δεν άργησε να κυκλοφορήσει παράνομα στην ΕΣΣΔ από την αριστερή αντιπολίτευση του Τρότσκι. Στο εξωτερικό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον Μάξ Ήστμαν στα 1925-26 με πρωτοβουλία του.

Συνέχεια