Όταν οι «Γάμοι του Φίγκαρο» παίζονταν στον Trump Tower…


trump-tower-cover

—του Michael Cooper | Μετάφραση  Αναστασία Κότσαλη—

Το σενάριο έμοιαζε απρόσμενα οικείο: ο στυγνός πλουτοκράτης στον πιο ψηλό όροφο του Τrump Tower κατέχει τεράστια πολιτική δύναμη ενώ η υπάλληλός του ανησυχεί πως μπορεί να την κάνει ό,τι θέλει λόγω της περιουσίας και της θέσης του. Όχι, δεν είναι η σύνοψη καινούριου βιβλίου για τις πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ, αλλά το περιεχόμενο μιας από τις πιο επιδραστικές οπερατικές παραγωγές των τελευταίων 50 ετών: Οι «Γάμοι του Φίγκαρο» του Μότσαρτ σε σκηνοθεσία Πίτερ Σέλαρς παρουσιάστηκαν το 1988 στον 52ο όροφο του Trump Tower. Αυτό το κατεξοχήν σύμβολο ισχύος, σπατάλης και πλούτου, επιλέχθηκε ως το ιδανικό σκηνικό για μια όπερα που ιχνηλατεί την ταξική ανισότητα.

Ο Τrump Tower έχει αποκτήσει, φυσικά , πολύ διαφορετικό νόημα το τελευταίο διάστημα: Από εκεί το 2015 ο Ντόναλντ Τραμπ καβάλησε το ασανσέρ που τον εκτόξευσε στην ανορθόδοξη προεδρική του νίκη. Απέξω έγιναν οι συγκεντρώσεις εναντία στην υποψηφιότητα του. Στα σαλόνια του εσχάτως συνωστίζονται πολιτικοί που ζητάνε μια θέση.

Peter Sellars

Πίτερ Σέλαρς

Στη συνέντευξή του στους Νew York Times και τον δημοσιογράφο Μάικλ Κούπερ, ο Πίτερ Σέλαρς μιλάει για την απόφασή του να τοποθετήσει τους «Γάμους» στον Trump Τower, μια κίνηση που σήμερα φαίνεται παράδοξα προφητική. Το λιμπρέτο των «Γάμων», βασισμένο σε θεατρικό έργο του Μπωμαρσέ, έχει ως αφετηρία  την επιθυμία του Κόμη Αλμαβίβα να διεκδικήσει το φεουδαρχικό του δικαίωμα και να αναγκάσει την υπηρέτριά του να κάνουν έρωτα την πρώτη νύχτα του γάμου της. Παρακολουθώντας σε μαγνητοσκόπηση την παράσταση του ’88 μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του 2016, είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς τα ηχητικά ντοκουμέντα του φετινού Οκτωβρίου, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ κόμπαζε για τον χυδαίο τρόπο που προσεγγίζει ερωτικά τις γυναίκες και τις εξαναγκάζει να έχουν σεξουαλικές σχέσεις  εξαιτίας της διασημότητας του — αλλά και για τις περιπτώσεις που έχει κατηγορηθεί για σεξουαλική παρενόχληση. (Ο ίδιος αργότερα αρνήθηκε τις κατηγορίες και απολογήθηκε για τα σχόλια του).

Συνέχεια

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ…


2B8F699600000578-3205724-image-m-3_1440180146207-960x504.jpg

Σύντομη ανταπόκριση και σκέψεις από τη συζήτηση με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson στο City Plaza

Η συζήτηση της περασμένης Κυριακής στο City Plaza με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson καθιστά τυχερούς και τυχερές όσες την παρακολούθησαν για πολλούς λόγους, αλλά ας σταθούμε στον πιο βασικό. Η κουβέντα με τους δύο αυτούς σημαντικούς θεωρητικούς της μετανάστευσηςπραγματοποιήθηκε στο πιο κατάλληλο και ταιριαστό περιβάλλον. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ευρύτερης συγγένειας των θεωρητικών αναζητήσεων των ομιλητών με τη φυσιογνωμία του Plaza. Πολύ περισσότερο, η συζήτηση που είχε ως σημείο αναφοράς το εξαιρετικό τους βιβλίο Border as method, or, the multiplication of Labor”(Duke University Press, 2013), πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο που αποτελεί το καλύτερο, ίσως, παράδειγμα κινηματικής απάντησης στην μετά τη Συμφωνία ΕΕ–Τουρκίας εποχή.

Πολλές φορές στη διάρκεια της κουβέντας ακούστηκε η φράση “το σύνορο ως μέθοδος”, η οποία συμπυκνώνει και τη βασική μεθοδολογική πρόταση των συγγραφέων για την ανάλυση της λειτουργίας των συνόρων σε σχέση με τη διαχείριση των ανθρώπινων ροών. Ακούστηκε, όμως, εξίσου και η φράση “το Plaza ως μέθοδος” οδηγώντας ομιλητές και κοινό σε παρεπόμενη σύγχυση και γέλια για το ποια είναι επιτέλους η μέθοδος που συζητάμε. Προς το τέλος και αφού ολοκληρώθηκε και ο πλούσιος διάλογος, δεν υπήρχε αμφιβολία πως η απάντηση περί της μεθόδου και ταυτόχρονα η αιτία της γοητείας της συγκεκριμένης κουβέντας κρυβόταν (και πάλι) στη σύγκρουση. Στο γεγονός πως μια συζήτηση για τη μέθοδο του κεφαλαίου, κρατών και υπερεθνικών μορφωμάτων ως προς της διαχείριση της μετανάστευσης έγινε μέσα στο γήπεδο της αντίπαλης μεθόδου, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και απόδειξη της ύπαρξης και των δυνατοτήτων αυτής. Και στην ανακουφιστική επιβεβαίωση πως ευτυχώς υπάρχουν δύο διαφορετικές λογικές και όχι μόνο η κυρίαρχη.

Συνέχεια

Ρίζες και δρόμοι του πρωτογενούς φασισμού…


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γκέοργκ Σόιερ «Σύντροφος Μουσολίνι -ρίζες και δρόμοι του πρωτογενούς φασισμού»/ εκδ.Φιλίστωρ 1999, κεφ.8, σελ. 94-96

Η φασιστική σοσιαλδημαγωγία στην «διπλή κόκκινη χρονιά»*

…Ο μεταπολεμικός (μετά τον Α’ΠΠ) φασισμός θα εμφανιστεί και πάλι στην αρχή με προλεταριακή-επαναστατική φρασεολογία και θα προσπαθήσει να υπερθεματίσει σε αριστερίστικη ζύμωση και προπαγάνδα. Ο Μουσολίνι θα παραμείνει στα πλαίσια του προπολεμικού του ύφους και της εθνικιστικής υπέρ του πολέμου προπαγάνδας, ντύνοντας την όμως τώρα με επαναστατική φρασεολογία.

[…]

Μια από τις πρώτες καταλήψεις εργοστασίων, αν όχι γενικά η πρώτη, θα οργανωθεί από τους οπαδούς του Μουσολίνι στις 17/3/1919 στο εργοστάσιο “Franchi e Gregorini” στο Ντάλμινε, επαρχία Μπέργκαμο.

Στις 20/3 ο Μουσολίνι θα πάει ο ίδιος στο υπό κατάληψη εργοστάσιο και θα δηλώσει στους εργάτες ότι πρόκειται «όχι πια για μια απεργία παλιάς μορφής, αλλά για μια δημιουργική απεργία». Θα τους πει ακόμα: «εσείς στέκεστε εδώ στο έδαφος της τάξης σας, δεν ξεχάσατε όμως το έθνος …Εσείς διδάσκετε σε ορισμένους βιομηχάνους, ιδιέταιρα σε όσους αγωνιούν για όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στον κόσμο, πως η φιγούρα του παλιού, άπληστου και εκμεταλλευτή βιομήχανου θα πρέπει τώρα να κάνει τόπο στον καπετάνιο-βιομήχανο, που θα μπορεί να αξιώνει τα αναγκαία για τον εαυτό του, αλλά και που δεν θα επιτρέπει να φέρνει αθλιότητα στους παραγωγούς του πλούτου»

Κάτω από αυτόν τον σοσιαλδημαγωγικό αστερισμό θα γίνει τρεις μέρες αργότερα η ιδρυτική συνέλευση της «φασιστικής ένωσης» στο Μιλάνο.

[…]

Με μια λογοδιάρροια από ρεπουμπλικάνικη και επαναστατική φρασεολογία στο πρώτο αυτό πρόγραμμα των φασιστών, θα λέγεται:

«Εμείς είμαστε πάντα ρεπουμπλικάνοι και τώρα λέμε πάλι Republik! [Δημοκρατία]»

[…]

Σε μια από τις πρώτες συνελεύσεις τους οι φασίστες θα αξιώσουν την «σύγκληση μιας συνταγματικής εθνοσυνέλευσης» (το αίτημα αυτό θα το πάρουν από το πρόγραμμα της Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας της Ιταλίας), την «ανακύρηξη της δημοκρατίας (Republik), την αποκέντρωση, την λαϊκή κυριαρχία μέσα από το γενικό εκλογικό δικαίωμα, την κατάργηση της γραφειοκρατίας και την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, την κατάργηση της Γερουσίας και άλλων περιορισμών της λαϊκής κυριαρχίας, την διάλυση της πολιτικής αστυνομίας, την συγκρότηση μιας πολιτοφυλακής σε δημοτικό και εθνικό επίπεδο, την κατάργηση όλων των τίτλων της τάξης των ευγενών, την κατάργηση της καθολικής υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, τον γενικό αφοπλισμό και την απαγόρευση της παραγωγής πολεμικών όπλων που θα είναι δεσμευτική για όλα τα έθνη, την ελευθερία των ιδεών, την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, την ελευθερία του τύπου»

Οι πρώτοι μεταπολεμικοί (σ.σ. από τον Α’ΠΠ) φασίστες θα δανειστούν τα συνθήματα τους ανενδοίαστα και απευθείας από τα προγράμματα με τα αιτήματα των κομμάτων της αριστεράς.

Οι ίδιοι θα τονίζουν ταυτόχρονα πως δεν θέλουν να τοποθετηθούν κοσμοθεωρητικά:

«Απεχθανόμαστε τα θεωρητικά και φιλοσοφικά αιτήματα, αφού η δική μας ιδιοσυγκρασία είναι ενάντια σε κάθε προκατειλημμένη ιδεολογία»

[…]

Τον Οχτώμβρη του 1919 οι Fasci στην Φλωρεντία θα ψηφίσουν ένα νέο πρόγραμμα.

Πιο πριν θα χαρακτηρίζουν το «κίνημα» τους «επαναστατικό επειδή είναι αντιδογματικό και αντιδημαγωγικό, ανατρεπτικά νέο, επειδή είναι ενάντια σε κάθε είδους προλήψεις» και θα ζητήσουν την καθιέρωση του 8ωρου για όλους τους κλάδους της βιομηχανίας, τον καθορισμό του κατώτατου μεροκάματου, την συμμετοχή των εκπροσώπων των εργατών στην τεχνική διέυθηνση της βιομηχανίας» και την «εργατική συμμετοχή γενικά».


 

*Η διετία 1919-1920 στην Ιταλία ονομάστηκε «διπλή κόκκινη χρονιά» εξαιτίας ενός αυθόρμητου κύμματος καταλήψεων εργοστασίων από τους εργάτες, που δεν περιορίζονταν σε μισθολογικά-εργασιακά αιτήματα, αλλά αξίωνε και την εργατική συμμετοχή στον σχεδιασμό της παραγωγής σαν πρώτο βήμα για την πλήρη απαλλοτρίωση των καπιταλιστών.

Εξού και οι επανειλημμένες αναφορές των φασιστών στην «εργατική συμμετοχή» που σήμερα ξενίζουν.


Aπό:http://praxisreview.gr/%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9/

 

 

 

Πηγή: http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/02/blog-post_96.html

Το 2016 το πιο ζεστό έτος όλων των εποχών (αν είστε αγράμματος ή νοικιασμένος)…


Αν είστε πλασιέ αιολικών ή ενοικιαζόμενος «δημοσιογράφος» θα είστε σίγουρος ότι το 2016 ήταν το πιο ζεστό έτος όλων των εποχών.  Και φυσικά υπαινίσσονται λίγο σάπια ότι φταίει και το ανεβασμένο CO2.  Το ρεκόρ το επιβεβαιώνουν και οι δορυφόροι (στην παραπάνω εικόνα, από εδώ, μεγαλώνει με κλικ).

Και επειδή τα στιγμιαία σκαμπανεβάσματα καμιά φορά δεν φαίνονται σε χρονικές κλίμακες …χιλιετηρίδων, καλό είναι να βλέπουμε και τα ρεκόρ ζέστης ή κρύου και σαν τρέχοντες ετήσιους μέσους όρους. Ο μέσος όρος του 2016 είναι 0,05 βαθμούς πάνω από το άλλο ρεκόρ του 1998-99.  Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν, το 2016 ήταν ρεκόρ ζέστης.

Τώρα… Επειδή έχω και λίγη περιέργεια, το ψάχνω… Το CO2 ανεβαίνει σταθερά από το …10.000 π.Χ. και ειδικά από το τέλος του μίνι-παγετού του 18ου αιώνα… Θα το δείτε παρακάτω. Υπάρχει όμως κάτι άλλο που ήταν σε έξαρση το 1998 και το 2016, το φαινόμενο El Niño (κάτι σε ταλαντώσεις στα ρεύματα του Ειρηνικού Ωκεανού που επηρεάζουν το κλίμα όλου του πλανήτη)…

Θα μου πείτε, «σύμπτωση». Θα σας πω «Χμμμ…»

Αλλά πάμε στο πιο ζεστό έτος όλων των εποχών… Αν η θερμοκρασία ρεκόρ του 2016 κρατήσει για καμιά δεκαριά χρόνια στην σειρά (σε ετήσιο μέσο όρο), θα φτάσει στα επίπεδα της θερμοκρασίας τον καιρό του Μίνωα και της Πασιφάης… Τότε που οι γυναίκες, προφανώς λόγω ζέστης ντυνόταν ..ελαφριά!  Και, σημειώστε παρακαλώ και την εξέλιξη της αύξησης του ατμοσφαιρικού CO2…  Άρχισε να ανεβαίνει 2-3.000 χρόνια αφού βγήκαμε από κάποια βαθιά κατάψυξη!

Ή, αν το δείτε από πιο μακριά, αν το ρεκόρ ζέστης του 2016 κρατήσει για μερικές εκατοντάδες χρόνια, θα φτάσουμε στα μισά των ρεκόρ των προηγούμενων «μεσοπαγετωδών» περιόδων.  Όταν μας σερβίρουν το σανό περί «να μην ανέβει η θερμοκρασία πάνω από 2 βαθμούς», αυτό που λένε είναι να μην ανέβει πάνω από τα επίπεδα των προηγούμενων μεσοπαγετωδών περιόδων (αφού η τωρινή μεσοπαγετώδης είναι περίπου 2 βαθμοί κάτω από τις προηγούμενες.  Αναρωτιέμαι αν ο υπήρχε κάποιος Δόκτωρ Τσιπουρίδης ή κάποιος Πρόεδρος Ζερεφός πριν 120.000 χρόνια και έβαλε πολλά αιολικά και έπεσε η θερμοκρασία από το +2 στο -8…

Αν το CO2 φταίει για κάποια υπερθέρμανση, αυτό δεν προκύπτει από το παρελθόν.  Το  αυξημένο CO2 είναι συνέπεια μάλλον παρά αιτία των μεσοπαγετωδών.  Κάτι άλλο παίζει, και ειλικρινά βαριέμαι το θέμα: Πλανητικές τροχιές, κοσμικές ακτίνες, ηλιακή δραστηριότητα κλπ κλπ.

Αν το CO2 φταίει, ωστόσο (δεν κολλάω εγώ) ας δούμε εμείς τι κάνουμε… 1) Το ατμοσφαιρικό CO2δεν είναι όλο ανθρωπογενές ) και από το ανθρωπογενές, το 40-45% περίπου είναι η ηλεκτροπαραγωγή. 2) Στην αυτήν την ηλεκτροπαραγωγή, η συμβολή των ΑΠΕ, αρέσει δεν αρέσει είναι μικρότερη  από 3%. άντε να γίνει 5-6%. Και 3) σε αυτό το «κάτω του 10% ποσοστό» η πραγματική, μετρήσιμη, υποκατάσταση καυσίμων είναι από μηδενική έως αμφισβητήσιμη.  Άρα, τι καθόμαστε και συζητάμε για τις ΑΠΕ και το κλίμα! Αμφισβητήσιμη εξοικονόμηση στο κάτω του 0,10×45% ή 4,5% του ανθρωπογενούς CO2, αν όλοι γίνουν Γερμανοί, που, ειρήσθω εν παρόδω,ΔΕΝ μειώνουν τις εκπομπές τους με τις ΑΠΕ. Αν πέσουν σε βαθειά ύφεση, θα τις μειώσουν.

Εμείς, λοιπόν, κοροϊδευόμαστε.  Ή, για την ακρίβεια, μας έχουν για ηλίθιους, είτε για να πουλάνε αιολικά οι ΑΠΕτεώνες, είτε για να μπουρδολογούνε οι μπουρδολόγοι και να …φοβόμαστε εμείς και να κονομάνε αυτοί.  False news? Κανένας?

Κάποιος, πολύ πιο σοβαρός από μένα έχει παρεμφερείς απόψεις για το θέμα…
_________________________________________________________

Από:http://archaeopteryxgr.blogspot.gr/2017/01/2016.html

Πλουτίσαμε χάρη στις πουτάνες…


Για να φτάσουμε στο ζητούμενο του σημερινού θέματος, πρέπει να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Γυρίστε, λοιπόν, τα ρολόγια σας κάπου είκοσι χρόνια πίσω και… κόκκινη κλωστή δεμένη…

Στο τιμόνι τής χώρας βρίσκεται ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος παλεύει να βάλει την Ελλάδα στην ΟΝΕ και όταν λέμε ότι παλεύει, το εννοούμε. Βλέπετε, ανάμεσα στους όρους που έχει βάλει το Μάαστριχτ σε όποιο κράτος θέλει να μπει στην ΟΝΕ είναι και η διατήρηση του ετήσιου ελλείμματός του σε επίπεδα κάτω του 3% του ΑΕΠ του. Δυστυχώς για τον Σημίτη, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, αφού όταν έγινε πρωθυπουργός τον Ιανουάριο 1996 βρήκε το έλλειμμα στο 10,6%. Και πάλι καλά, δηλαδή, αφού ο Μητσοτάκης, όταν έπεσε το 1993, παρέδωσε έλλειμμα 13,8%.

Ο Σημίτης προσπαθεί. Κλείνει το 1996 με -7,5% και το 1997 με -4%. Το 1998 φορτσάρει τραβώντας μια υποτίμηση στην δραχμή κατά 14% και καταφέρνει να μαζέψει το έλλειμμα στο 2,5%, βάζοντας τελικά την χώρα στον προθάλαμο της ΟΝΕ. Με προϋπολογισμένο έλλειμμα 1,2% για το 2000, η Ελλάδα γίνεται δεκτή στην Ευρωζώνη μετά πολλών επαίνων. Θα χρειαζόταν να περάσουν μερικά χρόνια για να αποκαλυφθεί ότι αυτά τα ποσοστά είχαν μαγειρευτεί από μια ομάδα αρχιμαγείρων με επί κεφαλής τον Σημίτη και τον τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Λουκά Παπαδήμο. Στην πραγματικότητα, ποτέ το έλλειμμα δεν είχε πέσει κάτω από 3,5% του ΑΕΠ, άρα η χώρα δεν έπρεπε ποτέ να μπει στην ΟΝΕ.

Βρυξέλλες, 10/7/2007: Ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Λουκάς Παπαδήμος με τους υπουργούς οικονομικών
Κύπρου Μιχάλη Σαρρή και Ελλάδος Γιώργο Αλογοσκούφη στο περιθώριο της συνεδρίασης του EcoFin.

Κουτσά-στραβά, φτάνουμε στο 2004, όπου έρχονται τα πάνω κάτω. Στις εκλογές τής 7ης Μαρτίου το ΠαΣοΚ τού Γιώργου Παπανδρέου συντρίβεται από την Νέα Δημοκρατία τού Κώστα Καραμανλή, ο οποίος τοποθετεί στο υπουργείο οικονομίας και οικονομικών τον Γιώργο Αλογοσκούφη. Πρώτη δουλειά τού νέου υπουργού είναι να κάνει την περίφημη απογραφή. Στον προϋπολογισμό που είχε ετοιμάσει στα τέλη του 2003 ο Νίκος Χριστοδουλάκης, προβλεπόταν έλλειμμα 1,2% αλλά η απογραφή προσδιορίζει το έλλειμμα στο 2,95%. Δυστυχώς, η Eurostat έχει το προηγούμενο του Σημίτη και δεν μασάει. Κάνει τους δικούς της λογαριασμούς και βγάζει το έλλειμμα 7,5%.

Συνέχεια

Ο διασημότερος Ελληνας είναι μετανάστης…


Προφανώς ο τίτλος είναι προβοκατόρικος, αφού πρώτον δεν υπάρχει μονάδα μέτρησης της δημοφιλίας και δεύτερον πως η ίδια η δημοφιλία δεν αποτελεί κάποια αξία που θα λάβουμε σοβαρά υπόψη. Το γεγονός όμως πως ο τίτλος αυτός μπορεί και να ευσταθεί είναι το θέμα αυτού εδώ του άρθρου.
Ο λόγος φυσικά για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ο οποίος στην τέταρτη χρονιά του στο NBA και σε ηλικία 22 ετών ετοιμάζεται να συμμετάσχει στο All-star Game στη Νέα Ορλεάνη, πιθανότατα μάλιστα ξεκινώντας ως βασικός στην πρώτη πεντάδα της Δύσης (το άρθρο γράφεται Πέμπτη απόγευμα, τα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα γνωστά).
Η ιστορία ενός Ελληνονιγηριανού ο οποίος μέσα σε τέσσερα χρόνια κατάφερε από την άσημη ελληνική Α2 κατηγορία να γίνει σημαία μιας ομάδας και μιας πόλης, παίκτης franchise των Milwaukee Bucks, μοιάζει σχεδόν εκτός των ορίων της λογικής, σαν να υιοθετεί την αισιόδοξη αφαίρεση της πλοκής μιας σαπουνόπερας ή ενός παραμυθιού, σαν να μην μπορεί να εξηγηθεί. Αυτό ακριβώς όμως που είναι σημαντικό είναι ότι η διαδρομή αυτή είναι απολύτως εξηγήσιμη, ορατή, εύκολα ανιχνεύσιμη.
Γιατί μπορεί για τον υπόλοιπο κόσμο ο Αντετοκούνμπο να είναι το Next Big Thing του NBA, ένας παίκτης που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού.
Σε μια εποχή που τα μεγάλα κορμιά των center εκλείπουν και κυριαρχεί η ταχύτητα και η ευστοχία των βραχύσωμων guard, το παιχνίδι του Γιάννη κινείται ακριβώς αντίθετα.
Ενας παίκτης με σωματική δομή τέτοια ώστε να μπορεί να παίξει ουσιαστικά σε όλες τις θέσεις, είναι σήμερα ο ψηλότερος guard στην ιστορία του NBA.
Εκεί που άλλοι guard θα στηριχθούν στο τρίποντο, αυτός θα αντιπροτείνει τη διείσδυση και τον αιφνιδιασμό.

Θυμίζοντας σε μέγεθος τον Magic Johnson και σε εκρηκτικότητα τον Lebron James, ο Γιάννης αποτελεί ήδη ένα μπασκετικό φαινόμενο (δεν θα ήθελα να επεκταθώ άλλο μπασκετικά.
Δεν είναι ο τομέας μου. Αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα για τον παίκτη Γιάννη Αντετοκούνμπο, θα τον παρέπεμπα στα εκτενή αφιερώματα της ιστοσελίδας The BallHog.net).
Για εμάς εδώ όμως είναι πολύ περισσότερα. Είναι ένας άνθρωπος που καταφέρνει να ενσαρκώσει τις αντιφάσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας και να τις στρέψει προς μια θετική κατεύθυνση.
Χωρίς δηλώσεις ή μανιφέστα, απλώς με το παράδειγμά του, απλώς με το όμορφο παιχνίδι.
Μιας κοινωνίας ικανής να σε εκπλήξει θετικά ή αρνητικά με την παράδοξη φιλοξενία της ή τον παράλογο ρατσισμό της.
Για εμάς εδώ ίσως να αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα όπλα απέναντι στον καθημερινό ρατσισμό, ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα απέναντι σε μια κουβέντα που αποκλείει τα επιχειρήματα.
Γιατί ο Αντετοκούνμπο δεν μιλάει στο πολιτικό αισθητήριο ή στη συγκροτημένη άποψη ενός Ελληνα, εισβάλλει στο θυμικό γεννώντας αντανακλαστική αποδοχή, διδάσκει συνύπαρξη μέσα από τον αφιλτράριστο θαυμασμό.
Κάνει τη φυλετική υποκρισία να αναδιπλώνεται και να στρέφεται ενάντια στον εαυτό της.

Και ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν θα μοιάσει ποτέ ειλικρινές, σε αυτήν ακριβώς την ανειλικρίνεια εμείς εντοπίζουμε μια νίκη.
Οταν κάποιος θα προσπαθήσει να κρύψει παλιές απόψεις και δοξασίες (π.χ. όσοι δεν ψήφισαν το νομοσχέδιο για την ελληνική ιθαγένεια, τώρα να ζητωκραυγάζουν) το κάνει γιατί αντιλαμβάνεται πόσο παράταιρη είναι η παλαιότερη άποψή του.
Οχι μόνο αναγνωρίζει το λάθος της (ακόμη και αν συνεχίζει να πιστεύει ακόμη το σωστό της), αλλά με την υποκριτική του στάση την κατοχυρώνει ως περιθωριακή.

Ζω στην Κυψέλη, μια περιοχή έκθετη στον καθημερινό ρατσισμό της μικρής κίνησης.
Κάτσε να περιμένεις πρωί στο ταχυδρομείο της πλατείας Κυψέλης για να δεις τι σημαίνει καθημερινός ρατσισμός, τα σχόλια, τις συμπεριφορές, το ύφος του χ, ψ.
Συχνά νιώθεις απελπισία. Περπατώντας λίγο πιο κάτω η απελπισία εξαερώνεται.
Στη Φωκίωνος βλέπεις μεικτές παρέες παιδιών να παίζουν χωρίς να ρωτάνε για καταγωγή, φυλή ή χρώμα και άλλα τέτοια.
Η συνύπαρξη έχει τη φυσικότητα ενός λέι απ χωρίς αμυντικούς να σε εμποδίζουν.
Είναι αυτά τα παιδιά και άλλα πολλά που θα μεγαλώσουν φορώντας μια φανέλα ενός παίκτη με ελληνικό όνομα και νιγηριανό επώνυμο.
Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: μπορείς να γίνεις χρυσαυγίτης όταν μεγαλώνεις με το όνομα του Αντετοκούνμπο στην πλάτη; 

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/01/blog-post_20.html